အသွင်တူ၏ မတူ၏

Photo: Link

မမသက္ေ၀ရဲ႕ အသြင္တူ၏ မတူ၏ ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး က်မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ေရာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္တူလုိ႔ အိမ္သူျဖစ္ၾကတာလား၊ ဘယ္အခ်က္ေတြကေတာ့ တူျပီး ဘယ္အခ်က္ေတြ မတူဘူးလဲဆုိတာ ေတြးဖုိ႔ သတိရသြားတယ္။ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ "ဘ၀လက္တြဲေဖာ္" ပုိ႔စ္မွာလည္း ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။

လက္မထပ္ခင္ ခ်စ္သူ ရည္းစား ဘ၀မွာတုန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္ တူတာ မတူတာ သိပ္ျပီး အဓိက မက်လွဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ အခ်စ္၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့လည္း အျပစ္မျမင္ဘဲ ဒါေတြက ဘာမွ မဟုတ္သလုိလုိေပ့ါေလ။ အဲဒီေတာ့ အသြင္တူလား မတူလားဆုိတာ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူး။ ေျပာၾကမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ မိသားစု ေမာင္ႏွမသားခ်င္းထဲမွာေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အက်င့္စရုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ထပ္တူက်တယ္ဆုိတာ ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု ႏွစ္စုကေန ေပါက္ဖြားလာျပီး အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရာက္လာၾကတဲ့ စုံတြဲေတြမွာ တူတာေတြလည္း ရွိႏုိင္သလုိ မတူတာေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး အတူေနတာ ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် တစ္ေယာက္ သေဘာ တစ္ေယာက္ လိုက္ရင္း တူသြားတတ္တာေလးေတြလည္း ရွိၾကမွာပဲ။

က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး လူလတ္တန္းစား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာခ်င္းတူပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အလတ္ျဖစ္ရတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ အလတ္ဆုိေတာ့ မိဘေတြက မ်က္ႏွာသာ မေပးတာ၊ အၾကီးေတြ အငယ္ေတြလုိ သည္းသည္းလႈပ္ အခ်စ္မခံရတာခ်င္းလည္း တူတယ္။ သားသမီးေတြကုိ အလုိမလိုက္တတ္တဲ့ အေမနဲ႕ နား၀င္ေအာင္ ေျပာျပီး ဆုံးမတတ္တဲ့အေဖေတြရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မတုိ႔ အေဖေတြက ဥာဏ္ေကာင္းၾကေပမယ့္ ဘ၀ေပး အေျခအေနအရ အတန္းပညာ မတတ္ခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႕ရဲ႕ သားသမီးေတြ အားလုံးကုိ ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဘုိးကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပတတ္သလုိ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႕ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႕ ၊ ကုိယ့္အား ကုိယ္ကုိးဖုိ႔ နည္းေပးလမ္းညႊန္ေတြ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြက အသက္ၾကီးလာလုိ႔ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အခါ မိသားစုရဲ႕ ကိစၥ အ၀၀ကုိ အလတ္ေတြျဖစ္တဲ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကပဲ တာ၀န္ပုိယူၾကရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘယ္ေတာ့မွ မျငိဳျငင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

အလုပ္ထဲမွာေတြ႕ျပီး လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာဆုိေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာပဲ သူက ၇ ႏွစ္ေက်ာ္ ၈ ႏွစ္နီးပါးနဲ႕က်မက ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ အလုပ္အတူ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ခ်င္းေတာ့ မတူပါဘူး။ အခု ဂ်ပန္ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္တူ၊ ေနရာတူ၊ department တစ္ခုထဲမွာပဲ လုပ္ရျပန္တယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ စိတ္ထားခ်င္းလည္း တူပါတယ္။ အလုပ္အတူတူပဲ ဆုိေတာ့ ရုံးအေၾကာင္း၊ အရင္အလုပ္က အေၾကာင္း၊ အလုပ္ခြင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အခုလက္ရွိအလုပ္ထဲက လူေတြအေၾကာင္း ေျပာမိျပီဆုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ စကားစ ျဖတ္မရဘူး။

သီခ်င္းၾကိဳက္ၾကတာခ်င္း တူသလုိ အသံမေကာင္းေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ သူမ်ားကုိ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီေပးခ်င္တာ၊ သူတစ္ပါးဆီက အကူအညီကုိ မလုိအပ္ပဲ ယူရမွာ အားနာတတ္တာ၊ ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကုိ မထိခိုက္ေစခ်င္တာ စတဲ့ စိတ္အေျခခံခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။

ဘယ္အရာမဆုိ စိတ္ရွင္းရွင္း ထားတတ္ေအာင္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ဘ၀ကုိ ကုိယ့္သေဘာအတုိင္း ရပ္တည္တာမ်ိဳးက်ေတာ့ သူနဲ႕ လက္ထပ္ျပီးမွ အဲဒီလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ က်မ ထားတတ္သြားတာပါ။ စိတ္မရွည္တတ္တာ၊ အနားနီးမွ ကပ္လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ၾကေတာ့ က်မဆီကေန သူ႕ဆီ ကူးသြားတယ္ ထင္တာပါပဲ။

တူတာေတြခ်ည္းပဲ ေျပာေနလုိ႔ မတူတာ မရွိဘူး ထင္ေနဦးမယ္။ ေယာကၤ်ားနဲ႕ မိန္းမဆုိတဲ့ အေျခခံသဘာ၀ၾကီးကမွ မတူတာဆိုေတာ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း အမ်ားနည္းတူ မတူတဲ့ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကေတာ့ ရွိတာပဲ။ မတူတာေတြ ေျပာရင္ေတာ့ ေျပာလုိ႔ကုန္မယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ တခါတေလ လွ်ာနဲ႕သြား ကုိက္မိၾကေလသတည္းေပါ့။ ၾကာၾကာလည္း စိတ္မေကာက္တတ္ၾကေတာ့ ခဏေန ျပန္ျပီး စကားေျပာျဖစ္သြားတာပါပဲ။ အားလုံးအဆင္ေျပေနတယ္ဆုိရင္ ေနရတာ ပ်င္းစရာၾကီးျဖစ္ေနမွာ။

တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးလုိ႔ လက္ထပ္ယူခဲ့တာဆုိေတာ့ အသြင္တူျခင္း မတူျခင္းထက္ စိတ္သေဘာထားျခင္း တုိက္ဆုိင္ဖုိ႔၊ အခ်စ္ျခင္း ညီဖုိ႔ နဲ႕ မတူတာေတြ ရွိရင္ေတာင္ နားလည္မႈရွိဖို႔ က်မတုိ႔ ၾကိဳးစားေနရတုန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မမသက္ေ၀က ခ်စ္လုိ႔ tag တဲ့ ပုိ႔စ္ကုိ က်မတုိ႔ကလည္း အခ်စ္ေတြနဲ႕ ေရးပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဘူးေနာ္။

ဇူလုိင္ ၉၊ ၂၀၁၀။

BCG Vaccine

Photo Link:

သမီးေလးေမြးျပီး ၃ လေက်ာ္လာတဲ့အထိ ေဆးရုံမွာ Vitamin K2 syrup ကုိ ၃ ခါတိုက္တာက လြဲျပီး ကာကြယ္ေဆး မထုိးေပးပါဘူး။ Vitamin K2 ကုိ ေမြးျပီး ၁ ရက္မွာ တစ္ခါ၊ ၅ ရက္မွာ တစ္ခါ နဲ႕ ၁ လျပည့္လို႔ ေဆးရုံမွာ ျပန္ျပရတုန္းက တစ္ခါ တုိက္ေပးပါတယ္။ ကေလး ၃ လေက်ာ္လာေတာ့ အိမ္ကုိ ရပ္ကြက္ရုံးကေန ေမလ ၆ ရက္ေန႔မွာ BCG ကာကြယ္ေဆး လာထုိးဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

အဲဒီရက္ ေရာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ ကာကြယ္ေဆးထုိးဖုိ႔ သြားရတာေပါ့။ ရပ္ကြက္ရုံးေရာက္ေတာ့ ေဖာင္အရင္ျဖည့္ျပီး ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေျဖရပါတယ္။ အဓိကေတာ့ ၃ လအတြင္း ကေလး ဖ်ားနာျခင္း ရွိမရွိ၊ မိသားစုထဲမွာ တီဘီေရာဂါ ရွိမရွိ၊ ကေလးက ေရာဂါတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေဆးရုံ တက္ရျခင္း ရွိမရွိ၊ လက္ရွိေဆးေသာက္ေနတာမ်ိဳး ရွိမရွိ၊ ကေလးနဲ႕ မတည့္တဲ့ေဆးေတြ ရွိမရွိ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေျဖရပါတယ္။ တျခား ကုိယ္ ေမးခ်င္တာ၊ သိခ်င္တာ ရွိရင္လည္း ေဖာင္ထဲမွာ ထပ္ျဖည့္ေရးလုိ႔ရပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေဆးထုိးျပီးရင္ ေဆးရွိန္ေၾကာင့္ ကေလး ဖ်ားနာမွာ စုိးရိမ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လုိ႔မ်ား ေဆးထုိးျပီး ကေလးတခုခုျဖစ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ ေဖာင္ထဲမွာ ျဖည့္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆးအတြက္ ပိုက္ဆံေပးစရာ မလိုပါဘူး။

ေနာက္ျပီး ရပ္ကြက္ရုံး ဆရာမေလးကလည္း ေဆးမထုိးခင္ သိသင့္တာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါေသးတယ္။ ေဆးထုိးျပီးတာနဲ႕ ထုိးထားတဲ့ေနရာကုိ လက္၊ အ၀တ္၊ ဆံပင္ စတာေတြနဲ႕မထိမိဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၁၅ မိနစ္ကေန နာရီ၀က္အတြင္း အိမ္မျပန္ေသးပဲ ရပ္ကြက္ရုံးမွာပဲ ခဏေစာင့္ေနဖုိ႔၊ ၃ ရက္နဲ႕ ၁၀ ရက္အတြင္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာမွာ အနာဖုေတြထြက္လာရင္ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ကေလးအဖ်ားတက္ရင္လည္း ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ကေန ၅ ပတ္အတြင္း အနီဖုေတြ ေပၚလာရင္ေတာ့ မစုိးရိမ္ဖုိ႔ စတာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါတယ္။

ေဆးထုိးေပးတဲ့ အပ္ပါ။ Photo Link:

ေဆးထုိးေပးမယ့္ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အရင္ဆုံး ကေလးရဲ႕ ကုိယ္အပူခ်ိန္ တုိင္းယူပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္မွာေျဖထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိ တစ္ခါ ထပ္ျပီး confirm လုပ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ ကေလးရဲ႕ ဘယ္လက္ေမာင္းမွာ ေဆးထုိးမွာမုိ႔ အကၤ်ီတုိ႔ သြားရည္ခံတုိ႔ကုိ ဘယ္လက္ေလး ေပၚေအာင္ ခၽြတ္ထားရပါတယ္။ ကေလးဆရာ၀န္က အရင္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးျပီးမွ ေဆးထုိးေပးမယ့္ ဆရာမေတြဆီ သြားရတာပါ။ ေဆးထုိးမယ့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ သမီးေလးကုိ ေပါင္ေပၚတင္ျပီး ေနာက္ဘက္ကေန ပုိက္ထားရပါတယ္။ ဆရာမေတြနဲ႕ဆုိ ကေလးက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အေနအထားေပါ့။ ထင္ထားတာက ကာကြယ္ေဆးကုိ ေဆးထုိးအပ္နဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ ထုိးေပးမယ္ ထင္တာပါ။ တကယ္တမ္းေဆးထုိးေတာ့ သမီးေလး လက္ေမာင္းေပၚကုိ ေဆးစက္ ခ်လိုက္ျပီးမွ ပင္အပ္ ၉ ေခ်ာင္းပါတဲ့ တံဆိပ္တုံးနဲ႕ အရွည္လိုက္ ၂ ခါ ဖိခ်လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ ကေလးရဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ အပ္ရာေလးေတြ ၁၈ ေပါက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ေဆးထုိးျပီးသြားေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေဆးေျခာက္ေအာင္ ခဏေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးမေျခာက္မခ်င္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာကို ဆံပင္၊ အ၀တ္တုိ႔နဲ႕ မထိေအာင္လည္း သတိထားရပါေသးတယ္။ သမီးေလးကေတာ့ ေဆးထုိးတုန္း နာလုိ႔ အသံစူးစူးေလးနဲ႕ ၂ ခ်က္ေလာက္ ေအာ္လိုက္ျပီး ေနာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာသူ တိတ္သြားပါတယ္။ တျခားကေလးေတြလည္း နာလုိ႔ ငုိတဲ့သူလည္း ငုိ၊ မငုိတဲ့ကေလးေတြလည္း မငုိၾကဘူး။ ေဆးေျခာက္သြားေတာ့မွ ဆရာ၀န္မေလးက အကၤ်ီျပန္၀တ္ျပီး အိမ္ျပန္လုိ႔ရျပီလုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၂ ရက္။

ေဆးထုိးျပီးေတာ့ ကေလးမ်ား တခုခုျဖစ္မလား ဆုိျပီး စုိးရိမ္ေပမယ့္ သမီးေလးက ပုံမွန္အတုိင္းပဲမို႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ ေဆးထုိးျပီး ၁ ရက္ ၂ ရက္အတြင္းေတာ့ အနာကုိ နည္းနည္း သတိထားျပီး ၾကည့္ေပးျဖစ္တယ္။ ေဆးထုိးထားတဲ့ အနာ ရွိေပမယ့္လည္း ပုံမွန္အတုိင္း ေရခ်ိဳးေပးလို႔ရပါတယ္။ အေညွာ္မိျပီး အနာျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ အဲဒီတေလာကေတာ့ ဆီသတ္ျပီး ခ်က္ရတဲ့ ဟင္းမ်ိဳး မခ်က္ျဖစ္ပါဘူး။ ၁၀ ရက္ေလာက္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ျပည္တည္သလုိမ်ိဳး အနာဖုေတြ ထြက္မလာေတာ့မွ စိတ္ေအးရပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ေက်ာ္။

ေဆးထုိးထားတာ ၃ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ ပင္အပ္ရာေလးေတြက ျခင္ကုိက္ဖုေလးေတြလုိ အဖုေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ၅ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ အဖုေလးေတြက ၾကြတက္လာျပီး ျပည္တည္ဖုေလးေတြလုိ ျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း က်မတုိ႔က ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာမုိ႔ အေညွာ္ေတြမိလုိ႔ အနာက ျပည္တည္လာတယ္လုိ႔ ထင္တာပါ။ အဲဒီလုိျဖစ္တာ ပုံမွန္ပဲဆုိတာ အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့မွ သိရလုိ႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ အခုဆုိ ေဆးထုိးျပီးတာ ၂ လနီးပါးရွိလာျပီမုိ႔ အနာေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ခ်ပ္သေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာပါျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အနာေတြ အရွင္းေပ်ာက္သြားမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။

ေဆးထုိးျပီး ၅ ပတ္ေက်ာ္။


ေဆးထုိးျပီး ၂ လနီးပါး။

** က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက Blog မေရးတာၾကာလုိ႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ စာျပန္ေရးပါလုိ႔ ေျပာတာမုိ႔ သူငယ္ခ်င္းစကားနားေထာင္တဲ့အေနနဲ႕ ေမလ ထဲက ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိပဲ နည္းနည္းျပန္ျပင္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ comment ေရးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ အားေပးစကားေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

ဇူလုိင္ ၄၊ ၂၀၁၀။

သမီးဖတ္ဖုိ႔ (၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဧျပီ - ေမလ)

မႏွစ္က ဒီလုိအခ်ိန္မွာ သမီးေလး ကုိယ္၀န္ကုိ ေမေမ လြယ္ထားေနရျပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ကုိယ္၀န္ရွိေနမွန္းေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ဧျပီလ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ Osaka ကေန ျမန္မာျပည္ျပန္လည္မွာဆုိေတာ့ ဒီၾကားထဲ ခရီးထြက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္၊ ရုံးအလုပ္ေတြလည္း လက္စသတ္ေပးနဲ႔ အလုပ္ရႈတ္ေနခဲ့တာ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ပါပါးရဲ႕ ညီအငယ္ဆုံး မဂၤလာေဆာင္ရွိလုိ႔ ရန္ကုန္မွာ ၁ ရက္နားျပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ေတာင္ငူကုိ ခရီးဆက္ခဲ့ရတယ္။ ေတာင္ငူမွာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး မေနႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥေတြျပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရန္ကုန္ကုိ ေမလ ၁ ရက္ေန႔ မတုိင္ခင္ ျပန္လာရျပန္တယ္ေလ။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ ေမလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေမေမရဲ႕ ေမာင္အငယ္ဆုံး က မဂၤလာေဆာင္ ဦးမွာကုိး။ မဂၤလာေဆာင္လည္း ျပီးေရာ အင္းစိန္ အန္းကုန္း (ေမေမ့ရဲ႕ပါပါး) က ေမလ ၅ ရက္ေန႔မွာ ေဆးရုံတက္ရတာပါပဲ။ ေမေမတုိ႔လည္း မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥေတြ၊ အန္းကုန္း ေဆးရုံတက္ရတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ လူေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းခဲ့ၾကတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းဘယ္မွလည္း မသြားႏုိင္ခဲ့သလုိ ဘာမွလည္း ထူးထူးျခားျခား မလုပ္ျဖစ္ပဲ အန္းကုန္း ေဆးရုံတက္တဲ့ ဗဟုိစည္ အထူးကု ေဆးခန္းမွာပဲ ပါပါးနဲ႕ေမေမက ေန႔ဘက္ လူနာေစာင့္ေပးခဲ့ရတာေပါ့။

ဒီလုိနဲ႕ Osaka ကုိ ျပန္ရဖုိ႔ ရက္က တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ မျပန္ခင္ ပါပါးနဲ႕ ေမေမလည္း ေရႊတိဂုံဘုရား သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၾကတယ္။ ဘုရားသြားမယ့္ေန႔ (ေမလ ၁၂ ရက္) မွာ မနက္ေစာေစာထျပီး ဆီးစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သမီးေလး ေမေမတုိ႔ဆီေရာက္ေနျပီဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ ပါပါးနဲ႕ေမေမလည္း အံ့ၾသျပီး ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ထဲလည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ဘုရားမသြားခင္မွာ ကေလးရွိေနျပီဆုိတာ သိရတာမုိ႔ ဘုရားေရာက္ေတာ့ က်န္းမာျပီး ကိုယ္လက္အဂၤါစုံလင္တဲ့ သားသမီးရတနာေလး ျဖစ္ဖုိ႔၊ ကေလးကုိ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေမြးဖြားႏုိင္ဖုိ႔ ဆုေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။ အင္းစိန္ အန္းကုန္း၊ အန္းမတုိ႔အတြက္ေတာ့ သမီးေလးက ေျမးဦးေလးမုိ႔ လူၾကီးေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ၾကံဳတုန္း ေမေမတို႔ အျဖစ္ကုိ ေျပာရဦးမယ္။ ရီစရာလုိ႔ေျပာရမလား၊ အ တယ္ ႏုံတယ္လုိ႔ ေျပာရမလား၊ အျဖစ္သည္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ သမီးေရ..ေမေမတုိ႔လည္း ကုိယ့္ဘာသာ ဆီးစစ္ထားတာ မေသခ်ာမွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္၀န္ရွိမရွိ ပုိေသခ်ာသြားေအာင္ ဆရာ၀န္နဲ႕ ထပ္စစ္ေဆးၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိျပီး စိတ္ကူးမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တျခားေဆးခန္းသြားရင္လည္း အခ်ိန္ကုန္မယ့္အတူတူ တလက္စတည္း အင္းစိန္ အန္းကုန္းတက္ေနတဲ့ ဗဟုိစည္ အထူးကု ေဆးခန္းက OG တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီမွာပဲ ျပလိုက္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ကုိယ္၀န္တကယ္ရွိတယ္ဆုိရင္လည္း Osaka ျပန္ေရာက္ရင္ ေဆးရုံစုံစမ္းရဦးမွာ ဆုိေတာ့ ဒီၾကားထဲ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြအတြက္ သိသင့္ သိထိုက္တာေလးေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြ သိထားရေအာင္ ဆရာ၀န္နဲ႕ ျပၾကည့္လိုက္တာလည္း ပါတယ္။ ရုိးရုိးသာမန္ စမ္းသပ္တာေလာက္ပဲမုိ႔ သိပ္မကုန္က်ေလာက္ဘူးလုိ႔ ထင္မိတာလည္း ပါတာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာဆုိ ဆရာ၀န္ေတြက မင္းသမီးကုိ နားၾကပ္ကေလးနဲ႕ ဟုိေထာက္ ဒီေထာက္လုပ္လိုက္ျပီးရင္ ကုိယ္၀န္ ဘယ္ႏွစ္လ ရွိေနျပီ ဆုိျပီး ေျပာတာ ျမင္ဖူးတာဆုိေတာ့ ဒီအထူးကုဆရာ၀န္မၾကီးလည္း ေမေမ့ကုိ စမ္းသပ္ျပီးရင္ ကုိယ္၀န္ဘယ္ႏွစ္လ ရွိျပီဆုိတာ လက္တန္းေျပာမွာပဲလုိ႔ ေမေမတုိ႔က ထင္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမတုိ႔ အထင္နဲ႕ တကယ့္လက္ေတြ႕က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲတယ္ သမီးေရ။

ပါပါးနဲ႕ေမေမ ေမလ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေနမွာ OG ဆရာမၾကီးနဲ႕ ၀င္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ေတြ႕ေတာ့ ဆရာမၾကီးက ထုံးစံအတုိင္း ေမးခြန္းေတြ ေမးျပီး ေမေမ့ဗိုက္ကုိ စမ္းသပ္ေပးတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ပါပါးေရာ ေမေမ့ေရာ ေသြးစစ္ခုိင္းတယ္။ ေမေမ့ကိုေတာ့ ultra sound ပါ ရိုက္ခုိင္းျပီး ကုိယ္၀န္အတြက္ သီးသန္႔ ေသြးထပ္စစ္ခုိင္းတယ္။ အသည္း (C ပုိး) နဲ႔ HIV ကုိေတာ့ ပါပါးေရာ ေမေမပါ စစ္ရတယ္။ တျခား စစ္ခိုင္းတာေတြ ရွိေသးတယ္ ေမေမ မမွတ္မိေတာ့လုိ႔။ ေမေမတုိ႔က ရန္ကုန္ကုိ အလည္ ျပန္လာတာျဖစ္ျပီး ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ Osaka ကုိ ျပန္ရမယ္လုိ႔လည္း ဆရာမၾကီး ကုိ ၾကိဳေျပာထားရေသးတယ္။ ကုိယ္၀န္ရွိတာ ေသခ်ာလားလုိ႔ ေမးေတာ့ စစ္ခိုင္းတာေတြ အရင္စစ္ပါဦးလုိ႔ပဲ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆရာမၾကီး စစ္ခိုင္းတာေတြ စစ္ဖုိ႔ အရင္ဆုံး ေငြသြင္းေကာင္တာမွာ ေငြသြားသြင္းလိုက္တာ စုစုေပါင္း ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၉ ေသာင္းေက်ာ္က်တယ္တဲ့ေလ။ ၁ သိန္းျပည့္ဖုိ႔ ၁ ေထာင္လားပဲ လိုေတာ့တာ။ ေမေမတုိ႔လည္း ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ေလသြားတယ္။ အဲဒီေလာက္ေပးရမယ္လုိ႔လဲ မထင္ထားဘူး။ ပိုက္ဆံမတတ္ႏုိင္တဲ့သူဆုိ ဒုကၡပဲ ေနာ္။ အဲဒီေန႔က ပါသြားသမွ် ပိုက္ဆံ အကုန္ကုန္တာပါပဲ။

ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ultra sound ရိုက္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳလည္း ေျပာရဦးမယ္။ ultra sound ရိုက္ဖုိ႔ သြားေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ရုိက္လုိ႔မရျပန္ဘူး။ ultra sound ရုိက္မယ္ဆို ဆီးအိမ္တင္းျပီး ဆီးတအားသြားခ်င္လာျပီဆုိမွ ရိုက္လုိ႔ရတာတဲ့။ ေမေမက မသိဘူးေလ။ မသိေတာ့ ေရလည္း မေသာက္သြားဘူး။ ေဆးခန္းမသြားခင္ ဆီးေတာင္ သြားထားလိုက္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ သမီးပါးပါးက အျပင္မွာ ေရသန္႔ ၂ ဗူး သြားေျပး၀ယ္ရတယ္။ ေရသန္႔ ၂ ဘူးေလာက္ ကုန္ေအာင္ေသာက္ျပီး ဆီးသြားခ်င္ျပီဆုိမွ ultra sound ရိုက္တာ။ ultra sound ရိုက္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္က ကုိယ္၀န္ရွိမရွိကုိ သူၾကည့္ေပးတာ။ ဟုိ OG အထူးကု ဆရာ၀န္မၾကီး ၾကည့္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ultra sound ရုိက္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေမေမ့ကုိ ကုိယ္၀န္ ၁ လရွိျပီလုိ႔ေျပာလိုက္တယ္။ OG ဆရာမၾကီး ဖတ္ဖုိ႔ ေဆးစာလည္း ေရးေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေမလ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ OG ဆရာမၾကီးနဲ႕ ထပ္ေတြ႕ရတယ္။ ေသြးစစ္ထားတဲ့ အေျဖေတြကလည္း အားလုံးေကာင္းတယ္တဲ့။ ေမေမ့ကုိေတာ့ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ အားေဆးနဲ႕ folic acid ေသာက္ခုိင္းလိုက္တယ္။ အသည္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကာကြယ္ေဆးေတြလည္း ထုိးဖုိ႔ေျပာေသးတယ္။ ေနာက္တေန႔မွာ Osaka ကုိ ျပန္လာမွာမုိ႔ ဘာကာကြယ္ေဆးမွ မထုိးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေမေမတုိ႔မွာ ကုိယ္၀န္ရွိတာ ေသခ်ာလားဆုိျပီး သိခ်င္တာေလးကုိ ၁ သိန္းေလာက္ ဘုမသိ ဘမသိ အကုန္ခံလိုက္ရတာ သင္ခန္းစာေပါ့ သမီးရယ္။ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကေတြးမယ္ဆုိရင္ ပါပါးေရာ ေမေမပါ မထင္မွတ္ပဲ ေဆးစစ္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေလ။

ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔ ည ေလယာဥ္နဲ႕ ရန္ကုန္က ျပန္လာျပီး ၁၆ ရက္ေန႔ မနက္မွာ Osaka ကုိ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အျပန္မွာ သမီးပါပါးက ရွိသမွ် အထုပ္အပုိးေတြ အားလုံး သူပဲ သယ္ျပီး ေမေမကေတာ့ ေက်ာပုိးအိတ္ေသးေသးေလး တစ္လုံးပဲ သယ္ခဲ့ရတယ္။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးရွိေနျပီ ဆုိေတာ့ ေနရ ထုိင္ရတာ အရင္လုိ စိတ္ မလြတ္လပ္ေတာ့ဘူး။ ကေလးတခုခု ျဖစ္သြားမွာကုိပဲ စုိးရိမ္ေနခဲ့ရတယ္။ Osaka ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခရီးပန္းတာနဲ႕ ေလယာဥ္အၾကာၾကီး စီးရတာေၾကာင့္ ခါးနာတာကလြဲရင္ က်န္တာေတြ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သမီးေလး နဲ႕ ေမေမတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀အစ ပဲေပါ့။

ေမ ၁၂၊ ၂၀၁၀။

သမီးေလး ၃ လျပည့္

ဒီေန႔ ဧျပီ ၁၇ ရက္ေန႔ဆုိ သမီးေလးက ၃ လျပည့္တာေပါ့။ သမီးေလးကုိ ေမြးျပီးတာေတာင္ ရက္ေပါင္း ၉၀ ရွိသြားျပီ။ ေမေမ့စိတ္ထဲ သမီးေလး ၃ လသာ ျပည့္သြားတယ္။ သမီးကုိ ေမြးခဲ့တာ မေန႔ တစ္ေန႔ကလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၃ လအရြယ္မွာ ရွိသင့္ ရွိထုိက္တဲ့ ရုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဖြံ႕ျဖိဳးတုိးတက္မႈေတာ့ သမီးေလးဆီမွာ ေတြ႕ရလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ မိခင္နဲ႕ ကေလးမွတ္တမ္းစာအုပ္မွာေရးထားတာ ကေလး ၃ လ~ ၄ လဆုိရင္ ေခါင္း(ဇက္) ခိုင္ရမယ္၊ အေမနဲ႕ ေဆာ့ရင္ ရီရမယ္၊ မျမင္ကြယ္ရာကေန အသံေပးရင္ အသံလာရာဆီကုိ အၾကည့္ေရာက္သြားရမယ္တဲ့။ သမီးေလးက ၁၀ ပတ္ ေလာက္ကတည္းက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေခါင္း(ဇက္) ခိုင္ေနျပီ။ လူၾကီးေတြနဲ႕ေဆာ့ရင္လည္း အသံထြက္ျပီး ရီတတ္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ အသံလာရာဆီေတာ့ ေကာင္းေကာင္း လွည့္မၾကည့္တတ္ေသးဘူး။

ပါပါးရုံးသြားျပီဆုိ အိမ္မွာက ေမေမနဲ႕ သမီးေလးပဲ က်န္ခဲ့ရတာ။ ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႕ေနလုိ႔လား မသိဘူး ေမေမ့မ်က္ေစ့ထဲ သမီးက သိပ္ျပီး မထြားသလုိပဲ ခံစားရတယ္။ ပါပါးကေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ထဲမွာ ရွိတာမုိ႔ စိုးရိမ္စရာမရွိဘူးလုိ႔ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ သမီးေလး ေမြးစတုန္းက ၃.၁ ကီလုိဂရမ္ရွိျပီး အရပ္က ၅၀ စင္တီမီတာရွိတယ္။ ၂ လနဲ႕ ၁၄ ရက္မွာ ေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ၅.၁ ကီလုိဂရမ္ရွိျပီး အရပ္က ၅၈.၃ စင္တီမီတာ ရွိလာတယ္။ ေမေမ့အတြက္ သမီးရဲ႕ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ထက္ အရပ္ရွည္လာတာက ပုိျပီး သိသာေစတယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေမြးစတုန္းက သမီး၀တ္ခဲ့တဲ့ အကၤ်ီေတြက တုိကုန္ျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ နည္းနည္း ၾကီးတဲ့ အကၤ်ီေတြကုိ ေျပာင္း၀တ္ေပးရေတာ့မယ္။ အရပ္ ရွည္လာျပီဆုိေတာ့ ေရခ်ိဳးရင္းလည္း ေရဇလုံကုိ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ျပီး ေဆာ့တတ္ေနျပီ။ အရင္လုိ ေရခ်ိဳးေပးရင္ ျငိမ္ျငိမ္မေနေတာ့ဘူး။ ေရခ်ိဳးေပးရင္ သေဘာက်သေလာက္ အကၤ်ီ၀တ္ေပးရင္ေတာ့ လွဲထားတာ မၾကိဳက္လုိ႔ ငိုပါေလေရာ။

၁ လ အရြယ္တုန္းကဆုိ သမီးမ်က္လုံးေလးေတြက ေဘးတုိက္ပဲ ေရြ႕တတ္ေသးတာ။ အေပၚေအာက္ မေရြ႕တတ္ေသးဘူး။ အခုဆုိ သမီးက မ်က္လုံးအၾကည့္လည္း ကစားတတ္ေနျပီ။ သမီး အိပ္ေနတဲ့ေနရာက ေခါင္းရင္းဘက္ကုိ ေမေမေရာက္သြားရင္ မ်က္လုံးလွန္ၾကည့္တတ္တယ္။ ေမေမ ေျခရင္းဘက္ေရာက္ရင္လည္း ေျခရင္းဘက္ကို လိုက္ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ တြဲေလာင္းက်တဲ့ အရုပ္ေလးေတြကုိလည္း ၾကည့္ျပီး ေဆာ့တတ္ေနျပီ။

သမီးရဲ႕ ေျခလက္ေလးေတြကလည္း ေသးေပမယ့္ သန္မွ သန္။ အိပ္ေနရင္းလည္း ေစာင္ကုိ ကန္ထုတ္တတ္တယ္။ ငုိရင္း ဂ်စ္တုိက္တဲ့အခါ ေျခေထာက္အခ်င္းခ်င္း ပြတ္ရင္ ပြတ္၊ အဲဒီလုိမွ မလုပ္ရရင္ ေျခဖေနာင့္နဲ႕ ေဆာင့္ေဆာင့္ျပီး ငုိတာက ရွိေသးတယ္။ ႏုိ႔စုိ႔ရင္းလည္း လက္သီးဆုပ္လုပ္ထားတာ တခါတေလဆုိ မနည္းေျဖယူရတယ္။ ဗိုက္အရမ္းဆာလုိ႔ကေတာ့ ေမေမ့အကၤ်ီစကုိ လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕ တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ျပီး အားရပါးရကုိ ႏုိ႔စုိ႔တာ။ ႏုိ႔စုိ႔ရင္း ေမေမ့အကၤ်ီက အရုပ္ေလးေတြ၊ အေကာင္ေလးေတြကုိ စိတ္၀င္တစားၾကည့္ျပီး လက္ကေလးကပါ အရုပ္ေတြဆီ ေရာက္သြားတတ္ေသးတယ္။ ေနာက္ျပီး ၂ လ ေက်ာ္လာေတာ့ သမီးက သြားရည္ေတြ စ က်လာျပီမုိ႔ သြားရည္ခံ တပ္ေပးထားရတယ္။ လက္ကုိ စုပ္တယ္၊ လက္ကုိ ပါးစပ္ထဲ ထည့္တယ္။ ပါးစပ္ထဲ လက္ထည့္တာကုိ ဖယ္ေပးရင္လည္း ဂ်ီက်ျပီး ငိုတယ္။ ပါပါးက သမီးေလး လက္စုပ္တာ အက်င့္ပါမွာစုိးလုိ႔ သတိထား ေစာင့္ၾကည့္ျပီးေတာ့ လက္ကုိ ဖယ္ ဖယ္ေပးတာပဲ။

သမီးလူလည္က်တာေလးေတြ ေျပာျပရဦးမယ္။ ပါပါးနဲ႕ ေမေမက သမီးေလးနဲ႕ ေဆာ့ေပးရင္ သေဘာေတြက်ျပီး ရီလိုက္တာမ်ား ခုိးခုိးခစ္ခစ္နဲ႕။ ေမေမတုိ႔ လည္း သမီးေပ်ာ္ေအာင္ ပါးစပ္က ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ထြက္ရလြန္းလုိ႔ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ျပန္ရီ၊ သမီးကလည္း ေမေမ့တုိ႔ကုိ ၾကည့္ျပီးရီတာေပါ့။ ၂ လေလာက္အထိ သမီးက ျပံဳးလည္း မျပံဳး၊ သိပ္လည္း မရီဆုိေတာ့ ပါပါးက သမီးေလး မေပ်ာ္လုိ႔ မရီမျပံဳးတာမ်ားလားဆုိျပီး စိတ္ပူမိေသးတယ္။ ၂ လေက်ာ္လာေတာ့မွ သမီးက ရီတတ္ ျပံဳးတတ္တာ။ ပါပါးက သမီးရဲ႕ ျပံဳးတာ ရီတာေလးေတြ ဓာတ္ပုံရိုက္ခ်င္လုိ႔ဆုိျပီး သမီးေလး ရီ တာနဲ႕ ကင္မရာသြားယူေတာ့တာပဲ။ ကင္မရာယူျပီး ျပန္လာရင္ သမီးက ငုိမဲ့မဲ့ျဖစ္ရင္ ျဖစ္၊ မျဖစ္ရင္လည္း ကင္မရာကုိ စိတ္၀င္တစား လိုက္ၾကည့္ေနတာနဲ႕ပဲ သမီးေလးရဲ႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရီေနတဲ့ပုံကုိ အခုထိ ေကာင္းေကာင္း ရိုက္လုိ႔ မရေသးဘူး။

တခါတေလလည္း သမီးက ေျခကားယား လက္ကားယားနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း အသံထြက္ျပီး ေဆာ့ေနတတ္ျပန္တယ္။ စကားကလည္း ေျပာခ်င္တာမွ အရမ္း။ အိပ္ယာက ႏုိးလည္း မငိုဘူး။ ေမေမနဲ႕ ပါပါးက ဘာလုပ္မလဲလုိ႔ မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ။ တစ္ေယာက္တည္း ပါးစပ္က အသံေတြ ထြက္ျပီး စကားေတြ ေျပာေနတတ္တယ္။ မီးဖုိထဲမွာ ေမေမ မအားလုိ႔ သမီးကုိ တီဗြီဖြင့္ေပးထားလည္း သမီးက တီဗြီၾကည့္ျပီး စကားေတြ လိုက္ေျပာေနလိုက္တာ၊ စကားေျပာရင္းက စိတ္မရွည္လုိ႔ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႕ ေအာ္ငိုပါေလေရာ။

အခုေနာက္ပုိင္းဆုိ သမီးေလးရဲ႕ ငုိသံကုိ ပါပါးနဲ႕ေမေမ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ေနျပီေလ။ ပါပါးကေတာ့ သမီးက ငုိရင္ language ပါ ပါလာျပီလုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဗိုက္ဆာလုိ႔ ငုိတာလား၊ အိပ္ခ်င္လုိ႔ငုိတာလား၊ သမီးကုိ ခ်ီေစခ်င္လုိ႔ငိုတာလား၊ လွဲထားတာ မၾကိဳက္လို႔ ငုိတာလား၊ အုိက္လုိ႔ငုိတာလား၊ အေမကုိ မေတြ႕လုိ႔ငုိတာလား၊ nappy လဲေစခ်င္လုိ႔ ငုိတာလား စသျဖင့္ေပါ့။ သမီးက ငယ္ေသးလုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ငိုေၾကာေတာ့ မရွည္ဘူး။ ဗိုက္ဆာလုိ႔ ငိုရင္လည္း ႏုိ႔စုိ႔လိုက္တာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းတိတ္တာပဲ။ အေမမေတြ႕လို႕ ငုိတာဆုိရင္လည္း ေမေမ့အသံၾကားတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းကုိ တိတ္တာ။ ပန္းပြင့္တာ သြားၾကည့္တဲ့ေန႕ကဆုိ သမီးေလး မငုိလုိ႔ ရုံးကလူေတြေတာင္ သမီးကုိ ခ်ီးက်ဴးတယ္။ ငုိေၾကာမရွည္တာ ေကာင္းပါတယ္ သမီးရယ္။

သမီးရဲ႕ အေၾကာင္းေရးရမယ္ဆုိ ေမေမ့မွာ ေရးမကုန္ႏုိင္ဘူး။ သမီးရဲ႕ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ ၾကည့္ေနရတာ ေမေမတုိ႔ အတြက္ေတာ့ ဆြဲလက္စ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနရသလုိပဲ။ တေန႔ နဲ႕ တေန႔ သမီးေလးကုိ ၾကည့္ေနရတာ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းသလို သမီးေလးရဲ႕အျပဳအမူနဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြက ေမေမတုိ႔ကို ပင္ပန္းတာေပ်ာက္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးေစတယ္။ ေနာက္လေတြဆုိရင္လည္း သမီးေလးရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ ေမေမ ေရးမွတ္ထားဦးမယ္ေနာ္။ အခု ဒီပုိ႔စ္ေလးဟာ ၃ လျပည့္သမီးေလးအတြက္ ပါပါးနဲ႕ ေမေမရဲ႕ အမွတ္တရ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပါ့ သမီးရယ္။

ဧျပီ ၁၇၊ ၂၀၁၀။

၁ လျပည့္ ေမြးေန႔ အလွဴ

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ အတြက္ ပထမဆုံးပုိ႔စ္ကုိ သမီး ၁ လျပည့္အလွဴနဲ႔ စ ျပီး ဖြင့္လိုက္ပါရေစ..

ဒီႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ သမီးေလးကုိ ေမြးခဲ့တာဆုိေတာ့ အခု ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ သမီးေလး ၁ လ ျပည့္ပါတယ္။ ၁ လ ျပည့္တဲ့ေန႔မွာ ေထြေထြ ထူးထူး မလုပ္ေပးျဖစ္ပါဘူး။ အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ အိမ္မွာ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းေလး ဘာေလး ကပ္ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း က်မတုိ႔ သိရသေလာက္ Osaka မွာ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္း မရွိတာေၾကာင့္ ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က် ဘုန္းၾကီး ဆြမ္းကပ္ ဖုိ႔က မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ကုိင္းေတာင္ရုိး ဆြမ္းေလာင္းအသင္းမွာ ေမြးေန႔အတြက္ ေန႔ဆြမ္းကပ္လွဴဖုိ႔ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းဆီ အကူအညီေတာင္းခဲ့ရပါတယ္။ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းဆီကုိ ေန႔ဆြမ္းအတြက္ ေငြလႊဲ ျပီးေတာ့မွ အမက တဆင့္ စစ္ကုိင္းေတာင္ရုိး ဆြမ္းေလာင္းအသင္းကုိ ေငြျပန္လႊဲျပီး လွဴခဲ့ရတာပါ။ အားလုံးရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သမီးေလးအတြက္ ေမြးေန႔အလွဴ တစ္ခု လုပ္ခြင့္ရသြားလုိ႔ အရမ္းကုိ ၀မ္းသာ ပီတိ ျဖစ္ရပါတယ္။ စစ္ကုိင္းေတာင္ရုိး ဆြမး္ေလာင္းအသင္းရဲ႕ Blog မွာလည္း ဆြမး္အလွဴအတြက္ ဓာတ္ပုံေတြ တင္ထားတာမုိ႔ ပုံေတြ ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးရတယ္။

ဒီအလွဴျဖစ္ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ အမ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္း၊ စစ္ကိုင္းေတာင္ရုိး ဆြမ္းေလာင္းအသင္း နဲ႔အတူ ေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ရွင္မ်ား ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

“သမီးေလးမအိျမတ္မြန္ ေမြးေန႕မွစ၍ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္းကုိယ္၏ က်န္းမာျခင္းအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စံုလွ်က္ မိဘေက်းဇူး ဆပ္ႏိုင္ေသာ သမီးျမတ္ရတနာျဖစ္ပါေစလို႕ဆြမ္းေလာင္းအသင္းမွ
ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္း လိုက္ပါ တယ္။”

သမီးေလးအတြက္ ဆြမး္ေလာင္းအသင္းက ဆုေတာင္းေပးထားတာေလးပါ။ အမွတ္တရအေနနဲ႕ ကူးယူထားလိုက္ပါတယ္။ “ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ ျပည့္ပါရေစ” လုိ႔လည္း ထပ္ဆင့္ ဆုေတာင္းပါတယ္။

*****

အခုလုိ လွဴဒါန္းရတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈအစုစုတုိ႔ကုိ ၃၁ ဘုံမွာ က်င္လည္က်ကုန္ေသာ ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါ အားလုံးကုိ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ အားလုံး ၾကား ၾကားသမွ် အမွ်.. အမွ်.. အမွ် ယူေတာ္ မူၾကပါကုန္ေလာ့။

သာဓု.. သာဓု... သာဓု

ေမြးေန႔အလွဴအေၾကာင္းကုိ စစ္ကုိင္းေတာင္ရုိးဆြမ္းေလာင္းအသင္း Blog မွာ ၾကည့္လုိ႔ရပါတယ္။

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၀။