tag:blogger.com,1999:blog-65812526272179426582009-11-08T20:51:15.340-08:00nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.comBlogger126125tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-32185629582821427762009-11-08T02:08:00.000-08:002009-11-08T03:22:21.461-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaaPxp38_I/AAAAAAAADRQ/f3DhUY9t10g/s1600-h/Mine2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 186px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaaPxp38_I/AAAAAAAADRQ/f3DhUY9t10g/s200/Mine2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401674398895174642" border="0" /></a><br />ပန္းအလွျပင္တဲ့ ပုိ႔စ္ေတြေတာင္ Blog မွာ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္း ရုံးမွာ ပန္းအလွျပင္တာ ၂ ၾကိမ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဇြန္ လ မွာ တစ္ခါနဲ႔ စက္တင္ဘာလမွာ တစ္ခါပါ။ အခုမွ ဓာတ္ပုံေတြ ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ျပီး Blog မွာတင္ဖုိ႔ သတိရမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္လ ၁၆ ရက္တုန္းက လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္းအလွျပင္ထားတာ ကုိ အရင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဇြန္လ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ လုပ္တဲ့ ပန္းအလွျပင္ပြဲက ရုံးအေနနဲ႔ေတာ့ အၾကိမ္ ၃၀ ေျမာက္ျဖစ္ျပီး က်မအတြက္ေတာ့ ၈ ၾကိမ္ေျမာက္ပါ၀င္ခဲ့တာပါ။ ဒီတစ္ခါ ပန္းအလွျပင္တာ က Summer Floral Arrangement <span style="font-size:100%;">（春のアレンジ）</span> အေနနဲ႔ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ပန္းေတြ (Preserved Flowers) နဲ႔ ျပင္ခဲ့ၾကတာ။ ပါ၀င္တဲ့ ပန္းေတြက ပုံမွာ ျပထားသလုိပါပဲ။ ႏွင္းဆီပန္း၊ သစ္ခြပန္း၊ <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/06/flowers-in-japan.html">Ajisai (Hydrangea)</a> ပန္းေျခာက္ ၁ ခက္၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ ၁ ခက္၊ ေဖာ့တုံး (Oasis Foam) ၁ တုံး၊ ဖန္ပန္းအုိး နဲ႔ ပန္းအုိးေဘးမွာ အလွထည့္ဖုိ႔ ေက်ာက္စရစ္ေသးေသးေလး (Color Sand) ေတြ ပါ။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svak4HUzu2I/AAAAAAAADR4/a6io6k7IELw/s1600-h/Step1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svak4HUzu2I/AAAAAAAADR4/a6io6k7IELw/s200/Step1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401686087023442786" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၁) ပန္းျပင္ဖုိ႔ ပါ၀င္တဲ့ ပစၥည္းေတြပါ။</span></span><br /><div style="text-align: justify;"><br />စစခ်င္း ေဖာ့တုံးကုိ စကၠဴနဲ႔ ပတ္ျပီး ဖန္ပန္းအုိးထဲ ထည့္ပါတယ္။ ျပီးရင္ ပန္းအုိးနဲ႔ ေဖာ့တုံးရဲ႕ လြတ္ေနတဲ့ ေဘးပတ္လည္ ေနရာေတြမွာ Color Sand ကုိအစိမ္းတစ္ရစ္၊ အျဖဴတစ္ရစ္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ နဲ႔ ထည့္ယူရပါတယ္။ ပန္းျပင္တာ မၾကာေပမယ့္ Color Sand ကုိ ပန္းအုိးထဲ ျဖည့္တာ အခ်ိန္အရမ္းၾကာပါတယ္။ Color Sand ကုိ စကၠဴကန္ေတာ့ထဲ အရင္ ထည့္ျပီးမွ ပန္းအုိး ေဘးပတ္လည္ နည္းနည္းခ်င္းစီ လိုက္ညွိျပီး ျပင္ရတာေရာ၊ ေက်ာက္တုံး ေသးေသးေလးေတြ ေဘးကုိ လွ်ံထြက္ကုန္မွာ စုိးရိမ္တာေရာနဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေပးလိုက္ရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svak3-YZClI/AAAAAAAADRw/_NsT4E4izeI/s1600-h/Step2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svak3-YZClI/AAAAAAAADRw/_NsT4E4izeI/s200/Step2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401686084622551634" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၂) ပန္းအုိးနဲ႔ ေဖာ့တုံး ေဘးပတ္လည္ကုိ color sand ျဖည့္ထားျပီးသား ပန္းအုိးပါ။</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ခါက ပန္းအေျခာက္ေတြနဲ႔ ျပင္တာဆုိေတာ့ ပန္းေတြကုိ လုိသလုိ ျဖတ္၊ ေဖာ့တုံးမွာ စုိက္လုိ႔ရေအာင္ နန္းၾကိဳးနဲ႔ ျပန္တြယ္ရပါတယ္။ ျပီးမွ နန္းၾကိဳးမေပၚေအာင္ ေနာက္ဆုံးမွာ စကၠဴတိပ္နဲ႔ လိုက္ပတ္ရတယ္။ ပန္းအေျခာက္ေတြနဲ႔ လုပ္တုိင္းမွာ အဲဒီအဆင့္က အျမဲတမ္းပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစခ်င္း Ajisai ပန္းေျခာက္ေတြကုိ လုိသေလာက္ ျဖတ္ယူျပီးေတာ့ နန္းၾကိဳးမွ်င္နဲ႔ တြယ္၊ ျပီးေတာ့မွ အေပၚက စကၠဴတိပ္နဲ႔ ကပ္ပါတယ္။ ႏွင္းဆီပန္းကေတာ့ အရုိးတံမာလုိ႔ နန္းၾကိဳးနဲ႔ တြယ္စရာ မလုိေပမယ့္ သစ္ခြပန္းရဲ႕ အရုိးတံက ေပ်ာ့ေတာ့ နန္းၾကိဳးနဲ႔ တြယ္ရပါတယ္။ အားလုံး လုပ္ျပီးသြားေတာ့ အခုလုိ ပုံေလး ရလာတာပါပဲ။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa-dM91CI/AAAAAAAADRo/EchccoMI6iw/s1600-h/Step3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa-dM91CI/AAAAAAAADRo/EchccoMI6iw/s200/Step3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401675200859067426" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၃) Ajisai ပန္းနဲ႔ သစ္ခြပန္းကုိ နန္းၾကိဳးနဲ႔ တြယ္ျပီး စကၠဴကပ္ထားတာပါ။</span></span><br /><br />ပန္းေတြအားလုံး အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆုိမွ ပန္းအုိးထဲမွာ ေနရာခ်ျပီး ထုိးစုိက္လိုက္တာပါ။ ႏွင္းဆီပန္း အစိမ္းေရာင္ အပြင့္ၾကီး ၃ ပြင့္ကုိ အဓိက ထားျပီး ေဘးက အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏွင္းဆီနဲ႔ သစ္ခြပန္းကုိ သင့္ေတာ္သလုိ လိုက္ျဖည့္ထုိးလိုက္တာ။ ေနာက္ဆုံးမွ သစ္ရြက္အစိမ္းေလးေတြကုိ လုိသလုိ ညွပ္ယူျပီး ေဘးကေန ရံထားလိုက္တာပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa-CQisaI/AAAAAAAADRg/lhxi5WE63Rg/s1600-h/Step4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa-CQisaI/AAAAAAAADRg/lhxi5WE63Rg/s200/Step4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401675193626309026" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၄) ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ သစ္ခြပန္းေတြကုိ သင့္ေတာ္သလုိ ေနရာခ်ျပီး ပန္းအုိးထဲ ထုိးစိုက္ပါတယ္။</span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa9-Y8WDI/AAAAAAAADRY/fDViciEgPQ0/s1600-h/Step5.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Svaa9-Y8WDI/AAAAAAAADRY/fDViciEgPQ0/s200/Step5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401675192587802674" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၅) ေနာက္ဆုံးမွာ သစ္ရြက္ေျခာက္အခက္ေတြကုိ လုိသလုိ ျဖတ္ယူျပီး ေဘးက ရံထား လိုက္တာပါ။</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ပန္းေတြကုိ ကုိယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ ကုိယ္ ျပင္ယူၾကတာဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပုံစံခ်င္း မတူဘူးေပါ့။ ဒီေအာက္က ပန္းအုိးက က်မ ျပင္ယူထားတာပါ။ သူမ်ားေတြ ျပင္ထားတဲ့ ပန္းအုိးေတြကုိလည္း နမူနာ ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaaLrOr0CI/AAAAAAAADRI/08SNXmRQQ1k/s1600-h/Mine1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 164px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaaLrOr0CI/AAAAAAAADRI/08SNXmRQQ1k/s200/Mine1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401674328451043362" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:100%;" >ပုံ(၆) ဒီပုံက က်မ ျပင္ထားတဲ့ ပန္းအုိးပါ။</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZXb5u_rI/AAAAAAAADRA/mxoS3lq0UdQ/s1600-h/Flower1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 138px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZXb5u_rI/AAAAAAAADRA/mxoS3lq0UdQ/s200/Flower1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401673430983442098" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၇-၁)</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZW6-fHEI/AAAAAAAADQ4/pGKmAz0m6KE/s1600-h/Flower2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 178px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZW6-fHEI/AAAAAAAADQ4/pGKmAz0m6KE/s200/Flower2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401673422145002562" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၇-၂)</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZWnUiklI/AAAAAAAADQw/P3Npq0c03Ew/s1600-h/Flower3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 176px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZWnUiklI/AAAAAAAADQw/P3Npq0c03Ew/s200/Flower3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401673416868794962" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၇-၃)</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZWYiclVI/AAAAAAAADQo/UjzOYk-gArk/s1600-h/Flower4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 182px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SvaZWYiclVI/AAAAAAAADQo/UjzOYk-gArk/s200/Flower4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401673412900590930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ပုံ(၇-၄) အေပၚက ပန္းပုံေတြက ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပင္ထားတဲ့ ပန္းအုိးပုံေတြပါ။ ပန္းျပင္ထားတဲ့ ပုံစံေတြ ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။</span></span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ပန္းပြင့္ေတြကုိ သင့္ေတာ္သလုိ ျပင္ဆင္ျပီး ပန္းအုိးမွာ ထုိးစိုက္တာက အရင္ အေခါက္ေတြတုန္းကလုိပါပဲ။ ထူးထူးျခားျခား မရွိလွဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိ ပန္းေတြကုိ သင့္သလုိ အေရာင္ေရြးတာ၊ ပန္းအုိးေပၚမူတည္ျပီး ပန္းေရြးတာ၊ ပန္းအုိးျပင္မယ့္ ဒီဇုိင္းက အစ ဆရာမပဲ စီစဥ္ေပးတာမုိ႔ က်မတုိ႔က ပန္းထုိးစိုက္ဖုိ႔ ေနရာခ်တဲ့ idea ေလးပဲ စဥ္းစားလိုက္ရတာ။ ကုိယ့္ဘာသာ ပန္းအုိး နဲ႔ ပန္း၀ယ္ျပီး ထုိးရမယ္ဆုိရင္ ပန္းအုိးေရြးဖုိ႔တုိ႔၊ သင့္ေတာ္မယ့္ ပန္းအေရာင္ေရြးဖုိ႔က သိပ္မလြယ္ဘူးလုိ႔ ေအာက္ေမ့မိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ႏုိ၀င္ဘာ ၈၊ ၂၀၀၉။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-3218562958282142776?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-26824099160947643422009-11-01T08:26:00.001-08:002009-11-01T09:06:07.352-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://laynuaye.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">မမတန္ခူး</a> က “ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္” ဆုိျပီး ေရးခုိင္းထားတာ ၾကာလွေနပါျပီ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္တာေရာ၊ ဘာအေၾကာင္းေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ အားလုံးအတြက္ သတင္းေကာင္းလည္း ပါးရင္း၊ ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ မွာ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵုလည္း ရွိလုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္ ကတည္းက တင္ေနတဲ့အေၾကြးလည္း ဆပ္ျပီးသားျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္ မမတန္ခူးေရ.. :)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">*****</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တဲ့အေၾကာင္းကုိ <a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/02/blog-post_05.html">ဒီပုိ႔စ္ေလး</a> မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလုိ ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တာေၾကာင့္ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္၊ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ၾကာရင္ မိသားစု ဘ၀က ဘယ္လုိရွိေနရမယ္ အစရွိသျဖင့္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ႏွစ္အလုိက္ plan လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္မ်ိဳးလည္း က်မမွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးဟာ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ လုိ႔ သေဘာထားျပီး ျဖစ္လာရင္လည္း အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္၊ ပ်က္သြားရင္လည္း စိတ္ထားတတ္ေအာင္ဆုိျပီး အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကုိယ့္စိတ္ကုိပဲ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္လာေသးတဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အေၾကာင္းေရးဖုိ႔ဆုိတာ က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ခက္ခဲခဲ့တယ္။ ဘဲဥ အစရွာမရသလုိ ဘယ္က စေရးရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး။ ေရးဖုိ႔အေၾကာင္းအရာ ရွာမရလုိ႔ အမ်ိဳးသားကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း သူေျဖတာ အားရွိစရာပါ။ “ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆုိ တုိ႔ေတြအသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေပါ့၊ ၅၀ ေက်ာ္ဆုိေတာ့ ေသခ်ာတာက မေသေသးရင္ အလုပ္ ဆက္လုပ္ျပီး ပုိက္ဆံရွာေနရဦးမွာပဲ၊ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး နားဖုိ႔မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ့” ေလ။ သူေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္မွာ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံး မေသေသးရင္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ မဟုတ္ေတာင္ တျခားေနရာတခုခုမွာ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရဦးမွာပဲလုိ႔ ေတြးထားမိခဲ့တယ္။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">*****</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တလက္စတည္း ဒီပုိ႔စ္ကေန သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း သတင္းေကာင္းတစ္ခု ေျပာစရာရွိပါတယ္။ Osaka ကေန ရန္ကုန္ကုိ ျပန္တုန္းက က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ထဲပါ။ ဒါေပမယ့္ Osaka ကုိ ျပန္လာေတာ့ က်ုမတုိ႔ရဲ႕ ရင္ေသြးေလးနဲ႔အတူ မိသားစု ၃ ေယာက္ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ေဆးရုံျပဖုိ႔ စုံစမ္း၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္မယ့္ ဆရာ၀န္ရွာေနတာနဲ႔ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ ၂ လေလာက္ရွိေနပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ လႏုေသးတာေၾကာင့္ အသြားအလာ အေနအထုိင္ ဂရုစိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မရဲ႕ အသက္က ဂ်ပန္အမ်ိဳးသမီးကုိယ္၀န္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ငယ္ေပမယ့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆုိ ေနာက္က်ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးတခုခုျဖစ္မွာ အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ အဲဒီတုန္းကလည္း မမခင္ဦးေမရဲ႕ <a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://khinoomay77.blogspot.com/2009/06/yangon-20.html">Yangon 20</a> ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး မမအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ အလုပ္ဖြင့္ရက္ဆုိ အလုပ္သြားလိုက္၊ ပိတ္ရက္မွာ ေကာင္းေကာင္း အနားယူလိုက္လုပ္ရင္းက အခုဆုိ ကေလးက ၇ လေက်ာ္လုိ႔ ၈ လ ထဲေရာက္ေနပါျပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကေလးရွိလာျပီဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံးအတြက္ စိတ္ကူးအိပ္မက္သစ္ေတြ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ရတယ္။ ေဆးခန္းျပရတဲ့ ရက္တုိင္း တျဖည္းျဖည္း ၾကီးထြားျပီး လူလုံးပီျပင္ လာတဲ့ ကေလးပုံေလးကုိ ultra sound screen ကေန ၾကည့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည္ႏူးရတယ္။ ေဆးခန္း သြားတုိင္းလည္း ဆရာ၀န္က ကေလးရဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးလာတဲ့ ကုိယ္ခႏၶာအေလးခ်ိန္နဲ႔ ultra sound ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ သူလည္း သိမ္းထားျပီး က်မတုိ႔ကုိလည္း တစ္ပုံ အျမဲေပးပါတယ္။ ဓာတ္ပုံၾကည့္ျပီး ဒါေလးက လက္၊ ဒါေလးက ဦးေခါင္း၊ ဒီေနရာက ႏွလုံး အစရွိသျဖင့္ ရွင္းျပေပးရင္ အေဖေရာ အေမေရာ စာရြက္ကုိ ျပဴးျပဲျပီး လိုက္ၾကည့္ရတာ အေမာပါပဲ။ အားလုံးစစ္ေဆးျပီးလုိ႔ ဆရာ၀န္က “ကေလးေရာ အေမေရာ အားလုံးအေျခအေနေကာင္းတယ္၊ စုိးရိမ္စရာမရွိဘူး” ေျပာေတာ့မွ က်မတုိ႕မွာ စိတ္ေအးရတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၅ လေက်ာ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ၀န္ကုိ “ေယာကၤ်ားေလး ၊မိန္းကေလး သိရျပီလား” လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာ၀န္က “မသိရေသးဘူး၊ မေသခ်ာေသးဘူး” လုိ႔ပဲ ေျဖတယ္။ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး မသိရေသးေပမယ့္ “ေယာကၤ်ားေလးဆုိ အေဖနဲ႔ game ကစားဖုိ႔ အေဖာ္ရတာေပါ့” လုိ႔ က်မက အမ်ိဳးသားကုိ ေျပာလိုက္၊ “မိန္းကေလးဆုိ အေမနဲ႔ တုိးတုိးေဖာ္ရတာေပါ့”ဆုိျပီး အမ်ိဳးသားကလည္း က်မကုိ ေျပာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး ၆ လေက်ာ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွ “မိန္းကေလး” ဆုိျပီး ဆရာ၀န္က ေျပာပါတယ္။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">*****</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုိယ္တုိင္ မိဘေနရာေရာက္လာမွ မိဘေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ကုိ သေဘာေပါက္လာခဲ့ရတယ္။ ကုိယ့္သားသမီး အတြက္ အစစ အရာရာ ေကာင္းမြန္ ျပည္စုံ ေစခ်င္တာ မိဘတုိင္းရဲ႕ ဆႏၵပါ။ အခုလည္း က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္မွာ မၾကာခင္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သမီးေလးအတြက္ အားလုံး ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကေလး ကုိယ္လက္အဂၤါျပည့္စုံေအာင္၊ စိတ္က်န္းမာ ကုိယ္က်န္းမာတဲ့ ကေလးျဖစ္ေအာင္၊ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း ဆုေတာင္းရတယ္။ ကေလး ျငိမ္ေနရင္ စိတ္ပူရသလုိ အရမ္းလႈပ္ျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပူရတာပါပဲ။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးအေနအထားမွ မွန္ရဲ႕လား၊ ကုိယ္စားသမွ်ကေရာ ကေလးလိုအပ္တဲ့ အာဟာရမ်ိဳး ျဖစ္ပါ့မလား၊ စားခ်င္လုိ႔ အပူအစပ္နည္းနည္းစားမိရင္ကုိပဲ ကေလးမ်ား ပူေနမလား အစရွိသျဖင့္ ကုိယ္လုပ္သမွ် ကိစၥတုိင္း ကေလးအတြက္ပဲ အရင္ဆုံး စဥ္းစားရတာနဲ႔..စုံေနတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သမီးေလးကုိ ေနာက္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ ေမြးမယ္လုိ႔ ဆရာ၀န္က ရက္ခ်ိန္းေပးထားပါတယ္။ ေနာက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၂၀၃၀ခုႏွစ္ ဆုိ သမီးေလးက အသက္ ၂၀ ေပါ့။ အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ သူ႕အတြက္ လိုအပ္တာေတြျဖည့္ဆည္းေပးရင္း လူတစ္လုံး သူတစ္လုံးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္ အလိမၼာရွိျပီး သူ႕ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ သမီးေလးအျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ထိန္းေၾကာင္းျပဳျပင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အသက္ ၂၀ မွာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ သမီးေလးကုိလည္း ျမင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလး အသက္ ၂၀ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်မတို႔ ၂ ေယာက္စလုံး လူ႕ေလာကထဲမွာ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနခ်င္တယ္။ ဒါဟာ ေနာင္္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အတြက္ က်မတုိ႔ရဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵေတြပါပဲ။</span><br /><br /><br />ႏုိ၀င္ဘာ ၂၊ ၂၀၀၉။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-2682409916094764342?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-18569733664626794462009-10-25T00:07:00.000-07:002009-10-25T01:46:26.168-07:00<div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >မႏွစ္က ေအာက္တုိဘာလ မွာ ျပင္သစ္က ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ က်မတုိ႔ ရုံးကုိ Training အေနနဲ႔<span style=""> </span>ေရာက္လာခဲ့တယ္။<span style=""> </span>ျပင္သစ္က လာတယ္ဆုိေပမယ့္ သူ႕မိဘေတြက ကေမၻာဒီးယား ႏုိင္ငံသားေတြပါ။<span style=""> </span>သူ႕ကုိေတာ့ က်မတုိ႔က “စုိးစုိး” လုိ႔ေခၚတယ္။ <span style=""> </span>စုိးစုိး ဒီကုိ ေရာက္လာျပီး သိပ္မၾကာဘူး ၊ ႏုိ၀င္ဘာေလာက္က်ေတာ့ သူ႕ေကာင္ေလးလည္း Osaka ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။<span style=""> </span>သူ႕ေကာင္ေလးက Holiday Working Visa နဲ႔ ေရာက္လာတာမို႔ တစ္ႏွစ္ပဲ ေနခြင့္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။<span style=""> </span>စုိးစုိးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်မတုိ႔လည္း သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ပါ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားၾကတာေပါ့။<span style=""> </span><o:p></o:p><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဒီႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလဆုိရင္ သူ႕ေကာင္ေလး <st1:city st="on"><st1:place st="on">Osaka</st1:place></st1:city> မွာေနတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာမုိ႔ ေနာက္တပတ္ဆုိရင္ ျပင္သစ္ကုိ ျပန္ေတာ့မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ Farewell party ေလးတစ္ခုကုိ Chinese Buffet ဆုိင္မွာ လုပ္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မတုိ႕ ျမန္မာေလးေယာက္ရယ္၊ စုိးစုိးနဲ႔ သူ႕ေကာင္ေလးရယ္ အားလုံး ၆ ေယာက္ပဲ သြားၾကတာ။</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဘူေဖးဆုိင္က ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိ လူမမ်ားေပမယ့္ ပိတ္ရက္ဆုိ တန္းစီရတာ အၾကာၾကီးပဲ။ တစ္ေယာက္ကုိ ၂၀၉၇ ယန္း ေပးရျပီး ၂ နာရီအခ်ိန္ေပးပါတယ္။ မေန႔ (စေနေန႔) က ပိတ္ရက္ဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၇ နာရီခြဲေလာက္ကတည္းက သြားတန္းစီထားၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားနဲ႔ က်မက ၈ နာရီ ထုိးခါနီးေလာက္မွ အဲဒီဆုိင္ေရာက္သြားၾကတာ။<span style=""> </span>တကယ္တမ္း စားရေတာ့ ၈ နာရီခြဲခါနီးေနပါျပီ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ဗိုက္လည္း ဆာေနျပီမုိ႔ က်မတုိ႔ အုပ္စုလည္း ဆုိင္ထဲေရာက္တာနဲ႔ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားပစ္လိုက္တာ မိနစ္ ၃၀ အတြင္း ဗိုက္ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားၾကတယ္။<span style=""> </span>၁၀ နာရီ ခြဲခါနီးေတာ့မွ ဆုိင္က ထြက္လာၾကတာ လူေတြက အိပဲ့ အိပဲ့နဲ႔ ဗုိက္တင္းျပီး လမ္းေတာင္ သိပ္မေလွ်ာက္ႏုိင္ဘူး။<span style=""> </span>ဆုိင္က ခ်ေပးတဲ့ ဟင္းပြဲေတြက တစ္ပြဲကုန္ရင္ ေနာက္တစ္မ်ိဳး အသစ္ေျပာင္းျပီး အလွည့္က် ခ်ေပးတာမ်ိဳးဆုိေတာ့ ဟင္းအမည္ အားလုံးလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ dim sum လုိမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။<span style=""> </span>ေရေႏြးၾကမ္း အပါအ၀င္ အေအးလည္း ၄ မ်ိဳးေလာက္လည္း ေပးထားျပီး အခ်ိဳပြဲအတြက္ ေရခဲမုန္႔၊ ပူတင္းနဲ႔ သာဂူလုိ မုန္႔အခ်ိဳေတြလည္းပါ ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >အမွန္ေတာ့ အခုလို ဆုိင္မ်ိဳးက ခဏခဏ သြားစားလုိ႔ မေကာင္းဘူး။<span style=""> </span>ဘူေဖးဆုိေတာ့ သိပ္မစားႏုိင္ရင္လည္း မတန္ဘူးလုိ႔ ခံစားရတယ္။<span style=""> </span>ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၂ ေယာက္တည္း အျပင္မွာ သြားစားမယ္ဆုိရင္ အဲဒီလုိ ဆုိင္မ်ိဳးကို မေရြးျဖစ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ စကားေျပာလိုက္၊ ေနာက္ေျပာင္လိုက္၊ ဟင္းအသစ္ေရာက္ျပီလား တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သြားၾကည့္ျပီး ယူလာေပးလိုက္နဲ႔မုိ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ <span style=""> </span>၂ နာရီဆုိေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူျပီး အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာရင္း စားလုိ႔ရတာေပါ့။</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >*****<o:p></o:p><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စားေသာက္ျပီး လမ္းခြဲခါနီးေတာ့ စုိးစုိးနဲ႔ သူေကာင္ေလးကုိ ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူး။ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ကုိယ္ေတြကလည္း သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႔ပါ ခင္ေနတာဆုိေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ <st1:city st="on">Osaka</st1:city> ကုိ ျပန္လာႏုိင္ပါေစ လုိ႔ ဆုေတာင္းေပးယုံက လြဲျပီး ဘာမွ လုပ္မေပးတတ္ပါဘူး။ သူေကာင္ေလး <st1:place st="on"><st1:city st="on">Osaka</st1:city></st1:place> ကုိ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာျဖစ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ျပန္ဆုံႏုိင္ၾကဦးမယ္ လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။ </span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8pOuYkNI/AAAAAAAADOc/vhjUr58bdB4/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-01.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8pOuYkNI/AAAAAAAADOc/vhjUr58bdB4/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-01.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434563777466578" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8ohsrfLI/AAAAAAAADOU/jX-KSySxyOs/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-02.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8ohsrfLI/AAAAAAAADOU/jX-KSySxyOs/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-02.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434551690722482" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဒီပုံမွာ ျပထားသလုိ အားလုံးစုံေအာင္ မစားျဖစ္ပါဘူး။ <span style="text-decoration: underline;"><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8gX0lH2I/AAAAAAAADOM/A-AcPQm3FJc/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-03.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8gX0lH2I/AAAAAAAADOM/A-AcPQm3FJc/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-03.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434411600551778" border="0" /></a><br />ဖန္ခြက္ထဲက ၀ါ၀ါအရည္ေတြကေတာ့ ၀ယ္ေသာက္ရတာ ဘူေဖးထဲမွာ မပါဘူး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8gExiB9I/AAAAAAAADOE/1yFhOLsOGV4/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-04.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8gExiB9I/AAAAAAAADOE/1yFhOLsOGV4/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-04.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434406487492562" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8f66VVgI/AAAAAAAADN8/fjiAWfJfjK8/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-05.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8f66VVgI/AAAAAAAADN8/fjiAWfJfjK8/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-05.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434403840054786" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8fjy9R8I/AAAAAAAADN0/FJsWoLOqvwk/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-06.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8fjy9R8I/AAAAAAAADN0/FJsWoLOqvwk/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-06.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434397635102658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8fWRx2QI/AAAAAAAADNs/Lh5NrK9dVDc/s1600-h/osaka_umeda_chinese_tabehodai-07.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SuP8fWRx2QI/AAAAAAAADNs/Lh5NrK9dVDc/s200/osaka_umeda_chinese_tabehodai-07.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396434394006280450" border="0" /></a><br />ည ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ရွိျပီဆုိေတာ့ ဆုိင္ထဲမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္ရွင္းေနပါျပီ..<br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၂၅၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-1856973366462679446?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-28676515650697037392009-10-18T03:00:00.001-07:002009-10-18T03:13:49.185-07:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >က်မအၾကိဳက္ဆုံး အစားအစာေတြထဲမွာ ေၾကးအုိးက ထိပ္ဆုံးကပါ။ ေၾကးအုိးမ်ား စားရမယ္ဆုိ ဘယ္အခ်ိန္ပဲ စားရ စားရ ဘယ္ေတာ့မွ မမုန္းဘူး။ <span style=""> </span>ေနထုိင္မေကာငး္ျဖစ္လုိ႔ ခံတြင္းပ်က္ေနရင္လည္း ေၾကးအုိး၀ယ္စားလိုက္တာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး တခုခုစားမယ္ဆုိလည္း ေၾကးအုိးဆုိင္ပဲ သြားျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ က်မက ေၾကးအုိးကုိ အရည္နဲ႔စားရတာ ပုိ ၾကိဳက္ျပီး အမ်ိဳးသားကေတာ့ ေၾကးအုိးဆီခ်က္ပဲ စားပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >*****</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေၾကးအုိး စ<span style=""> </span>ျပီး စားတတ္တာ တကၠသုိလ္ ေရာက္မွပါ။ အဲဒီမတုိင္ခင္ကေတာ့ စားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ပါဘူး။<span style=""> </span>ပါပါးနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲ လိုက္သြားရင္ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲပဲ စားျဖစ္တာဆုိေတာ့ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲေလာက္ပဲ စားရေကာင္းမွန္းသိခဲ့တယ္။<span style=""> </span>လိႈင္ေကာလိပ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ဟာမုိနီ စားေသာက္ဆုိင္မွာ စ ျပီး စားျဖစ္ခဲ့တာ။<span style=""> </span>အဲဒီဆုိင္မွာ ေရာင္းတဲ့ ေၾကးအုိးက အရမ္းစားေကာင္းလွတဲ့အထဲမွာ မပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်မက အရည္ရယ္ ၾကာဇံရယ္ အသားရယ္ ေရာျပဳတ္ထားတာကုိ ငရုတ္ဆီနဲ႔ တြဲျပီး စားရတာ သေဘာက်တာမုိ႔ ေၾကးအုိးက က်မ အၾကိဳက္ဆုံးအစားအစာ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။<span style=""> </span>အင္းစိန္မွာဆုိရင္ေတာ့ လမ္းသစ္လမ္းမွာ ဖြင့္ထားတ့ဲ ဟန္နီဆုိင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ႏွမေတြ စုျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားစားျဖစ္ခဲ့တယ္။<span style=""> </span>အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အင္းစိန္မွာ ေၾကးအုိးဆုိင္ ေကာင္းေကာင္းဆုိလုိ႔ ဟန္နီပဲရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ပုိင္းမွ ၾကိဳ႕ကုန္းမွာ ေရႊယုန္ေလး ဆုိင္ဖြင့္လာတာ။ ေရႊယုန္ေလးမွာေတာ့ ၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ပဲ စားဖူးပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီတုန္းက ေၾကးအုိး တစ္ပြဲ ဘယ္ေလာက္မွန္း အခု ျပန္စဥ္းစားတာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<span style=""> </span><span style=""> </span>ေနာက္ပုိင္း ဟန္နီဆုိင္က မင္းၾကီးလမ္းဘက္ ေျပာင္းသြားတယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ ဟန္နီေရာ ေရႊယုန္ေလးဆုိင္ေရာ ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လားေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p></o:p>ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ အလုပ္ထဲ ေရာက္ေတာ့ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ျမိဳ႕ထဲမွာ ေၾကးအုိး သြားစားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေအာင္ျမင့္မုိရ္ ၊ ေရႊေတာင္တန္းေၾကးအုိး၊ ၃၆ လမ္းက ေၾကးအုိးဘုရင္၊ Eugenia၊ Million Coins ဆုိင္ေတြမွာပါ။<span style=""> </span>Million Coins က Yangon International Hotel ၀န္းထဲမွာ ဖြင့္တာ။<span style=""> </span>Summit Park View နဲ႔ ကပ္လ်က္ ၀န္းတခုထဲလားေတာင္ မသိဘူး။<span style=""> </span>ရုံးက လခထုတ္ျပီဆုိ အုပ္စုလိုက္ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ သြားစားခဲ့တာေတြ သတိရမိေသးတယ္။ တခါေတာ့<span style=""> </span>Million Coins က ေၾကးအုိးကုိ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ သြားခဲ့ဖူးတယ္။ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ Farewell ကုိ Million Coins မွာ လုပ္တုန္းကေပါ့။<span style=""> </span>က်မတုိ႔ သြားတဲ့ လူအုပ္ကလည္း မ်ားေတာ့ ဆုိင္က လူမႏုိင္ေတာ့လုိ႔ပဲလား မသိဘူး ၾကာဇံဖတ္ေတြက ျပတ္ထြက္ျပီး ေၾကးအုိးက လုံး၀ စားမေကာင္းဘူး။ ဒီၾကားထဲ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္းကန္ထဲဆုိ ခရုခြံလုိမ်ိဳးပါလာလုိ႔ မန္ေနဂ်ာကုိ ေခၚျပီးေျပာရတဲ့ အထိပါပဲ။<span style=""> </span>သူတုိ႕ကေတာ့ ေတာင္းပန္တာေပါ့။<span style=""> </span>အဲဒီေနာက္ပုိင္း Million Coins ကုိ မေရာက္ျဖစ္တာ အခုထိပဲ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >စံျပမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ YKKO ေၾကးအုိးကေတာ့ ၀ါးတန္းလမ္းမွာ က်ဴရွင္သြားတက္ရင္း စားျဖစ္သြားတာ။<span style=""> </span>ေနာက္ပုိင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပဲျဖစျ္ဖစ္၊ အမ်ိဳးသားနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ စံျပမွတ္တုိင္ ဆုိေတာ့ ဘတ္စ္နဲ႔ သြား လာရတာ လြယ္လုိ႔ ဆိုျပီး အဲဒီဆုိင္ပဲ အသြားမ်ားခဲ့တယ္။ အားေပးလြန္းလုိ႔ ဆုိင္က ေကာင္ေလးေတြက member card လုပ္ထားပါလား လုိ႔ေတာင္ ေျပာယူရတဲ့အထိပါပဲ။</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာ သြား စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဆုိင္က ေက်ာက္ေျမာင္းက “ေရႊေတာင္တန္း” ေၾကးအုိးဆုိင္ခြဲ မွာပါ။<span style=""> </span>က်ားကြက္သစ္လမ္းေပၚမွာ ဆုိေတာ့ ဆုိင္က ခုံေတြေပၚမွာ ဖုန္ေတြခ်ည္းပဲ။ စားပြဲထုိးကုိ ေခၚျပီး ဖုန္သုတ္ေပးဖုိ႔ေျပာေတာ့ “အင္း” လုိ႔ တခ်က္ေျပာျပီး ျပန္မလာေတာ့ဘူး။<span style=""> </span>ဒါနဲ႔ အရွက္ေျပ ကုိယ့္ဘာသာပဲ ထုိင္ခုံရယ္ စားပြဲခုံရယ္ကုိ တစ္ရႈးနဲ႔ သုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>သူ႕စိတ္ထဲ ၾကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္မလား မသိဘူးရယ္။ မွာထားတာေတြ ေရာက္လာေတာ့ ေယာင္းမက ငရုတ္ဆီေတြ ထည့္မစားနဲ႔ ဆုိးေဆးေတြပါတယ္လုိ႔ ေျပာျပီး မစားဖုိ႔ တားပါတယ္။<span style=""> </span>က်မကလည္း ေၾကးအုိးစားရင္ ငရုတ္ဆီ ထည့္စားရမွ ေက်နပ္တာမုိ႔ သူလည္း စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ကုိယ္လည္း အာသာေျပေအာင္ နည္းနည္းေတာ့ ထည့္စားျဖစ္ပါတယ္။<span style=""> </span>မစားရတာၾကာျပီမုိ႔ အရမ္းစားေကာင္းတာပဲ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ေနာက္ျပီး စံျပမွာရွိတဲ့ YKKO မွာ စားခ်င္လုိ႔ အင္းစိန္ကေန စံျပအထိ <span style=""> </span>တကူးတက Taxi ငွားစီးသြားလိုက္ေသးတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ေၾကးအုိးဆုိင္ ေပ်ာက္ေနလုိ႔ လမ္းမ်ားမွားသလား၊ မ်က္ေစ့မ်ား မွားသလားဆုိျပီး အဲဒီနားမွာ ၂ ေယာက္သား ၂ ေခါက္ ၃ ေခါက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဆုိင္လိုက္ရွာရတာေပါ့။<span style=""> </span>ဘယ္ဟုတ္မလဲ YKKO ဆုိင္ေနရာမွာ သတုိ႔သား သတုိ႔သမီးေတြ အတြက္ ၀တ္စုံငွားတဲ့ဆုိင္ျဖစ္သြားလုိ႔ ေၾကးအုိးဆုိင္ မေတြ႕ေတာ့တာကုိး။<span style=""> </span>ကုိယ္စားေနက် ေၾကးအိုးဆုိင္ေနရာမွာ Wedding ၀တ္စုံဌားတဲ့ဆုိင္ၾကီးျဖစ္ေနတာ ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ ၀မ္းနည္းသလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႔။<span style=""> </span>Taxi ခ ၃၅၀၀ က်ပ္ေပးလိုက္ရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အမ်ိဳးသားက ေၾကးအုိးမဟုတ္လည္း တျခား စားစရာ တခုခု စားပါလားလုိ႔ ေျပာေပမယ့္ ဒီကလည္း မရဘူး စိတ္ၾကီးတယ္ ေၾကးအုိးပဲ စားကုိ စားရမွဆုိတာမ်ိဳး ဇြတ္ </span><img goomoji="gtalk.33D" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/gtalk.33D" /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >။<span style=""> </span>ေနာက္ေတာ့ ေရႊေတာင္တန္းလမ္းအထိ ဆိုက္ကားနဲ႔သြားျပီး ေရႊေတာင္တန္း ေၾကးအုိးပဲ သြားစားလိုက္ေတာ့တယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ YKKO ဆုိင္ခြဲက လွည္းတန္းက ရန္ကုန္ အင္းစိန္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဖြင့္ထားတယ္။<span style=""> </span>ကိုယ့္လို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳေနမွာစုိးလုိ႔ YKKO ဆုိင္ေျပာင္းသြားေၾကာင္း သတင္းေပးတာပါ</span> <img goomoji="gtalk.333" style="margin: 0pt 0.2ex; vertical-align: middle;" src="http://mail.google.com/mail/e/gtalk.333" /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ျပန္တဲ့့ ၃ ပတ္အတြင္း ေၾကးအုိး ၅ ခါေလာက္ စားပစ္လုိက္တယ္။ YKKO, Eugenia နဲ႔ ေရႊေတာင္တန္း ေၾကးအုိး ဆုိင္ေတြမွာပါ။ YKKO ေၾကးအုိးကုိေတာ့ ဆရာစံလမ္းမွာ သြားစားခဲ့ရတယ္။ အင္းစိန္က ဟန္နီနဲ႔ ေရႊယုန္ေလးမွာ သြားမစားျဖစ္ခဲ့တာ ေတြးျပီး စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒီမွာေတာ့ စားခ်င္ရင္ Blog ေတြ Forum ေတြက ေၾကးအုိးခ်က္နည္းေတြ ၾကည့္ျပီး ခ်က္စားေနရတာပဲ။ ၀ယ္လုိ႔ရတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ ခ်က္ရတာဆုိေတာ့ ဆုိင္မွာ စားရတာေလာက္ စားမေကာင္းဘူး။ လုံးလုံးမစားရတာထက္ စာရင္ေတာ့ အာသာေျပပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" ><o:p> </o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Strk5kbHKoI/AAAAAAAADNc/w8nQMgaMfao/s1600-h/EugeniaKyaeOhe.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Strk5kbHKoI/AAAAAAAADNc/w8nQMgaMfao/s200/EugeniaKyaeOhe.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393875181410658946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10pt;" >ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းက စားခဲ့ရတဲ့ Eugenia က ေၾကးအုိးေလးကုိ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ Blog ေပၚတင္ထားလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span></span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Strk-4jlY7I/AAAAAAAADNk/5sMOzqelv68/s1600-h/MyKyaeOhe.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Strk-4jlY7I/AAAAAAAADNk/5sMOzqelv68/s200/MyKyaeOhe.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393875272714249138" border="0" /></a><br />ဒါကေတာ့ က်မလက္ရာေပါ့..<br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၁၈၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-2867651565069703739?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-92204434320011013322009-09-30T08:27:00.000-07:002009-09-30T08:52:27.975-07:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဂ်ပန္မွာ ေငြစကၠဴ အေနနဲ႔ဆုိရင္ ၁၀၀၀ တန္၊ ၂၀၀၀ တန္၊ ၅၀၀၀ တန္ နဲ႔ ၁ ေသာင္းတန္ေတြ သုံးပါတယ္။<span style=""> </span>၂၀၀၀ တန္ကေတာ့ အရမ္းရွားတယ္။<span style=""> </span>ေစ်းဆုိင္ေတြက ျပန္အမ္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စက္ေတြက ျပန္အမ္းရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္မဟုတ္ေတာင္ ခပ္လတ္လတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။<span style=""> </span>ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ လက္ဖြဲ႕ေပးတာတုိ႔၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာ စတဲ့<span style=""> </span>မဂၤလာရွိတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ သုံးမယ့္ ပုိက္ဆံကုိေတာ့ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ပဲသုံးေလ့ရွိၾကတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီပုိက္ဆံအသစ္ကုိ ဘဏ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ စာတုိက္မွာျဖစ္ျဖစ္ တမင္ကုိ သြားလဲယူျပီးမွ လက္ေဆာင္ေပးမယ့္ စာအိတ္ထဲ ထည့္ျပီး ေပးတတ္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />က်မမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပုိက္ဆံအသစ္ေလးေတြဆုိရင္ ႏွေမ်ာလုိ႔ မသုံးရက္ပဲ သိမ္းထားတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။<span style=""> </span>ခ်က္ခ်င္းမသုံးျဖစ္ပဲ သိမ္းထားတတ္တာ။ မသုံးတာလည္း မဟုတ္ဘူး။<span style=""> </span>အေဟာင္းေတြ အရင္ဆုံး သုံးလုိ႔ ကုန္မွ ပုိက္ဆံအသစ္ ထုတ္သုံးတာ။<span style=""> </span>အဲဒီအက်င့္က ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ အလုပ္ လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ထိပဲ ဆုိပါေတာ့။ <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />မူလတန္းတုန္းကဆုိ မုန္႔ဖုိးက ငါးမူး ၊ ၁ က်ပ္တန္ ရတဲ့ အခ်ိန္ကုိး။<span style=""> </span>တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွ အန္ေပါင္းအေနနဲ႔ ၁၀၊ ၁၂ က်ပ္ ရတတ္တာ။ ႏွစ္ကူးအတြက္ အန္ေပါင္းရျပီဆုိရင္ေတာ့ ၁၀ တန္ အသစ္ေလးေတြ ၅ က်ပ္တန္အသစ္ေလးေတြ ရေလ့ရွိပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီတုန္းက ဇီးထုပ္ ၁ ထုပ္မွ ၁၀ ျပား တမတ္ေခတ္ဆုိေတာ့ ၅ က်ပ္တန္ေလာက္ လက္ထဲရွိရင္ကုိပဲ သုံးမကုန္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနခဲ့ဖူးတာေပါ့။<span style=""> </span>တခါတေလ အေမက သူလုိခ်င္တာေလးေတြ အိမ္နားက ေစ်းဆုိင္မွာ သြား၀ယ္ခိုင္းလုိ႔ ဆုိင္က ျပန္အမ္းတဲ့ က်ပ္တန္က စုတ္ေနတာကုိ ယူခဲ့ရင္ အဆူခံရတတ္ေသးတယ္။<span style=""> </span>“ကုိယ္ျပန္ေပးတဲ့အခါ ဘယ္သူမွ ယူမွာမဟုတ္ဘူး၊ ပုိက္ဆံကုိ စစ္ျပီး မယူရေကာင္းလား” ဆုိျပီး ဆူတာ။<span style=""> </span>ကုိယ္ေတြကလည္း ငယ္ေတာ့ နားမလည္ဘူးေလ။<span style=""> </span>ဆုိင္က ေပးရင္ ေပးတဲ့အတုိင္းပဲ ယူခဲ့လိုက္တာပဲ။<span style=""> </span>အေမ ဆူေတာ့မွ “ပုိက္ဆံစုတ္ျပဲေနရင္ မယူရဘူး၊ ဆုိင္ရွင္ကုိ ျပန္လဲခုိင္းရတယ္၊ သူမ်ားဆီက ပုိက္ဆံကုိ စစ္ျပီး ယူရတယ္” ဆုိတာ နားလည္လာခဲ့တယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />က်မတုိ႔ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာ အိမ္နားက ေၾကးအုိးဆုိင္ မွာ ေၾကးအုိး သြားစားျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မက ေၾကးအုိး အရည္နဲ႔ အမ်ိဳးသားက ေၾကးအုိးဆီခ်က္ ကုိ ၀က္သားနဲ႔ မွာစားခဲ့တာပါ။ တပြဲကုိ ၂၃၀၀ က်ပ္ ေပးခဲ့ရပါတယ္ (ဧျပီလတုန္းက ေစ်းႏႈန္းပါ)။ ပုိက္ဆံရွင္းေတာ့ အမ်ိဳးသားက သူသိမ္းထားတဲ့ ေထာင္တန္ အသစ္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆုိင္က အမ်ိဳးသမီးက ၂၀၀ တန္နဲ႔ ၁၀၀ တန္ေတြ ျပန္အမ္းပါတယ္။<span style=""> </span>ပုိက္ဆံေတြက အရမ္းစုတ္ေနလုိ႔ အမ်ိဳးသားက ျပန္လဲေပးဖုိ႔ ေျပာေတာ့ သူတုိ႔က ေလွာင္သလုိလုိနဲ႔ ရီၾကတယ္။ က်မတုိ႔လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတာ့ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာလိုက္ေသးတယ္ “ပိုက္ဆံအားလုံးက ဒီအတုိင္းခ်ည္းပဲ။ လဲခိုင္းလည္း အသစ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ေစ်းသည္ေတြ ကားသမားေတြဆီက ျပန္အမ္းတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ သတိထားၾကည့္မိတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပုိက္ဆံေတြက ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပဲေနျပီး တခ်ိဳ႕ဆုိ ျပဲေနတာကုိ tape ေတြနဲ႔ ကပ္ျပီး ျပန္သုံးေနၾကတယ္။ ၅၀ တန္၊ ၂၀ တန္၊ ၁၀ တန္၊ ၅ က်ပ္တန္ေတြဆုိ မေတြ႕မိသေလာက္ပဲ။ အစုတ္ေပးရင္ အရင္လုိ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ဒီအတုိင္းပဲ ယူလိုက္ၾကတယ္။ ပုိက္ဆံၾကီး စုတ္ေနတယ္ ျပန္လဲေပးပါ ဘာညာဆုိျပီး ေျပာသံဆုိသံ မၾကားရေတာ့ဘူး။<span style=""> </span>ကားသမားတစ္ေယာက္ကေတာ့ “အစုတ္ေပးတာ မထူးဆန္းေတာ့ဘူး၊ အသစ္ေပးရင္ေတာင္ အတုလားဆုိျပီး သံသယ ၀င္ေနဦးမယ္” ဆုိျပီး ေျပာလုိ႔ ရီရေသးတယ္။ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ ႏွစ္အတြင္း ပုိက္ဆံေတြ ဒီလုိျဖစ္သြားတာကုိ အံ့ၾသမိတယ္။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ရန္ကုန္က ျပန္လာခါနီးေတာ့ ပုိက္ဆံ အစုတ္အျပဲ၊ ဖာေထး၊ ျဖတ္ဆက္ ၊ အေဟာင္းႏြမ္းေလးေတြကုိ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဓာတ္ပုံရိုက္ယူထားလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>က်မလည္း အင္တာနက္မွာ ပုိက္ဆံပုံေတြ ေတြ႕ရင္ စုထားဦးမယ္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိ ျပလုိ႔ရေအာင္လုိ႔ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆုိရင္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ပန္နဲ႔ အျပိဳင္ ၁ ေသာင္းတန္ ေတြ ၂ ေသာင္းတန္ေတြမ်ား ကုိင္ေနၾကဦးမလားပဲ၊ မၾကာခင္ ၅၀၀၀ တန္ေတာင္ ထြက္လာဦးမွာဆုိေတာ့ေလ။<span style=""> </span></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_-SDQ3I/AAAAAAAADM0/hMEAwCgj-Pk/s1600-h/currency+style+in+Myanmar+005.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 112px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_-SDQ3I/AAAAAAAADM0/hMEAwCgj-Pk/s200/currency+style+in+Myanmar+005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387283719222674290" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_r0qmsI/AAAAAAAADMs/BaKBTePeXYk/s1600-h/currency+style+in+Myanmar+016.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 112px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_r0qmsI/AAAAAAAADMs/BaKBTePeXYk/s200/currency+style+in+Myanmar+016.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387283714267585218" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_GlnzCI/AAAAAAAADMk/-7u_RGi4dJI/s1600-h/currency+style+in+Myanmar+020.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 112px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5_GlnzCI/AAAAAAAADMk/-7u_RGi4dJI/s200/currency+style+in+Myanmar+020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387283704272374818" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5-pyF0uI/AAAAAAAADMc/Ib6QEejj2qs/s1600-h/currency+style+in+Myanmar+022.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 112px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SsN5-pyF0uI/AAAAAAAADMc/Ib6QEejj2qs/s200/currency+style+in+Myanmar+022.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387283696540046050" border="0" /></a><br /><br />ေအာက္တုိဘာ ၁၊ ၂၀၀၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-9220443432001101332?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-28955963369624467262009-09-27T08:21:00.001-07:002009-09-27T08:30:05.824-07:00<p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ မွာ က်မတုိ႔ ျမန္မာျပည္ကေန ဂ်ပန္ကုိ ထြက္လာခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ ျမန္မာျပည္ျပန္လည္ခ်င္ေပမယ့္ ေလယာဥ္စရိတ္ ေစ်းၾကီးတာေရာ၊ ရုံးက ခြင့္ယူဖုိ႔ ဘာညာေတြ တြက္ခ်က္ေနတာေၾကာင့္ ျပီးခဲ့တဲ့ ဧျပီလကမွ ျမန္မာျပည္ျပန္လည္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၾကားထဲ မျပန္ျဖစ္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ေပါ့။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ဖုိ႔အတြက္ ရုံးကခြင့္ေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေခၽြတာ၊ ေငြလည္း တတ္ႏုိင္သေလာက္ စုေဆာင္းျပီး မတ္လေလာက္ကတည္းက ျပန္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ေတြ စခဲ့ရတယ္။</span></p><div style="text-align: center;"><br />*****<br /></div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆုိ ထုံးစံအတုိင္း ျမန္မာသံရုံးကုိ အခြန္အခေတြ ေပးေဆာင္ရပါတယ္။ ၁ လ ယန္း ၁ ေသာင္း အျပင္ တျခားလုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ နဲ႔ Passport သက္တမ္းတုိးတာေတြ အတြက္ပါ ပုိက္ဆံအပုိ ေလးေတြ ထပ္ေဆာင္းျပီး ေပးခဲ့ရတာေပါ့။ ၂ ႏွစ္စာဆုိေတာ့ စိတ္ထဲကပဲ တြက္ၾကည့္ လိုက္ပါေတာ့ေနာ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြကုိ ေရးျပေနရင္ ရင္ထဲ မခ်ိလြန္းလုိ႔ပါ။ ျမန္မာျပည္သံရုံးကိစၥ ျပီးျပန္ေတာ့ ဂ်ပန္ဘက္မွာ ထပ္ျပီး visa သက္တမ္းတုိး၊ multiple entry ျပန္ေလွ်ာက္နဲ႔ အလုပ္တစ္ခါ ထပ္ရႈတ္ရတယ္။ ဒီမွာ visa သက္တမ္းတုိးတာက ၁ ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ visa သက္တမ္းတုိးခ အတြက္ ယန္း ၄၀၀၀၊ multiple entry အတြက္ ယန္း ၆၀၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။ ဒီဘက္မွာ ေပးရတာေတာ့ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ အခြန္ေတြက လစဥ္ျဖတ္ေတာက္ျပီးသားဆုိေတာ့ ျမန္မာသံရုံးလုိ တစ္လုံးတည္း တခဲတည္း ေပးစရာမလုိဘူး။ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမး္ေတြ အားလုံး အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီဆုိမွ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကုိ စ စီစဥ္ ရတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေလယာဥ္လက္မွတ္က ၁ လ ခြဲေလာက္ ၾကိဳျပီး ၀ယ္တာေတာင္ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ရက္အတုိင္း အတိအက် မရခဲ့ဘူး။ <span style=""> </span>လက္မွတ္က တစ္ေယာက္ကုိ ယန္း ၈ ေသာင္း ေပးရျပီး ေလယာဥ္ဆီ၊ အခြန္ေတြ ထပ္ေပါင္းလိုက္ေတာ့ အသြားအျပန္ကုိ ယန္း ၁၀ ေသာင္းစြန္းစြန္း ေပးလိုက္ရတယ္ေပါ့။ ၂ ေယာက္ဆုိေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္တင္ ေဒၚလာ ၂၀၀၀ နီးပါး တခါတည္းျပဳတ္ပါတယ္။ ခရီးသြား Agent ကေန ၀ယ္တာမုိ႔ သူတုိ႔ကုိေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္ခ ယန္း ၃၀၀၀ အပုိေဆာင္း ေပးလိုက္ရတယ္။ က်မတုိ႔ျပန္ခ်ိန္က ဂ်ပန္ရ႕ဲ ပိတ္ရက္ရွည္ (Golden Week) နားနီးေနတာေၾကာင့့္လည္း ေလယာဥ္လက္မွတ္ ယန္း ၈ ေသာင္း ေပးရတာပါ။ ခရီးသြားနည္းတဲ့ အခ်ိ္န္ေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ေစ်းပုိသက္သာပါတယ္။ က်မတုိ႔က သၾကၤန္အျပီးေလာက္ ျပန္တာဆုိေတာ့ Osaka ကေန Bangkok ကုိ ေလယာဥ္လက္မွတ္ သိပ္မခက္ေပမယ့္ Bangkok ကေန ရန္ကုန္ကုိ လက္မွတ္ရဖုိ႔ ခက္တယ္။ <o:p></o:p><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ျပီးေတာ့မွ ၂ ဘက္ေဆြမ်ိဳးေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ ၀ယ္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ရတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး ျပန္ဖုိ႔ အထုတ္အပုိးျပင္ဆင္ရင္း အိမ္မွာလည္း သိမ္းစရာရွိတာ သိမ္းဆည္းခဲ့ရေသးတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီလုိနဲ႔ Osaka ကေန ဧျပီလ ၂၂ ရက္ ည သန္းေခါင္္<span style=""> </span> ၁၂ နာရီေက်ာ္ ေလယာဥ္ စထြက္ျပီး ဘန္ေကာက္အထိကုိ ၅ နာရီ ခြဲေလာက္ စီးရတယ္။ <span style=""> </span>ေလယာဥ္ေပၚမွာ Breakfast ဆုိျပီး မနက္ ၂ နာရီေလာက္ အိပ္ယာက အတင္း ႏုိးေကၽြးလုိ႔ စိတ္တုိမိတာက လြဲရင္ က်န္တာ အားလုံး အဆင္ေျပပါတယ္။<span style=""> </span>Bangkok ကုိ မနက္ ၄ နာရီ ေလာက္ေရာက္ပါတယ္။ ဘန္ေကာက္အခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီမွာ ရန္ကုန္ကုိျပန္မယ့္ ေလယာဥ္ ဆက္စီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနတဲ့ ေဇာေတြေၾကာင့္ ပင္ပန္းတယ္လုိ႔ေတာ့ မထင္မိဘူး။ သိပ္မၾကာခင္ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့မွာဆိုျပီး ေပ်ာ္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ဧျပီ ၂၂ ရက္ မနက္ ၈း၄၅ မွာ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကုိ ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။</span></p><div style="text-align: center;"><br />*****<br /></div> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />က်မတုိ႔ ရန္ကုန္က ထြက္လာေတာ့ ေလဆိပ္အေဆာက္အဦးအသစ္က ေဆာက္လက္စ ၾကီးပါ။<span style=""> </span>အခုျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဆာက္ျပီးသြားတဲ့ ေလဆိပ္အသစ္ၾကီးက ဆီးၾကိဳေနပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေဆာက္အဦးအသစ္ၾကီးကုိ ျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲ အျမင္ဆန္းေနသလုိပဲ။<span style=""> </span>ဘယ္က ဘယ္လုိ သြားရမွန္းမသိလုိ႔ သူမ်ားေတြ သြားတဲ့ေနာက္ ေရာေယာင္ျပီး ခပ္သြက္သြက္ လိုက္သြားလိုက္ရတယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ immigration မွာ ၀င္တန္းစီရတာေပါ့။<span style=""> </span>လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြကုိ ျပင္ဆင္ျပီး ယူလာခဲ့ေပမယ့္ immigration နဲ႔ custom ကုိေတာ့ အေပးအကမ္းေလးေတြနဲ႔ ထုံးစံအတုိင္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။ စနစ္ေတြကေတာ့ အရင္အတုိင္းပါပဲ ဘာမွ မေျပာင္းဘူး။ ၈း၄၅ မွာ ထုိင္းေလယာဥ္ဆုိက္ျပီး immigration မွာ က်မတုိ႔ ေစာင့္ေနရတုန္းရွိေသးတယ္ ေနာက္ထပ္ ၉း၀၀ မွာ MAI စင္ကာပူေလယာဥ္ထပ္ဆုိက္ေတာ့ လူေတြ တန္းစီေနတာ immigration ေရာ baggage claim လုပ္တဲ့ေနရာမွာေရာ က်ိတ္က်ိတ္တုိးပဲ။ ၁ နာရီနီးပါး ေစာင့္လိုက္ရျပီးေတာ့မွ က်မတုိ႔ရဲ႕ ပစၥည္းထုပ္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီေတာ့မွ ကုိယ့္အထုပ္ကုိယ္ဆြဲလို႔ Taxi ငွားျပီး ေလဆိပ္ၾကီးထဲကေန ခပ္သြက္သြက္ ပဲ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။<span style=""> </span>မိသားစုက ေစာင့္ေနမွာဆုိေတာ့ အိမ္အျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ျပီေလ။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >စက္တင္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၉<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-2895596336962446726?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-5838848059471239522009-09-26T09:51:00.000-07:002009-09-26T09:59:09.293-07:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Blog မွာ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနျပီ။<span style=""> </span>သိပ္မၾကာေသးပါဘူးေနာ္ ၅ လ ေလာက္ပါပဲ။<span style=""> </span>Blog မေရးျဖစ္ေတာ့ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲလုိ႔ ထင္ၾကမွာပဲ။<span style=""> </span>ဒီ ၅ လ အတြင္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားလည္း မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းပါတယ္္။<span style=""> </span>ရုံးအလုပ္ရယ္၊ အိမ္အလုပ္ရယ္နဲ႔ တေန႔ တေန႔ လုံးလည္လိုက္ေနတာပါပဲ။<span style=""> </span>Blog မေရးျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္ပုိေတြ ထြက္လာတာ အမွန္ပဲ။<span style=""> </span>ရန္ကုန္က သယ္လာတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ ဖတ္လိုက္၊ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယုိကားေတြ ၾကည့္လုိက္နဲ႔ ဇိမ္ကုိ က်ေနတာပဲ။ ျပီးေတာ့ ကုိယ္စားခ်င္တဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းကုိ Blog ေတြမွာ ရွာဖတ္ရင္း စမ္းခ်က္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>ဂိမ္းေသးေသးေလးေတြ ေဆာ့တယ္။<span style=""> </span>သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။<span style=""> </span>တခါတေလလည္း ဟုိနား ဒီနားေလွ်ာက္လည္ျပီး ေစ်း၀ယ္ထြက္တာမ်ိဳး လုပ္တယ္။ စေနေန႔မွာ ဂ်ပန္ေက်ာင္းလည္း မတက္ျဖစ္ေတာ့ ပိတ္ရက္ဆုိ အိမ္ထဲမွာပဲ အေနမ်ားျပီး အိမ္အလုပ္နဲ႔ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္လိုက္၊ စားခ်င္တာ လုပ္စားလိုက္နဲ႔ ၅ လဆုိတဲ့ အခ်ိန္က ခဏေလးလုိပဲ။ <span style=""> </span>Blog မေရးေတာ့ အိမ္က Editor ၾကီးလည္း အခ်ိန္ေတြ ပုိျပီး ဂိမ္းပုိေဆာ့ရတာေပါ့။ သူကေတာ့ က်ိတ္ျပီး ၀မ္းသာေနမွာ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />စာ မေရးခ်င္လုိ႔သာ မေရးျဖစ္တာ Blog ပိတ္ဖုိ႔ေတာ့ စိတ္မကူးပါဘူး။<span style=""> </span><span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေအာ္လည္း မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ျငိမ္ေနတာေပါ့။ <span style=""> </span>Blog မေရးျဖစ္ေပမယ့္ Blog ေတြေတာ့ အားရင္ အားသလုိ လည္ျဖစ္ပါတယ္။ Comment မေရးမိတာလည္းရွိတယ္။<span style=""> </span>ေရးခဲ့တာလည္းရွိတယ္။<span style=""> </span>ကုိယ္ဖတ္ေနက် Blog List မွာ အသစ္တင္တဲ့ Blog တုိင္းကုိေတာ့ ပုံမွန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>တျခား စိတ္၀င္စားစရာ Blog ေတြ႕ရင္ ဖတ္ျဖစ္လိုက္တာပါပဲ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />Blogspot ကုိ မ၀င္ျဖစ္တာ ၾကာေတာ့ အခု ပုိ႔စ္တင္တာေတာင္ လူက အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။<span style=""> </span>Blog နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လုပ္ရမယ့္ အေၾကြးေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ Banner ေျပာင္းဖုိ႔ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး <a href="http://www.laynuaye.blogspot.com/">မမတန္ခူး</a> ေရးခုိင္းတဲ့ ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေရးေပးဖုိ႔ ရွိတယ္။<span style=""> </span>ေရးခုိင္းတဲ့ အမကေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ျပီ ထင္တယ္။<span style=""> </span>အရင္ပုိ႔စ္က comment ေတြေတာ့ မျပန္ေတာ့ဘူး။<span style=""> </span>ၾကာပဲ ၾကာလွေနျပီဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္း ခင္တယ္။ Favorite List က ျပင္ျပီးသြားျပီ။<span style=""> </span>ေနာက္ရက္ေတြမွပဲ စာျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး စာအသစ္တင္ပါ့မယ္လုိ႔....</span></p><br /><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၉<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-583884805947123952?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-80434278670183522842009-04-21T03:43:00.000-07:002009-04-21T04:13:37.537-07:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.laynuaye.blogspot.com/">မတန္ခူး</a> က “၀ါသနာ”ဆုိျပီး tag ထားတာ ၾကာလွေပါ့။ ေရးလက္စကလည္း တစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ တင္ ရပ္ေနတာ ဆက္မေရးျဖစ္ဘူး။ အခုတေလာ အလုပ္တအား မ်ားျပီး စိတ္ရႈတ္ လူရႈတ္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ မတန္ခူးေရ တကူးတက ေရးခိုင္းတဲ့အတြက္ ေက်းဇူး နဲ႔ ေနာက္က်သြားတဲ့အတြက္ sorry ပါ အမ။ </div><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />က်မ ငယ္ငယ္က အရုပ္ပုံ ကာတြန္းပုံေတြ ဆြဲတယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ ပုံေတြ ဆြဲထားတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဲဒီလုိမွ မလုပ္ရရင္ ေတဇတုိ႔ မုိးေသာက္ပန္းတုိ႔က ကာတြန္းပုံေတြ ကူးဆြဲတယ္။ ၾကာေတာ့ စာအုပ္က စာရြက္ေတြ သိသိသာသာကုိ ပါးလာတာ၊ အေမသိေတာ့ ေက်ာင္းစာရြက္ေတြ ဆုတ္ရပါ့မလား ဆုိျပီး အရုိက္ခံရတာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း အရိုက္ခံရမွာ ေၾကာက္တာေရာ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ လုံးလည္လိုက္ေနတာေရာ ပုံဆြဲခ်င္တဲ့ စိတ္လည္း ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ အခုထိပဲ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />ေနာက္ျပီး မိန္းကေလး ပီပီ စက္ခ်ဳပ္၊ သုိးေမြးထိုး၊ တက္တင္းထုိးေတြလည္း လုပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီးသြားေတာ့ ဓမၼေစတီလမ္းက အိမ္တြင္းမႈေက်ာင္းမွာ ၃ လ သင္တန္း သြားတက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပန္းထုိး၊ အက်ၤီခ်ဳပ္တာေတြကုိ သင္ေပးတာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းက ျပီးသြားေတာ့လည္း စက္ခ်ဳပ္သင္တန္း ၂ ခုေလာက္ အျပင္မွာ တက္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်က္လုံးအားနည္းတာေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ အခုထိပဲ။ သုိးေမြးထုိးတာကုိေတာ့ အခုထိလည္း လုပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္ေတြပုိေနမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးဆုိရင္ ျပန္လုပ္ရင္ လုပ္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />စာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ <a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/09/first-times.html">ပထမဆုံးမ်ား</a> ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္မွာလည္း ေရးဖူးတယ္ေလ။ စာ စ ေရးဖူးတာ ရုပ္ရွင္မင္းသား လြင္မုိးကုိ ေ၀ဖန္တဲ့ စာ ပဲ ေရးဖူးတာ။ က်န္တာ ဘာမွ မေရးဖူးဘူး။ အခု Blog ေတြ ေပၚလာေတာ့ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေရးလုိ႔ရ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရတာမုိ႔ Blogspot ၾကီးကုိေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ စာကေတာ့ အားရင္ အားသလုိ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ စာေရးရတာက အခ်ိန္ေပးရျပီး စာဖတ္တာကေတာ့ သိပ္အခ်ိန္ေပးစရာ မလုိဘူး။ တခုခုကုိ ေစာင့္ေနရမယ္ဆုိလည္း စာဖတ္ေနလိုက္တာပဲ။ ရုံးမွာ ထမင္းစားရင္းလည္း ဖတ္တာပဲ။ ညဘက္ အိပ္ယာ မ၀င္ခင္လည္း ဖတ္ျဖစ္တာပဲ။ ရုံးပိတ္ရက္ ဘယ္မွ သြားစရာ မရွိလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ခ်ျပီး စာထုိင္ဖတ္ေနတာပဲ။ နည္းပညာ စာေပ ေတာ့ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ အမ်ားဆုံး ဖတ္ျဖစ္တာက ျမန္မာ Blog နဲ႔ သတင္း website ေတြပဲ အဖတ္မ်ားတယ္။ ျပီးေတာ့ ဂ်ပန္ Blog ၂ ခု ၃ ခုေလာက္ကုိ ဘာသာျပန္ျပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ တျခား ဂ်ပန္လုိေရးထားတဲ့ အထဲက ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးဆုိလည္း Print ထုတ္ျပီး ဖတ္လိုက္တာပါပဲ။ ပုံေသေတာ့ မရွိပါဘူး။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />အရင္တုန္းက မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာက ပန္းအလွျပင္တာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ပန္းအလွျပင္တာကုိ အရမး္သင္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းတက္မယ္လုိ႔လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ စိတ္ကူးဖူးတယ္။ သင္တန္းေတြလည္း စုံစမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ အေျခအေန မတိုက္ဆုိင္လုိ႔ ဘာသင္တန္းမွ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခု ဒီေရာက္ေတာ့မွ ရုံးက ပန္းအလွျပင္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ သူေတြ စုျပီး Flower Arrangement club ေထာင္ထားလုိ႔သာ ပန္းအလွျပင္တာကုိ လုပ္ခြင့္ရတာ။ ဒီမွာလည္း ပန္းအလွျပင္တာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး Professional သင္တန္းေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းၾကီးတာေၾကာင့္ေရာ ဘာသာစကား အခက္အခဲလည္း ရွိေသးတာဆုိေတာ့ သီးျခား သင္တန္းအေနနဲ႔ တက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />အခ်က္အျပဳတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသစ္အဆန္း ခ်က္ၾကည့္ စမ္းသပ္လုပ္ၾကည့္ရတာကုိ ေပ်ာ္တယ္။ အမ်ားၾကီးလည္း မစမ္းသပ္ျဖစ္ပါဘူး။ Blog ေတြ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ျပီး ဟင္းခ်က္နည္း အသစ္ေတြ႕ရင္ စမ္းခ်က္ၾကည့္လိုက္တာပဲ။ ေကာင္းတာလည္း ရွိ၊ ပ်က္တာလည္း ရွိ၊ လႊင့္ပစ္ရတာလည္း ရွိေပါ့။ ဟုိတေလာကေတာင္ တုိဖူး စမ္း က်ိဳၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ မေအာင္ျမင္ေသးဘူး။ အရင္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက စားခ်င္တာ အလြယ္တကူ ၀ယ္စားလုိ႔ရေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ ျပင္ပ ေရာက္ေနေတာ့လည္း ခ်က္ျပဳတ္တာက အလုိလုိ ၀ါသနာ ပါလာရေတာ့တာပဲ။ မပါလည္း အငတ္မွ မေနႏုိင္တာကုိး။ အခုဆုိ ျမန္မာ ဟင္းခ်က္ Blog ေတြ မ်ားလာလုိ႔ ဟင္းခ်က္ရတာ ပိုေတာင္ ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းလာေသးတယ္။<br /></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br />“၀ါသနာ” ဆုိတာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ နဲ႔ ကိုယ္ ကုိ အပန္းေျဖျခင္းပဲ လုိ႔ လက္ခံထားတယ္။<span> </span>အေပၚမွာ ေရးထားခဲ့တာေတြက က်မရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြနဲ႔ လုပ္ေနဆဲအေၾကာင္းေတြပါ။<span> </span>ဒါေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ၀ါသနာေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့။<span> </span>ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း အိပ္ေနလိုက္တာပါပဲ။<span> </span>အဓိကေတာ့ စိတ္ နဲ႔ ကုိယ္ ကုိ အပန္းေျပဖုိ႔ပဲ မဟုတ္လား။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">စာၾကြင္း။</span><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" >Blog ကုိ လာလည္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ အလည္ျပန္ဦးမယ္။ ၃ ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ေနျဖစ္လိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္ကေန Blog ကုိ update လုပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။<span> </span>ဒါေၾကာင့္ ေလဆိပ္ မဆင္းခင္ေလး ကမန္းကတမ္း ႏႈတ္ဆက္ျပီး အသိေပးရတာ။<span> </span>ေတာ္ၾကာေန ေလဆိပ္သြားေတာ့မွာ။<span> </span>ေနာက္လမွ ျပန္ေတြ႕မယ္ေနာ္။<br /><br />အားလုံးပဲ တာ့တာ..</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://mayangonthu.googlepages.com/103.gif"><img style="cursor: pointer; width: 28px; height: 18px;" src="http://mayangonthu.googlepages.com/103.gif" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US" ><br /><br />ဧျပီ ၂၁၊ ၂၀၀၉။</span><span style=";font-family:Wingdings;font-size:10;" lang="EN-US" ><span></span></span><br /></div></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-8043427867018352284?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-45250917733039836432009-03-24T08:00:00.000-07:002009-03-24T08:54:22.327-07:00<p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခုလ ၁၉ ရက္ေန႔တုန္းက ရုံးမွာ ပန္းအလွျပင္ပြဲ တစ္ခါ ထပ္လုပ္ပါတယ္။ ရုံးအေနနဲ႔ဆုိ ၂၉ ၾကိမ္ေျမာက္ ျဖစ္ျပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြက္ ပထမဆုံး ပန္း အလွျပင္တာလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့။ ဒီတစ္ေခါက္ ပန္းအုိးထုိးတာက Easter အတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ပန္းျပင္ၾကတာ။ ပါ၀င္တဲ့ ပန္းေတြက ပုံမွာ ျပထားသလုိပါပဲ။ <span style=""> </span>အဂၤလိပ္လုိ ပန္းနာမည္ေတြမုိ႔ ျမန္မာလို ဘယ္လုိ ေခၚမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ <span style=""> </span>အခုတစ္ခါ ပန္းျပင္တာက အ၀ါေရာင္ပန္းေတြကုိ အဓိက ထားျပီး ေဘးကေန သစ္ရြက္ အစိမ္းေတြကုိ ရံျပီး ထုိးရတာ။ </span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2TvwNR3I/AAAAAAAACtk/X_Z02_JKAYY/s1600-h/%E3%83%A9%E3%83%8A%E3%83%B3%E3%82%AD%E3%83%A5%E3%83%A9%E3%82%B9.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2TvwNR3I/AAAAAAAACtk/X_Z02_JKAYY/s200/%E3%83%A9%E3%83%8A%E3%83%B3%E3%82%AD%E3%83%A5%E3%83%A9%E3%82%B9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770179207481202" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ranunculus"><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Ranunculus</span></a></span><b style="color: rgb(0, 51, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span></span><i><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" >-</span></i></b><b style="color: rgb(0, 51, 0);"><i><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></i></b><span style="color: rgb(0, 51, 0);" lang="JA">ラナンキュラス</span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" lang="JA" > </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19NZ7_hI/AAAAAAAACs0/JMxI_wUPsBU/s1600-h/%E3%82%B9%E3%82%A4%E3%83%BC%E3%83%88%E3%83%94%E3%83%BC.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19NZ7_hI/AAAAAAAACs0/JMxI_wUPsBU/s200/%E3%82%B9%E3%82%A4%E3%83%BC%E3%83%88%E3%83%94%E3%83%BC.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316769792030146066" border="0" /></a><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sweet_pea"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Sweet Pea</span> </a>-</span></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);" lang="JA">スイートピー</span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);"> </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19EQzjXI/AAAAAAAACtE/J8wC0EK_Xik/s1600-h/%E3%83%94%E3%83%83%E3%83%88%E3%82%B9%E3%83%9D%E3%83%AB%E3%83%A0.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19EQzjXI/AAAAAAAACtE/J8wC0EK_Xik/s200/%E3%83%94%E3%83%83%E3%83%88%E3%82%B9%E3%83%9D%E3%83%AB%E3%83%A0.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316769789575925106" border="0" /></a><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pittosporum_tenuifolium"><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Pittosporum tenuifolium</span></a><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span>- </span><span style="color: rgb(0, 51, 0);" lang="JA">ピットスポルム<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2TlJk6nI/AAAAAAAACtc/dKbhM717tGw/s1600-h/%E3%83%9E%E3%83%AA%E3%83%BC%E3%82%B4%E3%83%BC%E3%83%AB%E3%83%89.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 100px; height: 121px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2TlJk6nI/AAAAAAAACtc/dKbhM717tGw/s200/%E3%83%9E%E3%83%AA%E3%83%BC%E3%82%B4%E3%83%BC%E3%83%AB%E3%83%89.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770176361097842" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tagetes"><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Marigold</span></a></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span>- </span><span style="" lang="JA">マリーゴールド</span><span style="color: rgb(0, 51, 0);"> </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19fABP1I/AAAAAAAACtM/EX74dmOVI7E/s1600-h/%E3%83%9E%E3%83%BC%E3%82%AC%E3%83%AC%E3%83%83%E3%83%88.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 100px; height: 117px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19fABP1I/AAAAAAAACtM/EX74dmOVI7E/s200/%E3%83%9E%E3%83%BC%E3%82%AC%E3%83%AC%E3%83%83%E3%83%88.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316769796753276754" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Leucanthemum_vulgare">Marguerite</a> </span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" >-</span><span style="" lang="JA">マーガレット<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19H3a0KI/AAAAAAAACs8/GsWZYFxKJK4/s1600-h/%E3%83%8B%E3%82%B2%E3%83%A9.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 100px; height: 116px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj19H3a0KI/AAAAAAAACs8/GsWZYFxKJK4/s200/%E3%83%8B%E3%82%B2%E3%83%A9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316769790543188130" border="0" /></a><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nigella_damascena"><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Nigella</span></a><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" ><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span>- </span><span style="" lang="JA">ニゲラ<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj18wjHnPI/AAAAAAAACss/m4tc9bh_vik/s1600-h/%E3%82%B3%E3%83%87%E3%83%9E%E3%83%AA.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 100px; height: 120px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj18wjHnPI/AAAAAAAACss/m4tc9bh_vik/s200/%E3%82%B3%E3%83%87%E3%83%9E%E3%83%AA.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316769784284028146" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a href="http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Spiraea_cantoniensis1.jpg">Spiraea cantoniensis</a></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:8;" ><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Spiraea_cantoniensis1.jpg"> </a>-</span><span style="" lang="JA">コデマリ<br /></span><span style="color: rgb(0, 51, 0);"> </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2T4vpsZI/AAAAAAAACts/F7OJIepO6r4/s1600-h/%E9%B3%A5%E3%83%94%E3%83%83%E3%82%AF.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 100px; height: 115px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2T4vpsZI/AAAAAAAACts/F7OJIepO6r4/s200/%E9%B3%A5%E3%83%94%E3%83%83%E3%82%AF.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770181621068178" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 51, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငွက္ရုပ္ </span>- 鳥ピック</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2yfjYjhI/AAAAAAAACt0/msK5zJVNkO4/s1600-h/Flower-Step2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2yfjYjhI/AAAAAAAACt0/msK5zJVNkO4/s200/Flower-Step2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770707434671634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj3Fy-bOWI/AAAAAAAACuk/uifIxxoWbrs/s1600-h/Flower-Step1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj3Fy-bOWI/AAAAAAAACuk/uifIxxoWbrs/s200/Flower-Step1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316771039065880930" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ပန္းျပင္ဖုိ႔အတြက္ ပါ၀င္တဲ့ ပန္းနဲ႔ ပစၥည္းေတြပါ။</span><br /><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />စစခ်င္း ေရစိမ္ထားတဲ့ အုိေအစစ္ ေဖာ့တုံးကုိ ပန္းအုိးအလယ္မွာ ထည့္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အေပၚကေန ငွက္သုိက္ပုံစံျဖစ္ေအာင္ အုန္းဆံမွ်င္လုိ အမွ်င္ျဖဴျဖဴေလးေတြ တင္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီအေပၚမွာမွ သစ္ခက္စိမ္းေတြကုိ ေကြးျပီး ကုိယ္လုိသလုိ ပုံေဖာ္ယူရတာပါ။ က်မတုိ႔ကုိ သင္ေပးတဲ့ ဆရာမကေတာ့ သစ္ခက္ေတြကုိ အသည္းပုံေလး ျဖစ္ေအာင္ ပုံေဖာ္ယူတယ္။ က်မကေတာ့ အ၀ုိင္းကြင္းေလး ၃ ခုကုိ ဆက္ေနတဲ့ပုံစံ လုပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အရင္ဆုံး သစ္ခက္ကုိ ကုိယ္ လုိသေလာက္ ျဖတ္ယူလိုက္တယ္။ သစ္ကုိင္းအစ တဖက္ကုိေတာ့ ေဖာ့တုံးမွာ အရင္ ထုိးစုိက္လိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးမွ အဖ်ားပုိင္းကုိ ျပန္ေကြးယူရင္း ျပဳတ္မထြက္ေအာင္ နန္းၾကိဳးကုိ ကလစ္ပုံစံ လုပ္ျပီး ေဖာ့ထုံးမွာ ထုိးစိုက္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိမ်ိဳး အ၀ုိင္းေလး ၃ ခု ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူလိုက္တာပါ။</span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2zSLwcRI/AAAAAAAACuM/SRVBWHo24Rk/s1600-h/Flower-Step3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2zSLwcRI/AAAAAAAACuM/SRVBWHo24Rk/s200/Flower-Step3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770721025782034" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အဲဒီ အဆင့္ျပီးရင္ အေပၚကေန ပန္းေတြကုိ ကုိယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သလုိ ျပင္ယူရတာ။ က်မ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္းအုိးက အလယ္မွာ အ၀ါေရာင္ ပန္းေတြကုိ အရင္ စုိက္တယ္။ <span style=""> </span>ေဘးကေန ခရမ္းေရာင္ Sweet Pea လုိ႔ေခၚတဲ့ ပန္းေတြနဲ႔ ရံျပီးထုိးစုိက္ ပါတယ္။ အဲဒါေတြ ျပီးျပီဆုိရင္ အစိမ္း နဲ႔ အျဖဴစပ္ၾကား သစ္ခက္ကုိ အခက္ေသးေလးေတြ ျဖတ္ျပီး လြတ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ လိုက္ျဖည့္လုိက္တာပါပဲ။ ငွက္ရုပ္ေလးကုိေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွ စုိက္လိုက္တာ။ <span style=""> </span>သေဘာကေတာ့ ငွက္သုိက္ေပၚမွာ ငွက္ကေလး ရွိတယ္ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ိဳး ျပင္ယူတာပါ။ <o:p></o:p></span> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2zZx7KfI/AAAAAAAACuE/8uZhMrRIeSI/s1600-h/Flower-Step4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2zZx7KfI/AAAAAAAACuE/8uZhMrRIeSI/s200/Flower-Step4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770723064916466" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီတစ္ခါ ပန္းထုိးရတာ ေအာက္ဆုံးမွာ ငွက္သုိက္ လုပ္ထားတဲ့ အမွ်င္ေတြ ရွိေနေတာ့ ပန္းထုိး စိုက္လိုက္ရင္ ေဖာ့တုံးကုိ မထိပဲ ခဏခဏ ျပန္ျပင္ထုိးရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ပန္းခက္ေတြ က်ိဳးတာေပါ့။ ေနာက္ျပီး ပန္းေတြ မ်ားေတာ့ လႊင့္ပစ္ရမွာလည္း ႏွေျမာတယ္။ ပန္းေတြလည္း အကုန္လုံး ပါေအာင္ဆုိျပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပင္ယူတာ ေနာက္ဆုံး ေအာက္က ပန္းအုိးေလး ရလာတာပါပဲ။ </span><br /></div><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj3FoJFuwI/AAAAAAAACuc/0zLkoRcrjiI/s1600-h/FlowerPic2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 153px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj3FoJFuwI/AAAAAAAACuc/0zLkoRcrjiI/s200/FlowerPic2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316771036157819650" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ဒီပန္းအုိးက က်မ ျပင္ထားတာပါ။<br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2y231P1I/AAAAAAAACt8/TJJOh4kFFog/s1600-h/FlowerPic1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 168px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/Scj2y231P1I/AAAAAAAACt8/TJJOh4kFFog/s200/FlowerPic1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316770713694453586" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 102);">ဒီပန္းအုိးကေတာ့ ဆရာမ ျပင္ေပးထားတာ။</span><br /><br />မတ္လ ၂၄၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-4525091773303983643?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-9270245018216108122009-03-20T06:46:00.000-07:002009-03-20T07:11:48.509-07:00<div style="text-align: justify;">၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလတုန္းက<span style="color: rgb(0, 51, 0);"> </span><a style="color: rgb(0, 51, 0); font-weight: bold;" href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/11/myanmarsar-and-japanese.html">ျမန္မာစကားနဲ႔ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး</a> ဆုိျပီး ပုိ႔စ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခု ေရးမွာက အဲဒီပုိ႔စ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲလုိ႔ ေျပာရင္လည္း ရတာေပါ့။ ဒီၾကားထဲ က်မတုိ႔လည္း ကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ရႈတ္ေနတာေရာ၊ ျပီးေတာ့ ျမန္မာစာ သင္တန္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဆရာမၾကီး အားတဲ့ အခ်ိန္ ညွိျပီး စာသင္ၾကတာမုိ႔ ပုံမွန္ အတန္းခ်ိန္ဆုိတာ မရွိတာေၾကာင့္ ထပ္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့တာ။ ျပီးခဲ့တဲ့လ ကေတာ့ ေက်ာင္းတာ၀န္ခံ အန္တီၾကီးက “ျမန္မာစာ သင္တန္းကုိ လာခဲ့ပါဦး” လုိ႔ ဖိတ္တာနဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းေရာက္သြားေတာ့ အရင္ ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ျဖစ္တဲ့ “ကုိျမင့္သန္းေမာင္” န႔ဲ “မေအးႏွင္းအိအိ” အျပင္ ေနာက္ထပ္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔ပါ ထပ္ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဧည့္သည္အျဖစ္လာတဲ့ ဂ်ပန္မေလးက Osaka University ကေန ျမန္မာစာ အဓိကနဲ႔ ဘြဲ႕ယူထားတဲ့သူပါ။ ျမန္မာ နာမည္က “မႏွင္းသက္ေအး” လုိ႔ေခၚပါတယ္။ မႏွင္းသက္ေအး လည္း အခု သင္တန္းေက်ာင္းကုိ က်မတုိ႔လုိပဲ ျမန္မာစကားေျပာ ေလ့က်င့္ေပးဖုိ႔ လာခဲ့တာ။ ဒီတစ္ေခါက္ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိ ျပန္ေ၀မွ်ခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /></div><br /><div style="text-align: center;">*****<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">က်မတုိ႔ သင္တန္းေက်ာင္း ေရာက္သြားေတာ့ ညေန ၃ နာရီေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ ဒီတစ္ခါက သူတုိ႔ စာသင္တာ ေဘးက ၀င္ေျဖေပးရင္း စကားအတူ ေျပာေပးရတာ။ ေနာက္ျပီး မေအးႏွင္းအိအိက ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ ျမန္မာျပည္ကုိ အလည္ သြားခဲ့တာေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ အေတြ႕အၾကံဳလည္း နားေထာင္ရင္းေပါ့။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ မေအးႏွင္းအိအိက ျမန္မာထမီ ၀တ္ထားပါတယ္။ ထမီ ၀တ္ရတာ ႏွစ္သက္လုိ႔ ျမန္မာျပည္ကေန ျပန္လာေတာ့လည္း ထမီ အထည္ ၂၀ ထပ္၀ယ္ခဲ့ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာျပတယ္။ ဂ်ပန္မက ၾကိဳးနဲ႔ ပတ္ထမီ ၀တ္ထားတာမ်ား ေသေသသပ္သပ္နဲ႔မုိ႔ က်မေတာင္ အံ့ၾသမိပါတယ္။ လူမ်ိဳးျခားက ျမန္မာထမီကုိ မက္မက္ေမာေမာ ၀တ္ေနျပီး ကုိယ္က ျမန္မာ ျဖစ္ရဲ႕သားနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားေတာ့ မ်က္ႏွာပူျပီး ရွက္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။<br /><br /><br />ေနာက္ျပီး ျမန္မာစာနဲ႔ ဘြဲ႕ယူထားတဲ့ မႏွင္းသက္ေအးနဲ႔လည္း စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႕ကုိ “ဘာျဖစ္လုိ႔ ျမန္မာစာ အဓိက နဲ႔ ဘြဲ႕ယူထားတာလဲ” ဆုိျပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာစာကုိ သေဘာက်လုိ႔ Osaka University မွာ ၅ ႏွစ္ၾကာ သင္ယူခဲ့ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္လည္း ၂ ေခါက္ ေရာက္ဖူးေၾကာင္း၊ ရွမ္းဘာသာ၊ ရွမ္းစကားနဲ႔ စာတမ္း တင္ခဲ့ျပီး ဘြဲ႕ယူခဲ့ေၾကာင္းေတြ က်မတုိ႔ကုိ ေျပာျပပါတယ္။ မႏွင္းသက္ေအးက စကားေျပာရင္ က်မကုိ “အမ” လုိ႔ေခၚျပီး ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ “ရန္ကုန္ဘယ္နားမွာေနသလဲ” လုိ႔ေမးေတာ့ က်မက “အင္းစိန္” မွာပါလုိ႔ေျဖတာကုိ “ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္းကားဂိတ္ရွိတဲ့ ေနရာမွာလား” တဲ့။ အခု အေ၀းေျပးကားဂိတ္က ေနရာ ေျပာင္းသြားတာလည္း သူသိတယ္။ အမ်ိဳးသားကိုလည္း ေတာင္ငူကဆုိေတာ့ “ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလး ၾကားက ျမိဳ႕ မဟုတ္လား” တဲ့ေလ။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">*****<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">စာသင္တာ ျပီးသြားေတာ့ ကုိျမင့္သန္းေမာင္က ဆရာမၾကီးကုိ ျမန္မာလုိ ေရးထားတဲ့ အိမ္စာေတြ ျပျပီး အမွတ္ျခစ္ခုိင္းပါတယ္။ သူ ေရးထားတဲ့ အသုံးအႏႈန္းေတြ မွားေနရင္ ဆရာမၾကီးက ျပင္ေပးျပီး အမွန္ကုိ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ က်မတုိ႔ကေတာ့ ေဘးကေန နည္းနည္းပါးပါး ၀င္ေျဖေပးရတာေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။ အမွန္ေတာ့ ကုိျမင့္သန္းေမာင္က ျမန္မာစာ အရမ္းေရးတတ္ခ်င္ေနတဲ့သူပါ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ဘာသာသူလည္း ဂ်ပန္လုိ ရွင္းျပထားတဲ့ ျမန္မာစာ စာအုပ္ေတြ ရွာျပီး ဖတ္တယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း သိသေလာက္ကုိ စာေၾကာင္းတုိတုိေလးေတြ ၾကိဳးစားျပီး ေရးၾကည့္တယ္။ ေရးထားတာေတြကုိ ၀ုိင္းျပင္ေပးရင္ သူ႕ရဲ႕ စာၾကိဳးစားပုံကုိ အံ့ၾသ ေလးစားမိတယ္။ သူေရးထားတာကုိ ဆရာမၾကီး ဖတ္ျပေတာ့ က်မတုိ႔ ရီခ်င္တာ မနည္းကုိ ဘရိတ္အုပ္ရတယ္။ က်မတုိ႔ ရီခ်လိုက္ရင္ သူရွက္သြားမွာ စုိးလုိ႔ပါ။ ေနာက္ျပီး သူၾကိဳးစားပမ္းစား ေရးထားတာကုိ ေလွာင္တယ္လုိ႔လည္း ထင္သြားမွာ စုိးပါတယ္။<br /></div><br /><br />သူေရးထားတဲ့ တခ်ိဳ႕စာေၾကာင္းေတြကုိ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး..<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ ပုိက္ဆံနည္းနည္း ရွိပါသည္။</span>”<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ ရုိးသားပါသည္။</span>”<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေကာင္းပါသည္။</span>”<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ သေဘာမေကာင္းပါ။</span>”<br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီလုိ အသုံးအႏႈန္းေတြကုိ ပုံမွန္ စကားအေျပာဆုိရင္ မသုံးဘူးလုိ႔ပဲ ေယဘုယ် ေျပာျပေပးရတယ္။ သူေရးထားတဲ့ ထဲက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ခ်ီးမြမ္းတဲ့ စကားမ်ိဳး ၊ ကုိယ့္ဂုဏ္ ကုိယ္ေဖာ္တဲ့ စကားမ်ိဳး သုံးေလ့မရွိဘူး၊ ေျပာေလ့မရွိဘူးဆုိတာ အနီးစပ္ဆုံး ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စကားေျပာပုံ နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ျပရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဥပမာ အေနနဲ႔ မိန္းကေလး ဆုိရင္လည္း မေအးႏွင္းအိအိကုိ တျခားတစ္ေယာက္က “မေအးႏွင္းအိအိက လွတယ္ေနာ္” ဆုိျပီး ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ မေအးႏွင္းအိအိ ကုိယ္တုိင္က “က်မ လွပါတယ္၊ ေခ်ာပါတယ္” ဆိုျပီး သုံးရင္ လူေတြ ရီစရာ ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း နားလည္ေအာင္ ဆရာမၾကီးက ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ဆက္ဖတ္ၾကည့္ပါဦး..<br /></div><br /><br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေကာင္းပါသည္။</span>”<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ ဦးေႏွာက္ မေကာင္းပါ။</span>”<br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာစကားမွာ “ဦးေႏွာက္ေကာင္းတယ္၊ ဦးေႏွာက္မေကာင္းဘူး” ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ဟာ စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ေတြကုိ သုံးတာ ျဖစ္လုိ႔ “ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ ၊ မေကာင္းဘူး” လုိ႔ ေျပာရတယ္ဆုိျပီး ျပင္ေပးရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု သူသုံးထားတာကေတာ့<br /></div><br /><br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္ အေမ လူလိမ္ပါ။</span>”<br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ေဒါသၾကီးပါသည္။</span>”<br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီလုိအသုံးမ်ိဳးကုိ ဆရာမၾကီးက ျမန္မာေတြအနဲ႕ဆုိရင္ ယဥ္ေက်းမႈအရ မသုံးသင့္ဘူးလုိ႔ သင္ေပးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အေမ၊ မိဘဆုိတာ သားသမီးကုိ ကုိးလလြယ္ ဆယ္လ ဖြားရတဲ့အျပင္ ကုိယ့္မိဘေလာက္ ဘယ္သူမွ ကုိယ့္အေပၚ မေကာင္းႏုိင္ဘူး၊ အႏြံတာ မခံဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ အနေႏၱာ အနႏၱ ငါးပါးထဲမွာ မိဘက ပါေနရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ မိဘက ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ၊ ကုိယ္က သိေနသည့္တုိင္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မိဘကုိ မေကာင္းမေျပာရဘူး ဆုိတာကုိ ဆရာမၾကီးက ဂ်ပန္လုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းက<br /></div><br /><br />“<span style="color: rgb(102, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ႏွာဗူးပါသည္။</span>”<br /><div style="text-align: justify;">သူ႕ကုိ ဘယ္သူက အဲဒီ စကား သင္ေပးလိုက္တာလည္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ျမန္မာစာ ဆရာမၾကီးကေတာ့ “ႏွာဗူး” ဆုိတဲ့ စကားက အင္မတန္ ရင့္သီးျပီး ရုိင္းတဲ့အတြက္ မသုံးသင့္ဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာတဲ့အတြက္ တဖက္သားကို အရွက္ရေစတာမို႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ မသုံးပါနဲ႔ လို႔ ရွင္းျပတယ္။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">သူေရးထားတာေတြထဲက က်မ မမွတ္မိပဲ က်န္ေနတာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ေရးထားတဲ့ ျမန္မာလက္ေရးကုိ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ယူခ်င္ေပးမယ့္ အားနာလုိ႔ မရိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ ကုိျမင့္သန္းေမာင္ ျမန္မာစာ ေရးထားတာကုိ သေဘာက်ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မွ အားရ ပါးရ ရီျဖစ္ေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္ကေတာ့ စကားကုိ ေျဖးေျဖးေျပာေပးရင္ နားလည္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သူတုိ႔က ျမန္မာျပည္ကုိလည္း အလည္ ေရာက္ဖူးတာမုိ႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ စကားေျပာကုိ ေကာင္းေကာင္း သိေနပါျပီ။<br /><br /></div><br /><div style="text-align: center;">*****<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ျမန္မာစကား ေျပာရင္ တလြဲ မွားေျပာတတ္တာကုိ ဆရာၾကီး မဟာေဆြ ရဲ႕ “စာေရးၾကီး” စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာ သြားသတိရမိတယ္။ “၀မ္းဘဲဥ မွဲ႕သလား၊ လိေမၼာ္သီး ဖြင့္ေပးပါ၊ ေရခဲ အလြန္ခ်မ္းသည္၊ ပန္းကန္ေတြ ေရခ်ိဳးျပီး စားပြဲေပၚ ထုိင္ထား” ဆုိတာေတြ ထက္ စာရင္ေတာ့ ကုိျမင့္သန္းေမာင္က အေျခအေန ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။<br /><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာစာက သင္ေပးရတာလည္း ခက္သလုိ သင္ယူရတာလည္း ခက္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ိဳးျခားက ၾကိဳးစား ပမ္းစား သင္ယူေနတာကုိ ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈကုိလည္း အားက်မိတယ္။ ျမန္မာစကားဟာ အသုံးအႏႈန္း က်ယ္ျပန္႔တာေၾကာင့္ လူမ်ိဳးျခား နားလည္ေအာင္ ျပန္ရွင္းျပဖုိ႔ ခက္ခဲတာေတြ အျပင္ တခ်ိဳ႕ အသုံးအႏႈန္းေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ မသင္ေပးသင့္ဘူးဆုိတဲ့ သင္ခန္းစာကုိ အဲဒီေန႔ သင္တန္းကေန ရလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သူတုိ႔ေတာင္ တုိ႔ လူမ်ိဳးစကား သင္ယူႏုိင္တာ သူတုိ႔ လူမ်ိဳးစကားကုိလည္း သင္ယူႏုိင္ရမွာေပါ့လုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္လည္း အားေပးေနမိပါေတာ့တယ္။<br /></div><br /><br />မတ္လ ၂၀၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-927024501821610812?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-65532189110667634102009-03-18T08:56:00.000-07:002009-03-19T04:49:20.759-07:00<p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာသာစကားနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်မက ထုိင္းစာလည္း သင္ဖူးသလုိ တရုတ္စာလည္း အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ သင္ဖူးပါတယ္။ လ အနည္းငယ္ေလာက္ပဲဲ သင္ျဖစ္တာမုိ႔ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အဂၤလိပ္စာ ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေရးရ ဖတ္ရတာမုိ႔ အလုပ္လုပ္လုိ႔ ရတယ္ဆုိတဲ့ အဆင့္ေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။ <span style=""> </span>ဂ်ပန္စာကုိေတာ့ ပထမတစ္ေခါက္ <st1:city st="on"><st1:place st="on">Osaka</st1:place></st1:city> မလာခင္ လ အနည္းငယ္ေလာက္ အလုိမွ ကပ္ျပီး သင္ျဖစ္ခဲ့တာ။</span></p><div style="color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ရန္ကုန္မွာ ဂ်ပန္စာ စသင္ေတာ့ ရုိမဂ်ိ (<span style="font-style: italic;">Romaji </span>- </span><span style="" lang="JA">ロマジ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >)</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လုိ႔ေခၚတဲ့ ဂ်ပန္အသံထြက္ကုိ အဂၤလိပ္ စာလုံးနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္နဲ႔ စ သင္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ <st1:place st="on"><st1:city st="on">Osaka</st1:city></st1:place> ေရာက္ျပီး ရုံးကေန ဆရာမ ေခၚသင္ေပးေတာ့လည္း ရုိမဂ်ိ စာလုံးနဲ႔ပါပဲ။ အလုပ္ထဲမွာက ႏုိင္ငံျခားသား မန္ေနဂ်ာ လက္ေအာက္မွာ လုပ္ရတာမုိ႔ ဂ်ပန္စကားလည္း ေျပာတတ္ဖုိ႔ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာ တစ္ႏွစ္ ေနျပီး ရန္ကုန္သာ ျပန္သြားတယ္၊ ဂ်ပန္စာ ဟိရဂန (<span style="font-style: italic;">Hiragana</span> - </span><span style="" lang="JA">ひらがな</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) နဲ႔ ခတခန (<span style="font-style: italic;">Katakana</span> - </span><span style="" lang="JA">カタカナ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ကုိ ေကာင္းေကာင္း မဖတ္တတ္ခဲ့ဘူး။</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခုတစ္ေခါက္ ဂ်ပန္စာ ျပန္သင္ေတာ့ ရုိမဂ်ိ ပဲ အလြယ္ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကုိ ေဖ်ာက္ျပီး ဟိရဂန နဲ႔ ခတခန စာလုံးေတြကုိ ဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒီအျပင္ ဂ်ပန္စာမွာက ခန္းဂ်ိ (<span style="font-style: italic;">Kanji</span> - </span><span style="" lang="JA">漢字</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) လုိ႔ေခၚတဲ့ တရုတ္စာလုံး လည္း ရွိေသးတာမုိ႔ ေစာေစာက ေျပာထားတဲ့ ၂ ခု ဖတ္တတ္ယုံနဲ႔ မလုံေလာက္ေသးျပန္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ခန္းဂ်ိ စာလုံးေတြကုိလည္း ၾကက္ အစာေကာက္သလုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့လာေနရတာ အခုထိပါပဲ။ </span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဂ်ပန္စကားမွာလည္း သူဟာနဲ႔ သူ ခက္တဲ့ အပိုင္းေတြ ရွိတာေပါ့။ အဓိပၸာယ္အတူတူကုိပဲ ကုိယ့္အထက္ လူၾကီးကုိ ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳး၊ ကုိယ့္ရဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားကုိ ေျပာရင္တစ္မ်ိဳး၊ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူက ၀ယ္သူကုိိ ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳး၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳး နဲ႕ အဓိပၸာယ္သာ တူတယ္ ေျပာတာခ်င္း မတူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေနာက္ျပီး ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြလည္း စကားေျပာတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ခ်ီးမြမ္းတဲ့ စကားမ်ိဳး သုံးေလ့ ့မရွိၾကပါဘူး။ ဥပမာ ဆုိပါေတာ့။ <span style=""> </span>ဂ်ပန္စာ သင္ယူေနတဲ့ က်မကုိ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြက “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ႏုစံ ဂ်ပန္စကား ေျပာႏုိင္လာတယ္ေနာ္</span>” လို႔ ေျပာရင္ ကုိယ္က “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဟုတ္တယ္၊ ေျပာႏုိင္လာတယ္</span>” ဆုိျပီး ျပန္မေျဖရဘူး။ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ၾကိဳးစားေနတုန္းပါ</span>” ဆုိတာမ်ိဳး၊ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီေလာက္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ထပ္ၾကိဳးစားရဦးမယ္</span>” ဆုိတာမ်ိဳး ျပန္ေျဖရပါတယ္။ <span style=""> </span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေနာက္ျပီး ဂ်ပန္စာ သင္ယူရင္း ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အမွားေတြကုိ ေဖာက္သည္ခ်ရဦးမယ္။ က်မ ဂ်ပန္စာ သင္ခါစမွာ အသံထြက္ ဆင္တူတဲ့ စာလုံးေတြဆုိရင္ အဓိပၸာယ္ေတြ ေရာျပီး မွားေျပာမိတယ္။<span style=""> </span>အထူးသျဖင့္- <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစရွိ</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> </span>(<span style="font-style: italic;">yasashii </span>- </span><span style="" lang="JA">やさしい</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ၊ <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစအိ</span> (<span style="font-style: italic;">yasai</span> - </span><span style="" lang="JA">やさい</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >)၊<span style="color: rgb(0, 0, 102);"> ယာ</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">စုအိ</span> </span>(<span style="font-style: italic;">yasui </span>- </span><span style="" lang="JA">やすい</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) စာလုံးေတြပါ။<span style=""> </span>အဲဒီ ၃ လုံးကုိ ေရာေထြးျပီး က်မ ဘယ္လုိမွ ခြဲမရဘူး။ စာလုံး ၃ လုံးက ရုတ္တရက္ ဖတ္လိုက္ရင္ ဆင္တူ ေပမယ့္ အဓိပၸာယ္က တျခားစီပါပဲ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />“<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစရွိ</span>”</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဆုိတဲ့ အသံထြက္မွာ အဓိပၸာယ္ ၂ မ်ိဳးရွိသလုိ ခန္းဂ်ိ လည္း ၂ မ်ိဳး ရွိတယ္။ တစ္မ်ိဳးက “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">လြယ္ကူတယ္</span>” </span><span style="" lang="JA">（易しい）</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရျပီး လူကုိ ရည္ညႊန္းျပီးသုံးမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">သေဘာေကာင္းတယ္</span>”</span><span style="" lang="JA">（優しい）</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လုိ႔ အဓိပၸာယ္ ရတယ္။ ေနာက္ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစအိ</span>” ကေတာ့ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဟင္းသီးဟင္းရြက္</span>” (</span><span style="" lang="JA">野菜</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ တစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္။ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစုအိ</span>” ကုိလည္း ၂ မ်ိဳး သုံးလုိ႔ရတယ္။ ခန္းဂ်ီး ကေတာ့ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေစ်းသက္သာတယ္</span>”</span><span style="" lang="JA">　（安い）</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ တစ္လုံးထဲပါ။ ဒါေပမယ့္ verb တခုခုကုိ ရာစုအိ ေရွ႕မွာ ခံျပီး သုံးမယ္ဆုိရင္ ထည့္သုံးလိုက္တဲ့ verb ေပၚ မူတည္ျပီး အဓိပၸာယ္က ေျပာင္းသြားတယ္။ ဥပမာ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">စားတယ္</span>” ဆုိတဲ့ စာလုံးကုိ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ယာစုအိ</span>” နဲ႔ တြဲသုံးလိုက္ရင္ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">စားရတာ လြယ္တယ္</span>” ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္သြားတယ္။ စာသင္ေနတာ မဟုတ္လုိ႔ အေသးစိတ္ မရွင္းျပေတာ့ဘူးေနာ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />တရက္ေတာ့ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာမိရင္း ကုိယ့္အစြမ္းအစေလးေတြ ထုတ္ၾကြားဦးမွဆုိျပီး ေျပာလိုက္တာ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);"> </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခႏုိဂ်ိဳ ၀ ယာစအိ ဒဲ့စနဲ <span style="color: rgb(0, 0, 0);">”</span></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > (kanojyo wa yasai desu ne - </span><span style="" lang="JA">かのじょ</span><span style="" lang="JA">　は　やさい ですね。</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေတြ ရီလိုက္ၾကတာ။ က်မလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ နဲ႔ ဘယ္ေၾကာင့္ ရီၾကလဲ မသိဘူးေပါ့။ အမွန္က “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">သူမက သေဘာေကာင္းတယ္</span>”လုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ မွားေျပာလိုက္ေတာ့ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">သူမက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ပါ</span>” ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္သြားတာ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေနာက္ျပီး ဂ်ပန္စာလုံးမွာ <span style="font-style: italic;">tsu</span> (</span><span style="" lang="JA">つ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) နဲ႔ <span style="font-style: italic;">su</span> (</span><span style="" lang="JA">す</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ဆုိျပီး စာလုံး ၂ လုံးရွိပါတယ္။<span style=""> </span>“<span style="font-style: italic;">su</span>” က အသံထြက္ရတာ လြယ္ေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမွာ လုံးလုံး မရွိတဲ့ “tsu” ဆုိတဲ့ အသံကုိ က်မ ေကာင္းေကာင္း အသံ မထြက္ႏုိင္ေသးဘူး။ အသံထြက္ကုိ ျမန္မာစာလုံးနဲ႔ ဘယ္လုိ ေရးျပ ရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ဒီ <span style="font-style: italic;">tsu</span> ဆုိတဲ့ အသံမွာ လွ်ာလိပ္သံပါတယ္။ ဆရာမလည္း လွ်ာထားပုံ ထားနည္းက အစ ေသခ်ာ သင္ေပးတာပဲ။ သင္တုန္းခဏပဲ မွန္တယ္။ ျပီးေတာ့ အသံထြက္က ျပန္မွားတာပဲ။ အခုထိကုိ မမွန္ေသးဘူး။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေနာက္ အျမဲလုိလုိ မွား သုံးတာက “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">လာပါ</span>” (<span style="font-style: italic;">kite</span> - </span><span style="" lang="JA">きて</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >), “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေရးပါ</span>” (<span style="font-style: italic;">kaite</span></span><span style="" lang="JA">　-かいて</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >), “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">၀ယ္ပါ</span>” (<span style="font-style: italic;">katte</span></span><span style="" lang="JA">　- かって</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >),</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“<span style="color: rgb(0, 0, 102);">နားေထာင္ပါ</span>” (<span style="font-style: italic;">kiite</span> -</span><span style="" lang="JA">きいて</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="JA" > </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ေတြပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ေပါ့။ တရက္ က်မတုိ႔ အိမ္ကုိ ဂ်ပန္မသူငယ္ခ်င္း လာလည္ပါတယ္။ သူက အိမ္ လာလည္ရင္း စားစရာ မုန္႔ တခ်ိဳ႕ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ျပန္ခါနီး သူ႕ကုိ အိမ္ တံခါး၀အထိ လိုက္ပုိ႔ေပးရင္း က်မက ေလာကြတ္ေခ်ာ္ျပီး “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">မတ ခိတဲ့ ခုဒဆုိင္း</span>” (<span style="font-style: italic;">mata kite kudasai</span> - </span><span style="" lang="JA">また　きて　ください。</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေနာက္လည္း လာလည္ပါလုိ႔</span>) ေျပာရမွာကုိ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">မတ ခပ္တဲ့ ခုဒဆုိင္း</span>” (<span style="font-style: italic;">mata katte kudasai </span>- </span><span style="" lang="JA">また、かってください。</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေနာက္လည္း ၀ယ္ပါ</span>) ဆုိေတာ့ အားလုံး တ၀ါး၀ါးနဲ႔ ၀ုိင္းရီၾကတယ္။<br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ကုိယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈ မရွိတဲ့ ဘာသာစကားကုိ ေလ့လာတဲ့အခါမွာ မွားမယ္၊ ရီစရာ ျဖစ္မယ္၊ တလြဲျဖစ္မယ္ ဒီလုိမ်ိဳးေတြကုိ ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။<span style=""> </span>ဘယ္ဘာသာစကားမဆုိ သင္ခါစမွာေတာ့ အခက္အခဲေတြ ရွိတာေပါ့။ ကုိယ္က တစုိက္မတ္မတ္ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ပဲ လိုတာပါ။ က်မ ကုိယ္တုိင္လည္း ဂ်ပန္စာကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့လာ သင္ယူေနရတုန္းပဲ။ မသိေသးတာေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေျပာႏုိင္ ဆုိႏုိင္ ေရးႏုိင္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ဖုိ႔ကုိ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုေပးျပီး ၾကိဳးစားေနရဦးမွာပါ။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">*က်မ ျမန္မာလုိ ေရးထားခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စာလုံး အသံထြက္ “<span style="color: rgb(0, 0, 102);">ရာစရွိ၊ ရာစအိ၊ ရာစုအိ</span>” ကုိ “ra” အသံနဲ႔ မွားထြက္မိမွာစုိးလုိ႔ “<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ယာစရွိ၊ ယာစအိ၊ ယာစုအိ</span>” ဆုိျပီး ျပင္လုိက္ပါတယ္။ အမွားျပင္ဆင္ေပးတဲ့ ကုိပီတိေရ.. ေက်းဇူးပါ.. :)</span></span></span><br /></div><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><br /></p><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မတ္လ ၁၉၊ ၂၀၀၉။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-6553218911066763410?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-55098799050416430342009-03-13T07:46:00.000-07:002009-03-13T08:26:56.000-07:00<div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခုတေလာ Blog မွာ ပုိ႔စ္အသစ္လည္း မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဘာေတြ အလုပ္ရႈတ္ေနသလဲလုိ႔ေမးရင္ ဘာမွ အလုပ္မရႈတ္ပါဘူးလုိ႔ ေျဖရမွာပဲ။ အလုပ္လည္း မရႈတ္ဘူး စိတ္ထဲလည္း မေပ်ာ္ဘူး။ ဘယ္က ဘယ္လုိ ၀င္လာမွန္းမသိတဲ့ stress ေတြေပါ့။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ရွိရင္ စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္လည္း အလုိလုိ ကုန္ခမ္းေနေရာ။ ဒီေန႔မွ Blog ကုိ လွည့္ၾကည့္လိုက္တာ Comment ျပန္ေျဖဖုိ႔ အေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သိပ္မၾကာေသးပါဘူးေလ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ ကတည္းကဆုိေတာ့ ၁ လေလာက္ပါပဲေနာ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္ေတြက Comment ေတြကုိ ဒီပိတ္ရက္မွာ ျပန္ေပးပါ့မယ္။ </span></div><p style="text-align: justify;"></p><div style="text-align: center;"><br />*****<br /></div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />အမွန္ေတာ့ ေရးလက္စနဲ႔ ေရးထားျပီးသား အေခ်ာမသတ္ရေသးတဲ့ စာေတြ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ရွိေနတယ္။ Blog ေပၚကုိ ပို႔စ္အေနနဲ႔သာ မေရာက္လာတာ။ ေရးလက္စေတြ လက္စ မသပ္ပဲ ေနာက္မွ ဆက္ေရးမယ္ဆုိျပီး လက္ဖက္ႏွပ္သလုိ ႏွပ္ထားတာ။ လက္ဖက္ဆုိလုိ႔ အခုတေလာ ေစ်းကြက္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ လက္ဖက္ေတြ ထဲမွာ ဆုိးေဆး ေတြ႕လုိ႔ဆုိျပီး မစားဖုိ႔ တားျမစ္ထားတဲ့စာေတြ သတင္းေတြ ဖတ္ရတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်မဆီမွာ မစားရေသးပဲ ရွိေနတဲ့ လက္ဖက္ထုပ္ေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ပစ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ပစ္ရမွာလည္း အဆီတ၀င္း၀င္း စားရမွာလည္း သဲတလွ်ပ္လွ်ပ္ဆုိသလုိပဲ။ ဆုိးေဆးေတြ႕တယ္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ကုိယ့္လက္ထဲ ရွိတဲ့ တံဆိပ္ေလး မပါ ပါေစနဲ႔ဆုိျပီး ဆုေတာင္းရင္း ရင္တုန္တုန္နဲ႔ စာရင္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ မထူးပါဘူး။ တံဆိပ္ အားလုံးလုိလုိ ပါတာပါပဲ။ ကိုယ္မသိတဲ့ တံဆိပ္ေတြေတာင္ ပါေနေသးတယ္။ အဲဒါေတြကုိ အခုမွ သိျပီး သတင္းစာထဲ ထည့္ေၾကာ္ျငာတာ အံ့ၾသလိုက္တာ။ ျပည္တြင္းထဲမွာေရာ ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာ အမ်ားစုကပါ တံဆိပ္ေပါင္းစုံ လက္ဖက္ေပါင္းစုံ စားလာတာပဲ ၾကာလွေနျပီ။ က်န္းမာေရး ၀န္ၾကီးဌာနကေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ေနတယ္ေျပာတာပဲ။ တတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ကိုယ္ေတြက သူတုိ႔ေျပာမွွ သိရတာကုိး။ အခုေလာက္ဆုိ လက္ဖက္ထဲမွာ ပါတဲ့ “Auramine O” ဆုိတဲ့ ဆုိးေဆးေတြ ကုိယ့္ ကုိယ္ခႏၶာထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားျပီး အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ကင္ဆာ နဲ႔ တျခားေရာဂါေတြ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘယ္အခ်ိန္ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထ ျဖစ္မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ မစားပဲေနရင္ေတာ့ ရမယ္ထင္တာပဲ။ ရွိေစေတာ့.. ရွိေစေတာ့ ဗိုက္ထဲ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား ဟာေတြကုိ ဘာမွ ျပန္လုပ္ယူလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ Blog အေၾကာင္း ေျပာေနရင္းက မဆီမဆုိင္ လက္ဖက္အေၾကာင္းက ေရာက္သြားလိုက္ေသးတယ္။ ျပန္ဆက္ဦးမယ္..<br /></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေရးထားတာေတြထဲကပဲ ေျဖးေျဖးခ်င္း တင္ေပါ့လုိ႔ ေျပာရင္လည္း ရတာပဲေနာ့။ က်မမွာလည္း ကုိယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကုိယ္ပါ။ Blog မွာ စာတင္ဖုိ႔ဆုိ က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာဆီ အရင္ တင္ရတယ္။ သူ႕ကုိ အရင္ ဖတ္ခုိင္းရတယ္။ သူက မၾကိဳက္ဘူးဆုိရင္ ျပန္ျပင္ခုိင္းတယ္။ ကုိယ္က ၃ မ်က္ႏွာေလာက္ ေရးထားမွ Blog ေပၚက်ရင္ ၁ မ်က္ႏွာေလာက္ပဲ ပါလာတာ။ ကပ္ေၾကးစာ မိရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကေတာ့ အစုံပဲ။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“စာထဲမွာ ေဒါသသံေတြ မ်ားေနတယ္”<br />“ဒီစာပုိဒ္က ကုိယ္ေရး ကုိယ္တာ ေတြပါေနတယ္”<o:p></o:p><br />“အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကုိ ေရးေနရင္းက ဘာလုိ႔ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုကုိ ခ်က္ခ်င္းခုန္သြားရတာလဲ”<o:p></o:p><br />“စာက ဖတ္ရတာ မေခ်ာဘူး”<o:p></o:p><br />“ေရးေနတဲ့စာက အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ မညီဘူး၊ လက္ရွိေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ မဆုိင္တာေတြ ပါေနတယ္”<o:p></o:p><br />“ကုိယ္က ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရင္ မေရးရဘူး”<o:p></o:p><br />“အတင္းေျပာသလိုမ်ိဳး သူမ်ားအေၾကာင္း မေရးရဘူး”<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >စသျဖင့္ စသျဖင့္နဲ႔ က်မ ေရးထားတာေတြကုိ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကုိက္သလို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖတ္ပစ္တတ္တယ္။ ေနာက္ျပီး က်မ ေရးထားတာ စာမေခ်ာရင္ အယ္ဒီတာက လုံး၀ မၾကည့္ေပးဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျပန္ဖတ္ျပီး စာေခ်ာေအာင္ ေရးျပီးမွ သူ႕ကုိဖတ္ၾကည့္ခုိင္းရတယ္။ သူစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ျပီး စိတ္တုိင္းက် ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကုိက္ျပီးမွ Blog ေပၚတင္ရတာ။ <span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ သူလည္း စာဖတ္ေပးဖုိ႔ အခ်ိန္ရမွ၊ ကိုယ္လည္း စာေရးထားတာ အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆုိမွ ပုိ႔စ္တစ္ခု ျဖစ္လာတာပါ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />Blog မွာ ကုိယ္စိတ္ၾကိဳက္ လုပ္လုိ႔ရတာက Banner တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ပုံကုိ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေရြးတယ္။ ျပီးရင္ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ျပီး Banner အျဖစ္တင္တယ္။ အခုလည္း Banner ကုိ မက္မြန္ပန္းပုံကေန ခ်ယ္ရီပန္းပုံ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ဒီလကုန္ခါနီးေလာက္ဆုိ ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ေတာ့မွာမုိ႔ ပန္းပုံ ေျပာင္းလိုက္တာ။ <span style=""> </span>အခုေတာင္ အဖူးေတြ စျပီး ျမင္ေနရျပီ။ တခ်ိဳ႕ေနရာမွာလည္း နည္းနည္းခ်င္းစီ ပြင့္ေနၾကျပီ။ ပန္းေတြ ပြင့္ေတာ့လည္း ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲ လုပ္ရဦးေတာ့<wbr>မွာေပါ့။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****</span><br /></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေရးခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတာနဲ႔ စာက အစီအစဥ္လည္း မက်သလုိ စာလာဖတ္သူလည္း မ်က္လုံးေညာင္းေနေရာေပါ့။ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာလုိ႔ စိတ္ကူးထဲ ေပၚလာတာေတြ ခ်ေရးမိတာပါ။ ဒီပုိ႔စ္ေရးျပီး ေခါငး္စဥ္ ဘာေပးရမွန္းမသိတာနဲ႔ <a href="http://thu-hninsee.blogspot.com/">မမြန္</a> ရဲ႕ Blog က Label စာသားကုိ ဖတ္မိျပီး သေဘာက်လုိ႔ ယူသုံးလိုက္ပါတယ္။</span></p><br /><p style="text-align: justify;">မတ္လ ၁၄၊ ၂၀၀၉။<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-5509879905041643034?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-1285306711523840562009-03-03T04:44:00.000-08:002009-03-03T05:11:44.282-08:00<p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဂ်ပန္မွာေတာ့ ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔မွာ ေႏြဦးရာသီ စ ပါတယ္။ ေႏြဦးေရာက္ျပီဆုိေတာ့ Ume (</span><span lang="JA" style="font-size:10;">梅</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ပန္း ေတြ တစ္ခါ ပြင့္လာျပန္ပါျပီ။ Wiki မွာ ဖတ္ရေတာ့ Ume အပင္က Plum မ်ိဳးႏြယ္ထဲမွာ ပါျပီး Japanese Apricot လုိ႔လည္း ေခၚၾကတယ္။<span style=""> </span>ဒါနဲ႔ ျမန္မာ အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္မွာ Apricot စာလုံး ရွာၾကည့္တာ “မက္မြန္” ဆုိျပီး ဘာသာျပန္ထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ Ume ပန္းကုိ မက္မြန္ပန္းလုိ႔ပဲ ေခၚလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ မက္မြန္ပန္းက ပုံမွန္ဆုိ မတ္လဆန္းကေန မတ္လလယ္ေလာက္မွ စ ပြင့္တတ္တာ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မႏွစ္ကထက္ စာရင္ ပန္းပြင့္တာ ေစာတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္ ေလာက္ကတည္း က ပန္းေတြ စျပီး ပြင့္ေနၾကလို႔ပါ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />မက္မြန္ပန္းတခ်ိဳ႕ ပြင့္ေနျပီလုိ႔ သတင္းမွာေတြ႕လိုက္မိ ကတည္းက က်မ ပန္းပြင့္တာကုိ သြားၾကည့္ခ်င္ေနတာ။ <st1:city st="on">Osaka</st1:city> ထဲမွာေတာ့ <st1:place st="on"><st1:placename st="on">Osaka</st1:placename> <st1:placetype st="on">Castle</st1:placetype></st1:place> နားမွာ မက္မြန္ပင္ေတြ ခ်ညး္ပဲ စိုက္ထားတဲ့ ပန္းျခံရွိပါတယ္။ အခုတေလာ စေန၊ တနဂၤေႏြ ရုံးပိတ္ရက္ေတြ မွာလည္း မုိးရြာေနတာနဲ႔ ပန္းျခံကုိ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီတပတ္ ပိတ္ရက္က်မွပဲ ရာသီဥတု သာယာတာနဲ႔ မက္မြန္ပန္းျခံကုိ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဇန္န၀ါရီလ ကုန္ခါနီးမွာ <st1:placename st="on">Osaka</st1:placename> <st1:placetype st="on">Castle</st1:placetype> ကုိ <st1:place st="on"><st1:placename st="on">ေရာက္ျဖစ္ေတာ့</st1:placename> <st1:placetype st="on">Castle</st1:placetype></st1:place> အေပၚကေန ပန္းျခံကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ပန္းေတြ မပြင့္ေသးပဲ အဖူးေလးေတြပဲ ရွိေနေသးတာ။<span style=""> </span><span style=""> </span>ေနာက္ျပီး အဲဒီ မက္မြန္ပန္းျခံကလည္း ပန္းပြင့္ခ်ိန္ေလးပဲ လူရွိတာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆုိ ပန္းျခံက ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ လာတဲ့သူေတာင္ မရွိဘူး။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />က်မတုိ႔ ပန္းျခံေရာက္သြားေတာ့ ပန္းလာၾကည့္တဲ့ သူေတြ အျပင္ မုန္႔ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ပန္းျခံ တ၀ုိက္မွာေတာ့ လူၾကိတ္ၾကိတ္တုိးပဲ။ မက္မြန္ပန္းေတြက အပင္တုိင္း ပင္လုံးကၽြတ္ ပြင့္ေနတာ အရမ္းလွတာပဲ။ ပန္းပြင့္ေတြ ေ၀ဆာေနတဲ့ အပင္ေတြ ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲလည္း <span style=""> </span>ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ပန္းပြင့္ အနား ကပ္ျပီး ေမႊးၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနံ႕သင္းသင္းေလးပဲ ရတယ္။<span style=""> </span>တခ်ိဳ႕အပြင့္ေတြဆုိ အန႕ံမရွိဘူးေတာင္ ေျပာလို႕ရတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />အခုသြားခဲ့တဲ့ ပန္းျခံမွာ မက္မြန္ပန္း မ်ိဳးကြဲေပါင္း ၉၅ မ်ိဳးရွိျပီး အပင္ေပါင္း ၁၂၅၀ ပင္ ရွိတယ္လုိ႔ website တစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ မက္မြန္ပန္းက ပြင့္ခ်ပ္ ၅ ခ်ပ္ရွိျပီး အျဖဴေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊ အနီေရာင္၊ ၾကက္ေသြးေရာင္၊ ပန္းေရာင္ အရင့္အေဖ်ာ့နဲ႔ အေရာင္စုံရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး တပင္တည္းမွာကုိ အျဖဴေရာင္၊ ပန္းေရာင္ အေဖ်ာ့ နဲ႔ အရင့္ ကုိင္းဆက္ျပီး စိုက္ထားတာ လည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ပန္းပြင့္ေနလုိ႔သာ ကုိင္းဆက္ စုိက္ထားမွန္း သိရတာပါ။ အပြင့္မရွိပဲ အပင္ခ်ည္း ဆုိရင္ ဘယ္လာ သိႏုိင္ပါ့မလဲ။ ပန္းအမ်ိဳးအစား နာမည္ေတြ ေပးထားတာလည္း စုံေနတာပဲ။ က်မကေတာ့ အပင္ေတြ ၾကည့္ရင္း အေရာင္ ဆင္တူေနတယ္ဆုိရင္ အမ်ိဳးတူတယ္ပဲ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ အေရာင္တူေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက မုိးေပၚ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပြင့္တယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း မုိးမခပင္လုိ ေျမၾကီးကုိ ျပန္ျပီး ဦးညႊတ္ျပီး ပြင့္ၾကတယ္။ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။</span></p><br /><p style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္က ဒီလုိအခ်ိန္မွာ အခုပန္းျခံကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လာခဲ့ဖူးေသးတယ္။ Osaka ကုိ ေရာက္ခါစေပါ့။<span style=""> </span>အဲဒီတုန္းက ပန္းေတြ ပြင့္ေနတာ သေဘာက်ျပီး ဟုိနားလည္း ဓာတ္ပုံရုိက္၊ ဒီနားလည္း ဓာတ္ပုံရိုက္နဲ႔။ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ စိတ္အားသန္ေနတာ။ အခုတစ္ေခါက္ကေတာ့ ကုိယ့္ပုံခ်ည္းပဲ ၾကည့္ရတာ ရုိးေနလုိ႔ ပန္းပုံေတြပဲ မ်ားမ်ား ရိုက္ယူခဲ့တယ္။ ပန္းလာၾကည့္တဲ့သူ တခ်ိဳ႕ လည္း ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စတုိင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ထုတ္ျပီး ဓာတ္ပုံ ရိုက္ေနတာလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ စုံတြဲလာတဲ့ သူက်ျပန္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ကင္မရာ ျပန္ခ်ိန္ျပီး ဓာတ္ပုံ ရိုက္ယူၾကတယ္္။ ကုိယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကုိယ္ ပန္းပင္ေတြေအာက္ ထုိင္ျပီး ပန္းၾကည့္ရင္း( Hanami -</span><span lang="JA" style="font-size:10;">花見</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) စားေသာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ယ္ရီပန္း ၾကည့္ပြဲေလာက္ေတာ့ ပန္းၾကည့္ပြဲ လုပ္တဲ့သူ မမ်ားလွဘူး။</span></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ပန္းျခံထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ျပန္ခါနီး မက္မြန္ပန္း ဘြန္ဆုိင္းအပင္ေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ သြားေမာ့ခဲ့လိုက္ေသးတယ္။ အပင္ေတြကလည္း ေစ်းၾကီးလိုက္တာ။ အပင္ေသးေသး လက္ေတာက္ေလာက္ကေလးကုိ ဘြန္ဆုိင္းလုပ္ထားတာ ယန္း ၁၅၀၀၊ ၂၅၀၀၊ ၃၅၀၀၊ ၅၀၀၀ အစားစားပဲ။ အပင္ၾကီးေတြဆုိရင္ေတာ့ ယန္း ေသာင္းခ်ီျပီး ေပးရမွာ။ ေစ်းၾကီးေပမယ့္ ၀ယ္တဲ့သူေတြေတာ့ ၀ယ္ေနၾကတာပဲ။</span></p><br /><p style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီႏွစ္ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံေတြရယ္ အရင္ႏွစ္မွာ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားလုိ႔ ရိုက္လာတဲ့ ပန္းပုံေတြရယ္ စုျပီး အားလုံး ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ Virtual Tour လုပ္ျပီး ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေပၚက Banner မွာ တင္ထားတဲ့ ပုံကလည္း သူငယ္ခ်ငး္ဆီက ေတာင္းျပီး ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ထားတဲ့ မက္မြန္ပန္းပုံပါပဲ။<br /><br /><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf" flashvars="host=picasaweb.google.com&amp;RGB=0x000000&amp;feed=http%3A%2F%2Fpicasaweb.google.com%2Fdata%2Ffeed%2Fapi%2Fuser%2Fnu.san.jp%2Falbumid%2F5308615366586681745%3Fkind%3Dphoto%26alt%3Drss" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" height="400" width="600"></embed><br /></span></div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /><br /><p style="text-align: justify;">မတ္လ ၃၊ ၂၀၀၉။</p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-128530671152384056?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-89546629790924926012009-02-23T03:34:00.001-08:002009-02-23T04:18:40.238-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://mayangonthu.googlepages.com/000131.gif"><img style="cursor: pointer; width: 110px; height: 110px;" src="http://mayangonthu.googlepages.com/000131.gif" alt="" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a href="http://www.telepk.com/msn-messenger/msn-animated-smileys/msn-smiley/8/">Image Link:</a></span><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီးတုန္း က ေဆး သြားစစ္ခဲ့ရပါတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>ေဆးစစ္ခ ကုိေတာ့ ရုံးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့ Insurance Company က အကုန္က် ခံပါတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>ဘာေတြကုိ စစ္ရမယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ရဲ႕ အသက္နဲ႔၊ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေဆးစစ္ျပီးသား ေပၚမူတည္ျပီး လုိအပ္တာကို ဒီႏွစ္မွာ ထပ္စစ္ရတာပါ။ က်မတုိ႔ ရုံးက တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္ခါ စစ္ခုိင္းျပီး တခ်ိဳ႕ရုံးေတြက တစ္ႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ ေဆးစစ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္။ က်မအတြက္ ဂ်ပန္မွာ ေဆးစစ္ဖူးတာ ပထမဆုံး အၾကိမ္ပါ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဆးစစ္တာက မျဖစ္မေန စစ္ရမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က မစစ္ခ်င္လုိ႔ သြားမစစ္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေဆးစစ္တာ မမွားဘူး ဆုိျပီး သြားစစ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ အျပင္မွာ ေဆးစစ္ခ်င္ရင္လည္း ပိုက္ဆံက ေပးရမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒါဆုိေတာ့ ရုံးက ေဆးစစ္ခိုင္းတဲ့ အခ်ိန္ စစ္လိုက္ရင္ ပိုက္ဆံ မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ရုံးက တခ်ိဳ႕သူေတြ က်ေတာ့လည္း သြားမစစ္ၾကပါဘူး။<o:p></o:p></span></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီတစ္ၾကိမ္ ေဆးစစ္ရတာက ေသြး၊ ဆီး၊ နား၊ မ်က္လုံး၊ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ အျပင္ အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔အတြက္ဆုိျပီး ရင္သားကင္ဆာနဲ႔ သားအိမ္ကင္ဆာပါ ထပ္စစ္ရပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီလုိ ကင္ဆာရွိမရွိ စစ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ယန္း ၁၀၅၀ သပ္သပ္ ထပ္ေပးရတယ္။ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ သားအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ရင္သားကင္ဆာ အျဖစ္မ်ားလာတာမို႔ စစ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကင္ဆာအတြက္ မစစ္ခ်င္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ပုိက္ဆံေပးစရာမလိုပါဘူး။ <span style=""> </span>ေနာက္ျပီး သြားစစ္ရမယ့္ ရက္ကုိလည္း ရုံးကပဲ သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။<br /></span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p><br /></o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဆးစစ္ရမယ့္ ေန႔မွာ က်မနဲ႔အတူ အမ်ိဳးသားက အေဖာ္လိုက္ခဲ့ေပးပါတယ္။ <span style=""> </span>သူက က်မအရင္ ေဆးစစ္ဖူးတာမုိ႔ ေဆးခန္းေနရာေရာ ေဆးစစ္ရမွာေတြေရာ ကုိ သိထားျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မ စစ္ရတဲ့ေန႔က အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ဆုိေတာ့ ေဆးရုံမွာ ေတြ႕ရတာ အမ်ိဳးသမီးေတြခ်ည္းပဲ။<span style=""> </span>တျခား ေယာကၤ်ားဆုိလုိ႔ က်မ အမ်ိဳးသားပဲ ရွိတယ္။<span style=""> </span>သူကေတာ့ က်မေၾကာင့္သာ ေဆးခန္းလိုက္လာရတယ္၊ အေတာ္ေလး အေနခက္ေနတဲ့ပုံပဲ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ ပထမဆုံး Form ျဖည့္ရတယ္။ ေနာက္ျပီး သူတုိ႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိလည္း Form ထဲမွာ ထည့္ေရးထားေသးတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>က်မက ဂ်ပန္လုိ ေရးထားတာ သိပ္ မဖတ္တတ္တာမို႔ အဂၤလိပ္လုိ ေရးထားတဲ့ နမူနာ စာရြက္ေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒါကို ဖတ္ျပီး ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ မွာ အမွတ္ျခစ္ျပီး ေျဖလိုက္ယုံပဲ။ ျပီးေတာ့ ေဆးရုံက ထုတ္ေပးတဲ့ အက်ၤီကုိ လဲ၀တ္ရတယ္။ အေပၚယံေလာက္ပဲ စစ္မယ္ဆုိ ေဆးရုံ၀တ္စုံကုိ အေပၚပိုင္း အကၤ်ီပဲ လဲရပါတယ္။<span style=""> </span>အားလုံး စစ္ရမယ္ဆုိ ည၀တ္ရင္ဖုံးအကၤ်ီလုိမ်ိဳး လဲ၀တ္ရတယ္။<span style=""> </span>က်မက အားလုံး စစ္ရမွာမုိ႔ ည၀တ္ ရင္ဖုံး အက်ၤီကုိ ၀တ္ထားရပါတယ္။<br /></span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p>ေဆးစစ္မယ္ဆုိေတာ့ အရင္ဆုံး BMI (Body Mass Index) စစ္ရပါတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>အဲဒါက ကုိယ္အေလးခ်ိန္နဲ႔ အရပ္ကုိ တုိင္းယူတာပါ။ ျပီးေတာ့ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ရတယ္။ ေနာက္ မ်က္လုံးစစ္ရတယ္။<span style=""> </span>က်မက နဂုိကလည္း မ်က္မွန္တပ္ရပါတယ္။<span style=""> </span>မ်က္မွန္က တပ္ခ်င္ရင္ တပ္လိုက္ မတပ္ခ်င္ရင္ ခၽြတ္ထားလိုက္ ဆုိေတာ့ မ်က္လုံးက ၾကည့္ရတာ သိသိသာသာကုိ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။<span style=""> </span>အနီးဆုိရင္ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရေပမယ့္ ရထားဘူတာမွာ ရွိတဲ့ လမ္းညႊန္ေျမပုံ၊ လမ္းျပ ဆုိင္းဘုတ္ေတြဆုိ အေ၀းက ၾကည့္ရင္ ၀ါးတားတားနဲ႔မုိ႔ သိပ္မျမင္ရပါဘူး။<span style=""> </span>မ်က္မွန္သြားစမ္းမယ္ဆုိျပီး ခ်ိန္ေနတာလည္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိလာျပီ။<span style=""> </span>ပ်င္းေနတာေရာ ဘယ္နားသြားျပရမွန္းမသိ၊ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းမသိတာေရာ ေပါင္းျပီး မ်က္မွန္ မစမ္းမိတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း မ်က္လုံးက တျဖည္းျဖည္း အားနည္းလာပါတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး မ်က္မွန္ကုိင္းကလည္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ကတည္းက လုပ္ခဲ့တာမုိ႔ အေတာ္ေလး ေဟာင္းေနျပီး ေဘးကားလုိ႔ တပ္မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း တပ္စရာ မ်က္မွန္မရွိေသးတာေၾကာင့္ ရွိတာပဲ ကုပ္ကပ္ျပီး တပ္ထားလိုက္၊ မတပ္ခ်င္ ခၽြတ္ထားလိုက္နဲ႔ လုပ္လာ လိုက္တာ ေဆးလည္း စစ္ေရာ ေကာင္းေကာင္းထိေတာ့တာပါပဲ။<o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />မ်က္လုံးစစ္ဖုိ႔အတြက္ ဆရာမေလးက က်မကုိ “မ်က္ကပ္မွန္ တပ္သလား၊ မ်က္မွန္တပ္သလား” လုိ႔ေမးပါတယ္။<span style=""> </span>က်မက “မ်က္ကပ္မွန္ မတပ္ဘူး၊ မ်က္မွန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးရင္ တပ္ပါတယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ “အခု ပါ လာရင္ သြားယူျပီး တပ္ပါ” လုိ႔ေျပာပါတယ္။<span style=""> </span>ဒါနဲ႔ က်မလည္း အိတ္ေတြ ထားတဲ့ေနရာ ျပန္လာျပီး ပါလာတဲ့ မ်က္မွန္အစုပ္ေလး ထုတ္တပ္ရင္း သူ႕ဆီ တစ္ခါ ျပန္ေျပးရပါတယ္။<span style=""> </span>မ်က္မွန္တပ္ျပီးေတာ့မွ သူက မ်က္လုံး စမ္းတဲ့ စက္ကေလးေပၚ မ်က္ႏွာအပ္ခုိင္းရင္း အထဲက “ဂ”ငယ္ ပုံစံမ်ိဳးစုံကုိ ၾကည့္ခိုင္းေတာ့တာပါပဲ။<span style=""> </span>အဲဒီ “ဂ” ငယ္ ပုံစံမ်ိဳးစုံ ေတြကုိ မ်က္စိ စစ္ဖူးသူတုိင္း သိၾကမွာပါ။<span style=""> </span>က်မ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ “ဂ”ငယ္ေတြမွာ နံပါတ္ ၁ ဂငယ္က အၾကီးဆုံး ျဖစ္ျပီး ဒုတိယ စာလုံး ဆုိရင္ နည္းနည္း ေသး လာပါတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ပုိင္း နံပါတ္ ၾကီးလာေလ စာလုံးေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသး ေသးလာတာေပါ့။<span style=""> </span>အဲဒီ ဆုိဒ္စုံ ဂငယ္ၾကည့္ခိုင္းေတာ့မွ က်မ မ်က္လုံးေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး ဆုိတာ ဘူးေပၚသလုိေပၚတာပါပဲ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />အစတုန္းက ကုိယ္ကုိကုိယ္ ညာေနေသးတယ္။<span style=""> </span>မေကာင္းေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ မေကာင္းဘူးလည္း ဆုိတာ သိမွ မသိတာ။<span style=""> </span>အခု ဆရာမက ၾကည့္ခုိင္းတဲ့ စက္ရဲ႕ အေပါက္ကေလးက ေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့ ဂငယ္မွာ က်မ ျမင္ရတာဆုိလုိ႔ နံပါတ္ ၁ ဂငယ္ပဲ ရွိျပီး က်န္တဲ့ ဂငယ္ေတြက အေပါက္ ဘယ္ဘက္ကုိ လွည့္ေနမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ ေ၀၀ါးေနတာပါပဲ။<span style=""> </span>ဆရာမက က်မကုိ “ ဂ ငယ္ ဘယ္ဘက္ လွည့္ေနလဲ ျမင္ရလား” လုိ႔ေမးရင္ က်မ ဘာမွ မျမင္ရလုိ႔ အဆင့္ ၁ ကေနကုိ မတက္ပါဘူး။<span style=""> </span>သူလည္း “ေသခ်ာ ၾကည့္ပါဦး” လုိ႔ေျပာျပီး ၂ ခါ ၃ ခါ ထပ္စစ္ေပမယ့္ ဂငယ္ရဲ႕ အဖြင့္ဘက္ကုိ မွန္ေအာင္မေျပာႏုိင္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး “မ်က္လုံး မေကာင္းဘူးပဲ” လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။<span style=""> </span>မ်က္လုံးျပီး နားစစ္တာေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းတယ္။<span style=""> </span>မွန္လုံခန္းထဲမွာ ေနရျပီး အသံတုိးတုိးေလး “တီ”လုိ႔ ၾကားရင္ လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ခလုပ္ေလးကုိ ႏွိပ္လိုက္ယုံပဲ။<span style=""> </span>အသံတုိးတုိး သြားေပမယ့္ အားလုံး ၾကားရပါတယ္။<span style=""> </span>(ေတာ္ေသးတာေပါ့ .. ၀ူး..)<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ေသြးစစ္တာက ေသြးစုပ္တဲ့ ဆရာမေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။<span style=""> </span>လက္ထဲကို အပ္ၾကီး စိုက္ရက္သားကေန ေသြးေၾကာရွာမေတြ႕ပဲ ဟုိစမ္းဒီစမ္းနဲ႔ လက္ကုိ အပ္နဲ႔ ေမႊ႔ေနတာ ေသြးစုပ္တာ မနာပဲ သူအပ္နဲ႔ ေမႊ႕လုိ႔ အရမ္းနာပါတယ္။ <span style=""> </span>ဆရာမက အသစ္မုိ႔ထင္တယ္။<span style=""> </span>အေၾကာရွာတာ သိပ္မကၽြမ္းက်င္ဘူး။ ပိန္လုိ႔ အေၾကာေတြေပၚေနတာ သူ႕က်မွ အေၾကာရွာမေတြ႕ဘူးရယ္လုိ႔။ လုိသေလာက္ ေသြးစုပ္ထုတ္ျပီးေတာ့ က်မလည္း တအားနာတာ ခပ္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္တယ္။<span style=""> </span>ဒါေတာင္ သတၱိ အေတာ္ေကာင္းတာေနာ္။ တစ္ခ်က္မွ ေသြးစုပ္ထုတ္ေနတာကုိ မၾကည့္ဘူး။ မ်က္ႏွာေလး အသာလႊဲထားရင္း လုပ္ခ်င္သလုိသာ လုပ္၊ ထုတ္ခ်င္သလုိသာ ထုတ္ေတာ့လုိ႔ သေဘာထား လိုက္ေတာ့တယ္။<span style=""> </span>အပ္စြဲထုတ္လိုက္ေတာ့ ေသြးေတြ ထပ္ထြက္လာတာ အမ်ားၾကီးပဲ။<span style=""> </span>ဆရာမလည္း ေတာင္းပန္လိုက္တာ ပ်ာေနတာပဲ။<span style=""> </span>အပ္စုိက္တဲ့ေနရာမွာ ေသြးေျခဥေနတာ ရက္အေတာ္ၾကာ ခံလိုက္ရတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >က်န္တာေတြက ဓာတ္မွန္ရုိက္တယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဆရာ၀န္နဲ႔ စမ္းသပ္ရတယ္။<span style=""> </span>ေဆးစစ္တာ ၇ မ်ိဳးေလာက္ရွိေတာ့ အေသးစိပ္ ေရးမျပေတာ့ဘူး။<span style=""> </span>ေဆးစစ္ျပီး ထြက္လာေတာ့ အမ်ိဳးသားက ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာမွာ ေစာင့္ေနတာပါ။<span style=""> </span>က်မကလည္း ေဆးစစ္ျပီးျပီးခ်င္း သူ႕ကုိ “က်န္တာေတြေတာ့ကိစၥမရွိဘူး။<span style=""> </span>မ်က္လုံးစစ္တာေတာ့ က်မယ္ထင္တယ္” လုိ႔ ေစာင့္ရတဲ့သူ အားရွိေအာင္ေျပာလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>တကယ္ ေဆးစစ္တဲ့အေျဖ သိရေတာ့လည္း မ်က္လုံးပဲ ေဆးက်ပါတယ္။<br /><br /></span></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p><br /></o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဆးစစ္ျပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး စာေမးပြဲေျဖဖုိ႔ ရွိတာနဲ႔ မ်က္လုံး သြားစမ္းျပီး မ်က္မွန္အသစ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<span style=""> </span>ဒီမွာက မ်က္မွန္ လုပ္မယ္ဆုိရင္ မ်က္စိ အလကား စမ္းသပ္ေပးပါတယ္။ မ်က္မွန္ကုိင္းေတြကေတာ့ အစားစားပါပဲ။<span style=""> </span>က်မ လုပ္ခဲ့တဲ့ မ်က္မွန္ဆုိင္က မ်က္မွန္ကုိင္းနဲ႔ မွန္ကို ယန္း ၅၀၀၀ ေပးခဲ့ရတယ္။ အဲဒါ ေစ်းအသက္သာဆုံးပါ။ <span style=""> </span>ေနာက္ျပီး မွန္မွာ UV Protect ထပ္ျဖည့္ခ်င္တယ္၊ အလြယ္တကူ အစင္း မထင္ခ်င္ဘူး ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ ပုိက္ဆံ သပ္သပ္ ထပ္ေပးရတယ္။<span style=""> </span>က်မ လုပ္ခဲ့တုန္းက မ်က္မွန္ကုိင္းေရာ ေနာက္ထပ္ function ထပ္ ထည့္တာက ၃ ခုဆုိေတာ့ ယန္း ၁၀၅၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။<span style=""> </span>၁၀ မိနစ္ေစာင့္ျပီးတာနဲ႔ မ်က္မွန္ တစ္လက္ လက္ထဲ ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။<span style=""> </span>မ်က္မွန္ထည့္ဖုိ႔ အိတ္ကိုေတာ့ ဆုိင္က လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />အရင္တုန္းက မ်က္မွန္တပ္ေပးမယ့္ မ်က္လုံးက ၾကည့္ရတာ ၀ါးတားတားမုိ႔ အျမင္ သိပ္မၾကည္လင္ပါဘူး။<span style=""> </span>မ်က္မွန္အသစ္လည္း တပ္လိုက္ေရာ ၾကည့္ရတာ ၀ါးတားတား ျမင္ခဲ့သမွ် အရာအားလုံး ၾကည္လင္ ျပတ္သား ေနေတာ့ စစ တပ္ခ်င္း မေနတတ္ဘူး။<span style=""> </span>မ်က္မွန္အသစ္ရတဲ့ေန႔က မ်က္မွန္တပ္ျပီး Blog ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လိုက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။<span style=""> </span>မ်က္မွန္၀ယ္တုန္းက ရည္ရြယ္တာ စာေမးပြဲအတြက္ပါ။<span style=""> </span>မ်က္မွန္တပ္ျပီး Blog ဖတ္တာ ျမင္ေတာ့ က်မ အမ်ိဳးသား ရင္က်ိဳးပါတယ္။<span style=""> </span>စာဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ မ်က္မွန္အသစ္ တစ္လက္၀ယ္ေပးတာလုိ႔လည္း ေျပာေသးတယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ စာေမးပြဲလည္း တဆင့္ျပီးသြားတာမုိ႔ မ်က္မွန္ေလး တပ္လ်က္<span style=""> </span>Blog ေရးျပီး ပို႔စ္အသစ္ တင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p><br />ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၃၊ ၂၀၀၉။<br /></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-8954662979092492601?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-19033121661976988072009-02-14T09:16:00.000-08:002009-02-14T09:45:32.212-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZcBn7MK9qI/AAAAAAAACp0/4I52TheGjqs/s1600-h/valentines-dinner.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZcBn7MK9qI/AAAAAAAACp0/4I52TheGjqs/s200/valentines-dinner.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302708871667316386" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a style="color: rgb(0, 0, 102);" href="http://www.gosandiegocard.com/blog/category/dining-drinks/">Photo Link</a><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီေန႔ Valentine Day ဆုိေတာ့ အမ်ိဳးသားက ညစာကုိ အျပင္မွာ လိုက္ေကၽြးပါတယ္။<span style=""> </span>သြား စားျဖစ္တဲ့ ဆုိင္က Osaka Station နားမွာရွိတဲ့ အာရွစားေသာက္ဆုိင္မွာပါ။<span style=""> </span>ဆုိင္နာမည္က <a href="http://www.monsoon-cafe.jp/en/chayamachi/home/location">“Monsoon”</a> ဆုိေတာ့ ျမန္မာလုိဆုိရင္ “မုတ္သုန္” ေပါ့။ အဲဒီဆုိင္မွာ အာရွ အစားအစာေတြ စားလုိ႔ေကာင္းသလုိ ေစ်းလည္းၾကီးတယ္။ <span style=""> </span>က်မတုိ႔ ဆုိင္ေရာက္သြားေတာ့ ပါတီ တစ္ခု လုပ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳလို႔ ညစာ စားဖုိ႔ကုိ ၁ နာရီ နီးပါးေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ျပီး ဆုိင္ကုိ လာၾကတဲ့ စုံတြဲေတြလည္း မနည္းဘူး။ <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ဆုိင္က အေဆာက္အဦးရဲ႕ အေပၚဆုံးထပ္မွာ ရွိတာမုိ႔ ညဘက္ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းကုိ အသားေပးပုံရတယ္။ <span style=""> </span><span style=""> </span>ဆုိင္ထဲ ၀င္လိုက္ရင္ မီးမိွန္မွိန္ေလးပဲ ထြန္းထားတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္အတြက္ေတာ့ အခုတစ္ခါ နဲ႕ဆုိ အဲဒီ ဆုိင္ကုိ ေရာက္ျဖစ္တာ ၃ ခါရွိပါျပီ။<span style=""> </span><span style=""> </span>ထုိင္း၊ မေလးရွား၊ အင္ဒုိနီးရွား၊ ဗီယက္နမ္၊ တရုတ္ အစားအစာေတြ မွာလုိ႔ ရပါတယ္။ ၃ ခါ သြားတာ တခါနဲ႔ တခါ menu က မတူဘူး။<span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ေနာက္ျပီး ဆုိင္က ေနရာက်ယ္ေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ဧည့္ခံပြဲတုိ႔ ေမြးေန႔ပါတီတုိ႔ လာလုပ္ၾကတာ ေတြ႕ရဖူးတယ္။<span style=""> </span>ဒီေန႔မွာကုိပဲ ေမြးေန႔ ၂ ခုနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ လူအမ်ားၾကီး ဖိတ္တဲ့ ေမြးေန႔ပြဲမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။<span style=""> </span>ကိတ္မုန္႔ေတြ ဘာေတြ လွီးတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ မွာထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ အားလုံး စားျပီးလုိ႔ ေနာက္ဆုံး အခ်ိဳပြဲမွာ ဖေယာင္းတုိင္နဲ႔ မီးပန္းေသးေသးေလး ထြန္းျပီး ဆုိင္က ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေမြးေန႔ရွင္ စားပြဲကုိ ယူလာေပးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မီးအားလုံး မွိန္ထားလိုက္ျပီး ဆုိင္က မန္ေနဂ်ာကအစ စားပြဲထုိးေရာ မီးဖုိေခ်ာင္က စားဖုိမွဴးေတြပါ မက်န္ အကုန္ လိုက္ ထြက္လာပါတယ္။<span style=""> </span>ေမြးေန႔ရွင္ရွိတဲ့ စားပြဲေရာက္ေတာ့မွ Happy Birthday to you သီခ်င္းနဲ႔ လက္ခုပ္၀ုိင္းတီးျပီး ဆုေတာင္းေပးၾကတာမ်ဳိးပါ။<span style=""> </span>ေဘးစားပြဲေတြက ထုိင္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ကုိယ္နဲ႔သိသိ မသိသိ လက္ခုပ္တီးျပီး သီခ်င္း၀ုိင္းဆုိေပးၾကတာပါပဲ။<span style=""> </span>ေမြးေန႔ရွင္ကေတာ့ အံ့ၾသျပီး ၀မ္းသာတာေပါ့။<span style=""> </span>က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္လည္း လက္ခုပ္တီးျပီး သီခ်င္းဆုိရင္း ေဘးကေန ဘာမဆုိင္ ညာမဆုိင္ ေပ်ာ္ေနေသးတာ။<span style=""> </span>ၾကည္ႏူးတာေပါ့။<span style=""> </span><span style=""> </span>Valentine Day နဲ႔ ေမြးေန႔ တရက္တည္းဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာၾကီး။<span style=""> </span>သူတုိ႔ေတြလည္း ေပ်ာ္သလုိ အားလုံးေသာ ခ်စ္သူစုံတြဲေတြလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။</span></p><div style="text-align: left;"><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ မွာစားျဖစ္တာေတြပါ။ ထမင္းနဲ႔ အေအးခြက္ေတြေတာ့ မရိုက္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။<br /></div></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">* Monsoon Style Indonesian Fried Rice</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb80Bi8-aI/AAAAAAAACpk/5EofDP4wGmY/s1600-h/Indonesia+Fried+Rice.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb80Bi8-aI/AAAAAAAACpk/5EofDP4wGmY/s200/Indonesia+Fried+Rice.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302703581973772706" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">* Satay Set (Chicken, Pork, Beef, Shrimp)</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb80KV976I/AAAAAAAACps/-3dp-eupIRo/s1600-h/Satay+Set.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb80KV976I/AAAAAAAACps/-3dp-eupIRo/s200/Satay+Set.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302703584335228834" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">* Fried Pork Ribs flavored with Garlic</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8z8tCZ-I/AAAAAAAACpc/XBZrNwxx9xM/s1600-h/Fried+Ribs+With+Garlic.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8z8tCZ-I/AAAAAAAACpc/XBZrNwxx9xM/s200/Fried+Ribs+With+Garlic.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302703580673894370" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">* Grilled Rack of Lumb (Served with Asian BBQ Sauce)</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8zvHFMpI/AAAAAAAACpU/ZrzTCwpzM1M/s1600-h/Fried+Lamb+Ribs+with+BBQ+Sauce+II.JPG.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8zvHFMpI/AAAAAAAACpU/ZrzTCwpzM1M/s200/Fried+Lamb+Ribs+with+BBQ+Sauce+II.JPG.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302703577025032850" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8zXzUqJI/AAAAAAAACpM/5ws-lw9i0fY/s1600-h/Fried+Lamb+Ribs+with+BBQ+Sauce+I.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SZb8zXzUqJI/AAAAAAAACpM/5ws-lw9i0fY/s200/Fried+Lamb+Ribs+with+BBQ+Sauce+I.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302703570768144530" border="0" /></a><br /><br />ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၄၊ ၂၀၀၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-1903312166197698807?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-66550298906008405582009-02-10T21:47:00.000-08:002009-02-11T01:48:25.821-08:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ရန္ကုန္မွာဆုိ အစုိးရနဲ႔ သတင္းဌာနေတြ ေတြ႕ဆုံျပီး ေမးျမန္းၾကတာကုိ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ လုပ္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီလုိ ရွင္းလင္းပြဲမ်ိဳးကို တျခားသူေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး က်မေတာ့ တခါမွ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။<span style=""> </span>အခု က်မ blog မွာေတာ့ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲအေၾကာင္း ေရးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<span style=""> </span>ျပီးခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္ရဲ႕ comment ေတြ ဖတ္ျပီး အျပင္က<span style=""> </span>သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ စာလာဖတ္တဲ့ သူေတြကေရာ သုိ႔ေလာ သုိ႔ေလာ အေတြးေတြ ျဖစ္လာၾကလုိ႔ အခုလုိ ပုိ႔စ္ေရးျပီး ရွင္းလင္းရပါတယ္။<span style=""> </span>ရန္ကုန္က သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာက သတင္းေထာက္ေတြ ေမးတာကုိ ပညာသားပါပါ လွည့္ပတ္ျပီး ေျဖတတ္ၾကတာ။<span style=""> </span>က်မက ဘာမွ လည့္ပတ္ လိမ္ညာစရာ တစ္ခုမွ မရွိတဲ့အတြက္ အမွန္အတုိင္းပဲ ေျဖမွာပါ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />အျဖစ္က မႏွစ္ကနဲ႔ မတူ လုိ႔ ေျပာရမယ္။<span style=""> </span>အခုတေလာ က်မ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုယ္၀န္ေဆာင္ၾကတယ္။<span style=""> </span>ကေလးေမြးၾကတယ္။<span style=""> </span>ရုံးကေန maternity leave ယူ ကုန္ၾကတယ္။<span style=""> </span>က်မနဲ႔ အလုပ္အတူတူ လုပ္ေနၾကတဲ့သူထဲမွာကုိ ၂ ေယာက္က ကုိယ္၀န္ေဆာင္ထားၾကျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ဆုိ ခြင့္ယူၾကေတာ့မွာ။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး က်မတုိ႔ မန္ေနဂ်ာကလည္း သူ႕မိန္းမမွာ ဒုတိယ ကေလး ကုိ ကုိယ္၀န္လြယ္ထားေနရျပီ။<span style=""> </span>အဲဒါဆုိေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ကေလး မရွိေသးတာဆုိလုိ႔ က်မတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔အတြက္ က်မဟာ မ်က္ေစာင္းထုိးစရာ မ်က္ေစ့ဆံပင္ေမႊး စူးစရာ မ်ားျဖစ္ေနသလားပဲ။<span style=""> </span>လူစုံလုိ႔ စကားေျပာၾကျပီဆုိ ကေလးယူဖုိ႔ တရား ထုိင္နာရတာ အနည္းေလး ၂ နာရီေလာက္ ၾကာတယ္။<span style=""> </span>ရုံးကေန ေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ ခြင့္ယူတုိင္းလည္း ကေလး ရွိျပီလား၊ ကေလး ရလုိ႔လား ဆုိျပီး တုိက္ရုိက္ေသာ္လည္းေကာင္း သြယ္၀ုိက္ျပီး လည္းေကာင္း ေမးၾကတယ္။<span style=""> </span>မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ေျဖရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါျပီ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />အမွန္ေတာ့ က်မတုိ႔ ရုံးက ကေလးမီးဖြားမယ္ဆုိ ခြင့္ ၁ ႏွစ္ေပးပါတယ္။<span style=""> </span>ခြင့္ ၁ ႏွစ္အတြင္းမွာ Insurance Company ကလည္း ပိုက္ဆံေပးထားပါေသးတယ္။ အဲဒါဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာေရာ ဒါရုိက္တာကပါ <span style=""> </span>ဒီကုိ စျပီး ေရာက္ကတည္းက ကေလး ယူဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ ေမြးေန႔အတုိင္း ကေလးကုိ ခ်ိန္ကိုက္ျပီးလည္း ေမြးခုိင္းလုိ ေမြးခုိင္း၊ ျပီးရင္ နာမည္ပါ သူတုိ႔ နာမည္တပ္ခုိင္းခ်င္ၾကပါေသးတယ္။<span style=""> </span>က်မကေတာ့ ရီပဲ ေနလိုက္ေတာ့တယ္။<span style=""> </span>အဲဒီလုိသာ အခ်ိန္ကုိက္ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ကေလးရေနမွေတာ့ ကေလးေတြ ထားစရာ ေနရာေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ <span style=""> </span>ဒီစေရာက္တုန္းကသာ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ ေနရတာ အဆင္မေျပျဖစ္မွာစုိးလို႔ ကေလး မရခ်င္ေသးတာပဲ ရွိပါတယ္။<span style=""> </span>တကူးတက မလာပါနဲ႔လုိ႔လည္း မတားထားသလုိ လာပါလုိ႔လည္း မေခၚျဖစ္ပါဘူး။<span style=""> </span>အဲဒါဆုိေတာ့ အရာရာကုိ ကေလးနဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ ကံတရားလုိ႔ပဲ သေဘာထား ထားပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ျပီးခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္မွာတုန္းက comment ထဲမွာ ေမးသြားတဲ့ မေက၊ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္း၊ ၀မ္းသာစရာ သတင္းဘယ္ေတာ့ ၾကားရမလဲလုိ႔ ေမးတဲ့ မမသက္ေ၀ နဲ႔အတူ သတင္းထူးရင္ ေျပာပါဦးဆုိျပီး လွမ္းေမးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလုံးအတြက္ အေျဖကေတာ့ “မိသားစု လူဦးေရ တုိးတက္မႈ မရွိေသးပါဘူး” လုိ႔ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္။<span style=""><br /></span></span></p><br /><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"></p>ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၁၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-6655029890600840558?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-38644813885340079932009-02-06T06:06:00.000-08:002009-02-06T06:49:03.704-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SYxEUTKdWFI/AAAAAAAACoU/pfXKhzF0LpA/s1600-h/HomeInOsaka.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SYxEUTKdWFI/AAAAAAAACoU/pfXKhzF0LpA/s200/HomeInOsaka.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299685977040443474" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဒီႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ <st1:city st="on"><st1:place st="on">Osaka</st1:place></st1:city> ကုိေရာက္လာတာ ၂ ႏွစ္ျပည့္သြားပါျပီ။ ၂ ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကုိ အခုေန ျပန္ေတြးၾကည့္လုိက္ရင္ ခဏေလးလုိပဲ။ <span style=""> </span><span style=""> </span>ဒီကုိ ေရာက္ခါစ မွာ ေနဖုိ႔ အိမ္က အဆင္သင့္ မရွိေသးေတာ့ အခန္း တစ္ခါ ထပ္ရွာရျပန္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခန္းရွာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကုိလည္း <a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2007/08/blog-post_25.html">ဒီပုိ႔စ္မွာ</a> ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>အခုေရးမွာက လက္ရွိ ေနေနတဲ့ အခန္းအေၾကာင္းပါ။<span style=""> </span><span style=""> </span>က်မတုိ႔ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုမွာ ၀င္ခုိခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေတြ အေၾကာင္း အမွတ္တရအေနနဲ႔ သိမ္းထားခ်င္လုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />Osaka ကုိ ေရာက္ေတာ့ ရုံးက စီစဥ္ေပးတဲ့ Mansion မွာ ခဏေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ အမ်ိဳးသားက အခန္းရွာေပါ့။<span style=""> </span>အိမ္ရွာဖုိ႔အတြက္ ရုံးက HR ၀န္ထမ္းေတြကပဲ အက်ိဳးေဆာင္ကုမၸဏီနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးပါတယ္။ ဘယ္လုိအခန္းမ်ိဳး ရွာေပးပါဆုိျပီး လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ သူတုိ႔ (HR ၀န္ထမ္းေတြ) ကုိ ၾကိဳေျပာျပထားေပးလိုက္တယ္။<span style=""> </span>အဓိက အခန္းက်ယ္ျပီး ဟင္းခ်က္ဖုိ႔ မီးဖုိေခ်ာင္နဲ႔ အိပ္ခန္းသတ္သတ္ဆီပါတာရယ္၊ ေနာက္ျပီး ေဘးခန္း ျဖစ္ရမယ္၊ ဟင္းခ်က္ရမယ့္ မီးဖုိခန္းမွာ ျပဴတင္းေပါက္ျဖစ္ျဖစ္၊ တံခါးျဖစ္ျဖစ္ ပါရမယ္။ ျပီးေတာ့ ကုိယ္ေပးႏုိင္မယ့္ ေစ်းရယ္ကုိ တလက္စတည္း ေျပာျပထားလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မက အလုပ္မရွိေသးပါဘူး။ အိပ္လိုက္ စားလုိက္ ဂရိတ္ဖုိက္ ျဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ <span style=""> </span>အလုပ္ကလည္း မရွိ၊ အမ်ိဳးသားလည္း အလုပ္သြားျပီဆုိ တေနကုန္လုိလုိ အိပ္ယာထဲ ေခြေနတာမ်ားတယ္။<span style=""> </span>ေန႔လည္ ရုံးကေန သူ ဖုန္းေခၚမွ ထမင္း ထ စားတာ။<span style=""> </span>ညေနေစာင္းရင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္စရာ ရွိတာ ေလွ်ာ္ျပီး ညစာ စားဖုိ႔ျပင္ဆင္ရတယ္။<span style=""> </span>Mansion မွာ ေန ေနတုန္း တရက္ေပါ့။<span style=""> </span>အမ်ိဳးသား မနက္ပုိင္း ရုံးသြားျပီး က်မလည္း ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ၊ ႏုိးလာေတာ့ အိပ္ယာက ထလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ထ လိုက္ရင္ ဇက္က တအားနာတာပဲ။ အိပ္ယာေပၚ ျပန္လွဲမယ္ဆုိလည္း အဲဒီလုိပဲ တအားနာတာ။<span style=""> </span>ညေန သူ ရုံးက ျပန္လာေတာ့ က်မအျဖစ္ကုိၾကည့္ျပီး ရီရမလုိ ငိုရမလုိနဲ႔။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးနဲ႔ ေခါင္း လွည့္လုိ႔မရဘူးေလ။<span style=""> </span>တခုခုကုိ ၾကည့္ခ်င္ျပီဆုိ လူတစ္ကိုယ္လုံး လွည့္မွ အဆင္ေျပတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း အရမ္းေအးေနခ်ိန္ဆုိေတာ့ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ ခံစားလိုက္ရတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ပုိင္း အဲဒီလုိျပန္ျဖစ္မွာ ေၾကာက္လုိ႔ အိပ္ရင္ သတိထားျပီး အိပ္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />အိမ္ငွားတဲ့ ကုမၸဏီက အခန္းေတြ လိုက္မျပခင္ အရင္ဆုံး အခန္းပုံစံ စာရြက္ေတြ ရုံးယူလာေပးျပီး စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္မျဖစ္ ၾကည့္ေစပါတယ္။<span style=""> </span>စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္မယ့္ ၃ ခန္းေလာက္ကုိ ကားနဲ႔ လူကုိယ္တုိင္ လိုက္ျပေပးတာပါ။<span style=""> </span>အဲဒီထဲက ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္အခန္းကုိ ေရြးလိုက္တာ။ အေျခအေနက ေရြးခ်ယ္ဖုိ႔ အခ်ိန္အၾကာၾကီးလည္း မရသလုိ သိပ္လည္း ေဂ်းမ်ားေနလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။<span style=""> </span>ဒါေပမယ့္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေရြးရပါတယ္။<span style=""> </span>ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အိမ္ခဏခဏ ေျပာင္းေနရတာကုိ မၾကိဳက္တာေရာ၊ ေနာက္ျပီး အိမ္စေပၚတင္တဲ့ပိုက္ဆံကုိ ရုံးက ေပးမွာမုိ႔ တကယ္လုိ႔သာ အခုေရြးထားတဲ့အိမ္ကုိ မၾကိဳက္လုိ႔ ေနာက္တစ္အိမ္ေျပာင္းမယ္ဆုိရင္ အိမ္စေပၚေငြကုိ ကုိယ့္ဘာသာ ေပးရမွာပါ။ <span style=""> </span>အိမ္စေပၚေငြက အခန္းေပၚမူတည္ျပီး အနည္းဆုံး ယန္း ၅ သိန္း၀န္းက်င္ေလာက္ ေပးရပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒါေၾကာင့့္ အဆင္ေျပမယ့္ အခန္းကုိပဲ တစ္ခါတည္း ေရြးလိုက္ရတာ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခန္း ငွားတာ၊ လိုက္ၾကည့္တာ အားလုံး အမ်ိဳးသားက သူ႕ဘာသာ သူပဲဲ စီစဥ္ပါတယ္။<span style=""> </span>က်မကေတာ့ လိုက္ၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္လည္း အုန္းလြဲေနတာမုိ႔ အိပ္ယာထဲေန ေနရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။<span style=""> </span>အဲဒါလည္း တမ်ိဳးေတာ့ ေကာင္းတာပဲ စိတ္မရႈတ္ရဘူး။ လူမပင္ပန္းဘူးေပါ့ေနာ္။<span style=""> </span>သူကေတာ့ ျပန္လာျပီဆုိ အခန္းက ဘယ္လုိျဖစ္တာ၊ ဘယ္ေနရာကေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ထားတာ ဆုိျပီး ေျပာျပပါတယ္။<span style=""> </span>ကိုယ္က အိပ္ယာထဲကေန မ်က္လုံးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္ လုပ္ျပရတာေပါ့။<span style=""> </span>ေခါင္းမွ ညိတ္မရတာကိုး။<span style=""> </span>သူကေတာ့ က်မ စိတ္ၾကဳိက္ျဖစ္မွာပါ ဆုိျပီး အခန္းပုံစံကုိ မ်က္လုံးထဲျမင္ေအာင္ ေသခ်ာ ရွင္းျပရွာတယ္။<span style=""> </span>က်မကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ပိုင္လည္း မဟုတ္တဲ့အျပင္၊ ဒီမွာ အျမဲေနခ်င္မွလည္း ေနျဖစ္မွာ ဆုိျပီး ေတာ္ယုံလည္း ေဂ်းမ်ား မေနေတာ့ဘူး။<span style=""> </span>ကုိယ္နဲ႔ေနလုိ႔ အဆင္ေျပတယ္ဆုိ ျပီးတာပဲေပါ့။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p>***** </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၅ ရက္ေန႔မွာ ဒီအခန္းကုိ ေျပာင္းျပီး စ ေနျဖစ္ခဲ့တယ္။<span style=""> </span>ကုိယ္ေတြအေနနဲ႔ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေပမယ့္ လစ္ကြက္ ဟာကြက္ေတာ့ ရွိေနခဲ့တာပဲ။<span style=""> </span>က်မတုိ႔အခန္းက ေအာက္ဆုံးထပ္ဆုိေတာ့ အျပင္လူ (သူခုိး) ၀င္လြယ္ ထြက္လြယ္တဲ့ အခန္းမ်ိဳးပါ။ security မေကာင္းလုိ႔ ေတာ္ရုံ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြက ေအာက္ဆုံးထပ္ မၾကိဳက္ၾကပါဘူး။<span style=""> </span>အဲဒါတစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ကြာပါတယ္။<span style=""> </span>ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေအာက္ဆုံးထပ္က ေစ်းအၾကီးဆုံးျဖစ္ေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ ေစ်းအေပါဆုံးပါ။ အခန္းမွာ အိပ္ခန္း ၁ ခန္း၊ အက်ယ္ဆုံးက မီးဖုိခန္း၊ ျပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းလုိ ဂ်ပန္ ျမက္ဖ်ာခင္းထားတဲ့ အခန္း နဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္း အိပ္သာ ပါ ပါတယ္။<span style=""> </span>ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အခန္းထဲမွာ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂ ပစၥည္း ဘာမွ မရွိတာေၾကာင့္ အကုန္လုံး နီးပါး ၀ယ္ျဖည့္ရတာပါပဲ။ <span style=""></span>အုိးခြက္ ပန္းကန္ အိပ္ယာခင္း ေသးေသးမႊားမႊားက အစ ၾကီးၾကီးမားမား အဆုံး တျဖည္းျဖည္းခ်င္းစုရတာေပါ့။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေနာက္တစ္ခ်က္က က်မတုိ႔ ေနတဲ့ ေနရာ နဲ႔ အနီးဆုံး ေျမေအာက္ ဘူတာဆီ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတယ္။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ ဧည့္သည္လာရင္ မ်က္ႏွာပူရပါတယ္။<span style=""> </span>တစ္ေနရာရာ သြားဖုိ႔ကုိ ဘူတာဆီ လမး္အေ၀းၾကီး ေလွ်ာက္ရလုိ႔ပါ။<span style=""> </span>က်မတုိ႔က ရထားစီးမယ္ဆုိ ဘူတာကုိ စက္ဘီးစီးသြားေတာ့ အဆင္ေျပတာေပါ့။ <span style=""> </span>ဘူတာဆီ သြားရတာသာ ေ၀းတာပါ၊ စီးလုိ႔ရတဲ့ ရထားလိုင္းေတာ့ မ်ားတယ္၊ ျမိဳ႕လည္ျဖစ္တဲ့ <st1:city st="on"><st1:place st="on">Osaka</st1:place></st1:city> ဘူတာနဲ႔ဆုိ စက္ဘီးစီးသြားရင္ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္္။ <span style=""> </span>ဘတ္စကားလိုင္းေတြ ရွိေပမယ့္ သိပ္မစီးျဖစ္ဘူး။<br /><br /></span></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘယ္လုိပဲ မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြ ရွိေနေပမယ့္ က်မကေတာ့ အခု အခန္းေလးကုိ သေဘာက်တယ္။ ဟင္းခ်က္ရင္လည္း တံခါးဖြင့္ျပီး ၾကိဳက္သလုိ ခ်က္လုိ႔ရတယ္။ ငါးပိရည္ပဲ က်ိဳက်ိဳ၊ ငရုတ္သီးပဲ ဆီသတ္သတ္ ေဘးဘက္မွာ နီးနီးကပ္ကပ္ အိမ္မရွိတဲ့အတြက္ အခုထိေတာ့ အတုိင္မခံရေသးပါဘူး။ ဒီလုိပဲ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖည့္စဥ္းစားျပီး ေျဖသိမ့္ရတာေပါ့။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး က်မတုိ႔ အိမ္ေရွ႕ထြက္လိုက္ရင္ ယုိဒုိဂ၀ (Yodogawa) ျမစ္ ရွိပါတယ္။<span style=""> </span>လမ္းထဲ ၀င္လိုက္လုိ႔ အိမ္နား ေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိ ျမစ္ဘက္ကေန တုိက္လာတဲ့ေလကို ရႈရတာ လတ္ဆတ္တယ္လုိ႔ ခံစားရတယ္။<span style=""> </span>ျမက္နံ႕ေလးေတြပါ ေရာျပီး ပါလာေတာ့ လယ္ကြင္းေတြကုိ ျဖတ္ျပီး တုိက္လာတဲ့ ေလကုိ ရႈရသလုိပဲ ျမန္မာျပည္ကုိ သတိရမိတယ္။<span style=""> </span>ပ်ငး္ရင္ ကန္ေဘာင္ေပၚတက္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားလည္း ေႏြဘက္ မီးပန္းလႊတ္ပြဲ တက္ၾကည့္တာကလြဲရင္ ျမစ္ကမ္းေဘာင္ေပၚ သိပ္မသြားျဖစ္ပါဘူး။<span style=""> </span>ရုံးပိတ္ရက္ မနက္ပုိင္းေတြဆုိ ေခြးေက်ာင္းတဲ့သူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ စက္ဘီးစီးေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ကန္ေဘာင္မွာေတာ့ လူစည္ကားေနတာပဲ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေနလာတာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနသားက်လာသလုိပဲ။<span style=""> </span>အျပင္က ျပန္လာရင္ ကုိယ့္အိမ္ ကုိယ့္ရာ ျပန္ေရာက္သလုိ ခံစားရျပီး ပင္ပန္းတာေတြ ေျပရတာပဲ။ အိမ္ရွင္က ဆက္ငွားေနသေရြ႕ က်မတုိ႔ကလည္း <st1:city st="on"><st1:place st="on">Osaka</st1:place></st1:city> မွာေနသေရြ႕ ဒီအိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။<br /><br /></span><br />ေဖေဖာ္၀ါရီ ၆၊ ၂၀၀၉။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-3864481388534007993?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-54305274713918826332009-01-28T05:50:00.000-08:002009-01-28T06:13:30.374-08:00<p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >က်မက ရုံးသြားရင္ ေန႔လည္စာ　အတြက္ အိမ္က　ထမင္းဘူး ယူသြားတာ　မ်ားပါတယ္။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ အျပင္မွာပဲ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ ထမင္းဘူးယူရတာက ဂ်ပန္အစားအစာေတြကုိ မၾကိဳက္သလို သိပ္လည္းမစားတတ္လုိ႔ပါ။ ပါးပါးကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။<span style=""> </span>“ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလုိ က်င့္ရမယ္” တဲ့။ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ေနခဲ့တဲ့သူအတြက္ ေရာမ ေရာက္ေပမယ့္လည္း က်မ ေရာမလုိ မက်င့္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာအစားအစာေတြကုိ စားခ်င္ေနတုန္းပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကုိယ္စားခ်င္တာကုိ Osaka မွာ ၀ယ္လုိ႔ရတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ ရေအာင္ ခ်က္ျပီး ေန႔တုိင္းလုိလုိ ရုံးကုိ ထမင္းဘူး ယူသြားျဖစ္္ပါတယ္။ ထမင္းဘူးယူသြားရတဲ့အတြက္ ခ်က္ရ ျပဳတ္ရနဲ႔ အလုပ္ပုိရႈတ္တယ္။ ေန႔လည္စာကုိ အမ်ားနည္းတူ အျပင္စာ ၀ယ္စားမယ္ဆုိရင္ ပုိက္ဆံနည္းနည္းေလာက္ ပုိကုန္ေပမယ့္ လူအရမ္းသက္သာမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အျမဲတမ္းေတာ့လည္း အိမ္က ထမင္းဘူးခ်ည္းပဲ မစားႏုိင္ပါဘူး။ တခါတေလ အျပင္အစားအစာေတြ စားခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ခ်က္ထားျပီးသားဟင္းကုိ မစားခ်င္ေတာ့တဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟင္းခ်က္ဖုိ႔အခ်ိန္မရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆုံး ပ်င္းရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုံးနားကဆုိင္ေတြမွာပဲ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ </span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />က်မတုိ႔ ရုံးနားမွာေတာ့ ေန႔လည္စာအတြက္ဆုိရင္ ဆုိင္မ်ိဳးစုံရွိပါတယ္။ ဂ်ပန္ ရယ္ဒီမိတ္ ထမင္းဘူး (အုိဘမ္းတုိး obentou </span><span style="" lang="JA">お弁当</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="JA" > </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) ၀ယ္စားရင္ ယန္း ၅၀၀၊ ၆၀၀ ေလာက္ဆုိ အသား၊ငါး၊ အသီးအရြက္၊ ထမင္း အျပင္ ဟင္းခ်ိဳ ဒါမွမဟုတ္ ေသာက္စရာ အရည္တစ္ခုခုကုိပါ တြဲေပးတတ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဲဒီလုိ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေတြက လမ္းေဘးေစ်းဆုိင္ငယ္ေလးေတြပါ။ ရံုး ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီေလာက္မွ ေစ်းသည္ေတြက ကားရပ္ျပီး ေဘးမွာ ဆုိင္ခင္းေရာင္းၾကတာ။ ထမင္းစားခ်ိန္ျပီးသြားရင္ေတာ့ အဲဒီလုိ ဆုိင္မ်ိဳးေတြ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ က်မေတာ့ တစ္ခါမွ မ၀ယ္စားျဖစ္ေသးဘူး။ တခ်ိဳ႕စားေသာက္ဆုိင္ေတြက်ေတာ့ သူတုိ႔ဆုိင္က ခ်က္ထားျပီးသားကုိပဲ ေန႔လည္စာအတြက္ သီးသန္႔ ရယ္ဒီမိတ္ ထမင္းဘူးေတြ လုပ္ေရာင္းတတ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ ေစ်းကေတာ့ အသင့္အတင့္ေပါ့ ယန္း ၆၀၀ ေက်ာ္ ၇၀၀ ၀န္းက်င္ အစားစားပါပဲ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဆုိင္မွာ သြားစားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဆုိင္တုိင္းလုိလုိက ေန႔လည္စာ　အတြက္ဆုိျပီး Lunch Menu သီးသန္႔ထား　ေပးထားၾကတယ္။ သူတုိ႔ အေခၚကေတာ့ Lunch Set ေပါ့။ ေစ်းအနည္းအမ်ား　ေပၚမူတည္ျပီး A Set ၊ B Set ၊ C Set ဆုိျပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ <span style=""> </span>Lunch Set ကေတာ့ ဟင္းတစ္မ်ိဳးစီ သီးသန္႔မွာစားတာထက္　စာရင္ ေစ်းပုိသက္သာပါတယ္္။ ရုံးနားမွာ ရွိတဲ့ ဆုိင္ေတြက ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ပဲ ေရာင္းအားရွိတာ။ ေနာက္ျပီး တစ္ဆုိင္နဲ႔ တစ္ဆုိင္ အျပိဳင္အဆုိင္ ေရာင္းေနၾကရတာ　ဆုိေတာ့ သိပ္ျပီး မခုိရဲၾကဘူး။ စေန၊ တနဂၤေႏြ ရုံးပိတ္ရက္ဆုိ ေစ်းဆုိင္ေတြလည္း ပိတ္တာမ်ားတယ္။ </span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဆုိင္ေတြကေတာ့ ဂ်ပန္စားေသာက္ဆုိင္၊ အီတလီဆုိင္၊ ထုိင္းဆုိင္၊ တရုတ္ဆုိင္၊ အိႏၵိယဆုိင္၊ နီေပါဆုိင္၊ ျပင္သစ္ဆုိင္ စသည္ျဖင့္ ကုိယ္ၾကိဳက္ရာ သြားစားလုိ႔ရပါတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္မွာ စားမယ္ဆုိရင္ အနည္းဆုံး ယန္း ၇၀၀ ကေန ယန္း ၁၀၀၀ ေလာက္ေတာ့ ေပးရတယ္။ ျပင္သစ္ဆုိင္ဆုိ ယန္း ၂၂၀၀ ေတာင္ေပးရတယ္။ တကယ့့္ကုိ ျပင္သစ္စတုိင္ အပီအျပင္ စားၾကတာ။ Main dish မလာခင္ Side dish ေတြက တပုံၾကီး အရင္လာတာ။ တကယ့္ Main dish လည္း လာေရာ မစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ျပီးရင္ ေကာ္ဖီ နဲ႔ dessert ပါ　ပါ လိုက္ေသးတယ္။ က်မ အမ်ားဆုံး သြားစားျဖစ္တာက ထုိင္းဆုိင္နဲ႔ အိႏၵိယ ဆုိင္ကုိပါ။ ထုိင္းဆုိင္ကေတာ့ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ေတြ စားခ်င္ရင္ သြားစားလိုက္တယ္။ အိႏိၵယ ဆုိင္ကေတာ့ နံျပား စားခ်င္လုိ႔ သြားစားျဖစ္တာ။ ဂ်ပန္ဆုိင္ကုိေတာ့ သြားစားခဲပါတယ္။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;">*****<br /></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီမွာေနတာ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ စားၾကည့္ရင္းက ဂ်ပန္အစားအစာ တခ်ိဳ႕ကုိ စားတတ္လာတယ္။ ထမင္းဘူး မယူလာတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆုိ က်မတုိ႔ မန္ေနဂ်ာက ဂ်ပန္စားေသာက္ဆုိင္ ေကာင္းေကာင္းေတြဆီ ေခၚသြားတတ္တယ္။ သူက အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အရမ္းဂ်ီးမ်ားတာ။ သူနဲ႔ လိုက္စားရင္း တျဖည္းျဖည္း ဂ်ပန္အစားအစာေတြ စားတတ္လာတာ။ စားျပီး ကုိယ္ၾကိဳက္တာေတြ႕ရင္ မွတ္ထားလိုက္တာေပါ့။ ေနာင္ အျပင္ထြက္စားမယ္ ဆုိရင္ သူေျပာထားတဲ့ ဆုိင္ပဲ သြားျပီး စားျဖစ္ေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ တခ်ိဳ႕ ဂ်ပန္အစားအစာေတြကုိ ၾကိဳက္လာတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။<span style=""> </span>အခုတေလာ စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ေနတဲ့ ဂ်ပန္စာက တြန္းဂ်ိရု (Tonjiru </span><span style="" lang="JA">豚汁</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) လုိ႔ေခၚတဲ့ ေန႔လည္စာပါ။ ညီမေလး ျမရြက္ေ၀ Blog မွာ ဟင္းခ်က္နည္း တင္ေပးထားေပမယ့္ အိမ္မွာေတာ့ တစ္ခါမွ ခ်က္မစားျဖစ္ပါဘူး။ </span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />က်မက တြန္းဂ်ိရု ကုိ ၾကိဳက္တာထက္ တြန္းဂ်ိရု Lunch Set မွာပါတဲ့ ငါးကင္ကုိၾကိဳက္တာက ပုိမွန္ပါလိမ့္မယ္။ တြန္းဂ်ိရုလုိ႔ မွာလိုက္ရင္ ထမင္းပန္းကန္လုံး တစ္လုံး၊ ငါးကင္ တစ္ပုိင္း၊ ျပီးေတာ့ တြန္းဂ်ိရု ဟင္းခ်ိဳ တစ္ခြက္၊ အေအးစာ တုိဖူး၊ ေနာက္ျပီး မုန္လာခ်ဥ္ဖတ္ နည္းနည္းပါ ပါတယ္။ <span style=""> </span>ငါးကင္ေဘးနားမွာေတာ့ မုန္လာဥအျဖဴကုိ ျခစ္ထားတဲ့ အႏွစ္နည္းနည္း ထည့္ေပးထားတယ္။ စားခါနီးမွ မုန္လာဥအႏွစ္ေပၚကုိ ပဲငံျပာရည္စမ္းျပီး ငါးနဲ႔ အတူ တြဲစားရတာပါ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />တကယ္တမ္း တြန္းဂ်ိရု ဟင္းခ်ိဳခ်ည္းပဲ ေသာက္ရရင္ က်မ ၾကိဳက္ခ်င္မွ ၾကိဳက္မွာ။ ဒါေပမယ့္ ငါးကင္နဲ႔ ထမင္းကို စားျပီး ဟင္းခ်ိဳေသာက္ရင္ အရမ္းစားေကာင္းလုိ႔ ေန႔လည္စာအေနနဲ႔ ဂ်ပန္စာပဲ စားမယ္ဆုိရင္ တြန္းဂ်ိရုပဲ သြားစားျဖစ္တယ္။ ငါးကင္က အိမ္မွာလည္း ကုိယ္တုိင္ကင္လုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ကင္ထားသလုိ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမွာမို႔ မကင္စားျဖစ္တာ။ တြန္းဂ်ိရု ဟင္းခ်ိဳက ၀က္သားအလႊာ၊ ပဲပင္ေပါက္၊ မုန္လာဥျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီကုိ မီဆုိ ပဲႏွစ္ (miso </span><span style="" lang="JA">みそ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) နဲ႔ ခ်က္ထားတာပါ။ အေပၚကေန ၾကက္သြန္မိတ္လွီးထားျပီးသား နည္းနည္း ထည့္ထားပါတယ္။ ဆုိင္က ဟင္းခ်ိဳထဲ ျမင္မိသေလာက္ကေတာ့ အဲဒါအကုန္ပါပဲ။<span style=""> </span>ထမင္းက ပန္းကန္လုံး တစ္လုံးပဲရတယ္။ ထပ္ေတာင္းလုိ႔ မရပါဘူး။ အားလုံး စားျပီးသြားရင္ ဗိုက္ျပည့္တယ္ ဆုိရုံေလာက္္ပဲရွိတယ္။ တအားလည္း ဗိုက္နင့္ မေနသလို ဆာလည္း မဆာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ညေနက်ရင္ေတာ့ ဗိုက္ဆာတာ ေစာတယ္။ တြန္းဂ်ိရု Lunch Set က ယန္း ၇၅၀ ေပးရပါတယ္။</span><span style="font-size:10;"><o:p></o:p></span></p><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SYBiviEx52I/AAAAAAAACmM/saKjVcOqOCA/s1600-h/Tonjiru.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SYBiviEx52I/AAAAAAAACmM/saKjVcOqOCA/s320/Tonjiru.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296341730527930210" border="0" /></a><br /><br />ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-5430527471391882633?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-44320437313331616592009-01-19T06:28:00.000-08:002009-01-19T07:08:19.667-08:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဂ်ပန္ေရာက္ကတည္းက ေန႔လည္စာနဲ႔ ညစာပဲ စားျဖစ္ျပီး မနက္စာကုိ မစားျဖစ္တာ အခုဆုိ ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိျပီ။<span style=""> </span>မနက္စာကုိ တကူးတက ခ်က္မစားသလို ၀ယ္စားတာမ်ိဳးလည္း မရွိေတာ့ မနက္စာ စားတတ္တဲ့ အက်င့္က အလုိလုိ ေပ်ာက္သြားေရာ.. မေပ်ာက္ပဲခံႏုိင္ပါ့မလား။<span style=""> </span>ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိ အိပ္ယာက ႏုိးရင္ မနက္ ၈ နာရီက အေစာဆုံးပဲ။ <span style=""> </span>ဒီထက္ေနာက္က် ဖုိ႔ပဲ ရွိတယ္။<span style=""> </span>၈ နာရီထက္ ေစာႏုိးတယ္ဆုိတာ ရုံးကုိ မျဖစ္မေန ၉ နာရီ လာရမယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့ေန႔ပဲ ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။<span style=""> </span>ပုံမွန္ မနက္၁၀ နာရီေရာက္ရင္ ညေန ၇ နာရီ ျပန္ေပးလိုက္ယုံပဲဆုိျပီး ေနာက္က်တာ မ်ားတယ္။<span style=""> </span>အခုအလုပ္က အလုပ္ခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သိပ္မတင္းက်ပ္ဘူး။<span style=""> </span>တခါတေလ အလုပ္က အေရးၾကီးရင္ ၾကီးသလုိ ည ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီအထိ လုပ္ေပးရတာေတြ ရွိေတာ့ မနက္ေနာက္က်လာလည္း ျပႆနာမရွိဘူး။<span style=""> </span><span style=""> </span>ရုံးေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေန႔လည္စာ စားျဖစ္ေနေတာ့ မနက္စာကုိ စားမေနေတာ့ဘူး။<br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p>*****<br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br />ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ့ ဒီလုိ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္တုန္းကဆုိ မနက္ အိပ္ယာက ႏုိးရင္ ၇ နာရီ။<span style=""> </span>ေရမုိးခ်ိဳးျပီးတာနဲ႔ ညီမ ၀မ္းကဲြေတြ ျပင္ေပးထားတဲ့ မနက္စာ ကမန္းကတမ္းစားရတယ္။ <span style=""> </span>တခါတေလလည္း ရုံးအသြား လမး္က မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ တစ္ဆုိင္ဆုိင္မွာ ၀င္စားလိုက္တယ္။<span style=""> </span>ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ ရုံးေရာက္ျပီး ၁၂ နာရီ မထုိးခင္ ဗိုက္ဆာေနေရာ။ အဲဒါဆုိေတာ့ မနက္ရုံးမေရာက္ခင္ အစာေျပတခုခု စားထားမွ ရတယ္။<span style=""> </span>မနက္စာ အစာေျပစားရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အသုပ္၊ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲလိုမ်ိဳး စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။<span style=""> </span>လက္ဖက္ရည္ဆုိင္လည္း မထုိင္ဖူးသလုိ မနက္စာကုိ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ ေသာက္ျပီး မုန္႔တစ္ခုခုစားရတာမ်ိဳး သိပ္မၾကိဳက္လို႔ မစားျဖစ္ဘူး။<span style=""> </span>တကယ္လုိ႔ အိမ္မွာ ညက ထမင္းက်န္ ေနရင္ ထမင္းေၾကာ္စားျဖစ္တယ္။ ပိတ္ရက္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ အသုပ္စုံလုိမ်ိဳး အိမ္မွာ လုပ္စားျဖစ္တယ္။</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >***** <o:p></o:p></span></div></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p>လက္ထပ္ျပီး ေက်ာက္ေျမာင္းမွာ လိုက္ေနရေတာ့ က်မ ေယာင္းမက မနက္ဆုိ ရုံးထမင္းဘူးထည့္ဖုိ႔ ထမင္းအုိးတည္ေပးျပီး ညက ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းေတြ ေႏႊးေပးထားပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးရင္ မနက္စာကုိ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ ပဲျပဳတ္၊ တခါတေလလည္း အီၾကာေကြးနဲ႔ ပဲျပဳတ္၊ နံျပားနဲ႔ ပဲျပဳတ္၊ စမူဆာ လုိမ်ိဳးကုိ အိမ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ၀ယ္ျပီး က်မတုိ႔ ႏုိးလာရင္ စားလုိ႔ရေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတတ္တယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီထုပ္ကုိ ၂ ေယာက္စာ ေဖ်ာ္ေပးထားေသးတယ္။<span style=""> </span>အမွန္အတုိင္းေျပာရင္ အဲဒီလုိ မနက္စာမ်ိဳးကုိ က်မ သိပ္မစားတတ္ဘူး။ စားခါစ ၁ ရက္ ၂ ရက္ကဆုိ မစားႏုိင္ဘူး။<span style=""> </span><span style=""> </span>ဒါေပမယ့္ ေယာင္းမက ကေလးေလးတဖက္နဲ႔ <span style=""></span>သူ႕အကုိနဲ႔ က်မစားဖုိ႔ ၀ယ္ျပီး ျပင္ဆင္ေပးထားေတာ့ အားနာျပီး စားရင္းက သူ၀ယ္ေကၽြးတဲ့ မနက္စာေတြကုိ တျဖညး္ျဖည္း စားတတ္လာတယ္။<span style=""> </span>အခုဒီေရာက္ေနေတာ့ သူျပင္ဆင္ထားတဲ့ မနက္စာကုိ သတိရမိတယ္။<br /><br /></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></div> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p>***** </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တာနဲ႔ ရုံးမသြားခင္ ရန္ကုန္အလြမ္းေျပ မနက္စာ လုပ္စားျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္က ညကတည္းက ခ်က္ထားျပီးသားပါ။ မနက္မွ ထျပီး ခ်က္ရင္ ရုံးေရာက္မွာကုိ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ မနက္စာ လုပ္စားတယ္ဆုိလုိ႔ ထူးထူးျခားျခား အပီအျပင္ ခ်က္ေနျပီလုိ႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ဟုိတရက္က <a href="http://nuthwe.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.html">မႏုသြဲ႕</a> ဆီက ပဲျပဳတ္ ျပဳတ္နည္းကုိ ၾကည့္ထားျပီး အိမ္မွာ ရွိတဲ့ လက္က်န္ စားေတာ္ပဲနဲ႔ ပဲျပဳတ္စမ္းျပဳတ္ ၾကည့္ပါတယ္္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ <a href="http://wesheme.blogspot.com/2008/01/yellow-rice-and-tea.html">WeSheMe</a> ရဲ႕ ဆီထမင္းအလြယ္ခ်က္နည္းနဲ႔ ဆီထမင္းခ်က္ျပီး ပဲျပဳတ္နဲ႔ ဆီထမင္း လုပ္စားျဖစ္တာပါ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ပဲျပဳတ္ကေတာ့ အေျခအေနေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ ျပဳတ္ျပီးေတာ့ ပဲက အလုံးလိုက္ေလး ျဖစ္မေနပဲ အႏူးလြန္ျပီး ေၾကသြားတယ္။ ဒါကလည္း ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ စားခါနီးလည္း ေျချပီမွ စားတာဆုိေတာ့ သိပ္မထူးပါဘူး။ ထူးတာက ပဲကုိ ထမင္းခ်က္တဲ့အုိးနဲ႔ ထည့္ျပဳတ္တာ ေရထည့္တာ နည္းနည္းမ်ားသြားလုိ႔ ေရဆူလာျပီး ထမင္းအုိး ေဘးဘက္ေတြကုိ ေရလွ်ံၾကကုန္တယ္။ လွ်ပ္စစ္ထမင္းအုိးဆုိေတာ့ တရွဲရွဲ အသံျမည္ေနတာ ဘယ္က အသံထြက္ေနမွန္း မသိဘူး။<span style=""> </span>ေနာက္မွ ပဲျပဳတ္အုိးက ဆူျပီး ေရလွ်ံၾကေနတာ။<span style=""> </span>ထမင္းအုိးနဲ႔ ေအာက္က ၾကမ္းျပင္မွာ ေ၀ ၾကကုန္လုိ႔ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ယူလိုက္ရတာေလး တစ္ခုပဲ ေျပာစရာရွိတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />ဆီထမင္းခ်က္တာကလည္း လြယ္သမွ လြယ္လြယ္ေလး (ညီမေလး <a href="http://myaywetwai.blogspot.com/">ျမရြက္ေ၀</a> ရဲ႕ လက္သုံးစကားပါ)။ <span style=""> </span>ဆီထမင္းနဲ႔ အတူစားဖုိ႔ ပုဇြန္ေျခာက္ကုိ ေထာင္းျပီး ေၾကာ္ရမွာ ပ်င္းတာနဲ႕ လြယ္တဲ့နည္းကုိ ပုိျပီး လြယ္ေအာင္ ပုဇြန္ေျခာက္ကုိ အေကာင္လိုက္ပဲ ဆီထမင္းခ်က္တဲ့ထဲ တခါတည္း ထည့္ခ်က္လိုက္ပါတယ္။ <span style=""> </span>ဆီထမင္းက်က္ေတာ့အေပၚက ႏွမး္ေထာင္းထားတာ ျဖဴးလိုက္ျပီး ပဲျပဳတ္ဆီစမ္းနဲ႔ အတူစားပါတယ္။<span style=""> </span>အခုဆုိရင္ ပဲျပဳတ္နည္းေရာ ဆီထမင္းခ်က္နည္းေရာ သိသြားျပီမုိ႔ ေနာင္လည္း မၾကာမၾကာ ခ်က္စားျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။</span><br /></p><div style="text-align: justify;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SXSPUBAB1OI/AAAAAAAAClA/dFvKjGrONgU/s1600-h/Breakfast2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 156px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SXSPUBAB1OI/AAAAAAAAClA/dFvKjGrONgU/s200/Breakfast2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293013036095886562" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">မနက္က ရုိက္ထားတဲ့ပုံပါ။ ဒီတစ္ခါ ဓာတ္ပုံ ရုိက္ေပးတဲ့ ကင္မရာသမားက စိတ္မပါလုိ႔ ပုံထြက္ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။ အရသာကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ခ်က္ထားတာမုိ႔ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ၀န္ခံပါတယ္။ :P<br /></div><br /><br />ဇန္န၀ါရီ ၁၉၊ ၂၀၀၉။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-4432043731333161659?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-19820872298137550122009-01-03T07:06:00.000-08:002009-01-03T08:56:20.171-08:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >က်မတုိ႔ရုံးက ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႕ကေန စျပီး ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ေန႔အထိ ပိတ္ပါတယ္။<span style=""> </span>ပိတ္ရက္မွာ ဘယ္မွလည္း သြားမလည္ျဖစ္ပါဘူး။<span style=""> </span>၃၁ ရက္ေန႔ညကေတာ့ New Year Party ေလး လုပ္ျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>ရုံးကသူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ နဲ႔ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ ေပါင္းျပီး အိမ္မွာပဲ ပါတီအေသးေလး လုပ္ျဖစ္တာ။ <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />၃၁ ရက္ေန႔မွာ ႏုိးလာေတာ့ ေန႔လည္စာ စားျပီး ခ်က္ျပဳတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရတယ္။<span style=""> </span>၀ယ္လာတဲ့ အသားေတြကုိ အခ်ိဳအငန္ေတြနဲ႔ နယ္စရာရွိတာနယ္ထားရတယ္။ အသီးအရြက္ေတြ ျပင္ဆင္ထားရတယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ သူမ်ားေတြက ၁၃ ရက္ေန႕ကတည္းက “အုိးစုိးဂ်ိ” ( </span><span style="" lang="JA">大掃除　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >- Oosouji ) လုိ႔ေခၚတဲ့ ဂ်ပန္ရဲ႕ ႏွစ္သစ္မကူးခင္ အိမ္မွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာကုိ က်မတုိ႔က ၃၁ ရက္ေန႕မွ ႏွစ္ေယာက္သား ကမန္းကတမ္းနဲ႔ အိမ္တြင္း သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရတယ္။<span style=""> </span>ကေလးငယ္မရွိေတာ့ အမ်ားၾကီးမလုပ္ရသလုိ အလုပ္လည္း မရႈတ္ပါဘူး။ အိပ္ခန္းနဲ႔ မီးဖုိေခ်ာင္ပဲ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရတာေပါ့။ <span style=""> </span>အိပ္ခန္းေလးေရာ အိမ္ေရာ အတန္အသင့္ သန္႔ရွင္းသြားေတာ့ ပင္ပန္းေပမယ့္ စိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္းသြားတာ အမွန္ပဲ။ ၅ နာရီမွာ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႔ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရေတာ့တယ္။<span style=""> </span>သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ၆ နာရီ ဖိတ္ထားတာ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />ဘာေတြ ေကၽြးျဖစ္လဲဆုိေတာ့ အဓိက သူတုိ႔ ယမကာနဲ႔ ေသာက္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ ဟာေတြ မွန္သမွ် အဓိက ထားျပီး စီစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ျပီး တကယ္တမ္းေသာက္ျဖစ္တာကလည္း အိမ္က အမ်ိဳးသားရယ္ ရုံးက ၂ ေယာက္ရယ္ပဲ ေသာက္ၾကတာ။ က်မနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္း နဲ႔ လိေမၼာ္ရည္ပဲ ေသာက္ျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>စစခ်င္း သူတုိ႔ ေရာက္လာရင္ အလကား စားလုိ႕ရေအာင္ “အဲဒမမဲ့” (</span><span style="" lang="JA">枝豆　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >-</span><span style="" lang="JA">　</span><span class="wordlink"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="JA" > </span></span><span class="wordlink"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >green</span></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > <span class="wordlink">soybean</span>)</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လုိ႔ေခၚတဲ့ ပဲစိမ္းျပဳတ္ထားတာ အရင္ ေကၽြးျဖစ္တယ္။ ေႏြဘက္ဆုိရင္ ပဲေတာင့္အစိမ္းေတြ အပင္လိုက္ရတယ္။<span style=""> </span>အခုကေတာ့ ေရခဲရုိက္ျပီးသားပဲေပါ့။ အဲဒီ ပဲစိမ္းက <span style=""> </span>ဘီယာနဲ႔ ေသာက္ရင္ အေတာ္လိုက္တယ္ ဆုိပဲ။<span style=""> </span>က်မကေတာ့ ဒီအတုိင္း စားရတာ ပုိၾကိဳက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စင္ကာပူကေန ငါးမုန္႔လက္ေဆာင္ရထားလုိ႔ ငါးမုန္႔ကုိ ေၾကာ္ျပီး ေကၽြးျဖစ္ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />ဟင္းအေနနဲ႔က ၾကက္အေတာင္ပံေၾကာ္၊ ကန္စြန္းရြက္ ပလိန္းေၾကာ္၊ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္၊ ၀က္သားကင္၊ ၾကက္ဆာေတး နဲ႔ ၾကာဇံေၾကာ္တယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့ ၾကာဇံေၾကာ္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ၾကံမဆုိင္ ဟင္းခ်ိဳခ်က္တယ္။ <span style=""> </span>ဟင္းေတြကုိ ပူပူေႏြးေႏြးစားေစခ်င္လုိ႔ တခြက္ျပီးမွ တခြက္ခ်က္ပါတယ္။<span style=""> </span>သူတုိ႔ ဟင္းတစ္ခြက္ စားေနတုန္း က်မက ေနာက္ဟင္းတစ္ခြက္အတြက္ စီစဥ္စရာရွိတာ စီစဥ္တာေပါ့။<span style=""> </span>ဟင္းခြက္ျပင္ျပီးလုိ႔ ေနာက္ဘက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ကုန္ေနတာမ်ားတယ္။<span style=""> </span>အားလုံးထဲမွာ မစားရဆုံးကေတာ့ ကုိယ္ပဲေပါ့။<span style=""> </span>ဒါေပမယ့္လည္း သူတုိ႔ အားရပါးရ စားတာၾကည့္ျပီး အေတာ္ေလး ၾကည္ႏူးမိတယ္။<span style=""> </span>ပင္ပန္းေပမယ့္လည္း မပင္ပန္းသလုိပဲ။ <span style=""> </span>မနက္ ၃ နာရီေလာက္မွာေတာ့ <span style=""> </span>သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိယ္တုိင္ လုပ္ယူလာတ့ဲ Apple Pie ရယ္ Chocolate Cake ရယ္ကုိ အခ်ိဳတည္းပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />သူတုိ႔ ျပန္သြားေတာ့ ၁ ရက္ေန႕မနက္ ၅ နာရီ ထုိးေနျပီ။<span style=""> </span>အိမ္မွာခ်က္ထားတာေတြလည္း ဘာမွကုိ မက်န္ေတာ့ဘူး။ အကုန္ေျပာင္တယ္။ က်မကလည္း ခ်က္ျပီးရင္ <span style=""> </span>က်န္ေနတာမ်ိဳးကုိ မၾကိဳက္ဘူး။<span style=""> </span>စားလု႔ိ ကုန္သြားရင္ အရမ္း၀မ္းသာတာ။</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေၾကာင့္ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္ျဖစ္တယ္။ ၁ ရက္ေန႔မွာ အိပ္ယာက ႏုိးေတာ့ ညေန ေစာင္းေနျပီ။<span style=""> </span>မပင္ပန္းဘူးလုိ႔သာ ေျပာတာပါ။<span style=""> </span>အိပ္ယာႏုိးေတာ့ လူတစ္ကုိယ္လုံး ကုိင္ရုိက္ထားသလုိပဲ။<span style=""> </span>၂ ရက္ေလာက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ခံလိုက္ရေသးတယ္။<span style=""> </span>ကုိယ္တုိင္ ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းခြက္ေတြကုိ ဓာတ္ပုံရိုက္ယူခ်င္ေပမယ့္ မအားတာနဲ႔ မရိုက္လိုက္ရဘူး။<span style=""> </span>သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႕ကင္မရာအေသးေလးနဲ႔ ရုိက္ထားေသးတယ္။<span style=""> </span>ပုံေတြ ေကာင္းမေကာင္းကုိေတာ့ ရုံးျပန္တက္မွ ေတာင္းၾကည့္ရဦးမယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီရက္အတြင္း ရုံးလည္း မတက္ရဘူးဆုိေတာ့ အိမ္အလုပ္ေလး နည္းနည္းပါးပါး လုပ္လိုက္၊ စာဖတ္စရာ အေၾကြးေတြကုိ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္လိုက္နဲ႔ အေတာ္ေလး ဇိမ္ရွိတာ အမွန္ပဲ။<span style=""> </span>အျပင္မွာလည္း ေအးလြန္းလုိ႔ ဘယ္မွကုိ မသြားခ်င္တာနဲ႔ စားဖုိ႔အတြက္ ေစ်းေတာင္ ထြက္မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။<span style=""> </span>အိမ္မွာရွိတဲ့ဟာကိုပဲ ရွိသလုိ ခ်က္စားျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>စားျပီးသြားရင္ စာဖတ္တယ္။<span style=""> </span>စာဖတ္တယ္ဆုိလို႔ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့စာ၊ နည္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။<span style=""> </span>Download လုပ္ထားျပီး မဖတ္ရေသးတဲ့ ဆရာမ မစႏၵာ ၀တၳဳေတြ ထုိင္ဖတ္ေနတာ။ ေနာက္ျပီး ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းရဲ႕ ၀တၳဳတုိ/ရွည္ေတြလည္း မဖတ္ရတာ ၾကာျပီဆုိေတာ့ ဒီပိတ္ရက္အတြင္း ထုိင္ဖတ္လိုက္တာ အေၾကြးအေတာ္ေလး ရွင္းသြားတယ္။ <span style=""> </span>ျပီးေတာ့ အ၀တ္ေလးေလွ်ာ္လိုက္၊<span style=""> </span>ျမန္မာရုပ္ရွင္ေလးၾကည့္ျပီး မီးပူေလးတုိက္လိုက္ေပါ့။ ႏွစ္သစ္မွာ Blog အတြက္ စာအသစ္မေရးျဖစ္တာနဲ႔ ပိတ္ရက္အတြင္း လုပ္ျဖစ္တာေလးေတြ ေရးျပီး တင္လိုက္ရတာ။<span style=""> </span>မနက္ဖန္ျပီးရင္ေတာ့ ရုံးျပန္တက္ရဦးမယ္။<span style=""> </span>New Year ေရႊေရာင္ေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆုံးျပန္ျပီေပါ့ေလ။<br /><br /><center><a href="http://www.zwani.com/graphics/new_years/"><img src="http://images.zwani.com/graphics/new_years/images/7new-year-party.gif" alt="zwani.com myspace graphic comments" border="0" /></a><br /><a href="http://www.zwani.com/graphics/new_years/" target="_blank"> </a></center><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Picture from </span><a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://www.zwani.com/graphics/new_years/">Zwani.com</a><br /><br />ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၀၉။<br /></span></div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-1982087229813755012?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-27313256844545025552008-12-27T02:20:00.000-08:002008-12-27T07:31:24.265-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SVYCoqgXxLI/AAAAAAAACjQ/KqcZSC-B3ow/s1600-h/2008%E5%B9%B4%E3%81%AE%E6%BC%A2%E5%AD%97.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 212px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SVYCoqgXxLI/AAAAAAAACjQ/KqcZSC-B3ow/s320/2008%E5%B9%B4%E3%81%AE%E6%BC%A2%E5%AD%97.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284414110393943218" border="0" /></a><a id="publishButton" class="cssButton" href="javascript:void(0)" onclick="if (this.className.indexOf(&quot;ubtn-disabled&quot;) == -1) {var e = document['stuffform'].publish;(e.length) ? e[0].click() : e.click(); if (window.event) window.event.cancelBubble = true; return false;}"></a><div style="text-align: justify;"> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဂ်ပန္မွာ ဟိရဂန (Hiragana), ခတခန (Katakana) နဲ႔ တရုတ္စကားလုံး ခန္းဂ်ီး (Kanji) ကုိ သုံးတယ္ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ အခုေျပာမွာက ခန္းဂ်ီး (Kanji) စာလုံး အေၾကာင္းပါ။ ဂ်ပန္မွာ ဒီဇင္ဘာလေရာက္ျပီဆုိရင္ ျပီးဆုံးမယ့္ ခုႏွစ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးတစ္လုံးကို မဲေရြးခ်ယ္ျပီး စာလုံးေရးဆြဲတဲ့ပြဲကုိ ျပဳလုပ္ပါတယ္။<span style=""> </span>ဒီအေၾကာင္းကုိ မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်မ စကားစျမည္ေျပာဆုိရင္း သိခဲ့ရတာပါ။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မွာ ပုိ႔စ္အျဖစ္ ေရးဖုိ႔အတြက္ အင္တာနက္က website ေတြမွာ သိခ်င္တဲ့အခ်က္ေတြကုိ ရွာဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အဂၤလိပ္လုိ တုိက္ရုိက္ဘာသာျပန္ထားတာေတြလည္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီလုိေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္းက ေနာက္ဆုံး ဘယ္လုိမွ နားမလည္ေတာ့တဲ့အခါမွာ ရုံးက အလုပ္အတူတူ လုပ္တဲ့ ဂ်ပန္ဦးေလးၾကီးကုိ ေမးခဲ့ရပါတယ္။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ အခုပုိ႔စ္မွာ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက website တစ္ခုတည္းကုိ ဖတ္ျပီး တိုက္ရုိက္ဘာသာျပန္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။<span style=""> </span>အဂၤလိပ္ websiteနဲ႔ ဂ်ပန္လုိ website ေတြ ဖတ္ထားတာရယ္ အလုပ္ထဲက သူတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေမးျပီး က်န္တာေတြက ကုိယ္သိထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိ အေျခခံျပီး ေရးထားတယ္ဆုိတာ စကားခံပါရေစ။<span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဂ်ပန္မွာ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က စျပီး "</span><span style="" lang="JA">今年の漢字</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >" (Kotoshi no kanji) လုိ႔ေခၚတဲ့ "ဒီႏွစ္အတြက္ ခန္းဂ်ီးစာလုံး" ကုိ ႏွစ္စဥ္ ေရြးခ်ယ္လာတာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ၁၃ ၾကိမ္ေျမာက္ပါ။ ဒီပြဲကုိ Japanese Language Proficiency Kanji Society (</span><span style="" lang="JA">日本漢字能力検定協会</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > ) က စီစဥ္က်င္းပတာပါ။ ႏွစ္စဥ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ကေန ဒီဇင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔အတြင္း အင္တာနက္ကျဖစ္ေစ၊ ပုိ႔စ္စကဒ္ပုိ႔ျပီးေတာ့ ျဖစ္ေစ၊ စာတုိက္ကျဖစ္ေစ စိတ္၀င္စားသူေတြက ဒီႏွစ္အတြက္ ကုိယ္ၾကိဳက္ရာ ခန္းဂ်ီး စာလုံးနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီခန္းဂ်ီး စာလုံးကုိ ေရြးခ်ယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိပါေရးျပီး ပို႔ေပးရပါတယ္။ မဲအမ်ားဆုံးရတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးကုိ Japanese Language Proficiency Kanji Society က ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ Kyoto ျမိဳ႕ <a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/01/around-kyoto-i.html">Kiyomizu-dera Temple</a> (</span><span style="" lang="JA">清水寺</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) မွာ ေၾကျငာေပးျပီး ဘုရားေက်ာင္းက ဘုန္းၾကီးက အဲဒီ ခန္းဂ်ီးစာလုံး ကုိ ေရးဆြဲေပးပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးက တစ္လုံးထဲ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ စာလုံးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အေျခခံျပီး လက္ရွိ ျပီးဆုံးေတာ့မယ့္ႏွစ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳ ထင္ဟပ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ "ဒီႏွစ္အတြက္ ခန္းဂ်ီးစာလုံး" က ဘာမ်ားျဖစ္မလဲဆုိျပီး လူအနည္းနဲ႔ အမ်ားဆုိသလုိ စိတ္၀င္စားၾကတာပါပဲ။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဒီႏွစ္အတြက္ ေပးပုိ႔တဲ့ မဲေပါင္း ၁၁၁,၂၀၈ ထဲကမွ မဲ ၆,၀၃၁ နဲ႔ ပထမ ရသြားတဲ့ ခန္းဂ်ီး စာလုံးက ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ရရင္ “ေျပာင္းလဲျခင္း”</span><span style="font-size:10;"> (</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Change) ဒါမွမဟုတ္ “ထူးဆန္းျခင္း”</span><span style="font-size:10;"> (</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Strange) လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့</span><span style="" lang="JA">「変」</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > “ဟန္း” ဆုိတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးပါ။</span></p><div> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဘာေၾကာင့္ ဒီစာလုံးကုိ ေရြးခ်ယ္လိုက္ရတာလဲ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ website တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မွာေျပာထားတာျခင္း မတူပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တူညီတာက နံပါတ္ ၁ အခ်က္ အေနနဲ႔ တကမၻာလုံး လူသိမ်ားတဲ့ အေမရိကန္ရဲ႕ သမၼတသစ္ေရြးခ်ယ္ပြဲမွာ အုိဘာမား (Barack Obama) ဟာ မဲဆြယ္ပြဲေတာက္ေလွ်ာက္ "Change" ဆုိတဲ့ စာလုံးကုိ Slogan အေနနဲ႔ အသုံးျပဳျပီး လက္ရွိသမၼတသစ္ ရာထူးကုိ အရယူႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ အေရးဟာ လႊမ္းမုိးမႈရွိတယ္ဆုိတာ သက္ေသျပလိုက္သလုိပါပဲ။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />နံပါတ္ ၂ အခ်က္ကေတာ့ ဒီႏွစ္ပုိင္းအတြင္းမွာ ဂ်ပန္စီးပြားေရးေလာကမွာသာ မကပဲ ကမၻာ့စီးပြားေရးမွာ စေတာ့ရွယ္ရာေစ်း အတက္အက် အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ ယန္းေငြ တန္ဖုိးဟာ အေတာ္ေလးျမင့္မားလာျပီး အေမရိကန္ေဒၚလာေစ်းကေတာ့ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ ဆုိးဆုိးရြားရြားက်ဆင္းခဲ့တယ္။ လြန္ခ့ဲတဲ့ႏွစ္ေတြကဆုိ တစ္ေဒၚလာကုိ ယန္း တစ္ရာေက်ာ္အထက္မွာရွိေနရာကေန အခုဆုိ တစ္ေဒၚလာကုိ ယန္း ၉၀ ၀န္းက်င္နားမွာပဲ ကစားေနတယ္။ စီးပြားေရး အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာသာမက တျခားႏုိင္ငံေတြမွာပါ အဲဒီဂယက္က အခုထိ ရိုက္ခတ္ေနတုန္းပါပဲ။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေနာက္ နံပါတ္ ၃ အခ်က္ အေနနဲ႔က ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုိ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဂ်ပန္ရ႕ဲ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ႏွစ္အစမွာ တရုတ္ျပည္ကေန တင္သြင္းတဲ့ ရယ္ဒီမိတ္ ဖက္ထုပ္ထဲမွာ ပုိးသတ္ေဆးေတြ႕ရာကေန ဇာတ္လမး္စခဲ့တယ္ဆုိရမွာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး စားသုံးလုိ႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ တျခားျပည္ပႏုိင္ငံေတြက တင္သြင္းလာတဲ့ ဆန္ေတြကုိ စက္မႈလုပ္ငန္း (industrial) လုပ္ကုိင္သူေတြကုိ ထုတ္ေရာင္းရမယ့္ အစား အရက္၊ မုန္႕အစရွိတဲ့ ျပည္တြင္းစားေသာက္ကုန္ ထုတ္လုပ္တဲ့ သူေတြကုိ ထုတ္ေရာင္းထားတာကုိ အခုႏွစ္မွာမွ ေဖာ္ထုတ္ စစ္ေဆးေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအခ်က္ဟာလည္း ဂ်ပန္ျပည္လုိ တုိင္းျပည္ အေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အင္မတန္ ဆုိးရြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ တရုတ္ျပည္က တင္သြင္းလာတဲ့ မယ္လမင္း ပါတဲ့ ႏုိ႔မႈန္႔ကုိ သုံးျပီး ဂ်ပန္ျပည္တြင္းက စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းတခ်ိဳ႕မွာ ျပန္အသုံးျပဳတာေတြ ရွိလာတယ္။ ဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ နမူနာယူျပီး ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္း ၀ယ္ယူရာမွာ အရင္တုန္းကလုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာမထားပဲ Food Security အေနနဲ႔ သတိထားဆင္ျခင္ရမယ္ဆုိတဲ့ အေတြး စိတ္ကူးေတြ ေျပာင္းလဲလာၾကတယ္လု႔ိလည္း ဆုိပါတယ္။</span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >နံပါတ္ ၄ အခ်က္ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အေျပာင္းအလဲပါပဲ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ရွင္ဇုိအဘဲ (Shinzō Abe) က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေနရာ ရလာျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဖုကုဒါ (Yasuo Fukuda) ဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အကုန္မွာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ရာထူးလႊဲေျပာင္းယူျပီး တစ္ႏွစ္အၾကာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ လက္ရွိ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ <span style=""> </span>တရုိအစုိ (Taro Aso) <span style=""> </span>ကုိ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ေနာက္ဆုံး အခ်က္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ျပီးခဲတ့ဲလက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးသိပၸံပညာရွင္ေတြ ႏုိဘယ္ဆုရတာရယ္ ေပက်င္းကမၻာ့အုိလံပစ္မွာ ဆုတံဆိပ္ေတြ ဆြတ္ခူးႏုိင္တာကုိ ၾကည့္ျပီး ဂ်ပန္ျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္မွာ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။ </span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဒုတိယ အမ်ားဆုံး မဲရတဲ့ စာလုံးက ေရႊ</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >(Gold - </span><span style="" lang="JA">金</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ စာလုံးျဖစ္ျပီး ေပက်င္းအုိလံပစ္မွာ ဂ်ပန္က ေရႊတံဆိပ္ဆုရခဲ့တာေတြကုိ ရည္ညႊန္းတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တတိယစာလုံးက စေတာ့ရွယ္ရာေစ်းေတြ က်ဆင္းတာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕လူေတြကလည္း က်ဆင္းျခင္း</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >(Fall/Drop - </span><span style="" lang="JA">落</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >)</span><span style="" lang="JA">　</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ စာလုံးေတြ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကစျပီး ေရြးလာခဲ့တဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးေတြျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အရမး္စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာငး္ပါတယ္။<span style=""> </span>ဘာေၾကာင့္ ဒီစာလုံးကို ေရြးခ်ယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကလည္း သူ႕ေခတ္ သူ႕အခါအရေတာ့ သင့္ေလ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရျပီး အနည္းဆုံးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ဂ်ပန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ အခ်ိဳ႕ကုိ အၾကမ္းအားျဖင့္ သိရွိႏုိင္ပါတယ္။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲေနတာ အခ်ိန္စကၠန္႔အမွ်ပါပဲ။ ေနာင္လာမယ့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ျပည္တြင္းမွာ ဘာေတြ ျဖစ္လာမယ္၊ ကမၻာ့အေရးမွာ ဘာေတြျဖစ္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ၾကိဳမသိႏုိင္ပါဘူး။<span style=""> </span>ဒါေပမယ့္ လာမယ့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ေရြးခ်ယ္မယ့္ စာလုံးဟာ ေကာင္းေသာ အဓိပၸာယ္ေဆာင္တဲ့ ခန္းဂ်ီး စာလုံးျဖစ္ပါေစလုိ႔ ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။ <o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ဒီဇင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၈။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Ref:<o:p></o:p><a href="http://japanvisitor.blogspot.com/2008/12/kanji-character-for-2009-change.html"><br />http://japanvisitor.blogspot.com/2008/12/kanji-character-for-2009-change.html</a><o:p></o:p><br /><a href="http://www.japanprobe.com/?p=7772">http://www.japanprobe.com/?p=7772</a><o:p></o:p><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kanji_of_the_year">http://en.wikipedia.org/wiki/Kanji_of_the_year</a><o:p></o:p><br /><a href="http://sankei.jp.msn.com/life/trend/081212/trd0812121830010-n1.htm">http://sankei.jp.msn.com/life/trend/081212/trd0812121830010-n1.htm</a><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-2731325684454502555?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-14795466491133820972008-12-22T07:31:00.000-08:002008-12-22T07:43:46.696-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zSXsI_JI/AAAAAAAACh0/cnyBH48F12w/s1600-h/Senseinohana.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 184px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zSXsI_JI/AAAAAAAACh0/cnyBH48F12w/s200/Senseinohana.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638016107052178" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီဇင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔တုန္းက Christmas Candle (</span><span style="" lang="JA">クリスマス</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="JA" > </span><span style="" lang="JA">キャンドル</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="JA" > </span><span style="" lang="JA">アレンジメント（生花）</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >) လုိ႔ေခၚတဲ့ ပန္းအုိးေလး လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Christmas ကလည္း နီးေနျပီဆုိေတာ့ ပန္းအုိးျပင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ အလြယ္တကူ ျပင္လုိ႔ရေအာင္ Blog ေပၚတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။</span></p><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />Christmas Candle ပန္းအိုးအတြက္ သုံးတဲ့ ပန္းအေရာင္ေတြက အျဖဴေရာင္၊ အ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့နဲ႔ အစိမ္းေရာင္ေတြ သုံးထားတာ မ်ားပါတယ္။ အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ဆရာမက ပန္းနာမည္ေတြကုိ မေျပာျပပါဘူး။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ က်မလည္း သိသေလာက္ပဲေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ၃ ပြင့္ရယ္၊ ၾကားထဲမွာ ညွပ္ျပီး ထုိးရတဲ့ ထင္းရႈးပင္မ်ဳိးႏြယ္ ေက်ာက္ခက္ေတြရယ္ ျပီးေတာ့ ပန္းအျဖဴအခက္ေလးေတြရယ္ပါ။ <span style=""> </span>အဲဒီ ပန္းအျဖဴခက္ေတြက ရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ စပယ္ပန္းအဆုပ္လိုက္ ပြင့္ေနတာနဲ႔ တူျပီး အနံ႔လည္း သင္းပါတယ္။ အခုတေလာရုံးသြားေတာ့ အဲဒီလုိပန္းမ်ိဳးေတြ အိမ္နားက ပန္းျခံမွာ စုိက္ထားတာ ျမင္မိေသးတယ္။ ေနာက္ျပီး ဂႏၶမာပန္းအျဖဴေလးေတြလည္း ပါတယ္။ <span style=""> </span>က်န္တဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ ပန္းအုိး၊ အလွဖေယာင္းတုိင္ ၁ တုိင္ နဲ႔ ပန္းထုိးစိုက္ဖုိ႔ ေဖာ့တုံးတုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlp1zUfI/AAAAAAAACis/kQmJXMf0Wmc/s1600-h/Flower1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlp1zUfI/AAAAAAAACis/kQmJXMf0Wmc/s200/Flower1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638347396927986" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlmzyUFI/AAAAAAAACik/WeuyDdcT3vs/s1600-h/Flower2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlmzyUFI/AAAAAAAACik/WeuyDdcT3vs/s200/Flower2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638346583167058" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီတခါ ပန္းအုိးျပင္တာက လြယ္ပါတယ္။ <span style=""> </span>စစခ်င္း ပန္းေတြကုိ ျဖတ္တဲ့အခါမွာ အရွည္ၾကီး မျဖတ္ပဲ ၂ လက္မသာသာေလာက္ပဲ မွန္းျပီး ျဖတ္ပါတယ္။ ေနာက္ ပန္းအုိးထဲကုိ ေဖာ့တုံးေရဆြတ္ျပီးသား ထည့္ပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးရင္ အလယ္တည့္တည့္မွာ ဖေယာင္းတုိင္ စုိက္ျပီး ေစာေစာက ျဖတ္ထားတဲ့ ပန္းအျဖဴခက္ေတြကုိ ေဖာ့တုံးေဘးပတ္လည္မွာ လိုက္ထုိးျပီး ႏွင္းဆီပန္း ၃ ပြင့္ကုိ ဖေယာင္းတုိင္ေဘးနားမွာ သင့္သလုိ ထုိးစိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ ပန္းအျဖဴေတြ ေနရာခ်ျပီးျပီဆုိမွ က်န္တဲ့ေနရာလြတ္ေတြမွာ ေက်ာက္ခက္အစိမ္းေတြကုိ လိုက္ျဖည့္ျပီး ထုိးလိုက္တာပါပဲ။<span style=""> </span>က်မထုိးခဲ့တဲ့ ပန္းအုိးက ထမင္းစားပြဲအပုေလးေပၚ တင္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ျပီး ထုိးတာဆုိေတာ့ အေပၚက စီးၾကည့္ရင္ လွမယ္ထင္သလုိ ျပင္လိုက္တာပါ။<span style=""> </span>တခ်ဳိ႕အျမင့္မွာ တင္ထားခ်င္တဲ့သူေတြက ေဘးဘက္ကေန ၾကည့္ရင္ လွသလုိ ျပင္ယူၾကပါတယ္။<span style=""> </span>ဆရာမထုိးထားတဲ့ ပန္းအုိးေလးက ပုိလွလုိ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ယူခဲ့ပါေသးတယ္။<span style=""> အေပၚဆုံးမွာ တင္ထားတဲ့ ပန္းအုိးက ဆရာမ လက္ရာပါ။ </span><o:p></o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlcy818I/AAAAAAAACic/Af78sN3cLsk/s1600-h/Flower3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 194px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zlcy818I/AAAAAAAACic/Af78sN3cLsk/s200/Flower3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638343895308226" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zTVQvL2I/AAAAAAAACiU/EpghMmYeUGs/s1600-h/Flower4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 194px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zTVQvL2I/AAAAAAAACiU/EpghMmYeUGs/s200/Flower4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638032635113314" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီဇင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔က ျပင္ခဲ့တဲ့ ပန္းအုိးေလးကုိ ထမင္းစားပြဲေပၚ တင္ထားျပီး ၂ ရက္ျခားတစ္ခါ ေရနည္းနည္းခ်င္း ေလာင္းေပးလာတာ ပန္းေတြ တျဖည္းျဖညး္ပြင့္လာျပီး ဒီေန႔မနက္မွ မလွေတာ့လုိ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ရပါတယ္။</span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zTHcFKyI/AAAAAAAACiM/rci5RkRrI9g/s1600-h/Flower5.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 182px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zTHcFKyI/AAAAAAAACiM/rci5RkRrI9g/s200/Flower5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638028924594978" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခုတခါ ပန္းအလွျပင္တာက လြယ္လည္းလြယ္သလုိ အခ်ိန္ကုန္လည္း သက္သာပါတယ္။<span style=""> </span>၀ါသနာပါတယ္ဆုိရင္ အခုလုိ ပန္းအုိးမ်ိဳးေလး စမ္းျပီး လုပ္ၾကည့္ဖို႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ <span style=""> </span>ေနာက္ျပီး အခုလုိ ပန္းအျဖဴ၊ အ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပန္းေတြနဲ႔ အစိမ္းေရာင္ရင့္ရင့္ အရြက္ေတြ ေရာျပီး ထုိးၾကတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးကုိ ဂ်ပန္မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုသြားတုန္းကလည္း ျမင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။<span style=""> </span>ေနာက္ၾကံဳမွပဲ ဓာတ္ပုံေတြ ျပန္ရွာျပီး တင္ေပးပါ့မယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ ပန္းအလွျပင္တုန္းက ရုိက္ခဲ့တဲ့ဓာတ္ပုံေလးေတြပဲ ၾကည့္သြားလိုက္ေတာ့ေနာ္။<o:p></o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zS7g-A0I/AAAAAAAACiE/Nn1sRWnyNiQ/s1600-h/Flower6.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SU-zS7g-A0I/AAAAAAAACiE/Nn1sRWnyNiQ/s200/Flower6.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282638025723872066" border="0" /></a><br /><br /><br />ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၀၈။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-1479546649113382097?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-3654720706381182172008-12-11T08:02:00.000-08:002008-12-11T08:49:36.034-08:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ပန္းအလွျပင္မယ္” ဆုိတဲ့ Label ေအာက္မွာ ပုိ႔စ္အသစ္ မတင္ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာျပီ။<span style=""> </span>ျပီးခဲ့တဲ့ ၉ လ ပိုင္းတုန္းက လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္းပုံေတြေတာင္ မတင္ရေသးဘူး။ <span style=""> </span>ဒီလမွာလည္း Christmas အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ရုံးမွာ ပန္းအလွျပင္ပြဲ ထပ္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။<span style=""> </span>အဲဒါဆုိေတာ့ ၉ လပိုင္းတုန္းက လုပ္ခဲ့တာေလး အရင္တင္ေပးမယ္ေနာ္။<span style=""> </span>ဒီလမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္းအုိးေလးကုိေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္မွပဲ တင္ေပးေတာ့မယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />၉ လပိုင္းရဲ႕ ပန္းအလွျပင္ပြဲက ရုံးအေနနဲ႔ ဆုိရင္ ၂၇ ၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ က်မအတြက္ကေတာ့ ၅ ၾကိမ္ေျမာက္ပါ၀င္ခဲ့တာပါ။<span style=""> </span>စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္တုန္းက လုပ္ျဖစ္တဲ့ ပြဲေလးပါ။<span style=""> </span>Blog မွာတင္ေပးမယ္ဆုိျပီး မတင္ျဖစ္ပဲ ၾကာေနတာ။<span style=""> </span>အဲဒီတုန္းက ပန္းအလွျပင္တာက Back-Bouquet (</span><span style="" lang="JA">バック型ブーケ</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >)</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > လုိ႔ေခၚတဲ့ လက္ကိုင္ ပန္းျခင္းလုိမ်ိဳး လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။<span style=""> </span>ပန္းေတြက အေရာင္စုံသလုိ ပန္းအစုိေတြနဲ႔ လုပ္ျဖစ္တာဆုိေတာ့ တပတ္ေလာက္ပဲ အထားခံလိုက္တယ္။ <span style=""> </span>ျပီးသိပ္မၾကာဘူး ညွိဳးျပီး ေျခာက္ကုန္တာပဲ။</span></p><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />*****<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />လက္ကုိင္ပန္းျခင္း လုပ္ဖုိ႔ လိုအပ္တဲ့ ပန္းေတြက ေအာက္က ဓာတ္ပုံေလးေတြ အတုိင္းပါပဲ။ ပန္းနံမည္ေတြကုိ သိသေလာက္ အဂၤလိပ္နာမည္ေရာ ဂ်ပန္နာမည္ေတြပါ ထည့္ေပးထားပါတယ္။ <span style=""> </span>ျမန္မာလုိ အတိအက်အေခၚေတာ့ က်မလည္း မသိပါဘူး။ အေသးစိတ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ ၾကည့္လို႔ရေအာင္ အင္တာနက္မွာ ရွာလုိ႔ေတြ႕သေလာက္ကုိ လင့္ခ်ိတ္ေပးထားပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5wQj8VII/AAAAAAAACf8/9u8sFUOAG_g/s1600-h/Daisy-%E3%82%AC%E3%83%BC%E3%83%99%E3%83%A9.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5wQj8VII/AAAAAAAACf8/9u8sFUOAG_g/s200/Daisy-%E3%82%AC%E3%83%BC%E3%83%99%E3%83%A9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278563739497157762" border="0" /></a><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gerbera">Daisy - ガーベラ</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5whwQt8I/AAAAAAAACgE/YGCoTG0a1Y8/s1600-h/Rose-SP%E3%83%90%E3%83%A9.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5whwQt8I/AAAAAAAACgE/YGCoTG0a1Y8/s200/Rose-SP%E3%83%90%E3%83%A9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278563744112228290" border="0" /></a><br />Rose - SPバラ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6HL_n7RI/AAAAAAAACgs/eDS850vmmWI/s1600-h/Sannichikou-%E5%8D%83%E6%97%A5%E7%B4%85.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6HL_n7RI/AAAAAAAACgs/eDS850vmmWI/s200/Sannichikou-%E5%8D%83%E6%97%A5%E7%B4%85.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564133408075026" border="0" /></a><br /><em></em><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gomphrena_globosa">Gomphrena globosa -　千日紅　（センニチコウ）</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5xDRHupI/AAAAAAAACgU/8ZgwXECCCNs/s1600-h/WaxFlower-%E3%83%AF%E3%83%83%E3%82%AF%E3%82%B9%E3%83%95%E3%83%A9%E3%83%AF%E3%83%BC.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5xDRHupI/AAAAAAAACgU/8ZgwXECCCNs/s200/WaxFlower-%E3%83%AF%E3%83%83%E3%82%AF%E3%82%B9%E3%83%95%E3%83%A9%E3%83%AF%E3%83%BC.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278563753108421266" border="0" /></a><br /><a href="http://www.totalexports.com.au/Images/FlowersFresh/Waxflower/index.htm">WaxFlower　-　ワックスフラワー</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5wxkrUuI/AAAAAAAACgM/tRFo9w4jbbA/s1600-h/Sedum-%E3%82%BB%E3%83%80%E3%83%A0.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 135px; height: 113px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5wxkrUuI/AAAAAAAACgM/tRFo9w4jbbA/s200/Sedum-%E3%82%BB%E3%83%80%E3%83%A0.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278563748358607586" border="0" /></a><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hylotelephium">Sedum - セダム</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5xCNk1WI/AAAAAAAACgc/LH-noVN4YX8/s1600-h/PepperBerry-%E3%83%9A%E3%83%83%E3%83%91%E3%83%BC%E3%83%99%E3%83%AA%E3%83%BC.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE5xCNk1WI/AAAAAAAACgc/LH-noVN4YX8/s200/PepperBerry-%E3%83%9A%E3%83%83%E3%83%91%E3%83%BC%E3%83%99%E3%83%AA%E3%83%BC.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278563752825116002" border="0" /></a><br />PepperBerry - ペッパーベリー<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6Bp3kQwI/AAAAAAAACgk/8KxyvRz_60A/s1600-h/Gaultheria+shallon-%E3%83%AC%E3%83%A2%E3%83%B3%E3%83%AA%E3%83%BC%E3%83%95.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 71px; height: 82px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6Bp3kQwI/AAAAAAAACgk/8KxyvRz_60A/s200/Gaultheria+shallon-%E3%83%AC%E3%83%A2%E3%83%B3%E3%83%AA%E3%83%BC%E3%83%95.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564038348129026" border="0" /></a><br /><a href="http://commons.wikimedia.org/wiki/Gaultheria_shallon">Gaultheria shallon - レモンリーフ</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6pXInviI/AAAAAAAAChs/IcjNigPNNw0/s1600-h/Flowers1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6pXInviI/AAAAAAAAChs/IcjNigPNNw0/s320/Flowers1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564720514154018" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ပန္းေတြအျပင္ ဖဲၾကိဳး ၁ ခု၊ ပန္းျခင္း လက္ကုိင္လုပ္ဖုိ႔ သြပ္နန္းၾကိဳးအထူကုိ စကၠဴစ ပတ္ထားတဲ့ စကၠဴေခ်ာင္း၊ ပန္းေတြ ထုိးစုိက္ဖုိ႔ ေရဆြတ္ထားတဲ့ ေဖာ့တုံး၊ ေဖာ့တုံးကုိ အေပၚက ထပ္အုပ္ဖုိ႔ သံဇကာအေသးတစ္ခု လုိပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ပထမဆုံးအေနနဲ႔ စကၠဴေခ်ာင္းကုိ ဖဲၾကိဳးနဲ႔ လိမ္ျပီး ပတ္ရပါတယ္။<span style=""> </span>ပတ္တဲ့အခါမွာ စကၠဴေခ်ာင္းရဲ႕ အစြန္း ၂ ဘက္မွာရွိတဲ့ ဖဲၾကိဳးစကုိ ျပဳတ္မထြက္ေအာင္ သတိထားျပီး ပတ္ရပါတယ္။<span style=""> </span>က်မတုန္းကေတာ့ ဖဲၾကိဳးက လိမ္ျပီး အဖုအထစ္ေတြ ျဖစ္္ေနလုိ႔ ခဏခဏ ျပန္ျပန္ လုပ္ခဲ့ရေသးတယ္။<span style=""> </span>ဖဲၾကိဳးပတ္ျပီးသြားရင္ စကၠဴေခ်ာင္းကုိ လက္ကုိင္ကုိင္းအျဖစ္ အဆင္ေျပသလုိ ကုိယ့္စိတ္တုိင္းက် ေကြးယူပါတယ္။<span style=""> </span>ဒါဆုိရင္ ပန္းျခင္းအတြက္ လက္ကုိင္ ရပါျပီ။<o:p></o:p></span></p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6pLQ27qI/AAAAAAAAChk/ywe0f1QGTrU/s1600-h/Flowers2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6pLQ27qI/AAAAAAAAChk/ywe0f1QGTrU/s320/Flowers2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564717327478434" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br />ေနာက္တစ္ဆင့္က ပုိက္ဆံအိတ္လုိ ကုိယ္ထည္လုပ္ရမွာပါ။<span style=""> </span>အဲဒီလုိ လုပ္ဖုိ႔အတြက္ အရင္ဆုံး ေဖာ့တုံးကုိ ေရအၾကာၾကီး စိမ္ထားျပီးမွ ေဖာ့တုံးအသားေတြကုိ လိုသလို လွီးထုတ္ပစ္ျပီး ပုံေဖာ္ပါတယ္။<span style=""> </span>ပုံေဖာ္ျပီးသား ေဖာ့တုံးကုိ သံဇကာအပါးစနဲ႔ အုပ္ျပီး နန္းၾကိဳးမွ်င္ေတြနဲ႔ တင္းေနေအာင္ ခ်ည္ထားပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးမွ ေစာေစာက လက္ကုိင္ေလးနဲ႔ ေဖာ့တုံးနဲ႔ တြဲျပီး ခ်ည္လိုက္ေတာ့ ပုိက္ဆံအိတ္ပုံေလး ရလာတာေပါ့။ အဲဒီ အေပၚကေနမွ ကိုယ္လုိသလုိ ပန္းထုိးျပီး ျပင္ယူရတာပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ပန္းေတြ စျပီး မထုိးခင္ လက္ကုိင္အိတ္ပုံေဖာ့တုံး အေနာက္ဘက္ကုိ သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ စီျပီး ဖုံးအုပ္လိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>ျပီးေတာ့မွ အလွကုိင္မယ့္ဘက္၊ ေဘး ႏွစ္ဘက္နဲ႔ အေပၚဘက္ေတြကုိ ပန္းေတြ စီျပီး ထုိးရတာပါ။<span style=""> </span>ပန္းထုိးတာကေတာ့ အဓိက ၾကက္ေသြးေရာင္ ေဒစီပန္းေတြကုိ အဓိက ထားျပီး ေဘးက တျခားပန္းေသးေသးေလးေတြ ၀ုိင္းရံရတာမ်ိဳးပါ။ ပန္းေတြကုိ ေနရာခ်ဖုိ႔နဲ႔ သင့္ေတာ္သလုိ ထုိးစိုက္ဖုိ႔က တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိတ္ကူးခ်င္းမတူပါဘူး။<span style=""> </span>က်မ လုပ္ခဲ့တဲ့ လက္ကုိင္ပန္းျခင္းကေတာ့ ေအာက္က ဓာတ္ပုံမွာ ျပထားသလုိပါပဲ။ </span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6f0u3fOI/AAAAAAAAChc/9o4-G-7oJGU/s1600-h/Flowers3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6f0u3fOI/AAAAAAAAChc/9o4-G-7oJGU/s320/Flowers3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564556660505826" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6fgHWyNI/AAAAAAAAChU/d63758URIGQ/s1600-h/Flowers4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6fgHWyNI/AAAAAAAAChU/d63758URIGQ/s320/Flowers4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564551126075602" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6fY0tvjI/AAAAAAAAChM/-wj9oy2TqL8/s1600-h/Flowers5.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6fY0tvjI/AAAAAAAAChM/-wj9oy2TqL8/s320/Flowers5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564549168840242" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6e0doHzI/AAAAAAAAChE/-dN66Td9GK0/s1600-h/Flowers6.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6e0doHzI/AAAAAAAAChE/-dN66Td9GK0/s320/Flowers6.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564539408326450" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6e8nNMQI/AAAAAAAACg8/TNCKRRGWF3U/s1600-h/Flowers7.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6e8nNMQI/AAAAAAAACg8/TNCKRRGWF3U/s320/Flowers7.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564541595988226" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6TtOM4cI/AAAAAAAACg0/f2OgC_ih_hs/s1600-h/Flowers8.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/SUE6TtOM4cI/AAAAAAAACg0/f2OgC_ih_hs/s320/Flowers8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278564348486017474" border="0" /></a><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလုိ လက္ကိုင္ပန္းျခင္းေတြက မဂၤလာေဆာင္မွာ သတုိးသမီးေတြ ကိုင္ေလ့ရွိတဲ့ Fashion ဆုိျပီး ဆရာမက ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ေရာင္းတန္း၀င္ လက္ကိုင္ပန္းျခင္းေတြကေတာ့ အရမ္းလည္းလွသလုိ ေစ်းၾကီးမွာကလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။ ပန္းနဲ႔ ဒီဇုိင္းေပၚမူတည္ျပီး တန္ဖုိးအနည္းအမ်ားကြာသြားပါလိမ့္မယ္။ စိတ္၀င္စားလုိ႔ တျခားသူေတြေရာ ဘယ္လုိ လုပ္ထားသလဲဆုိတာ သိခ်င္တယ္ဆုိရင္ Google images မွာ </span><span style="" lang="JA">バック型ブーケ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဆုိတဲ့</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > Keyword နဲ႔ ရွာရင္ ပုံေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႕ရမွာပါ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span><br /><br /><br /></div>ဒီဇင္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၀၈။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-365472070638118217?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-85740268495869477382008-11-30T08:57:00.000-08:002008-12-01T05:46:20.727-08:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><a href="http://www.christmasbuzz.com/" target="_blank"><img src="http://www.christmasbuzz.com/animated_gifs/christmas_animated_gifs_39.gif" alt="Christmas Myspace Animated Gifs" border="0" /></a></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ပုံကုိ <a href="http://www.christmasbuzz.com/animated_gifs/christmas_animated_gifs_39.shtml">ဒီေနရာ</a>မွ ယူပါသည္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္ရဲ႔ ေနာက္ဆုံးလ ျဖစ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာလ ေရာက္လာျပန္ျပီ။ <span style=""> </span>ဒီဇင္ဘာလ ေရာက္လာျပီဆုိတာနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ကေန ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကုိ ကူးေတာ့မယ္ေလ။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />အရင္တုန္းေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ ဆုိရင္ အင္းစိန္ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ<span style="color: rgb(0, 0, 153);"> <span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Sweet December</span> </span></span>ဆုိျပီး စာေရးထားတာ အမွတ္ရမိတယ္။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္လည္း<span style=""> </span>ဒီဇင္ဘာလ ၁ရက္ေန႔မွာ အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း <span style="color: rgb(0, 102, 0);">'Sweet December'</span> လုိ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါတယ္...</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 102); font-style: italic; font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;" class="MsoNormal"><span style="font-size:180%;">SWEET DECEMBER!!</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီဇင္ဘာ ၁၊ ၂၀၀၈။</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-8574026849586947738?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6581252627217942658.post-81067791748420872922008-11-28T08:03:00.000-08:002008-11-28T09:32:51.787-08:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီေန႔ မ၀ါက <a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/2008/11/blog-post_27.html">“ၾကြားခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိ”</a> ေခါင္းစဥ္နဲ႔ Tag Game တခု ေရးခိုင္းပါတယ္။<span style=""> </span>မ၀ါ Tag ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကုိ သေဘာက်တာနဲ႔ လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေၾကြးေတြ ၊ စာေၾကြးေတြကုိ ခဏေဘးဖယ္ထားျပီး Blog ေၾကြးကုိ အရင္ဆုံး ရွင္းလိုက္ပါတယ္။<span style=""> </span>ဒီလုိပုိ႔စ္မ်ိဳးကုိ အရင္က ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားခဲ့ဖူးတယ္။<span style=""> </span>Blog မွာတင္မယ္ဆုိျပီး မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဓာတ္ပုံေတြကလည္း ရိုက္ျပီးသား အဆင္သင့္။<span style=""> </span>ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ဆုိသလုိပါပဲ။ အခု မ၀ါ Tag လုိက္ေတာ့ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့။<span style=""> </span>ၾကြားခ်င္ရက္နဲ႔ လက္တုိ႔.. ဟုတ္ပါဘူး.. ေရးခ်င္ရက္လက္တုိ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ( အဟိ.. သိပ္ျပီး မၾကြားခ်င္ရွာဘူးေနာ္.. :P)။ <span style=""> </span>ေက်းဇူးပါ မ၀ါေရ..<o:p>။</o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />*****<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p> </o:p><br />က်မမွာက ၾကြားစရာဆုိလုိ႔ မ်ားမ်ားစားစားလည္း မရွိလွပါဘူး။<span style=""> </span>မိန္းကေလးျဖစ္ေပမယ့္ စုထားတာဆုိလုိ႔ အ၀တ္အစားေတြပဲ ရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။<span style=""> </span>အဲဒါေတြကလည္း သိပ္ျပီး ဆန္းဆန္းျပားျပား၊ style က်က်၊ ေစ်းၾကီးၾကီး မဟုတ္ဘူး။<span style=""> </span>အလြန္ဆုံးတန္ ယန္း ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀ ၾကား အက်ၤီေတြမ်ားတယ္။ ေဘာင္းဘီဆုိလည္း ယန္း ၂၀၀၀ ထက္မပုိေစဘူး။ တခါတေလ က်မက လူေကာင္ေသးေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ဆုိရမယ္ ယန္း ၂၀၀၊ ၃၀၀ တန္ေလာက္ ေဘာင္းဘီတုိ႔ စကပ္လုိမ်ိဳးေလးေတြ ရလာတတ္ေသးတယ္။ Brand ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။<span style=""> </span><span style=""> </span>အဲဒါဆုိေတာ့ ၾကြားလုိ႔ မသင့္ေတာ္ဘူး။ ဂ်ပန္မေလးေတြလုိ အ၀တ္အစားကုိ ယန္း ေသာင္းေက်ာ္တန္လည္း မ၀ယ္ႏုိင္ပါဘူး။<span style=""> </span>သာမန္ ရုိးရုိး ရုံးသြား၊ အျပင္သြား အ၀တ္ေတြဆုိေတာ့ Blog ေပၚမေျပာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ထုတ္ျပရင္ေတာင္ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ မေကာင္းလွဘူး။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />ေနာက္ျပီး ကုိယ္က မျပင္မဆင္တတ္၊ ဖက္ရွင္ဆုိတာလည္း နားမလည္ေတာ့ တုိတုိထြာထြာေတြ သိပ္မ၀ယ္ျဖစ္ဘူးရယ္။ ဒီမွာက ၀ါသနာပါရင္ ပါသလုိ၊ စိတ္၀င္စားရင္ စိတ္၀င္စားသလုိ ပုိက္ဆံသာရွိ၊ သူ႕ေစ်းနဲ႔သူ ၀ယ္စရာေတြကေတာ့ အျပည့္ပါပဲ။<span style=""> </span>မိတ္ကပ္ စိတ္၀င္စားတဲ့သူကလည္း မိတ္ကပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ၀ယ္စုျဖစ္မယ္ထင္တယ္။<span style=""> </span>အ၀တ္အစားဆုိလည္း အ၀တ္အစား ၊ လက္ကုိင္အိတ္၊ လက္၀တ္ရတနာ၊ ဖိနပ္တုိ႔ လွ်ပ္စစ္အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းတုိ႔ဆုိတာလည္း ၀ယ္ခ်င္ရင္ ေစ်းခ်တဲ့အခ်ိန္သာ ခဏေလာက္ေစာင့္လိုက္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လုိ႔ရေနတာမ်ိဳးပါ။ အဓိက ပုိက္ဆံနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ လဲလွယ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္ဟာက ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆုံးလဲ ဆုိတာ ကုိယ့္အေပၚမွာပဲ မူတည္တာ မဟုတ္လား။<span style=""> </span>လူတစ္ကုိယ္ အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးဆုိေတာ့ ေျပာရခက္တာေပါ့။ ကုိယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ပစၥည္းအတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ ႏွေျမာတဲ့သူေတာ့ ရွားမယ္ထင္ပါတယ္။<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />က်မမွာ ရွိတဲ့ ေရာဂါက ေမြးပြအရုပ္ေတြကုိ အင္မတန္ သေဘာက်တာပါပဲ။<span style=""> </span>အရင္ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ မ၀ယ္ႏုိင္ပါဘူး။<span style=""> </span>ပထမတစ္ခါ ဂ်ပန္လာေတာ့လည္း ေစ်းၾကီးၾကီးေပးျပီး မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။<span style=""> </span>ကုိယ္ရတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္<span style=""> </span>စုျပီး မိသားစုအတြက္ပဲ အဓိထားျပီး စဥ္းစားျဖစ္တယ္။<span style=""> </span>လိုခ်င္တာရွိရင္ေတာင္ မလုိအပ္ဘူးဆုိရင္ မ၀ယ္ျဖစ္ပဲ ေနလိုက္တာမ်ားတယ္။ ၀ယ္ျဖစ္ရင္လည္း ေစ်းေပါတဲ့ ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္က ပစၥည္းေတြေလာက္ပဲ။ ဒါေတာင္ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ ယန္း ၁၀၀ တန္ ေမြးပြရုပ္ေလးေတြ ၆ခုေလာက္ ျပန္ပါသြားလိုက္ေသးတယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ အရုပ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ေလာက္ဘူး ထင္တယ္။<span style=""> </span>ဘာလုိ႔လည္းဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ကေလးေမြးေန႔ပြဲ ဖိတ္စာရျပီဆုိတာနဲ႔ အေဖက က်မအရုပ္ေတြကုိ မ်က္စိက်ေနတာ။<span style=""> </span>ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔။<span style=""> </span>အရင္တုန္းကဆုိ ပိတ္စေလးေတြ ၀ယ္ေပးေနရတာေလ။<span style=""> </span>အခုေတာ့ ဂ်ပန္က အရုပ္ေလးေတြ ေပးတာ ပုိျပီး ေကာင္းတာေပါ့ဆုိျပီး “သမီးေရ. နင့္ အရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ေလာက္ ပါကင္ ထုပ္လိုက္ပါဦး”ဆုိျပီး ခုိင္းပါတယ္။<span style=""> </span>အဲဒီအခါက်ရင္ က်မမွာ ရွိစု မဲ့စု အရုပ္ေတြထဲက ဘယ္အေကာင္ကုိ ေပးရင္ ေကာင္းမလဲဆုိျပီး စဥ္းစားရတာအေမာပဲ။<span style=""> </span><span style=""> </span>လူမဟုတ္ေတာ့ ဗိုလ္၊ က်ား၊ ေသနတ္ဆြဲခိုင္းလုိ႔ မရဘူးမုိ႔လား။<span style=""> </span>အားလုံးကုိ လိုခ်င္လုိ႔ ၀ယ္ထားတာဆုိေတာ့ ေပးရမွာ ႏွေျမာတာေပါ့ေလ။<span style=""> </span>ေနာက္ဆုံး မ်က္ေစ့မွိတ္ရင္း တစ္ေကာင္လွမး္ဆြဲလိုက္ျပီး လက္ထဲပါလာတဲ့ အရုပ္ကုိုိ စကၠဴလက္ကုိင္အိတ္ေလးထဲ ထည့္ျပီး အေဖ့ကုိ ေပးလိုက္ရတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p><br />ထုိင္းေရာက္ေတာ့လည္း ဘတ္ ၂၀၀ တန္ Pooh အရုပ္ၾကီး တစ္ေကာင္ ေစ်းသက္သာလုိ႔ ၀ယ္ျဖစ္ေသးတယ္။<span style=""> </span>ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားက တူမေလးကုိ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါ ဆုိလုိ႔ ကုိယ့္မွာ ကေလးကုိ ေပးတာေတာင္ တုံ႕ဆုိင္း တုံ႕ဆုိင္း ျဖစ္ေနလိုက္ေသးတယ္။<span style=""> </span>ဒီတစ္ေခါက္လည္း အမွတ္မရွိဘူး။<span style=""> </span>အရုပ္ျမင္ရင္ လိုခ်င္တာပဲ။<span style=""> </span>ဒီတစ္ခါေတာ့ ကုိယ္က လိုခ်င္ျပီဆုိ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ “လုိခ်င္လိုက္တာ..” လို႔ ၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ ရြတ္ျပလိုက္ရင္ “လုိခ်င္ရင္ ဒီလ လခထုတ္ရင္ ၀ယ္ေလ”ဆုိျပီး ပါမစ္ ခ်ေပးပါတယ္။ ပါမစ္က်ေပမယ့္လည္း ေစ်းၾကီးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္ ဘရိတ္ျပန္အုပ္ရတယ္။<span style=""> </span>အရမ္းလိုခ်င္ျပီဆုိမွ တစ္ရုပ္ေလာက္ ၀ယ္လိုက္တာေပါ့။</span></p><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;">*****<br /></div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခု က်မမွာ ရွိတဲ့ အရုပ္ေလးေတြကုိ စုျပီး Blog ေပၚ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သိပ္အမ်ားၾကီးလည္း မရွိေတာ့ “ၾကြားရမွာကုိ အားနာပါတယ္ေလ” ဆုိသလုိျဖစ္ေနျပီ။ <span style=""> </span><a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/07/my-totoro.html">My Totoro</a> ပုိ႔စ္မွာတုန္းက “(ကုိ) <a href="http://ver-bo-ten.blogspot.com/">တားျမစ္ထားေသာ</a>” ရယ္၊ “<a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/">မမသက္ေ၀</a>” ရယ္က <span style=""></span>အရုပ္စင္၀ယ္ျပီးရင္ ဓာတ္ပုံရုိက္ျပပါဦးလုိ႔ ဆုိထားေသးတယ္။<span style=""> </span>အရုပ္ေတြကေတာ့ အခုထိ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စင္နဲ႔ မေနရေသးပါဘူး။<span style=""> </span>ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲ ခ်ထားျပီး ဖုန္တက္ကုန္မွာစုိးလုိ႔ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြထဲ ထည့္ထားရတယ္။<span style=""> </span>အခုေတာ့ သူတို႔ခမ်ာေလးေတြလည္း စင္ေပၚမတက္ရပဲ Blog ေပၚ တက္လိုက္ရပါျပီ... :)<br /><br /></span></div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Totoro ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား...</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAXGPb5ajI/AAAAAAAACfk/_zw6Ta1m4uM/s1600-h/DSC01514.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAXGPb5ajI/AAAAAAAACfk/_zw6Ta1m4uM/s200/DSC01514.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740559641045554" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ျပီးခဲ့တဲ့ <a href="http://sakura-myanmar.blogspot.com/2008/07/my-totoro.html">My Totoro</a> ပုိ႔စ္မွာတုန္းက သူ၀ယ္ေပးတဲ့ အရုပ္ပါ။ ဖုန္တက္မွာစုိးလုိ႔ ပလပ္စတစ္မျဖဳတ္ပဲ ဒီအတုိင္းပဲ ထားတယ္။ :)</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAXGCW4bYI/AAAAAAAACfc/rX4Ef3tgbK0/s1600-h/DSC01516.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAXGCW4bYI/AAAAAAAACfc/rX4Ef3tgbK0/s200/DSC01516.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740556130348418" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >Disney Store ကုိ သြားတုန္းက </span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားတာ။ Pooh နဲ႔ Piglet ကုိပဲ ၾကိဳက္လုိ႔ ၂ ေကာင္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ အသားေလးေတြက အရမး္ႏူးညံ့တာပဲ။</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW-NwNd0I/AAAAAAAACfU/icP_qkWXz2E/s1600-h/DSC01519.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW-NwNd0I/AAAAAAAACfU/icP_qkWXz2E/s200/DSC01519.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740421750421314" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒီအရုပ္က ညီမေလး<a href="http://myaywetwai.blogspot.com/"> ျမရြက္ေ၀</a> က ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာပါ။ ကေလးရရင္လည္း အမႊာေမြးေအာင္တဲ့ေလ။ :P </span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW-NOfShI/AAAAAAAACfM/edzN37qyq7Q/s1600-h/DSC01520.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW-NOfShI/AAAAAAAACfM/edzN37qyq7Q/s200/DSC01520.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740421608983058" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခုတစ္ေခါက္ ဂ်ပန္ ျပန္ေရာက္ခါစတုန္းက ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္သြားျပီး ၃ ရုပ္္ ၀ယ္လာခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ တစ္ရုပ္ ယန္း ၂၁၀ ျဖစ္သြားျပီ္။<span style=""> ေရွ႕က ဖ်ံအျဖဴေလးက Hokkido က ၀ယ္လာခဲ့တာ။ ယန္း ၈၀၀ ေပးရတယ္။</span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW92zKXXI/AAAAAAAACfE/iFHR68Opll4/s1600-h/DSC01524.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW92zKXXI/AAAAAAAACfE/iFHR68Opll4/s200/DSC01524.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740415588785522" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 102, 0);">ဒီေခြးရုပ္အၾကီးေလးက စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္း လက္ေဆာင္ေပးတာ။ အဲဒီအရုပ္ေလးရေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ သူနဲ႔ အေဖာ္ရေအာင္ ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္က ေခြးေလး ကပ္ေပးထားတာ။ :)<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW9m7W6lI/AAAAAAAACe8/J1klrzoJJj8/s1600-h/DSC01528.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW9m7W6lI/AAAAAAAACe8/J1klrzoJJj8/s200/DSC01528.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740411328195154" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အိမ္ထဲမွာထားရင္ ဒီလုိထားရတယ္။ အရုပ္စင္မ၀ယ္ျဖစ္ေသးေတာ့ ၾကမ္းျပင္မွာပဲ စုထားလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ ေသးတဲ့ အရုပ္ေတြကေတာ့ စင္ေပၚမွာေပါ့။ (ၾကြားတဲ့အထဲမွာ TV မပါဘူးေနာ္.. :D)</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW095ZRbI/AAAAAAAACe0/IZzzoyYLHuA/s1600-h/DSC01535.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_tp4FAJgI8ew/STAW095ZRbI/AAAAAAAACe0/IZzzoyYLHuA/s200/DSC01535.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273740262875153842" border="0" /></a><br /><br />ႏုိ၀င္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၈။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6581252627217942658-8106779174842087292?l=sakura-myanmar.blogspot.com'/></div>nu-sanhttp://www.blogger.com/profile/03889489818390814502noreply@blogger.com22