Halloween - 2024

မနက်ဖန်က အောက်တိုဘာ ၃၁ ရက်ဆိုတော့ Halloween ပေါ့။

ဂျပန်မှာနေတုန်းကတော့ Halloween ဆိုပြီး စိတ်ထဲ မရှိလှပါဘူး။ ဒီမှာကတော့ Halloween ဆိုရင် မြန်မာပြည်မှာ သီတင်းကျွတ်၊ တန်ဆောင်တိုင်၊ မီးထွန်းပွဲ ကျင်းပသလို အိမ်တိုင်းမှာ မီးရောင်စုံ၊ အရုပ်မျိုးစုံနဲ့ Halloween decorations တွေနဲ့ အလှဆင်ထားကြတယ်။ ကလေးတွေအတွက်ကတော့ ပျော်စရာ event တခုပါပဲ။

အောက်တိုဘာလထဲ ဝင်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အိမ်တော်တော်များများ သူတို့ အိမ်ရှေ့ကခြံဝင်းထဲမှာ လူအရိုးစုတွေ၊ အရိုးခေါင်းတွေ၊ သင်္ချိုင်းတွေမှာ ထားတတ်တဲ့ လက်ဝါးကဒ်တိုင်လိုတွေ၊ တိရစ္ဆာန် အကောင်ဗလောင် လေထိုး အရုပ်တွေ၊ ပင့်ကူမျှင်တွေ၊ ပင့်ကူအရုပ်တွေ၊ ကြောက်စရာ၊ ခြောက်ခြားစရာ အရုပ်တွေ၊ စာခြောက်ရုပ်လို အရုပ်တွေ ကို ပုံစံမျိုးစုံ ဆင်ထားကြတယ်။

အိမ်တွေမှာ ပြင်ဆင်ထားကြတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကားတွေမှာလဲ အဲလိုပဲ။ ခြောက်ခြားစရာ အရုပ်တွေ၊ အရိုးစုတွေ၊ ပင့်ကူတွေ၊ လက်ပြတ်၊ ခြေပြတ်လို အရုပ်တွေ တွဲလောင်းချထားကြတယ်။ ဟိုတနေ့ကပဲ ဘေးကနေ saloon ကားအဖြူလေး ဖြတ်သွားလို့ ကြည့်လိုက်တာ၊ ကားအဖြူကိုလေ သွေးရောင်လို ဆေးတွေနဲ့ ကွက်တိ ကွက်ကြား သုတ်ထားပြီး လက်ပြတ်ကြီးလားမသိဘူး တွဲလောင်းကြီး ချိတ်ထားတယ်။ ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်ရင် သွေးပျက်စရာပါ။

နောက်ပြီး ဒီအချိန် စျေးဝယ်ထွက်ရင်လည်း ဆိုင်တိုင်းလိုလိုမှာ ဖရုံသီး အရွယ်စုံ၊ နောက် ဂန္ဓမာပန်း အဝါရောင် ၊ ကြက်သွေးရောင်လို အရောင်မှိုင်းမှိုင်း ပန်းတွေလည်း ရာသီနဲ့ အလိုက် တင်ရောင်းကြတယ်။ ဝယ်တဲ့သူတွေလည်း ဝယ်ကြတာပဲ။ ကျမတော့ စျေးကြီးလို့ တခါမှ မဝယ်ဘူး။ ဂျပန်မှာတုန်းကတော့ Halloween အချိန် ပြီးသွားပြီဆို ဖရုံသီးအသေးလေးတွေ စျေးချလို့ ကလေးတွေ ငယ်တုန်း ဆော့လို့ရအောင် ဝယ်ပေးဖြစ်တယ်။ ဆော့ပင်တချောင်း၊ ဖရုံသီး အသေးလေး တယောက်တလုံး ပေးထားလိုက်ရင် သူတို့ ဖရုံသီးပေါ် ပုံဆွဲကြတာပဲ။ ဒီမှာတော့ ဖရုံသီးတွေက ဆိုဒ်ပေါ်မူတည်ပြိး စျေးလည်း မတူကြဘူး။ အလှဆင်ဖို့ သက်သက်နဲ့တော့ ပိုက်ဆံအကုန်မခံချင်တာနဲ့ ကလေးတွေ ကစားဖို့လည်း မဝယ်ပေးဖြစ်ပါဘူး။

ကျောင်းတွေမှာဆိုရင်လည်း ကျောင်းသားတွေ နဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေ ကိုယ်နှစ်သက်ရာ Halloween costumes ဝတ်ပြီး ကျောင်းလာကြတယ်။ တချို့တွေဆို သွေးတွေ လိမ်းထားသလို မျက်နှာမှာ ခြယ်ထားကြတယ်။ တချို့လည်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်လို အစွယ်ကို ပါးစပ်မှာ ခြယ်ထားကြတယ်။ အိမ်က ကလေး တွေကတော့ Universal Studio သွားတုန်းက ဝယ်လာခဲ့တဲ့ Harry porter ဝတ်ရုံကြီး တွေကို ထုတ်ပြီး မနက်ဖန် ကျောင်းသွားရင် ဝတ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေကြလေရဲ့။ သူ့အရပ်နဲ့ သူ့ဇာတ်နဲ့တော့ ဟုတ်နေတာပါပဲ။

Halloweenနေ့ ညနေ မှောင်စပြုပြီ ဆိုရင် ကလေး၊ လူကြီး ၊ မိသားစုတွေက အနီးအနားကို လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး trick or treat လုပ်ကြတယ်။ အမှန်က ကလေးတွေ သွားချင်တာကို မိဘတွေက အနောက်က လိုက်ထိန်းပေးရင်း သူတို့ နဲ့ အတူ လိုက်ပေးကြတာပါ။ အိမ်တော်တော်များများက Halloween နဲ့ ပတ်သက်ပြီး decoration လုပ်ထားကြတာ တအိမ်နဲ့ တအိမ် မတူကြဘူး။ အဲဒါတွေ လိုက်ကြည့်နေရတာကိုက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ တချို့အိမ်တွေဆိုရင် မီးခိုးအငွေ့တွေ နဲ့ အသံပေါင်းစုံ ထွက်ပြီး လာသမျှ လူကို ကြောက်အောင် ခြောက်ပေမယ့် ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး။ ကလေးတွေက အိမ်တံခါးခေါက်ပြီး trick or treat လို့ အော်ပြောရင် အိမ်ထဲက လူကြီးတွေကလည်း Halloween costume ဝတ်ရုံတွေ ဝတ်ထားပြီး ကလေးတွေကို ပြန်ခြောက်ကြတယ်။ ကလေးတွေက အဲလိုဆို ပျော်တာပေါ့။ ပြီးရင် ချောကလက်၊ သကြားလုံး၊ ဂျယ်လီ အဆင်ပြေသလို ကလေးတွေကို ပေးကြပါတယ်။ တချို့အိမ်တွေကတော့ လူကြီးတွေအတွက် ရေဘူး၊ ဘီယာ၊ အချိုရည်၊ အရက်၊ ဆေးခြောက်ပါတဲ့ ဆေးလိပ် စတာတွေကို သောက်ချင်ရင် ယူသောက်လို့ရအောင် ချပေးထားကြတယ်။ အရက်သောက်လို့ ရတဲ့ အသက်အရွယ်ပါ။ လူငယ်တွေကိုတော့ မပေးပါဘူး။

ဒီနေ့လည်း မထင်မှတ်ပဲ Halloween နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ရောက်သွားတော့ အထဲမှာလေ ခင်းကျင်းထားတာ ကြည့်ပြီး အံ့ဩရတယ်။ costumes တွေ accessaries တွေက မျိုးစုံပဲ။ လာဝယ်တဲ့သူတွေလည်း သူ့ဟာသူတော့ ရှိနေတာပဲ။ အဲဒါနဲ့ အဲဒီဆိုင်ရောက်တုန်းလေး အမှတ်တရဖြစ်အောင် short movie လေး ရိုက်လာခဲ့တာ Reels မှာ မနက်ဖန်မှ တင်ပေးမယ်နော်။

*****

 

အောက်က ဓာတ်ပုံက သမီးငယ်က မနက်ဖန် သူ့ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေကို Halloween treat လုပ်ချင်လို့ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေပါ။ အထဲမှာ သကြားလုံးလေးတွေ ထည့်ထားတယ်။

အောက်တိုဘာ ၃၀၊ ၂၀၂၄။

DPT Vaccine

သမီးေလးကုိ ေမလမွာ BCG ကာကြယ္ေဆး ထုိးေပးခဲ့တာကုိ ပုိ႔စ္ အျဖစ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ BCG ကာကြယ္ေဆး ထုိးျပီး တစ္လအၾကာမွာ DPT (ေမးခုိင္၊ ဆုံဆုိ႔၊ ၾကက္ညွာ) ကာကြယ္ေဆး ထုိးေပးရပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အဲဒီ ေဆး ၃ မ်ိဳးကုိ တစ္လ တစ္ခါနဲ႕ သုံးလ ဆက္တုိက္ ထုိးေပးရမယ္လို႔ ညႊန္ၾကားထားတယ္။

ဇြန္လေရာက္ေတာ့ က်မတုိ႔ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥ တစ္ခုေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ ျပန္သြားခဲ့ရတယ္။ တကယ္တမ္း ကာကြယ္ေဆး ထုိးေတာ့ ဇူလုိင္လမွပဲ သြားထုိးေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းက ျမန္မာျပည္က ျပန္လာေတာ့ သမီးေလး ကုိယ္မွာ မိတ္ဖုလုိ အပူဖုေတြ ထြက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မေပ်ာက္ပါဘူး။ ဆရာ၀န္နဲ႕ ျပေတာ့ လိမ္းေဆး ေပးလုိက္ျပီး ထုိးလက္စ ကာကြယ္ေဆး အားလုံး ရပ္ထားဖုိ႔ မွာလိုက္တာနဲ႕ မိတ္ဖုေတြ အရွင္းေပ်ာက္မွပဲ ဇူလုိင္လ ၁၄ မွာ ကာကြယ္ေဆး ထုိးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေဆးက အလကား ထုိးေပးတာ ျဖစ္ျပီး ေဆးထုိးဖုိ႔ကုိ နီးစပ္ရာ ေဆးရုံ ဒါမွ မဟုတ္ ေဆးခန္းမွာ သြားထုိးလုိ႔ရပါတယ္။ က်မကေတာ့ အိမ္နဲ႕ နီးတဲ့ ကေလး ေဆးခန္းမွာပဲ သြားထုိးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဆးခန္းမွာထုိင္တာက ဆရာ၀န္မၾကီး တစ္ေယာက္တည္းပါ။ ဆရာ၀န္မၾကီးက အသက္က ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိျပီလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ သူ႔ ၾကည့္ရတာ သြက္သြက္လက္လက္ သန္သန္မာမာ ပါပဲ။

ကာကြယ္ေဆး မထုိးခင္ ထုံးစံအတုိင္း form မွာပါတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေျဖျပီး ကေလး ကုိယ္အပူခ်ိန္ကုိ တုိင္းယူပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာ၀န္မၾကီးက ရင္ဘတ္ကုိ နားၾကပ္နဲ႔ေထာက္ျပီး စမ္းသပ္ေပးတဲ့အျပင္ အာေခါင္ကုိလည္း လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ထုိးၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေဆးထုိးေပးတာပါ။ ေဆးထုိးတာက အပ္ေသးေသးေလးနဲ႔ လက္ေမာင္းမွာ ထုိးတာမုိ႔ စစခ်င္း သမီးေလးက လန္႔ျပီး ေအာ္ ငုိပါတယ္။ ခဏေလာက္ေနေတာ့မွ အငုိ တိတ္ျပီး ရီရီေမာေမာ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။ ေဆးထုိးအျပီးမွာ က်မက ထုိးထားတဲ့ ေနရာကုိ လက္နဲ႔ေျခေပးမယ္ လုပ္ေတာ့ ဆရာမၾကီးက ဖိယုံတင္ ဖိခုိင္းထားျပီး ေဆးကုိ မေျခခုိင္းပါဘူး။ ျပန္ခါနီးေတာ့ ဒုတိယအၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆးကုိ ေနာက္ ၃ ပတ္အၾကာမွာ လာထုိးဖုိ႔ ရက္ခ်ိန္းေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ၾသဂုတ္လ (၁၈) ရက္ေန႔မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆး နဲ႔ စက္တင္ဘာ (၂၁) ရက္ေန႔မွာ တတိယအၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆး သြား ထုိးေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဆး ၃ လုံးစလုံး ထုိးျပီးသြားေပမယ့္ ေနာက္ ၁ ႏွစ္ ဒါမွမဟုတ္ ၁ ႏွစ္ခြဲအၾကာမွာ ထပ္ လာထုိးရမယ္လုိ႔လည္း မွာလိုက္ပါတယ္။

သမီးေလးကုိ ပထမအၾကိမ္န႔ဲ ဒုတိယ အၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထုိးတုန္းကေတာ့ ပုံမွန္ပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ တတိယ အၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆး သြားထုိးေတာ့ သူ႔ပါပါး ပါ လုိက္ေပးပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ေဆးထိုးေတာ့ သမီးေလး ငိုတာ အသံေတာင္ ေပ်ာက္ပါတယ္။ တစ္ခါမွ အဲဒီေလာက္ ငုိတာ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ေအာ္ငိုတာမ်ား ႏႈတ္ခမ္းေတြေတာင္ ျပာျပီး ရႈိက္ၾကီး တငင္ငိုတာမို႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးခန္းမွာပဲ အေဖတစ္လွည့္ အေမတစ္လွည့္ ေခ်ာ့ရင္း အငုိတိတ္ေအာင္ ခဏေစာင့္ျပီးမွ အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အရင္တုန္းက ေဆးထုိးရင္ အခုလိုမ်ိဳး အၾကာၾကီး မငုိတတ္ပါဘူး။ အခုမွ ဘယ္လုိျဖစ္လဲ မသိဘူးလုိ႔ေတာင္ သူ႔ပါပါးကုိ ေျပာျဖစ္ပါေသးတယ္။

အဲဒီေန႔က ေဆးခန္းကေန အိမ္ျပန္လာတယ္ ဆုိေပမယ့္ လမ္းမွာ ေစ်း၀ယ္ဖုိ႔အတြက္ တျခားေနရာကုိ သြားလိုက္မိတယ္။ တစ္လမ္းလုံးလည္း ဂ်ီက်ျပီး တြန္းလွည္းထဲ ထည့္မရလုိ႔ သူ႔ကုိ အေဖနဲ႔ အေမ တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္ ခ်ီျပီး သြားရပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္ျပီး အျပန္ ဘတ္စ္ကားေပၚက်မွ ဇာတ္လမ္းက စပါေတာ့တယ္။ က်မေဘးမွာ ထုိင္တာက ဘြားဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။ ဘြားဘြားၾကီးက သမီးေလးကုိ စကားေျပာျပီး ေခ်ာ့ျမဴပါတယ္။ သမီးေလးက အဲဒီ ဘြားဘြားၾကီးကုိ ေသခ်ာ စိုက္ၾကည့္ျပီး ေနာက္ေတာ့ အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ ေအာ္ ငုိပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ က်မလည္း ကေလး စိတ္ေျပာင္းသြားေအာင္ ေရဘူးတုိက္၊ ကစားစရာ လက္ထဲထည့္ေပးေပမယ့္ သမီးေလးက ဘြားဘြားၾကီးကုိပဲ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ျပီး ေအာ္ေအာ္ငိုတာ ကားေပၚက လူေတြကလည္း က်မတုိ႔ကုိ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ ကေလးက ေအာ္ငုိလြန္းမက ငိုေတာ့ ဘြားဘြားၾကီးလည္း သူ႔မ်က္ႏွာကုိ လက္ကုိင္ပု၀ါေလးနဲ႔ အုပ္ျပီး ကာထားရွာပါတယ္။ အဲဒါလည္း ဒီက ဂ်စ္တူးမေလးက မရပါဘူး။ က်မလည္း ဘြားဘြားၾကီးကုိေရာ ကားေပၚက လူေတြကုိပါ အားနာလာတဲ့အျပင္ သိပ္မၾကာခင္မွာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့မွာမုိ႔ ကေလး အငိုတိတ္ေအာင္ မတ္တပ္ရပ္ျပီးပဲ ခ်ီထားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါ ဘြားဘြားၾကီးက သူ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္တာလုိ႔ ထင္တယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ က်မကုိ ထုိင္ခုိင္းျပီး သူ မတ္တပ္ရပ္ေပးပါ့မယ္လုိ႔ ေျပာလု႔ိ က်မက ျပန္ျပီး အားနာရပါေသးတယ္။ က်မလည္း ဘြားဘြားၾကီးကုိ ေတာင္းပန္ျပီး ေနာက္တစ္မွတ္တုိင္ဆုိ ဆင္းေတာ့မွာလုိ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကားေပၚက ဆင္းျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း သမီးေလးက ရီေမာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနျပန္ပါေရာ။ က်မတုိ႔ ထင္တာကေတာ့ သမီးေလးက ဆရာ၀န္မၾကီးကုိ မွတ္မိသြားတဲ့ပုံစံပါပဲ။ အဲဒါဆုိေတာ့ ဆရာ၀န္မၾကီးနဲ႔ ဆင္တူ တဲ့သူေတြ႔ရင္ သူ သတိရျပီး ေအာ္ငိုတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေဆးခန္း သြားရျပီဆုိ သမီးေလးက သူ႔ကုိ ဘာမွ မလုပ္ရေသးခင္ ဆရာ၀န္မၾကီး ျမင္တာနဲ႔တင္ ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငုိေနတတ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းက ကာကြယ္ေဆးထုိးတာနဲ႔ ဘယ္လုိမွ မပတ္သက္ေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္ ကာကြယ္ေဆး ထုိးခဲ့တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာေလးမုိ႔ အမွတ္တရ ေရးထားလိုက္တာပါ။

ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးတုိင္း ေဆးအရွိန္နဲ႔ သမီးေလး ဖ်ားနာမွာကုိပဲ စိတ္ပူမိပါတယ္။ ကေလးက ေဆးထုိးျပီး ညေနေလာက္ဆုိ အေမကုိ ကပ္ျပီး နည္းနည္း ဂ်ီက်တတ္တယ္။ ေဆးအရွိန္နဲ႔ မအီမသာျဖစ္တယ္လုိ႔ ထင္ရတာပါပဲ။ ေနာက္ရက္ေတြဆုိရင္ေတာ့ ရီေမာျပီး ပုံမွန္အတုိင္း သူ႔ဘာသာ ေဆာ့ကစား ေနတာမုိ႔ စိတ္ေအးရျပန္တယ္။ ေနာက္ျပီး ေဆးထုိးျပီး မေျခရေတာ့ လက္ေမာင္းက ေဆးထုိးထားတဲ့ ေနရာကုိ စမ္းလိုက္ရင္ အဖုေလးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္ပါဘူး။ ၁ လေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ ေပ်ာက္သြားေတာ့တယ္။


DPT ကာကြယ္ေဆး ထုိးထားတဲ့မွတ္တမ္းပါ။

ႏုိ၀င္ဘာ ၃၊ ၂၀၁၀

BCG Vaccine

Photo Link:

သမီးေလးေမြးျပီး ၃ လေက်ာ္လာတဲ့အထိ ေဆးရုံမွာ Vitamin K2 syrup ကုိ ၃ ခါတိုက္တာက လြဲျပီး ကာကြယ္ေဆး မထုိးေပးပါဘူး။ Vitamin K2 ကုိ ေမြးျပီး ၁ ရက္မွာ တစ္ခါ၊ ၅ ရက္မွာ တစ္ခါ နဲ႕ ၁ လျပည့္လို႔ ေဆးရုံမွာ ျပန္ျပရတုန္းက တစ္ခါ တုိက္ေပးပါတယ္။ ကေလး ၃ လေက်ာ္လာေတာ့ အိမ္ကုိ ရပ္ကြက္ရုံးကေန ေမလ ၆ ရက္ေန႔မွာ BCG ကာကြယ္ေဆး လာထုိးဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

အဲဒီရက္ ေရာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ ကာကြယ္ေဆးထုိးဖုိ႔ သြားရတာေပါ့။ ရပ္ကြက္ရုံးေရာက္ေတာ့ ေဖာင္အရင္ျဖည့္ျပီး ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေျဖရပါတယ္။ အဓိကေတာ့ ၃ လအတြင္း ကေလး ဖ်ားနာျခင္း ရွိမရွိ၊ မိသားစုထဲမွာ တီဘီေရာဂါ ရွိမရွိ၊ ကေလးက ေရာဂါတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေဆးရုံ တက္ရျခင္း ရွိမရွိ၊ လက္ရွိေဆးေသာက္ေနတာမ်ိဳး ရွိမရွိ၊ ကေလးနဲ႕ မတည့္တဲ့ေဆးေတြ ရွိမရွိ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေျဖရပါတယ္။ တျခား ကုိယ္ ေမးခ်င္တာ၊ သိခ်င္တာ ရွိရင္လည္း ေဖာင္ထဲမွာ ထပ္ျဖည့္ေရးလုိ႔ရပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေဆးထုိးျပီးရင္ ေဆးရွိန္ေၾကာင့္ ကေလး ဖ်ားနာမွာ စုိးရိမ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လုိ႔မ်ား ေဆးထုိးျပီး ကေလးတခုခုျဖစ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ ေဖာင္ထဲမွာ ျဖည့္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆးအတြက္ ပိုက္ဆံေပးစရာ မလိုပါဘူး။

ေနာက္ျပီး ရပ္ကြက္ရုံး ဆရာမေလးကလည္း ေဆးမထုိးခင္ သိသင့္တာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါေသးတယ္။ ေဆးထုိးျပီးတာနဲ႕ ထုိးထားတဲ့ေနရာကုိ လက္၊ အ၀တ္၊ ဆံပင္ စတာေတြနဲ႕မထိမိဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၁၅ မိနစ္ကေန နာရီ၀က္အတြင္း အိမ္မျပန္ေသးပဲ ရပ္ကြက္ရုံးမွာပဲ ခဏေစာင့္ေနဖုိ႔၊ ၃ ရက္နဲ႕ ၁၀ ရက္အတြင္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာမွာ အနာဖုေတြထြက္လာရင္ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ကေလးအဖ်ားတက္ရင္လည္း ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ကေန ၅ ပတ္အတြင္း အနီဖုေတြ ေပၚလာရင္ေတာ့ မစုိးရိမ္ဖုိ႔ စတာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါတယ္။

ေဆးထုိးေပးတဲ့ အပ္ပါ။ Photo Link:

ေဆးထုိးေပးမယ့္ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အရင္ဆုံး ကေလးရဲ႕ ကုိယ္အပူခ်ိန္ တုိင္းယူပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္မွာေျဖထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိ တစ္ခါ ထပ္ျပီး confirm လုပ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ ကေလးရဲ႕ ဘယ္လက္ေမာင္းမွာ ေဆးထုိးမွာမုိ႔ အကၤ်ီတုိ႔ သြားရည္ခံတုိ႔ကုိ ဘယ္လက္ေလး ေပၚေအာင္ ခၽြတ္ထားရပါတယ္။ ကေလးဆရာ၀န္က အရင္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးျပီးမွ ေဆးထုိးေပးမယ့္ ဆရာမေတြဆီ သြားရတာပါ။ ေဆးထုိးမယ့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ သမီးေလးကုိ ေပါင္ေပၚတင္ျပီး ေနာက္ဘက္ကေန ပုိက္ထားရပါတယ္။ ဆရာမေတြနဲ႕ဆုိ ကေလးက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အေနအထားေပါ့။ ထင္ထားတာက ကာကြယ္ေဆးကုိ ေဆးထုိးအပ္နဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ ထုိးေပးမယ္ ထင္တာပါ။ တကယ္တမ္းေဆးထုိးေတာ့ သမီးေလး လက္ေမာင္းေပၚကုိ ေဆးစက္ ခ်လိုက္ျပီးမွ ပင္အပ္ ၉ ေခ်ာင္းပါတဲ့ တံဆိပ္တုံးနဲ႕ အရွည္လိုက္ ၂ ခါ ဖိခ်လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ ကေလးရဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ အပ္ရာေလးေတြ ၁၈ ေပါက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ေဆးထုိးျပီးသြားေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေဆးေျခာက္ေအာင္ ခဏေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးမေျခာက္မခ်င္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာကို ဆံပင္၊ အ၀တ္တုိ႔နဲ႕ မထိေအာင္လည္း သတိထားရပါေသးတယ္။ သမီးေလးကေတာ့ ေဆးထုိးတုန္း နာလုိ႔ အသံစူးစူးေလးနဲ႕ ၂ ခ်က္ေလာက္ ေအာ္လိုက္ျပီး ေနာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာသူ တိတ္သြားပါတယ္။ တျခားကေလးေတြလည္း နာလုိ႔ ငုိတဲ့သူလည္း ငုိ၊ မငုိတဲ့ကေလးေတြလည္း မငုိၾကဘူး။ ေဆးေျခာက္သြားေတာ့မွ ဆရာ၀န္မေလးက အကၤ်ီျပန္၀တ္ျပီး အိမ္ျပန္လုိ႔ရျပီလုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၂ ရက္။

ေဆးထုိးျပီးေတာ့ ကေလးမ်ား တခုခုျဖစ္မလား ဆုိျပီး စုိးရိမ္ေပမယ့္ သမီးေလးက ပုံမွန္အတုိင္းပဲမို႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ ေဆးထုိးျပီး ၁ ရက္ ၂ ရက္အတြင္းေတာ့ အနာကုိ နည္းနည္း သတိထားျပီး ၾကည့္ေပးျဖစ္တယ္။ ေဆးထုိးထားတဲ့ အနာ ရွိေပမယ့္လည္း ပုံမွန္အတုိင္း ေရခ်ိဳးေပးလို႔ရပါတယ္။ အေညွာ္မိျပီး အနာျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ အဲဒီတေလာကေတာ့ ဆီသတ္ျပီး ခ်က္ရတဲ့ ဟင္းမ်ိဳး မခ်က္ျဖစ္ပါဘူး။ ၁၀ ရက္ေလာက္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ျပည္တည္သလုိမ်ိဳး အနာဖုေတြ ထြက္မလာေတာ့မွ စိတ္ေအးရပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ေက်ာ္။

ေဆးထုိးထားတာ ၃ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ ပင္အပ္ရာေလးေတြက ျခင္ကုိက္ဖုေလးေတြလုိ အဖုေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ၅ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ အဖုေလးေတြက ၾကြတက္လာျပီး ျပည္တည္ဖုေလးေတြလုိ ျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း က်မတုိ႔က ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာမုိ႔ အေညွာ္ေတြမိလုိ႔ အနာက ျပည္တည္လာတယ္လုိ႔ ထင္တာပါ။ အဲဒီလုိျဖစ္တာ ပုံမွန္ပဲဆုိတာ အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့မွ သိရလုိ႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ အခုဆုိ ေဆးထုိးျပီးတာ ၂ လနီးပါးရွိလာျပီမုိ႔ အနာေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ခ်ပ္သေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာပါျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အနာေတြ အရွင္းေပ်ာက္သြားမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။

ေဆးထုိးျပီး ၅ ပတ္ေက်ာ္။


ေဆးထုိးျပီး ၂ လနီးပါး။

** က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက Blog မေရးတာၾကာလုိ႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ စာျပန္ေရးပါလုိ႔ ေျပာတာမုိ႔ သူငယ္ခ်င္းစကားနားေထာင္တဲ့အေနနဲ႕ ေမလ ထဲက ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိပဲ နည္းနည္းျပန္ျပင္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ comment ေရးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ အားေပးစကားေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

ဇူလုိင္ ၄၊ ၂၀၁၀။

Momiji Season - 2009

Tofukuji Temple (ဓာတ္ပုံကုိ အင္တာနက္မွ ယူပါတယ္။)

ႏုိ၀င္ဘာလ ကုန္ခါနီးျပီဆုိေတာ့ ရာသီဥတုက ေအးလာပါျပီ။ အခုရက္အတြင္း ပုိေတာင္ ေအးလာေသးတယ္။ ႏုိ၀င္ဘာ လဆန္းတုန္းက 20 C ေလာက္ ရွိေပမယ့္ အခုတေလာေတာ့ 11, 12 C ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ရာသီဥတု ေအးလာျပီဆုိရင္ Momiji အရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာမုိ႔ ပိတ္ရက္မွာ သြားၾကည့္မယ္ဆုိျပီး ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ တပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက တုိင္ပင္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔က Kyoto ၀န္းက်င္ကုိ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္္။

*****

အရင္ပုိ႔စ္တုန္းက ေျပာခဲ့သလုိပါပဲ အရြက္ အေရာင္ေျပာင္းခ်ိန္ (Momiji Season) ဆုိရင္ က်မတုိ႔ ဘက္မွာေတာ့ Kyoto ၀န္းက်င္တ၀ုိက္က အလွဆုံးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိခ်ိန္ဆုိ Kyoto ကုိ လာၾကတဲ့သူေတြ မနည္းလွပါဘူး။ ရထားတြဲတုိင္း လူအျပည့္ပါသလုိ Kyoto က ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း လူတုိးမေပါက္ေအာင္ပါပဲ။ က်မတုိ႔ကေတာ့ အုဂ်ိ (Uji - 宇治) မွာ ရွိတဲ့ ဗ်ိဳဒုိအင္း (Byodo-In Temple - 平等院) နဲ႔ Kyoto မွာ ရွိတဲ့ တုိးဖုခုဂ်ိ (Toufukuji Temple -東福寺 ) ကုိ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Osaka ကေန Kyoto ကုိ သြားမယ္ဆုိ သြားလုိ႔ရတဲ့ ရထားလုိင္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတုိ႔ သြားမယ့္ ေနရာနဲ႔ သင့္ေတာ္တာက ေကးဟန္း (Keihan-京阪) ရထားလုိင္းပါ။ Keihan ရထားလုိင္းက တျခား ရထားလိုင္းေတြထက္ စာရင္ ေစ်းလည္း သက္သာပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္က Momiji ရာသီ ဆုိေတာ့ ရထားလိုင္းေတြကလည္း ေနရာအလိုက္ 1 day ticket ေတြ အျပိဳင္အဆုိင္ ေရာင္းၾကတယ္။ လက္မွတ္ေစ်း ကေတာ့ ေနရာေပၚမူတည္ျပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ အနည္းဆုံး ယန္း ၁ ေထာင္ ေက်ာ္ေတာ့ ေပးရပါတယ္။ 1 day ticket ၀ယ္ျပီး ရထားလုိင္းက သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သြားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ သြားရတာ တကယ္ တန္ တယ္။ က်မတုိ႔ကေတာ့ ရုိးရုိးလက္မွတ္ပဲ ၀ယ္ျပီး သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။

Byodo-in Temple

Osaka ကေန Uji အထိ အျမန္ရထားစီးမယ္ဆုိ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ၾကာျပီး ၾကားထဲမွာ ရထားတစ္ခါ ေျပာင္းစီးရေသးတယ္။ ခရီးတစ္ေခါက္ကုိ ယန္း ၄၀၀ ေပးရပါတယ္။ Uji ေရာက္ေရာက္ခ်င္း နာမည္ၾကီးတဲ့ Byodo-In Temple ကုိပဲ အရင္ဆုံး သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘုရားေက်ာင္းက Uji ဘူတာကေနဆုိ ၁၀ မိနစ္၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ Uji ၀န္းက်င္မွာ Momiji ရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာ အလွဆုံး အခ်ိန္က ႏုိ၀င္ဘာ လကုန္ခါနီးကေန ဒီဇင္ဘာလဆန္းလုိ႔ အင္တာနက္ Website တခ်ိဳ႕က ေျပာထားေပမယ့့္ က်မတုိ႔ သြားေတာ့ အရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာ အရမ္းနညး္ပါေသးတယ္။ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေတာ့ အရြက္နီေနတဲ့ အပင္နည္းနည္းပဲ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္က်ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းနားမွာပဲ ေန႔လည္စာ စားျပီး Toufukuji Temple ကုိ ခရီးဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Toufukuji Temple ကလည္း Keihan ရထားလိုင္းေပၚမွာပဲ ရွိျပီး Tofukuji ဘူတာမွာ ဆင္းရပါတယ္။ Uji ဘူတာကေန စီးတာမုိ႔ ရထားခက ယန္း ၃၀၀ ေပးရတယ္။ ဘူတာကေန ဘုရားေက်ာင္း ရွိတဲ့ေနရာကုိ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ Tofukuji ဘူတာေရာက္တာနဲ႔ မ်ားျပားလွတဲ့ လူအုပ္ၾကီးကုိ အရင္ဆုံး စျမင္လိုက္တာပါပဲ။ အဲဒီလုိ လူအုပ္ၾကီးျမင္လိုက္ရေတာ့ ဒီ Temple မွာ Momiji အရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာပုိမ်ားဖုိ႔က ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ျပီး ဘူတာကေန ဘုရားေက်ာင္းကုိ ဘယ္လုိ သြားရမလဲဆုိတာ ဘယ္သူ႕မွ ေမးေနစရာ မလုိပါဘူး။ ေရွ႕ကသြားေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးေနာက္ကေန တေျဖးေျဖးခ်င္း လိုက္သြားလိုက္ယုံပါပဲ။ ဘုရားေက်ာင္း စ၀င္ကတည္း အရြက္နီေနတဲ့ Momiji အပင္ေတြ ကုိ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘုရားေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ ရွိတဲ့ အပင္တုိင္းလိုလုိ အေရာင္ေျပာငး္ေနတာမုိ႔ ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းက အရမ္းလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရႈခင္းေကာင္းတဲ့ေနရာမွာဆုိရင္ လူတုိင္းက ဓာတ္ပုံရိုက္ ေနၾကတာ၊ ေရွ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ခရီးဆက္လုိ႔မရပါဘူး။ က်မတုိ႔လည္း ေန အလင္းေရာင္ ရွိတုန္း Momiji အပင္ေတြ ရွိတဲ့ ေနရာကုိပဲ အဓိကထား ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ဓာတ္ပုံရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲေတာင္ ေနရာစုံေအာင္ မေရာက္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ပါဘူး။ ညေန ၄ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က်ေတာ့ ေမွာင္စ ျပဳလာတာနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းကေန ျပန္ထြက္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။


Tofukuji Temple (ဓာတ္ပုံကုိ အင္တာနက္မွ ယူပါတယ္။)

က်မလည္း အရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာကုိ ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ သြားသာ သြားရတယ္ လူအရမ္းမ်ားေတာ့ စိတ္ညစ္ရသလုိ ဓာတ္ပုံရိုက္လုိ႔လည္း မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ျပီး တုိးေ၀ွ႕ေနရတာနဲ႔ ဟုိလူက တုိက္သြားလိုက္ ဒီလူက တုိက္သြားလိုက္နဲ႕ လူက ပုိပင္ပန္းသလုိ ခံစားရတယ္။ ရထားစီးရင္လည္း ထုိင္စရာ ေနရာက အလြယ္တကူ မရျပန္ဘူးေလ။ အျမန္ရထားေတြဆုိ မတ္တပ္ရပ္ဖုိ႔ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္၊ တြဲတုိင္း လူျပည့္သိပ္က်ပ္ေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ Osaka ျပန္ေတာ့ လူသိပ္မက်ပ္တဲ့ Local ရထားစီးျပီးပဲ ျပန္လာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္။ က်မ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ကုိယ္၀န္နဲ႔ဆုိေတာ့ ထုိင္မစီးရရင္ အဆင္မေျပဘူးေလ။ အဲဒါဆုိေတာ့ အျမန္ရထားနဲ႔ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္ စီးရမယ့္ ခရီးကုိ Local ရထား နဲ႔ ၁ နာရီ ခြဲ နီးပါး စီးလိုက္ရတာေပါ့။

*****

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါ အပင္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတာ ၾကည့္ရတာမုိ႔ သြားရတာ တန္ပါတယ္ လုိ႔ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အားေပးရင္း ျပန္လာျပီးကတည္းက အနားယူေနရတာ အခုခ်ိန္ထိပဲဆုိပါေတာ့။ ဒီေန႔လည္း အစုိးရ ရုံးပိတ္ရက္မုိ႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။

Tofukuji Temple မွာ ရုိက္ယူလာတဲ့ ပုံတခ်ိဳ႕ပါ။ ကင္မရာက သိပ္မေကာင္းတာမုိ႔ ဓာတ္ပုံေတြက အလင္းေရာင္ မေကာင္းလွဘူး။

ႏုိ၀င္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၀၉။

မက္မြန္ပြင့္ခ်ိန္

ဂ်ပန္မွာေတာ့ ဒီႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔မွာ ေႏြဦးရာသီ စ ပါတယ္။ ေႏြဦးေရာက္ျပီဆုိေတာ့ Ume (梅) ပန္း ေတြ တစ္ခါ ပြင့္လာျပန္ပါျပီ။ Wiki မွာ ဖတ္ရေတာ့ Ume အပင္က Plum မ်ိဳးႏြယ္ထဲမွာ ပါျပီး Japanese Apricot လုိ႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမန္မာ အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္မွာ Apricot စာလုံး ရွာၾကည့္တာ “မက္မြန္” ဆုိျပီး ဘာသာျပန္ထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ Ume ပန္းကုိ မက္မြန္ပန္းလုိ႔ပဲ ေခၚလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ မက္မြန္ပန္းက ပုံမွန္ဆုိ မတ္လဆန္းကေန မတ္လလယ္ေလာက္မွ စ ပြင့္တတ္တာ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မႏွစ္ကထက္ စာရင္ ပန္းပြင့္တာ ေစာတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေဖေဖာ္၀ါရီ လလယ္ ေလာက္ကတည္း က ပန္းေတြ စျပီး ပြင့္ေနၾကလို႔ပါ။

မက္မြန္ပန္းတခ်ိဳ႕ ပြင့္ေနျပီလုိ႔ သတင္းမွာေတြ႕လိုက္မိ ကတည္းက က်မ ပန္းပြင့္တာကုိ သြားၾကည့္ခ်င္ေနတာ။ Osaka ထဲမွာေတာ့ Osaka Castle နားမွာ မက္မြန္ပင္ေတြ ခ်ညး္ပဲ စိုက္ထားတဲ့ ပန္းျခံရွိပါတယ္။ အခုတေလာ စေန၊ တနဂၤေႏြ ရုံးပိတ္ရက္ေတြ မွာလည္း မုိးရြာေနတာနဲ႔ ပန္းျခံကုိ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီတပတ္ ပိတ္ရက္က်မွပဲ ရာသီဥတု သာယာတာနဲ႔ မက္မြန္ပန္းျခံကုိ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

*****

ဇန္န၀ါရီလ ကုန္ခါနီးမွာ Osaka Castle ကုိ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့ Castle အေပၚကေန ပန္းျခံကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ပန္းေတြ မပြင့္ေသးပဲ အဖူးေလးေတြပဲ ရွိေနေသးတာ။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ မက္မြန္ပန္းျခံကလည္း ပန္းပြင့္ခ်ိန္ေလးပဲ လူရွိတာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆုိ ပန္းျခံက ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ လာတဲ့သူေတာင္ မရွိဘူး။

က်မတုိ႔ ပန္းျခံေရာက္သြားေတာ့ ပန္းလာၾကည့္တဲ့ သူေတြ အျပင္ မုန္႔ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ပန္းျခံ တ၀ုိက္မွာေတာ့ လူၾကိတ္ၾကိတ္တုိးပဲ။ မက္မြန္ပန္းေတြက အပင္တုိင္း ပင္လုံးကၽြတ္ ပြင့္ေနတာ အရမ္းလွတာပဲ။ ပန္းပြင့္ေတြ ေ၀ဆာေနတဲ့ အပင္ေတြ ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲလည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ပန္းပြင့္ အနား ကပ္ျပီး ေမႊးၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနံ႕သင္းသင္းေလးပဲ ရတယ္။ တခ်ိဳ႕အပြင့္ေတြဆုိ အန႕ံမရွိဘူးေတာင္ ေျပာလို႕ရတယ္။

အခုသြားခဲ့တဲ့ ပန္းျခံမွာ မက္မြန္ပန္း မ်ိဳးကြဲေပါင္း ၉၅ မ်ိဳးရွိျပီး အပင္ေပါင္း ၁၂၅၀ ပင္ ရွိတယ္လုိ႔ website တစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ မက္မြန္ပန္းက ပြင့္ခ်ပ္ ၅ ခ်ပ္ရွိျပီး အျဖဴေရာင္၊ အ၀ါေရာင္၊ အနီေရာင္၊ ၾကက္ေသြးေရာင္၊ ပန္းေရာင္ အရင့္အေဖ်ာ့နဲ႔ အေရာင္စုံရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး တပင္တည္းမွာကုိ အျဖဴေရာင္၊ ပန္းေရာင္ အေဖ်ာ့ နဲ႔ အရင့္ ကုိင္းဆက္ျပီး စိုက္ထားတာ လည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ပန္းပြင့္ေနလုိ႔သာ ကုိင္းဆက္ စုိက္ထားမွန္း သိရတာပါ။ အပြင့္မရွိပဲ အပင္ခ်ည္း ဆုိရင္ ဘယ္လာ သိႏုိင္ပါ့မလဲ။ ပန္းအမ်ိဳးအစား နာမည္ေတြ ေပးထားတာလည္း စုံေနတာပဲ။ က်မကေတာ့ အပင္ေတြ ၾကည့္ရင္း အေရာင္ ဆင္တူေနတယ္ဆုိရင္ အမ်ိဳးတူတယ္ပဲ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ အေရာင္တူေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက မုိးေပၚ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပြင့္တယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း မုိးမခပင္လုိ ေျမၾကီးကုိ ျပန္ျပီး ဦးညႊတ္ျပီး ပြင့္ၾကတယ္။ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။

*****

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္က ဒီလုိအခ်ိန္မွာ အခုပန္းျခံကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လာခဲ့ဖူးေသးတယ္။ Osaka ကုိ ေရာက္ခါစေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ပန္းေတြ ပြင့္ေနတာ သေဘာက်ျပီး ဟုိနားလည္း ဓာတ္ပုံရုိက္၊ ဒီနားလည္း ဓာတ္ပုံရိုက္နဲ႔။ ဓာတ္ပုံ ရိုက္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ စိတ္အားသန္ေနတာ။ အခုတစ္ေခါက္ကေတာ့ ကုိယ့္ပုံခ်ည္းပဲ ၾကည့္ရတာ ရုိးေနလုိ႔ ပန္းပုံေတြပဲ မ်ားမ်ား ရိုက္ယူခဲ့တယ္။ ပန္းလာၾကည့္တဲ့သူ တခ်ိဳ႕ လည္း ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စတုိင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ထုတ္ျပီး ဓာတ္ပုံ ရိုက္ေနတာလည္း ျမင္ခဲ့ရတယ္။ စုံတြဲလာတဲ့ သူက်ျပန္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ကင္မရာ ျပန္ခ်ိန္ျပီး ဓာတ္ပုံ ရိုက္ယူၾကတယ္္။ ကုိယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကုိယ္ ပန္းပင္ေတြေအာက္ ထုိင္ျပီး ပန္းၾကည့္ရင္း( Hanami -花見) စားေသာက္ေနတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ယ္ရီပန္း ၾကည့္ပြဲေလာက္ေတာ့ ပန္းၾကည့္ပြဲ လုပ္တဲ့သူ မမ်ားလွဘူး။

ပန္းျခံထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီးေတာ့ ျပန္ခါနီး မက္မြန္ပန္း ဘြန္ဆုိင္းအပင္ေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ သြားေမာ့ခဲ့လိုက္ေသးတယ္။ အပင္ေတြကလည္း ေစ်းၾကီးလိုက္တာ။ အပင္ေသးေသး လက္ေတာက္ေလာက္ကေလးကုိ ဘြန္ဆုိင္းလုပ္ထားတာ ယန္း ၁၅၀၀၊ ၂၅၀၀၊ ၃၅၀၀၊ ၅၀၀၀ အစားစားပဲ။ အပင္ၾကီးေတြဆုိရင္ေတာ့ ယန္း ေသာင္းခ်ီျပီး ေပးရမွာ။ ေစ်းၾကီးေပမယ့္ ၀ယ္တဲ့သူေတြေတာ့ ၀ယ္ေနၾကတာပဲ။

*****

ဒီႏွစ္ ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပုံေတြရယ္ အရင္ႏွစ္မွာ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြ သြားလုိ႔ ရိုက္လာတဲ့ ပန္းပုံေတြရယ္ စုျပီး အားလုံး ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ Virtual Tour လုပ္ျပီး ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေပၚက Banner မွာ တင္ထားတဲ့ ပုံကလည္း သူငယ္ခ်ငး္ဆီက ေတာင္းျပီး ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ထားတဲ့ မက္မြန္ပန္းပုံပါပဲ။

မတ္လ ၃၊ ၂၀၀၉။

မ်က္မွန္

Image Link:

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကုန္ခါနီးတုန္း က ေဆး သြားစစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေဆးစစ္ခ ကုိေတာ့ ရုံးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ့ Insurance Company က အကုန္က် ခံပါတယ္။ ဘာေတြကုိ စစ္ရမယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ရဲ႕ အသက္နဲ႔၊ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေဆးစစ္ျပီးသား ေပၚမူတည္ျပီး လုိအပ္တာကို ဒီႏွစ္မွာ ထပ္စစ္ရတာပါ။ က်မတုိ႔ ရုံးက တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္ခါ စစ္ခုိင္းျပီး တခ်ိဳ႕ရုံးေတြက တစ္ႏွစ္မွာ ႏွစ္ခါ ေဆးစစ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္။ က်မအတြက္ ဂ်ပန္မွာ ေဆးစစ္ဖူးတာ ပထမဆုံး အၾကိမ္ပါ။

ေဆးစစ္တာက မျဖစ္မေန စစ္ရမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က မစစ္ခ်င္လုိ႔ သြားမစစ္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေဆးစစ္တာ မမွားဘူး ဆုိျပီး သြားစစ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ အျပင္မွာ ေဆးစစ္ခ်င္ရင္လည္း ပိုက္ဆံက ေပးရမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒါဆုိေတာ့ ရုံးက ေဆးစစ္ခိုင္းတဲ့ အခ်ိန္ စစ္လိုက္ရင္ ပိုက္ဆံ မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ရုံးက တခ်ိဳ႕သူေတြ က်ေတာ့လည္း သြားမစစ္ၾကပါဘူး။

ဒီတစ္ၾကိမ္ ေဆးစစ္ရတာက ေသြး၊ ဆီး၊ နား၊ မ်က္လုံး၊ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ အျပင္ အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔အတြက္ဆုိျပီး ရင္သားကင္ဆာနဲ႔ သားအိမ္ကင္ဆာပါ ထပ္စစ္ရပါတယ္။ အဲဒီလုိ ကင္ဆာရွိမရွိ စစ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ယန္း ၁၀၅၀ သပ္သပ္ ထပ္ေပးရတယ္။ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ သားအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ရင္သားကင္ဆာ အျဖစ္မ်ားလာတာမို႔ စစ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္က ကင္ဆာအတြက္ မစစ္ခ်င္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ပုိက္ဆံေပးစရာမလိုပါဘူး။ ေနာက္ျပီး သြားစစ္ရမယ့္ ရက္ကုိလည္း ရုံးကပဲ သတ္မွတ္ေပးပါတယ္။

*****

ေဆးစစ္ရမယ့္ ေန႔မွာ က်မနဲ႔အတူ အမ်ိဳးသားက အေဖာ္လိုက္ခဲ့ေပးပါတယ္။ သူက က်မအရင္ ေဆးစစ္ဖူးတာမုိ႔ ေဆးခန္းေနရာေရာ ေဆးစစ္ရမွာေတြေရာ ကုိ သိထားျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မ စစ္ရတဲ့ေန႔က အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႔ဆုိေတာ့ ေဆးရုံမွာ ေတြ႕ရတာ အမ်ိဳးသမီးေတြခ်ည္းပဲ။ တျခား ေယာကၤ်ားဆုိလုိ႔ က်မ အမ်ိဳးသားပဲ ရွိတယ္။ သူကေတာ့ က်မေၾကာင့္သာ ေဆးခန္းလိုက္လာရတယ္၊ အေတာ္ေလး အေနခက္ေနတဲ့ပုံပဲ။

ေဆးရုံေရာက္ေတာ့ ပထမဆုံး Form ျဖည့္ရတယ္။ ေနာက္ျပီး သူတုိ႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိလည္း Form ထဲမွာ ထည့္ေရးထားေသးတယ္။ က်မက ဂ်ပန္လုိ ေရးထားတာ သိပ္ မဖတ္တတ္တာမို႔ အဂၤလိပ္လုိ ေရးထားတဲ့ နမူနာ စာရြက္ေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒါကို ဖတ္ျပီး ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ မွာ အမွတ္ျခစ္ျပီး ေျဖလိုက္ယုံပဲ။ ျပီးေတာ့ ေဆးရုံက ထုတ္ေပးတဲ့ အက်ၤီကုိ လဲ၀တ္ရတယ္။ အေပၚယံေလာက္ပဲ စစ္မယ္ဆုိ ေဆးရုံ၀တ္စုံကုိ အေပၚပိုင္း အကၤ်ီပဲ လဲရပါတယ္။ အားလုံး စစ္ရမယ္ဆုိ ည၀တ္ရင္ဖုံးအကၤ်ီလုိမ်ိဳး လဲ၀တ္ရတယ္။ က်မက အားလုံး စစ္ရမွာမုိ႔ ည၀တ္ ရင္ဖုံး အက်ၤီကုိ ၀တ္ထားရပါတယ္။

*****

ေဆးစစ္မယ္ဆုိေတာ့ အရင္ဆုံး BMI (Body Mass Index) စစ္ရပါတယ္။ အဲဒါက ကုိယ္အေလးခ်ိန္နဲ႔ အရပ္ကုိ တုိင္းယူတာပါ။ ျပီးေတာ့ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ရတယ္။ ေနာက္ မ်က္လုံးစစ္ရတယ္။ က်မက နဂုိကလည္း မ်က္မွန္တပ္ရပါတယ္။ မ်က္မွန္က တပ္ခ်င္ရင္ တပ္လိုက္ မတပ္ခ်င္ရင္ ခၽြတ္ထားလိုက္ ဆုိေတာ့ မ်က္လုံးက ၾကည့္ရတာ သိသိသာသာကုိ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ အနီးဆုိရင္ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရေပမယ့္ ရထားဘူတာမွာ ရွိတဲ့ လမ္းညႊန္ေျမပုံ၊ လမ္းျပ ဆုိင္းဘုတ္ေတြဆုိ အေ၀းက ၾကည့္ရင္ ၀ါးတားတားနဲ႔မုိ႔ သိပ္မျမင္ရပါဘူး။ မ်က္မွန္သြားစမ္းမယ္ဆုိျပီး ခ်ိန္ေနတာလည္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိလာျပီ။ ပ်င္းေနတာေရာ ဘယ္နားသြားျပရမွန္းမသိ၊ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းမသိတာေရာ ေပါင္းျပီး မ်က္မွန္ မစမ္းမိတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း မ်က္လုံးက တျဖည္းျဖည္း အားနည္းလာပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မ်က္မွန္ကုိင္းကလည္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ကတည္းက လုပ္ခဲ့တာမုိ႔ အေတာ္ေလး ေဟာင္းေနျပီး ေဘးကားလုိ႔ တပ္မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း တပ္စရာ မ်က္မွန္မရွိေသးတာေၾကာင့္ ရွိတာပဲ ကုပ္ကပ္ျပီး တပ္ထားလိုက္၊ မတပ္ခ်င္ ခၽြတ္ထားလိုက္နဲ႔ လုပ္လာ လိုက္တာ ေဆးလည္း စစ္ေရာ ေကာင္းေကာင္းထိေတာ့တာပါပဲ။

မ်က္လုံးစစ္ဖုိ႔အတြက္ ဆရာမေလးက က်မကုိ “မ်က္ကပ္မွန္ တပ္သလား၊ မ်က္မွန္တပ္သလား” လုိ႔ေမးပါတယ္။ က်မက “မ်က္ကပ္မွန္ မတပ္ဘူး၊ မ်က္မွန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးရင္ တပ္ပါတယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ “အခု ပါ လာရင္ သြားယူျပီး တပ္ပါ” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း အိတ္ေတြ ထားတဲ့ေနရာ ျပန္လာျပီး ပါလာတဲ့ မ်က္မွန္အစုပ္ေလး ထုတ္တပ္ရင္း သူ႕ဆီ တစ္ခါ ျပန္ေျပးရပါတယ္။ မ်က္မွန္တပ္ျပီးေတာ့မွ သူက မ်က္လုံး စမ္းတဲ့ စက္ကေလးေပၚ မ်က္ႏွာအပ္ခုိင္းရင္း အထဲက “ဂ”ငယ္ ပုံစံမ်ိဳးစုံကုိ ၾကည့္ခိုင္းေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီ “ဂ” ငယ္ ပုံစံမ်ိဳးစုံ ေတြကုိ မ်က္စိ စစ္ဖူးသူတုိင္း သိၾကမွာပါ။ က်မ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ “ဂ”ငယ္ေတြမွာ နံပါတ္ ၁ ဂငယ္က အၾကီးဆုံး ျဖစ္ျပီး ဒုတိယ စာလုံး ဆုိရင္ နည္းနည္း ေသး လာပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း နံပါတ္ ၾကီးလာေလ စာလုံးေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသး ေသးလာတာေပါ့။ အဲဒီ ဆုိဒ္စုံ ဂငယ္ၾကည့္ခိုင္းေတာ့မွ က်မ မ်က္လုံးေတြ မေကာင္းေတာ့ဘူး ဆုိတာ ဘူးေပၚသလုိေပၚတာပါပဲ။

အစတုန္းက ကုိယ္ကုိကုိယ္ ညာေနေသးတယ္။ မေကာင္းေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ မေကာင္းဘူးလည္း ဆုိတာ သိမွ မသိတာ။ အခု ဆရာမက ၾကည့္ခုိင္းတဲ့ စက္ရဲ႕ အေပါက္ကေလးက ေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့ ဂငယ္မွာ က်မ ျမင္ရတာဆုိလုိ႔ နံပါတ္ ၁ ဂငယ္ပဲ ရွိျပီး က်န္တဲ့ ဂငယ္ေတြက အေပါက္ ဘယ္ဘက္ကုိ လွည့္ေနမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ ေ၀၀ါးေနတာပါပဲ။ ဆရာမက က်မကုိ “ ဂ ငယ္ ဘယ္ဘက္ လွည့္ေနလဲ ျမင္ရလား” လုိ႔ေမးရင္ က်မ ဘာမွ မျမင္ရလုိ႔ အဆင့္ ၁ ကေနကုိ မတက္ပါဘူး။ သူလည္း “ေသခ်ာ ၾကည့္ပါဦး” လုိ႔ေျပာျပီး ၂ ခါ ၃ ခါ ထပ္စစ္ေပမယ့္ ဂငယ္ရဲ႕ အဖြင့္ဘက္ကုိ မွန္ေအာင္မေျပာႏုိင္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး “မ်က္လုံး မေကာင္းဘူးပဲ” လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မ်က္လုံးျပီး နားစစ္တာေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းတယ္။ မွန္လုံခန္းထဲမွာ ေနရျပီး အသံတုိးတုိးေလး “တီ”လုိ႔ ၾကားရင္ လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ခလုပ္ေလးကုိ ႏွိပ္လိုက္ယုံပဲ။ အသံတုိးတုိး သြားေပမယ့္ အားလုံး ၾကားရပါတယ္။ (ေတာ္ေသးတာေပါ့ .. ၀ူး..)

ေသြးစစ္တာက ေသြးစုပ္တဲ့ ဆရာမေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။ လက္ထဲကို အပ္ၾကီး စိုက္ရက္သားကေန ေသြးေၾကာရွာမေတြ႕ပဲ ဟုိစမ္းဒီစမ္းနဲ႔ လက္ကုိ အပ္နဲ႔ ေမႊ႔ေနတာ ေသြးစုပ္တာ မနာပဲ သူအပ္နဲ႔ ေမႊ႕လုိ႔ အရမ္းနာပါတယ္။ ဆရာမက အသစ္မုိ႔ထင္တယ္။ အေၾကာရွာတာ သိပ္မကၽြမ္းက်င္ဘူး။ ပိန္လုိ႔ အေၾကာေတြေပၚေနတာ သူ႕က်မွ အေၾကာရွာမေတြ႕ဘူးရယ္လုိ႔။ လုိသေလာက္ ေသြးစုပ္ထုတ္ျပီးေတာ့ က်မလည္း တအားနာတာ ခပ္ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္တယ္။ ဒါေတာင္ သတၱိ အေတာ္ေကာင္းတာေနာ္။ တစ္ခ်က္မွ ေသြးစုပ္ထုတ္ေနတာကုိ မၾကည့္ဘူး။ မ်က္ႏွာေလး အသာလႊဲထားရင္း လုပ္ခ်င္သလုိသာ လုပ္၊ ထုတ္ခ်င္သလုိသာ ထုတ္ေတာ့လုိ႔ သေဘာထား လိုက္ေတာ့တယ္။ အပ္စြဲထုတ္လိုက္ေတာ့ ေသြးေတြ ထပ္ထြက္လာတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဆရာမလည္း ေတာင္းပန္လိုက္တာ ပ်ာေနတာပဲ။ အပ္စုိက္တဲ့ေနရာမွာ ေသြးေျခဥေနတာ ရက္အေတာ္ၾကာ ခံလိုက္ရတယ္။

က်န္တာေတြက ဓာတ္မွန္ရုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဆရာ၀န္နဲ႔ စမ္းသပ္ရတယ္။ ေဆးစစ္တာ ၇ မ်ိဳးေလာက္ရွိေတာ့ အေသးစိပ္ ေရးမျပေတာ့ဘူး။ ေဆးစစ္ျပီး ထြက္လာေတာ့ အမ်ိဳးသားက ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာမွာ ေစာင့္ေနတာပါ။ က်မကလည္း ေဆးစစ္ျပီးျပီးခ်င္း သူ႕ကုိ “က်န္တာေတြေတာ့ကိစၥမရွိဘူး။ မ်က္လုံးစစ္တာေတာ့ က်မယ္ထင္တယ္” လုိ႔ ေစာင့္ရတဲ့သူ အားရွိေအာင္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ ေဆးစစ္တဲ့အေျဖ သိရေတာ့လည္း မ်က္လုံးပဲ ေဆးက်ပါတယ္။

*****

ေဆးစစ္ျပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး စာေမးပြဲေျဖဖုိ႔ ရွိတာနဲ႔ မ်က္လုံး သြားစမ္းျပီး မ်က္မွန္အသစ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီမွာက မ်က္မွန္ လုပ္မယ္ဆုိရင္ မ်က္စိ အလကား စမ္းသပ္ေပးပါတယ္။ မ်က္မွန္ကုိင္းေတြကေတာ့ အစားစားပါပဲ။ က်မ လုပ္ခဲ့တဲ့ မ်က္မွန္ဆုိင္က မ်က္မွန္ကုိင္းနဲ႔ မွန္ကို ယန္း ၅၀၀၀ ေပးခဲ့ရတယ္။ အဲဒါ ေစ်းအသက္သာဆုံးပါ။ ေနာက္ျပီး မွန္မွာ UV Protect ထပ္ျဖည့္ခ်င္တယ္၊ အလြယ္တကူ အစင္း မထင္ခ်င္ဘူး ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ ပုိက္ဆံ သပ္သပ္ ထပ္ေပးရတယ္။ က်မ လုပ္ခဲ့တုန္းက မ်က္မွန္ကုိင္းေရာ ေနာက္ထပ္ function ထပ္ ထည့္တာက ၃ ခုဆုိေတာ့ ယန္း ၁၀၅၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။ ၁၀ မိနစ္ေစာင့္ျပီးတာနဲ႔ မ်က္မွန္ တစ္လက္ လက္ထဲ ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ မ်က္မွန္ထည့္ဖုိ႔ အိတ္ကိုေတာ့ ဆုိင္က လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။

အရင္တုန္းက မ်က္မွန္တပ္ေပးမယ့္ မ်က္လုံးက ၾကည့္ရတာ ၀ါးတားတားမုိ႔ အျမင္ သိပ္မၾကည္လင္ပါဘူး။ မ်က္မွန္အသစ္လည္း တပ္လိုက္ေရာ ၾကည့္ရတာ ၀ါးတားတား ျမင္ခဲ့သမွ် အရာအားလုံး ၾကည္လင္ ျပတ္သား ေနေတာ့ စစ တပ္ခ်င္း မေနတတ္ဘူး။ မ်က္မွန္အသစ္ရတဲ့ေန႔က မ်က္မွန္တပ္ျပီး Blog ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လိုက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္မွန္၀ယ္တုန္းက ရည္ရြယ္တာ စာေမးပြဲအတြက္ပါ။ မ်က္မွန္တပ္ျပီး Blog ဖတ္တာ ျမင္ေတာ့ က်မ အမ်ိဳးသား ရင္က်ိဳးပါတယ္။ စာဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ မ်က္မွန္အသစ္ တစ္လက္၀ယ္ေပးတာလုိ႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ အခုေတာ့ စာေမးပြဲလည္း တဆင့္ျပီးသြားတာမုိ႔ မ်က္မွန္ေလး တပ္လ်က္ Blog ေရးျပီး ပို႔စ္အသစ္ တင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၃၊ ၂၀၀၉။

Kanji Of The Year (2008)

ဂ်ပန္မွာ ဟိရဂန (Hiragana), ခတခန (Katakana) နဲ႔ တရုတ္စကားလုံး ခန္းဂ်ီး (Kanji) ကုိ သုံးတယ္ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ အခုေျပာမွာက ခန္းဂ်ီး (Kanji) စာလုံး အေၾကာင္းပါ။ ဂ်ပန္မွာ ဒီဇင္ဘာလေရာက္ျပီဆုိရင္ ျပီးဆုံးမယ့္ ခုႏွစ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးတစ္လုံးကို မဲေရြးခ်ယ္ျပီး စာလုံးေရးဆြဲတဲ့ပြဲကုိ ျပဳလုပ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကုိ မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်မ စကားစျမည္ေျပာဆုိရင္း သိခဲ့ရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မွာ ပုိ႔စ္အျဖစ္ ေရးဖုိ႔အတြက္ အင္တာနက္က website ေတြမွာ သိခ်င္တဲ့အခ်က္ေတြကုိ ရွာဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အဂၤလိပ္လုိ တုိက္ရုိက္ဘာသာျပန္ထားတာေတြလည္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီလုိေတြ ဖတ္ၾကည့္ရင္းက ေနာက္ဆုံး ဘယ္လုိမွ နားမလည္ေတာ့တဲ့အခါမွာ ရုံးက အလုပ္အတူတူ လုပ္တဲ့ ဂ်ပန္ဦးေလးၾကီးကုိ ေမးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုပုိ႔စ္မွာ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက website တစ္ခုတည္းကုိ ဖတ္ျပီး တိုက္ရုိက္ဘာသာျပန္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္ websiteနဲ႔ ဂ်ပန္လုိ website ေတြ ဖတ္ထားတာရယ္ အလုပ္ထဲက သူတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေမးျပီး က်န္တာေတြက ကုိယ္သိထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိ အေျခခံျပီး ေရးထားတယ္ဆုိတာ စကားခံပါရေစ။

*****

ဂ်ပန္မွာ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က စျပီး "今年の漢字" (Kotoshi no kanji) လုိ႔ေခၚတဲ့ "ဒီႏွစ္အတြက္ ခန္းဂ်ီးစာလုံး" ကုိ ႏွစ္စဥ္ ေရြးခ်ယ္လာတာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ၁၃ ၾကိမ္ေျမာက္ပါ။ ဒီပြဲကုိ Japanese Language Proficiency Kanji Society (日本漢字能力検定協会 ) က စီစဥ္က်င္းပတာပါ။ ႏွစ္စဥ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ကေန ဒီဇင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔အတြင္း အင္တာနက္ကျဖစ္ေစ၊ ပုိ႔စ္စကဒ္ပုိ႔ျပီးေတာ့ ျဖစ္ေစ၊ စာတုိက္ကျဖစ္ေစ စိတ္၀င္စားသူေတြက ဒီႏွစ္အတြက္ ကုိယ္ၾကိဳက္ရာ ခန္းဂ်ီး စာလုံးနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီခန္းဂ်ီး စာလုံးကုိ ေရြးခ်ယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိပါေရးျပီး ပို႔ေပးရပါတယ္။ မဲအမ်ားဆုံးရတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးကုိ Japanese Language Proficiency Kanji Society က ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ Kyoto ျမိဳ႕ Kiyomizu-dera Temple (清水寺) မွာ ေၾကျငာေပးျပီး ဘုရားေက်ာင္းက ဘုန္းၾကီးက အဲဒီ ခန္းဂ်ီးစာလုံး ကုိ ေရးဆြဲေပးပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးက တစ္လုံးထဲ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ စာလုံးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံးမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အေျခခံျပီး လက္ရွိ ျပီးဆုံးေတာ့မယ့္ႏွစ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳ ထင္ဟပ္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ "ဒီႏွစ္အတြက္ ခန္းဂ်ီးစာလုံး" က ဘာမ်ားျဖစ္မလဲဆုိျပီး လူအနည္းနဲ႔ အမ်ားဆုိသလုိ စိတ္၀င္စားၾကတာပါပဲ။

ဒီႏွစ္အတြက္ ေပးပုိ႔တဲ့ မဲေပါင္း ၁၁၁,၂၀၈ ထဲကမွ မဲ ၆,၀၃၁ နဲ႔ ပထမ ရသြားတဲ့ ခန္းဂ်ီး စာလုံးက ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ရရင္ “ေျပာင္းလဲျခင္း” (Change) ဒါမွမဟုတ္ “ထူးဆန္းျခင္း” (Strange) လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့「変」 “ဟန္း” ဆုိတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးပါ။

ဘာေၾကာင့္ ဒီစာလုံးကုိ ေရြးခ်ယ္လိုက္ရတာလဲ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ website တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မွာေျပာထားတာျခင္း မတူပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တူညီတာက နံပါတ္ ၁ အခ်က္ အေနနဲ႔ တကမၻာလုံး လူသိမ်ားတဲ့ အေမရိကန္ရဲ႕ သမၼတသစ္ေရြးခ်ယ္ပြဲမွာ အုိဘာမား (Barack Obama) ဟာ မဲဆြယ္ပြဲေတာက္ေလွ်ာက္ "Change" ဆုိတဲ့ စာလုံးကုိ Slogan အေနနဲ႔ အသုံးျပဳျပီး လက္ရွိသမၼတသစ္ ရာထူးကုိ အရယူႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ အေရးဟာ လႊမ္းမုိးမႈရွိတယ္ဆုိတာ သက္ေသျပလိုက္သလုိပါပဲ။

နံပါတ္ ၂ အခ်က္ကေတာ့ ဒီႏွစ္ပုိင္းအတြင္းမွာ ဂ်ပန္စီးပြားေရးေလာကမွာသာ မကပဲ ကမၻာ့စီးပြားေရးမွာ စေတာ့ရွယ္ရာေစ်း အတက္အက် အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယန္းေငြ တန္ဖုိးဟာ အေတာ္ေလးျမင့္မားလာျပီး အေမရိကန္ေဒၚလာေစ်းကေတာ့ ဒီႏွစ္အတြင္းမွာ ဆုိးဆုိးရြားရြားက်ဆင္းခဲ့တယ္။ လြန္ခ့ဲတဲ့ႏွစ္ေတြကဆုိ တစ္ေဒၚလာကုိ ယန္း တစ္ရာေက်ာ္အထက္မွာရွိေနရာကေန အခုဆုိ တစ္ေဒၚလာကုိ ယန္း ၉၀ ၀န္းက်င္နားမွာပဲ ကစားေနတယ္။ စီးပြားေရး အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာသာမက တျခားႏုိင္ငံေတြမွာပါ အဲဒီဂယက္က အခုထိ ရိုက္ခတ္ေနတုန္းပါပဲ။

ေနာက္ နံပါတ္ ၃ အခ်က္ အေနနဲ႔က ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုိ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဂ်ပန္ရ႕ဲ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ႏွစ္အစမွာ တရုတ္ျပည္ကေန တင္သြင္းတဲ့ ရယ္ဒီမိတ္ ဖက္ထုပ္ထဲမွာ ပုိးသတ္ေဆးေတြ႕ရာကေန ဇာတ္လမး္စခဲ့တယ္ဆုိရမွာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး စားသုံးလုိ႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ တျခားျပည္ပႏုိင္ငံေတြက တင္သြင္းလာတဲ့ ဆန္ေတြကုိ စက္မႈလုပ္ငန္း (industrial) လုပ္ကုိင္သူေတြကုိ ထုတ္ေရာင္းရမယ့္ အစား အရက္၊ မုန္႕အစရွိတဲ့ ျပည္တြင္းစားေသာက္ကုန္ ထုတ္လုပ္တဲ့ သူေတြကုိ ထုတ္ေရာင္းထားတာကုိ အခုႏွစ္မွာမွ ေဖာ္ထုတ္ စစ္ေဆးေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအခ်က္ဟာလည္း ဂ်ပန္ျပည္လုိ တုိင္းျပည္ အေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အင္မတန္ ဆုိးရြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ တရုတ္ျပည္က တင္သြင္းလာတဲ့ မယ္လမင္း ပါတဲ့ ႏုိ႔မႈန္႔ကုိ သုံးျပီး ဂ်ပန္ျပည္တြင္းက စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းတခ်ိဳ႕မွာ ျပန္အသုံးျပဳတာေတြ ရွိလာတယ္။ ဒီလုိ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ နမူနာယူျပီး ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္း ၀ယ္ယူရာမွာ အရင္တုန္းကလုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာမထားပဲ Food Security အေနနဲ႔ သတိထားဆင္ျခင္ရမယ္ဆုိတဲ့ အေတြး စိတ္ကူးေတြ ေျပာင္းလဲလာၾကတယ္လု႔ိလည္း ဆုိပါတယ္။

နံပါတ္ ၄ အခ်က္ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အေျပာင္းအလဲပါပဲ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ရွင္ဇုိအဘဲ (Shinzō Abe) က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေနရာ ရလာျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဖုကုဒါ (Yasuo Fukuda) ဟာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အကုန္မွာ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ရာထူးလႊဲေျပာင္းယူျပီး တစ္ႏွစ္အၾကာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ လက္ရွိ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ တရုိအစုိ (Taro Aso) ကုိ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး အခ်က္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ျပီးခဲတ့ဲလက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးသိပၸံပညာရွင္ေတြ ႏုိဘယ္ဆုရတာရယ္ ေပက်င္းကမၻာ့အုိလံပစ္မွာ ဆုတံဆိပ္ေတြ ဆြတ္ခူးႏုိင္တာကုိ ၾကည့္ျပီး ဂ်ပန္ျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္မွာ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

ဒုတိယ အမ်ားဆုံး မဲရတဲ့ စာလုံးက ေရႊ　(Gold - 金) လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ စာလုံးျဖစ္ျပီး ေပက်င္းအုိလံပစ္မွာ ဂ်ပန္က ေရႊတံဆိပ္ဆုရခဲ့တာေတြကုိ ရည္ညႊန္းတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တတိယစာလုံးက စေတာ့ရွယ္ရာေစ်းေတြ က်ဆင္းတာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕လူေတြကလည္း က်ဆင္းျခင္း　(Fall/Drop - 落)　လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ စာလုံးေတြ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကစျပီး ေရြးလာခဲ့တဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးေတြျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အရမး္စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာငး္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီစာလုံးကို ေရြးခ်ယ္ရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကလည္း သူ႕ေခတ္ သူ႕အခါအရေတာ့ သင့္ေလ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရျပီး အနည္းဆုံးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ဂ်ပန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ အခ်ိဳ႕ကုိ အၾကမ္းအားျဖင့္ သိရွိႏုိင္ပါတယ္။

*****

အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲေနတာ အခ်ိန္စကၠန္႔အမွ်ပါပဲ။ ေနာင္လာမယ့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ ဂ်ပန္ျပည္တြင္းမွာ ဘာေတြ ျဖစ္လာမယ္၊ ကမၻာ့အေရးမွာ ဘာေတြျဖစ္မယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ ၾကိဳမသိႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လာမယ့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ေရြးခ်ယ္မယ့္ စာလုံးဟာ ေကာင္းေသာ အဓိပၸာယ္ေဆာင္တဲ့ ခန္းဂ်ီး စာလုံးျဖစ္ပါေစလုိ႔ ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။

ဒီဇင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၈။

Ref:
http://japanvisitor.blogspot.com/2008/12/kanji-character-for-2009-change.html
http://www.japanprobe.com/?p=7772
http://en.wikipedia.org/wiki/Kanji_of_the_year
http://sankei.jp.msn.com/life/trend/081212/trd0812121830010-n1.htm

ပြဲေစ်းတန္း

ႏုိ၀င္ဘာလ ဆုိေတာ့ ရုံးနားမွာ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ Shinno ပြဲေတာ္ခ်ိန္ ေရာက္လာျပန္ပါျပီ္။ မႏွစ္က ပြဲေတာ္ အေၾကာင္းကုိ ဒီပုိ႔စ္ မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီေန႔က ၂၂ ရက္ေန႔ဆုိေတာ့ ပြဲေတာ္ စတဲ့ရက္ပါ။ ဒီက ပြဲေစ်းတန္းကုိ ေလွ်ာက္မိေတာ့ ျမန္မာျပည္က ပြဲေစ်းတန္းေတြကုိ သတိရမိတယ္။

*****

အရင္ မဆလ ေခတ္တုန္းကေတာ့ က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ ပြဲေစ်းဆုိရင္ လြတ္လပ္ေရးကြင္းလုိ႔ ေခၚတဲ့ ကြင္းၾကီးထဲမွာ က်င္းပေလ့ရွိတယ္။ ကြင္းကလည္း အက်ယ္ၾကီးပဲ။ အလည္မွာ ေရကန္ၾကီးလည္း ရွိတယ္။ ဇာတ္ပြဲ၊ ရုပ္ရွင္ရုံ၊ မိန္းမလ်ာေတြ ကတဲ့ ဇာတ္ရုံေတြ အျပင္ တျခားရုံေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ဆုိ ကားလုိလုိ ေလယာဥ္ပ်ံလုိ လည္ေနတဲ့ ရဟတ္အေသးေတြလည္းရွိတယ္။ ရဟတ္ၾကီးေတြကုိေတာ့ လူၾကီးေတြ စီးေနၾကတာ ေဘးကပဲ အသာေငးဖူးတယ္။ တခါမွေတာ့ မစီးဖူးဘူး။ တခ်ိဳ႕လည္း ေၾကာက္လန္႔ျပီး ရႈးရႈးေတြ ေပါက္ခ်တယ္လုိ႔ ေျပာသံ ၾကားဖူးတယ္။

ေခတ္ကာလ ေရြ႕လ်ားလာေတာ့ လြတ္လပ္ေရးကြင္းၾကီးလည္း ဘုရင့္ေနာင္လမ္း ေဖာက္လိုက္တာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲပါေလေရာ။ ကြင္းထဲမွာရွိတဲ့ ကန္ၾကီးလည္း လမ္းေဖာက္ဖုိ႔ဆိုျပီး ေျမဖုိ႔ပစ္လိုက္ၾကတယ္္။ တခ်ိဳ႕လည္း သိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ အင္းစိန္ ဘီအုိစီ မွတ္တုိင္နားက ကြင္းအက်ယ္ၾကီးပါ။ အခုဆုိရင္ အဲဒီေနရာမွာ ဂက္စ္ ဆုိင္ျဖစ္သြားျပီ။ ေနာက္ေတာ့ လြတ္ေနတဲ့ ေျမေနရာေတြမွာ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာေတြ ေဆာက္လိုက္တာ လြတ္လပ္ေရးကြင္းဆုိတာ သမုိင္းထဲမွာ က်န္ခဲ့ျပီလုိ႔ ေျပာရမလုိပါပဲ။ အင္းစိန္မွာ လြတ္လပ္ေရးကြင္းၾကီး မရွိေတာ့ ပြဲေစ်းေတြက အဆင္ေျပတဲ့ေနရာေတြမွာပဲ က်င္းပရေတာ့တာေပါ့။ အရင္တုန္းကလုိမ်ိဳး ဇာတ္ေတြ ဘာေတြလည္း မသြင္းႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။

က်မတုိ႔ အိမ္နားမွာဆုိရင္ ရပ္ကြက္က စုေပါင္းတည္ထားတဲ့ ဘုရားတစ္ဆူရွိပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ ဘုရားပြဲေတာ္ရက္ဆုိရင္ ရပ္ကြက္က ေစ်းသည္ေတြေရာ တျခားက ေစ်းသည္ေတြပါ ပြဲေစ်းေရာင္းၾကတယ္။ လက္ထုိးရုပ္ကတဲ့ ဇာတ္ရုံလည္း ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဟတ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ တခါတေလလည္း ေမ်ာက္၊ ေခြးတို႔လုိ အေကာင္ေလးေတြကုိ အကၤ်ီေလးေတြ ၀တ္ေပးထားျပီး သူတုိ႔ကုိ အမူအရာလုပ္ခိုင္းတဲ့ ဇာတ္ရုံလုိမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ သီခ်င္းဆုိခိုင္းတယ္နဲ႔တူတယ္။ တစ္ညမွာ ၃ ပြဲေလာက္ ျပရင္ အေခါက္တုိင္းက ဒီသီခ်င္းပဲ ဆုိေနတာ။ အျပင္က နားေထာင္ေနတဲ့ က်မတုိ႔ေတာင္ အလြတ္ရတယ္။ ကားဂိတ္နားမွာဆုိေတာ့ လူလည္း စုံတယ္။ ေစ်းသည္လည္းစုံတယ္။

ဘုရားပြဲဆုိေတာ့လည္း အစားအစာ ေရာင္းတဲ့သူရွိသလုိ ကေလးေတြအတြက္ အရုပ္မ်ိဳးစုံ ေရာင္းတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကြင္းပစ္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလေသနတ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ပစ္ျပီး ပစၥည္းယူတဲ့ ကစားပြဲမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ မုန္႔ဆုိင္ဆုိလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ မုန္႔လင္မယား၊ ေရမုန္႔ ၊ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္၊ ဘိန္းမုန္႔၊ မုန္႔လုံးၾကီး၊ မုန္႔ေလေပြ စတဲ့ ဆုိင္ေသးေတြက စျပီး မုန္႔ဟင္းခါး အသုပ္စုံ ၊ အေၾကာ္စုံ၊ ဘူးသီးေၾကာ္္ စတဲ့ ဆုိင္ၾကီးေတြ အဆုံးေပါ့။ အဲဒီလုိ ေစ်းဆုိင္ေတြက ပြဲေစ်းတုိင္း မပါမျဖစ္မဟုတ္လား။ ေနာက္ျပီး ၀က္သားတုတ္ထုိးေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြလည္း ၂ ဆုိင္ ၃ ဆုိင္။ တခ်ိဳ႕လည္း လက္ဆြဲလို႔ရျပီး သယ္လုိ႔ လြယ္တဲ့ ျခင္းလုိမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေရာင္းေနတာ ရွိသလို က်က်နန ခုံေလးေတြ ခ်ျပီး ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြလည္း ရွိတယ္။ “ေပါင္ ၁ ခါခ်ိန္ ၅ က်ပ္” လုိ႔ ေရးထားျပီး ဖေယာင္းတုိင္ေလးေတြ ထြန္းထားတဲ့ ဆုိင္ေလးေတြလည္း မနည္းဘူး။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ၂၀ က်ပ္ျဖစ္လာတယ္ ထင္တယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီလဲ မေျပာတတ္ဘူးရယ္။ စကၠဴနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ဗႏၶဳလဦးထုပ္ေတြ ဓားေတြ ေရာင္းတဲ့ ေစ်းသည္ေတြလည္း ေတြ႕ရတတ္တယ္။ က်န္ေက်ာင္းေခတ္ ေရာက္လာေတာ့ ဗႏၶဳလဦးထုပ္ေနရာမွာ က်န္ေက်ာင္းဦးထုပ္ေတြ အစားထုိးျပီး ေရာင္းၾကတယ္။ မ်က္ႏွာဖုံးအတု ေရာင္းတာေတြလည္း ပါတယ္။ တျခား တုိလီထြာလီေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အကုန္ေတာ့လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

အရင္တုန္းက ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတဲ့ မုန္႔ေတြက စားလုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ဘူးသီးေၾကာ္ဆုိရင္လည္း ပြဲေစ်းတန္းက ဘူးသီးေၾကာ္က ပုိျပီး အရသာ ရွိသလုိပဲ။ ဘူးသီးေၾကာ္ကုိ အခ်ဥ္ရည္နဲ႔ ဆလတ္ရြက္နဲ႔ အတူစားတာ သတိရမိတယ္။ ျပီးရင္ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္လည္း ၾကိဳက္တယ္။ ေရမုန္႔ကေတာ့ အိမ္က ၀ယ္ေကၽြးရင္ စားလိုက္တာပဲ။ အရမး္အၾကိဳက္ၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အခုေနာက္ပုိင္း ပြဲေစ်းမွာ ေရာင္းတဲ့ ေစ်းဆုိင္ေတြလည္း ေရာင္းရတာ မကုိက္လုိ႔လား မသိဘူး၊ အရသာ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ ျဖစ္သလုိ ေရာင္းေနရတာဆုိေတာ့ ဖုန္ကလည္း တေထာင္းေထာင္းပဲ။ ဘာမွလည္း အုပ္ထားျပဳထားျခင္း မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ပြဲေစ်းလုပ္ရတာက ကားလမ္းေပၚျဖစ္ကုန္တာဆုိေတာ့ သြားလာရတာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အိမ္နားမွာ လုပ္တဲ့ ပြဲေစ်းတန္းေတာင္ မေလွ်ာက္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။

*****

Shinno ပြဲေတာ္ရဲ႕ ပြဲေစ်းတန္းကလည္း ရန္ကုန္ပြဲေစ်းတန္းနဲ႔ ဆင္ပါတယ္။ ဇာတ္ရုံေတြ ဘာေတြေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ မုန္႔ဆုိင္ေတြ မ်ားတယ္။ ဂ်ပန္မုန္႔မ်ိဳးစံုေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဆုိင္၊ ျမန္မာျပည္က မုန္႔လင္မယားနဲ႔ ဆင္တဲ့ တာကုိရာကိ (takoyaki) ၊ ျပီးေတာ့ ရာသီဥတု ေအးလာလုိ႔ ဂ်ပန္ေတြ စားတတ္တဲ့ အုိဒန္း (Oden) လုိ ဆုိင္ေတြ၊ အသားကင္ဆုိင္၊ ၾကက္သားေၾကာ္ဆုိင္္၊ မုန္႔အခ်ိဳေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္၊ ramen ေခါက္ဆြဲဆုိင္၊ ကေလးေတြအတြက္ ကစားစရာဆုိင္ေတြလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိင္ေတြက အေနာက္ဖက္မွာ ထုိင္စားလုိ႔ရေအာင္ က်က် နန ျပင္ေပးထားတယ္။ ပြဲေတာ္လာတဲ့သူေတြက ၀ယ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စားသြားၾကတာမ်ားပါတယ္။

က်မတုိ႔ ေရာက္သြားေတာ့ ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ လူသိပ္မမ်ားေသးေတာ့ ဆုိင္ေတြလည္း အေရာင္းအ၀ယ္ ေကာင္းတဲ့ပုံမရပါဘူး။ ဒီတစ္ပတ္မွာ ပိတ္ရက္ ၃ ရက္ ရတဲ့အျပင္ အခုခ်ိန္ကလည္း မုိမိဂ်ိအရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းေနတာဆုိေတာ့ တျခားေနရာေတြကုိ ခရီးထြက္တဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ က်မတုိ႔ကသာ ပြဲေစ်းတန္း မေလွ်ာက္ရတာ ၾကာလုိ႔ တကူးတက သြားၾကတာ။

ပြဲေစ်းတန္းဆုံးရင္ Osaka မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ မိဒုိးဆုဂ်ိ (Midosuji ) လမး္မက်ယ္ၾကီးကုိ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာ စိုက္ထားတဲ့ အိခ်ိဳးပင္ ( ichou イチョウ) ရဲ႕ အရြက္ေတြက အခုဆုိရင္ ရာသီဥတု ေအးလာလုိ႔ ၀ါတဲ့ဘက္ကုိ အေရာင္ ေျပာင္းကုန္ပါျပီ။ အပင္ရဲ႕ အရြက္ကုိ အနီးကပ္ ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ အေပၚ Banner က အတုိင္းပါပဲ။ ဒီေန႔ ေန႔လည္ ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္တုန္းက ရုိက္လာခဲ့တဲ့ ေစ်းဆုိင္ပုံေတြေရာ၊ ၀ယ္စားခဲ့တဲ့ မုန္႔ေတြေရာ Blog ေပၚကေနတဆင့္ ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

*ပြဲေတာ္ရွိတဲ့ လမ္း

*လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္ မုန္႔ဆုိင္ေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ကုိယ္၀ယ္စားခဲ့တဲ့ မုန္႔ဆုိင္ေလာက္ပဲ ဓာတ္ပုံရုိက္ယူခဲ့ရတယ္။

*ေအာက္ကပုံေတြက ကေလးေတြအတြက္ အရုပ္ဆုိင္ေတြပါ။ ပထမဆုံးပုံက မွ်ား ၃ ေခ်ာင္းနဲ႔ ပစ္ရတာ။ ပစ္လိုက္တဲ့ေနရာေပၚမူတည္ျပီး အမွတ္ေတြ ကြဲသြားတာေပါ့။ ရမွတ္ေပၚမူတည္ျပီး အရုပ္ေတြ ေပးတာ။

*ကေလးေလးကုိ သေဘာက်လုိ႔ တမင္ရုိက္ယူထားတာ။ ကေလးေတြကုိ ေရထဲက အရုပ္ေလးေတြ ဆယ္ယူခိုင္းတာပါ။ ေပးလိုက္တဲ့ ဇကာခြက္ေလးက ပါးပါးေလးရယ္။ ေျဖးေျဖးခ်င္းခပ္မွ အရုပ္ေတြက ရမွာ။ ကေလးေတြက သူတ႔ိုအားေလးနဲ႔ ဆယ္တာေတာင္ ခဏေလး ဇကာျပဲသြားတယ္။ တစ္ခါဆယ္ရင္ ယန္း ၅၀၀ ေပးရတယ္။ ဆယ္လုိ႔ ရရ မရရ ကေလးေတြကုိ ေရထဲက အရုပ္ေလး ၃ ခုယူခ်င္ရင္ ယူလုိ႔ရတယ္။ မယူခ်င္ရင္လည္း ကာတြန္းရုပ္ လက္ကုိင္အိတ္ေလးေတြ ယူလုိ႔ရတယ္။

*အေပၚက ကစားနည္းအတုိင္းပါပဲ။ ငါးေတြ လိုက္ဖမ္းရတာ။ တခါဖမ္း ယန္း ၃၀၀၊ ၄၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ကေလးေတြအသက္အရြယ္ေပၚလိုက္ျပီး ေပးရတာေပါ့။ ဖမ္းလုိ႔ရတဲ့ ငါးေတြကုိ အိမ္ကုိ ယူသြားလုိ႔လည္း ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေလးေတြက ငါးေတြ ဆယ္ျပီးသြားေတာ့ Bye Bye ဆုိျပီး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္။

*ဒီမုန္႔ကုိ ဓာတ္ပုံခ်ည္းပဲ ျမင္ရရင္ ဘာမုန္႔မွန္းသိမယ္ မထင္ဘူးရယ္။ က်မကေတာ့ တကယ္ကုိ မသိခဲ့ဘူး။ ငွက္ေပ်ာသီးကုိ ေခ်ာကလက္အရည္သုတ္ျပီး ေရာင္းတာ။ အခ်ိဳမၾကိဳက္လုိ႔ မ၀ယ္စားျဖစ္ဘူး။ တမင္ ဓာတ္ပုံရိုက္ယူထားတာ။

*အထုပ္ၾကီးက ယန္း ၁၀၀၀ တဲ့။ အေသးက ယန္း ၅၀၀။

*ေစ်းဆုိင္ေနာက္ဖက္မွာ ထုိင္ စားလို႔ရေအာင္ ေနရာခင္းထားတာ။ လူရွင္းလို႔ ဓာတ္ပုံရိုက္လုိ႔ရတာ။ အဲဒီ ဆုိ္င္က ေရာင္းတာ အသားကင္နဲ႔ အေအးမ်ိဳးစုံပါ။ ေအာက္က ကမာေကာင္ နဲ႔ ျပည္ၾကီးငါးကင္ကုိ ယန္း ၁၀၀၀ ေပးလိုက္ရတယ္။ တစ္ခု ယန္း ၅၀၀။ ၀ယ္စားလိုက္တာ မတန္ဘူး..

*ေခါက္ဆြဲဆုိင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေရာင္းေနတဲ့ ဘုိးဘုိးၾကီးကုိ သနားတာနဲ႔ ၀ယ္စားလာတာ။ တစ္ပြဲ ယန္း ၅၀၀ ေပးရတယ္။

*ပဲြေစ်းတန္းဆုံးရင္ Osaka ရဲ႕ နာမည္ၾကီးတဲ့ လမ္းမက်ယ္ၾကီးကုိ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္မွာက Branded ဆုိင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အရြက္၀ါေနေတာ့ မီးပြိဳင့္နီေနတုန္း ၂ ေယာက္သား လမ္းလယ္ကေန တက္ရုိက္ထားၾကတာ။

ႏုိ၀င္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၀၈။

Multitasking

အခုတေလာ စိတ္တုိင္းမက်တဲ့ ကိစၥေတြ ခဏခဏ ၾကံဳေနရတယ္။ က်မကလည္း ဘယ္အရာမွ စိတ္ထဲ ျမိဳသိပ္မထားတတ္သလုိ စိတ္ သိပ္မရွည္တတ္ပါဘူး။ “၀ုန္း” ဆုိ “ဒုိင္း” လုပ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တာမ်ိဳး။ (စာဖတ္ရင္း သိပ္လည္းေၾကာက္မေနၾကပါနဲ႔။ စကားအျဖစ္ေျပာတာပါ.. :D) အဲဒီေတာ့ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ကုိယ့္ရုိးကားယားေတြ ျဖစ္လာျပီဆုိရင္ မ်က္စိေနာက္ျပီး သိပ္ၾကည့္မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ “လူတစ္ေယာက္က အလုပ္ ၂ ခု ၃ ခုကုိ တျပိဳင္တည္းလုပ္တာ မ်က္စိေရွ႕မွာ ၾကံဳဖူးလားဟင္?” ရထားစီးရင္း စာအုပ္ဖတ္တာမ်ိဳး၊ TV ၾကည့္ရင္း ထမင္းစားတာမ်ိဳးကုိ မဆုိလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အလုပ္ ၂ ခု ၃ ခု တျပိဳင္တည္း လုပ္တတ္တဲ့ သူေတြရဲ႕ အက်င့္ ေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကုိ ထိခိုက္ႏုိင္တာေတြ ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္တာက သူငယ္ခ်င္းတုိ႔လည္း အဲဒီလုိ လူမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ရင္ သတိထားေနႏုိင္္ေအာင္လုိ႔ပါ။

*****

က်မက လက္ကုိင္ဖုန္း ကုိင္ရတာကုိ ၾကိဳက္တဲ့အထဲမွာ မပါ ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ကေန အေလ့အက်င့္ေကာင္းေလး ပါလာတယ္ေျပာရမလား။ ကိုယ့္မိဘေတြကလည္း အရာရွိအသုိင္းအ၀ုိင္းက မဟုတ္ေတာ့ GSM ေပါက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းလည္း မရွိဘူး။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ GSM ေစ်းကြက္က သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ သိန္း ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ ေလာက္ ရွိမွ လက္ကုိင္ဖုန္း နဲ႔ ဟန္ေရးျပလုိ႔ရမွာကုိး။ ကုိယ့္၀င္ေငြကလည္း ျမန္မာက်ပ္ေငြ ေသာင္းဂဏန္းေလးဆုိေတာ့ လက္ကုိင္ဖုန္းကုိင္ဖုိ႔ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်မအတြက္ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ခ်က္ထဲမွာ လက္ကုိင္ဖုန္း မပါ ပါဘူး။ အိမ္ဖုန္းရွိရင္ ရျပီ။ တကယ္လုိ႔ အိမ္ဖုန္း မရွိဘူးဆုိရင္လည္း ရေသးတယ္။ ဆက္သြယ္ေရးကေန လုပ္ေပးထားတဲ့ ဖုန္းေျပာလုိ႔ရတဲ့ ေနရာေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒါမွ မရတဲ့အဆုံး ဖုန္းရွိတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းဆီမွာ အကူအညီေတာင္းျပီး ေျပာလုိ႔ရရင္ေတာ္ျပီေလ။ အဲဒီလုိ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႔ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ ရင္းႏွီးေနျပီးသား။ ပထမတစ္ေခါက္ ဂ်ပန္လာတုန္းကလည္း လက္ကုိင္ဖုန္း ၀ယ္မကုိင္ခဲ့ဘူး။ တစ္ႏွစ္ထဲေနရမွာ ေသခ်ာတာေရာ ျပီးေတာ့ အရွင္းဆုံး ေျပာရရင္ ပိုက္ဆံႏွေျမာတာလည္းပါတာေပါ့။ ေနာက္ ထုိင္းေရာက္ေတာ့လည္း လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ရတာေတာင္ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ၂ ေယာက္ေပါင္းျပီး ရုံးက အလကားေပးထားတဲ့ လက္ကုိင္ဖုန္းပဲ သုံးတယ္။ ကိုယ့္ပုိက္ဆံနဲ႔ ၀ယ္မကုိင္ခဲ့ဘူး။

အခုတေခါက္ ဂ်ပန္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားက က်မအတြက္ လက္ကုိင္ဖုန္းတစ္လုံး ၀ယ္ေပးပါတယ္။ က်မက မလုိဘူးလုိ႔ ေျပာေပမယ့္ ေရာက္ခါစ သူက အလုပ္ဆင္းရျပီး က်မက အလုပ္မရေသးေတာ့ အိမ္မွာ ေနရတာမို႔ စိတ္မခ်ဘူး ဆိုျပီး တလက္စတည္း ၀ယ္လိုက္လုိ႔သာ ၀ယ္ျဖစ္သြားတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း ဖုန္းနံပါတ္ေပးရင္ ၂ ေယာက္လုံးရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားလုိက္တယ္။ အဲဒီဖုန္းကုိ တခါတေလဆုိရင္ ေမ့ေတာင္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကဆုိ ဖုန္းဆက္တုိင္း မကုိင္လုိ႔တဲ့။ က်မကလည္း က်မပဲ။ အေရးအေၾကာင္း ကိစၥၾကီးငယ္မရွိပဲ ဖုန္းကုိ လက္က တကုိင္ကုိင္ မလုပ္တတ္ဘူး။ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔လည္း တခါမွ မရိုက္ၾကည့္ဖူးဘူး။ ေနာက္ျပီး ေတာ္ရုံလည္း ကုိယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္မယ့္သူ မရွိဘူးေလ။ message ဆုိရင္ အရင္တုန္းက လုံး၀ကုိ မႏွိပ္တတ္တာ။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ဆရာမေတြနဲ႔ message ပုိ႔ရင္း ခလုတ္ေတြကုိ သုံးတတ္သြားတာ။ Message တခါပုိ႔ဖုိ႔ အေရး ဖုန္းေပၚက ခလုတ္ေတြ ရွာေနရတာနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ဖုန္းဆက္ျပီးေျပာလိုက္တာမွ အခ်ိန္ကုန္သက္သာေသးတယ္လုိ႔ပဲ ေတြးမိ္တယ္။ ေနာက္ျပီး လက္ကုိင္ဖုန္း နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥအားလုံးကုိ အမ်ိဳးသားပဲ တာ၀န္ယူတယ္။ ဥပမာ ဖုန္း charging သြင္းေပးလည္း သူပဲ။ အားျပည့္သြားလုိ႔ မနက္ရုံးတက္ခါနီး အိတ္ထဲျပန္ ထည့္ေပးထားလည္း သူပဲ ဆုိေတာ့ က်မက ကုိယ့္မွာ လက္ကုိင္ဖုန္း တစ္လုံးရွိေနပါလားဆုိတာ လုံး၀ကုိ ေမ့ေနတာပါ။

ဒီရက္အတြင္း လက္ကုိင္ဖုန္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာေတြ ခဏခဏ ၾကံဳရေတာ့ အခုဆုိရင္ လက္ကုိင္ဖုန္းကုိ နည္းနည္းေတာင္ အျမင္ကပ္လာသလုိပဲ။ အမွန္ကေတာ့ ဖုန္းနဲ႔မဆုိင္ပါဘူး။ ဖုန္းကိုင္တဲ့သူေတြနဲ႔ပဲ ဆုိင္တာပါ။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ.. ဂ်ပန္မွာက လူတုိင္း လက္ကုိင္ဖုန္း ကုိင္ၾကတယ္ေလ။ ကေလးေလးေတြ ဆုိရင္လည္း လည္ပင္းမွာ အေမေတြက ဆြဲၾကိဳးလုိ ခ်ိတ္ဆြဲေပးထားေတာ့ သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္လိုက္ရင္ ၄ ႏွစ္ ၅ ႏွစ္အရြယ္ေတြက စက္ဘီးနဲ႔ လက္ကုိင္ဖုန္းနဲ႔။ လူတုိင္း ဖုန္းကိုင္ၾကတာလည္း မေျပာနဲ႔။ သူတုိ႔အတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး အသုံး၀င္ပုံရတယ္။ ကုိယ္ကပဲ မသုံးတတ္တာလား။ သူတုိ႔ကပဲ အသုံးခ် လြန္ေနတာလား။ တခုခုပဲ။ ဖုန္းနဲ႔အင္တာနက္ သုံးတယ္။ ဖုန္းနဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ ဖုန္းနဲ႔ တီဗြီၾကည့္တယ္။ ဖုန္းကေန game ေဆာ့တယ္။ ဖုန္းထဲမွာ ရွိတဲ့ ၀တၳဳဖတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လက္ကုိင္ဖုန္းက သူတုိ႔အတြက္ တကယ္ကုိ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္း တစ္ခုလုိျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီလုိ အသုံးက်လြန္းေတာ့ လူေတြဟာ စက္ဘီးစီးရင္း ဖုန္းနဲ႔ message ရုိက္တယ္။ ရထားေပၚမွာ ဖုန္းကုိင္ျပီး game ေဆာ့ရင္ ေဆာ့၊ မေဆာ့ရင္ အင္တာနက္ၾကည့္၊ ဒါမွမဟုတ္ message ရုိက္ေပါ့။ ကားေမာင္းရင္း ဖုန္းနဲ႔ message ရုိက္တယ္။ ရထားဘူတာကေန တေနရာရာကုိ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း Baseball ပြဲကုိ ဖုန္းကေနၾကည့္တယ္။ အဲဒီ style ေတြက တျခားႏိုင္ငံေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အေတာ္ေလး ေခတ္စားတယ္ ဆုိရမယ္။ အဲဒီလုိမလုပ္တဲ့သူဆုိရင္ ေသခ်ာတယ္ အဲဒါ က်မလုိ အူေၾကာင္ၾကားပဲျဖစ္မွာပဲ။

ေျပာခ်င္တာက အခုမွစတာ။ ဟုိတေလာက ဂ်ပန္က သတင္းတစ္ခုမွာ နားေထာင္လိုက္ရတယ္။ ယာဥ္တုိက္မႈျဖစ္တဲ့ အမႈနဲ႔ စက္ဘီးတုိက္မႈျဖစ္တဲ့အမႈဆုိရင္ စက္ဘီးတုိက္မႈေတြ ပုိမ်ားလာတယ္ဆုိပဲ။ က်မကေတာ့ စိတ္ထဲကေန “ျဖစ္ႏုိင္တယ္” လို႔ ေကာက္ခ်က္ ခ်လိုက္ေသးတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ဂ်ပန္မွာက ကား၊ ရထား အျပင္ သြားလာလုိ႔ အလြယ္ဆုံး ယာဥ္က စက္ဘီးပဲဆုိေတာ့ လူတုိင္းစက္ဘီးစီးၾကတယ္။ စက္ဘီးစီးရင္ ရုိးရုိးမစီးၾကဘူး။ သီခ်င္းနားေထာင္ဖုိ႔ MP3 Player ဒါမွမဟုတ္ IPOD ကုိ နားထဲတပ္္ထားတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ဖုန္းနဲ႔တဆင့္ ear phone ေလးခ်ိတ္ျပီး သီခ်င္းနားေထာင္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိ နားထဲ တစ္ခုခုတပ္ထားျပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရုံတင္အားမရဘူး။ လက္က ဖုန္းကုိ ႏွိပ္ျပီးေဆာ့ေနတတ္ေသးတယ္။ ဖုန္းေဆာ့ရင္ေဆာ့ မေဆာ့ရင္ ဖုန္းေျပာေနၾကေရာ။ အဲဒီေတာ့ အေနာက္က ကားဟြန္းတီးလည္း မၾကား၊ အေရွ႕က စက္ဘီးအခ်င္းခ်င္း ဘဲလ္တီးလည္း မၾကားေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ သူတုိ႔က စက္ဘီးစီးရင္း တျခားအပုိအလုပ္ေတြကုိ ၂ ခု ၃ ခု တျပိဳင္တည္းလုပ္ရတာကုိး။ အဲဒီေလာက္ အာရုံမ်ားေနတဲ့သူေတြမွ စက္ဘီးတိုက္မႈ မျဖစ္ရင္ ဘယ္သူမွျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။

အဲဒီလုိပဲ တခ်ိဳ႕လည္း ကားေမာင္းရင္း ဖုန္းေဆာ့တတ္တယ္။ ကုိယ္ေတြ႕မုိ႔လုိ႔သာ ယုံလိုက္ရတာ။ ျပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ ရုံးကအျပန္ လူကူးမ်ဥ္းၾကားက မီးစိမ္းလုိ႔ က်မလည္း စက္ဘီးနင္းျပီး အထြက္ ကားက လုံး၀ အရွိန္ မေလ်ာ့ေပးဘူး။ စက္ဘီးနဲ႔ ကား ေခါင္းခ်င္းဆုိင္မိဖုိ႔ နည္းနည္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ က်မ ဘရိတ္အုပ္ျမန္လုိက္လုိ႔ေပါ့။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ ဒီေန႔ေလာက္ဆုိရင္ ရက္လည္ေနရေလာက္ျပီ။ ကားသမားက ဘာလုပ္ေနတယ္ထင္လဲ။ ကားေမာင္းရင္း လက္ကေန ဖုန္းရုိက္ေနတယ္။ က်မကုိျမင္ေတာ့ လူကူးမီးပြိဳင့္ကုိ တခ်က္ လွမး္ၾကည့္ျပီး မီးစိမ္းတာ ျမင္ေတာ့့မွွ သူမွားမွန္းသိသြားလုိ႔ ကားေပၚကေန ေခါင္းညိတ္ျပ ေတာင္းပန္သြားတယ္ေလ။

ျပီးေတာ့ ရုံးေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ဖုန္းကုိ သဲၾကီးမဲၾကီး ငုံၾကည့္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနတာ။ နားကလည္း နားၾကပ္ တပ္လွ်က္္သားေပါ့။ ဘာလုပ္ေနသလဲ ဆုိျပီး ကုိယ္က ေဘးနားကျဖတ္သြားရင္း စပ္စုလိုက္မိတယ္။ ေက်းဇူးရွင္က တီဗြီက Live လႊင့္တဲ့ Baseball ပြဲကုိ ဖုန္းကေန တဆင့္ၾကည့္ေနတာ တေလာကလုံး သူတစ္ေယာက္တည္းလုိ႔ ထင္ျပီး လမ္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္သလုိ ေလွ်ာက္ေနေတာ့တာပဲ။ အေနာက္က စက္ဘီးနဲ႔ လူက ဘဲလ္တီးလည္း သူ ဂရုကုိမစိုက္ဘူး။ ဟုိတရက္ကလည္း ရုံးသြားေတာ့ ေကာင္ေလးက ေရွ႕ကေန စက္ဘီးနင္းရင္း ဖုန္းကုိ ေခါင္းငုံ႕ျပီး ရုိက္ေနတယ္။ ေနာက္မွာ စက္ဘီးသမားပါတာကုိ သူသတိထားမိပုံမေပၚဘူး။ မီးပြိဳင့္ေရွ႕လည္းေရာက္ေရာ ေရွ႕ကေန ဖ်တ္ခနဲ ေကြ႕ခ်လိုက္ေတာ့ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ စက္ဘီးသမားနဲ႔ တိုက္မိမလုိ႔ နည္းနညး္ပဲလိုေတာ့တယ္။ ေနာက္လူကလည္း ေကာင္ေလးကုိ ဘုၾကည့္ၾကည့္ေပါ့ေလ။ အမယ္ ကုိယ္ေတာ္က ေယာင္လုိ႔ေတာင္ ေခါင္းေမာ့မလာဘူး။ သူရုိက္လက္စကိုပဲ ဆက္ရုိက္ျပီး ဖုန္းသုံးေနတာ။ ငါအမွားလုပ္လိုက္မိပါလားလုိ႔ သတိထားမိပုံမေပၚဘူး။

ေနာက္တစ္မ်ိဳး လူေတြရွိေသးတယ္။ စက္ဘီးစီးရင္း စာအုပ္ဖတ္ရတာနဲ႔၊ စက္ဘီးစီးရင္း သတင္းစာ ဟုိဘက္အစ ဒီဘက္အစ ကုိ စက္ဘီးလက္ကိုင္နဲ႔ ပူးကုိင္ျပီး ဖတ္တဲ့သူနဲ႔။ က်မျဖင့္ အ့ံၾသလြန္းလို႔။ ေအာ္.. အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္လည္း ရသားေပါ့ေနာ္။ မေတာ္ ကားတုိက္တာတုိ႔ ဘာတုိ႔ ျဖစ္ေနမွျဖင့္လုိ႔ ကုိယ္ကေတြးေပမယ့္ သူတုိ႔ကေတာ့ မေသတဲ့ေဆး စားထားသလား ထင္ရတယ္၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနရရင ္ျပီးျပီဆုိတဲ့ ပုံမ်ိဳးပဲ။ တခ်ိဳ႕လည္း စက္ဘီးစီးရင္း ေခြး ေက်ာင္းၾကေသးတယ္။ ေခြးေလးေတြ ၃ ေကာင္၊ ၄ ေကာင္ေလာက္ကုိ အားလုံး ၾကိဳးနဲ႔ စုကိုင္ထားတယ္။ လူကေတာ့ စက္ဘီးေပၚကေပါ့၊ ေအာက္ကေခြးက သူသြားခ်င္တဲ့ဆီသြား၊ အေပၚက စက္ဘီးသမားကလည္း ဖုန္းေျပာနဲ႔ သူ႕ေခြးေတြက ေအာက္မွာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းကုိ ျဖစ္ေနတာပဲ။ ေခြးက တစ္ေနရာသြားခ်င္တယ္။ စက္ဘီးသမားက စက္ဘီးနင္းရင္း ခ်ိဳးခ်င္တဲ့ေနရာခ်ိဳး၊ ေကြ႕ခ်င္သလုိေကြ႕ဆုိရင္ ေခြးက လည္ပင္းဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္နဲ႔ စက္ဘီးေခၚရာ ေနာက္ပါသြားရျပန္ေရာ။ ကိုယ္က အဲဒါေတြ ျမင္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာေပါ့။

အဲဒီလုိ အလုပ္ ၂ ခု ၃ ခုကုိ တျပိဳင္တည္းလုပ္မယ္ေဟ့ဆုိ ဒီကလူေတြ အမ်ဳိးမ်ိဳး လုပ္ျပပါလိမ့္မယ္။ တခါတေလဆုိ ရီလည္းရီခ်င္၊ ေဒါသလည္း ထြက္ေပါ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ လူတုိင္းဟာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာကုိ လုပ္ပုိင္ခြင့္၊ လုပ္ႏုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူတစ္ပါးကုိ မထိခုိက္တာေတာ့ အေကာင္းဆုံးပဲ မဟုတ္လား။ က်မအတြက္ေတာ့ အဲဒီလုိ ကိစၥမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကဳံတဲ့ေန႔ဆုိ အင္မတန္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္တာပါပဲ။ က်မကလည္း မနက္တုိင္း ရုံးသြားရင္ စက္ဘီးနဲ႔ပဲ သြားတာဆုိေတာ့ ဟြန္းေတြ ဘာေတြ တီးရင္ မၾကားမွာစုိးလုိ႔ သီခ်င္းေတာင္ နားမေထာင္ဘူး။ ဖုန္းဆုိလည္း အဲဒီလုိပဲ ဘယ္ေတာ့မွ လူၾကားထဲ ထုတ္မၾကည့္ဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ၅ မိနစ္ျခားတစ္ခါ ဖုန္းကုိ ထုတ္ၾကည့္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဖြင့္လုိက္ပိတ္လိုက္နဲ႔။ အလကား ဘာမွလည္း အက်ိဳးမရွိဘူး။ ဖုန္း ဓာတ္ခဲ အားကုန္တာပဲ အဖတ္တင္တာေပါ့။

*****

ဂ်ပန္မွာ စက္ဘီး ၁ စီးကုိ လူ ၂ ေယာက္စီးရင္ ရဲက ေခၚျပီး သတိေပးပါတယ္။ ဖမး္မယ္ဆုိ ဖမ္းလို႔ရတယ္တဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္က်မ စဥ္းစားမိတာက စက္ဘီး ၁စီးမွာ ၂ ေယာက္စီးတာကုိ ဖမ္းမယ့္အစား စက္ဘီးစီးရင္း ဖုနး္ေျပာတဲ့သူ၊ ဖုန္း message ရိုက္တဲ့သူ၊ သီခ်င္းနားေထာင္သူ၊ စာအုပ္ဖတ္သူေတြကုိ ေခၚျပီး သတိေပးသင့္တယ္လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ သူတုိ႔မဆင္မျခင္လုပ္ျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂရုမစိုက္လုိ႔ ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ဆက္တဲြ အႏၱရာယ္က ျပႆနာပုိ ၾကီးသြားႏုိင္ပါတယ္။ အသက္ေသေလာက္တဲ့ အထိေတာင္ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ က်ိဳးပဲ့သြားတာမ်ိဳးလည္းျဖစ္သြားႏုိင္တာပဲ။ ကဲ.. သူငယ္ခ်င္းတုိ႔လည္း အဲဒီလုိ လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႕လုိ႔ကေတာ့ ေ၀းေ၀းကသာ ေရွာင္ျပီး သတိထားၾက ေပေတာ့ေနာ္။

ဇူလုိင္ ၁၅၊ ၂၀၀၈။