အသွင်တူ၏ မတူ၏

Photo: Link

မမသက္ေ၀ရဲ႕ အသြင္တူ၏ မတူ၏ ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး က်မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ေရာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္တူလုိ႔ အိမ္သူျဖစ္ၾကတာလား၊ ဘယ္အခ်က္ေတြကေတာ့ တူျပီး ဘယ္အခ်က္ေတြ မတူဘူးလဲဆုိတာ ေတြးဖုိ႔ သတိရသြားတယ္။ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ "ဘ၀လက္တြဲေဖာ္" ပုိ႔စ္မွာလည္း ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။

လက္မထပ္ခင္ ခ်စ္သူ ရည္းစား ဘ၀မွာတုန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္ တူတာ မတူတာ သိပ္ျပီး အဓိက မက်လွဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ အခ်စ္၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့လည္း အျပစ္မျမင္ဘဲ ဒါေတြက ဘာမွ မဟုတ္သလုိလုိေပ့ါေလ။ အဲဒီေတာ့ အသြင္တူလား မတူလားဆုိတာ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူး။ ေျပာၾကမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ မိသားစု ေမာင္ႏွမသားခ်င္းထဲမွာေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အက်င့္စရုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ထပ္တူက်တယ္ဆုိတာ ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု ႏွစ္စုကေန ေပါက္ဖြားလာျပီး အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရာက္လာၾကတဲ့ စုံတြဲေတြမွာ တူတာေတြလည္း ရွိႏုိင္သလုိ မတူတာေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး အတူေနတာ ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် တစ္ေယာက္ သေဘာ တစ္ေယာက္ လိုက္ရင္း တူသြားတတ္တာေလးေတြလည္း ရွိၾကမွာပဲ။

က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး လူလတ္တန္းစား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာခ်င္းတူပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အလတ္ျဖစ္ရတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ အလတ္ဆုိေတာ့ မိဘေတြက မ်က္ႏွာသာ မေပးတာ၊ အၾကီးေတြ အငယ္ေတြလုိ သည္းသည္းလႈပ္ အခ်စ္မခံရတာခ်င္းလည္း တူတယ္။ သားသမီးေတြကုိ အလုိမလိုက္တတ္တဲ့ အေမနဲ႕ နား၀င္ေအာင္ ေျပာျပီး ဆုံးမတတ္တဲ့အေဖေတြရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မတုိ႔ အေဖေတြက ဥာဏ္ေကာင္းၾကေပမယ့္ ဘ၀ေပး အေျခအေနအရ အတန္းပညာ မတတ္ခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႕ရဲ႕ သားသမီးေတြ အားလုံးကုိ ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဘုိးကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပတတ္သလုိ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႕ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႕ ၊ ကုိယ့္အား ကုိယ္ကုိးဖုိ႔ နည္းေပးလမ္းညႊန္ေတြ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြက အသက္ၾကီးလာလုိ႔ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အခါ မိသားစုရဲ႕ ကိစၥ အ၀၀ကုိ အလတ္ေတြျဖစ္တဲ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကပဲ တာ၀န္ပုိယူၾကရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘယ္ေတာ့မွ မျငိဳျငင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

အလုပ္ထဲမွာေတြ႕ျပီး လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာဆုိေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာပဲ သူက ၇ ႏွစ္ေက်ာ္ ၈ ႏွစ္နီးပါးနဲ႕က်မက ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ အလုပ္အတူ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ခ်င္းေတာ့ မတူပါဘူး။ အခု ဂ်ပန္ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္တူ၊ ေနရာတူ၊ department တစ္ခုထဲမွာပဲ လုပ္ရျပန္တယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ စိတ္ထားခ်င္းလည္း တူပါတယ္။ အလုပ္အတူတူပဲ ဆုိေတာ့ ရုံးအေၾကာင္း၊ အရင္အလုပ္က အေၾကာင္း၊ အလုပ္ခြင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အခုလက္ရွိအလုပ္ထဲက လူေတြအေၾကာင္း ေျပာမိျပီဆုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ စကားစ ျဖတ္မရဘူး။

သီခ်င္းၾကိဳက္ၾကတာခ်င္း တူသလုိ အသံမေကာင္းေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ သူမ်ားကုိ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီေပးခ်င္တာ၊ သူတစ္ပါးဆီက အကူအညီကုိ မလုိအပ္ပဲ ယူရမွာ အားနာတတ္တာ၊ ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကုိ မထိခိုက္ေစခ်င္တာ စတဲ့ စိတ္အေျခခံခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။

ဘယ္အရာမဆုိ စိတ္ရွင္းရွင္း ထားတတ္ေအာင္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ဘ၀ကုိ ကုိယ့္သေဘာအတုိင္း ရပ္တည္တာမ်ိဳးက်ေတာ့ သူနဲ႕ လက္ထပ္ျပီးမွ အဲဒီလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ က်မ ထားတတ္သြားတာပါ။ စိတ္မရွည္တတ္တာ၊ အနားနီးမွ ကပ္လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ၾကေတာ့ က်မဆီကေန သူ႕ဆီ ကူးသြားတယ္ ထင္တာပါပဲ။

တူတာေတြခ်ည္းပဲ ေျပာေနလုိ႔ မတူတာ မရွိဘူး ထင္ေနဦးမယ္။ ေယာကၤ်ားနဲ႕ မိန္းမဆုိတဲ့ အေျခခံသဘာ၀ၾကီးကမွ မတူတာဆိုေတာ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း အမ်ားနည္းတူ မတူတဲ့ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကေတာ့ ရွိတာပဲ။ မတူတာေတြ ေျပာရင္ေတာ့ ေျပာလုိ႔ကုန္မယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ တခါတေလ လွ်ာနဲ႕သြား ကုိက္မိၾကေလသတည္းေပါ့။ ၾကာၾကာလည္း စိတ္မေကာက္တတ္ၾကေတာ့ ခဏေန ျပန္ျပီး စကားေျပာျဖစ္သြားတာပါပဲ။ အားလုံးအဆင္ေျပေနတယ္ဆုိရင္ ေနရတာ ပ်င္းစရာၾကီးျဖစ္ေနမွာ။

တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးလုိ႔ လက္ထပ္ယူခဲ့တာဆုိေတာ့ အသြင္တူျခင္း မတူျခင္းထက္ စိတ္သေဘာထားျခင္း တုိက္ဆုိင္ဖုိ႔၊ အခ်စ္ျခင္း ညီဖုိ႔ နဲ႕ မတူတာေတြ ရွိရင္ေတာင္ နားလည္မႈရွိဖို႔ က်မတုိ႔ ၾကိဳးစားေနရတုန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မမသက္ေ၀က ခ်စ္လုိ႔ tag တဲ့ ပုိ႔စ္ကုိ က်မတုိ႔ကလည္း အခ်စ္ေတြနဲ႕ ေရးပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဘူးေနာ္။

ဇူလုိင္ ၉၊ ၂၀၁၀။

၂၀၁၀ ခုနွစ္ + ၂၀

မမတန္ခူး က “ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္” ဆုိျပီး ေရးခုိင္းထားတာ ၾကာလွေနပါျပီ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္တာေရာ၊ ဘာအေၾကာင္းေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ အားလုံးအတြက္ သတင္းေကာင္းလည္း ပါးရင္း၊ ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ မွာ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵုလည္း ရွိလုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္ ကတည္းက တင္ေနတဲ့အေၾကြးလည္း ဆပ္ျပီးသားျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္ မမတန္ခူးေရ.. :)

*****

ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တဲ့အေၾကာင္းကုိ ဒီပုိ႔စ္ေလး မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလုိ ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တာေၾကာင့္ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္၊ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ၾကာရင္ မိသားစု ဘ၀က ဘယ္လုိရွိေနရမယ္ အစရွိသျဖင့္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ႏွစ္အလုိက္ plan လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္မ်ိဳးလည္း က်မမွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးဟာ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ လုိ႔ သေဘာထားျပီး ျဖစ္လာရင္လည္း အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္၊ ပ်က္သြားရင္လည္း စိတ္ထားတတ္ေအာင္ဆုိျပီး အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကုိယ့္စိတ္ကုိပဲ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္လာေသးတဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အေၾကာင္းေရးဖုိ႔ဆုိတာ က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ခက္ခဲခဲ့တယ္။ ဘဲဥ အစရွာမရသလုိ ဘယ္က စေရးရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး။ ေရးဖုိ႔အေၾကာင္းအရာ ရွာမရလုိ႔ အမ်ိဳးသားကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း သူေျဖတာ အားရွိစရာပါ။ “ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆုိ တုိ႔ေတြအသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေပါ့၊ ၅၀ ေက်ာ္ဆုိေတာ့ ေသခ်ာတာက မေသေသးရင္ အလုပ္ ဆက္လုပ္ျပီး ပုိက္ဆံရွာေနရဦးမွာပဲ၊ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး နားဖုိ႔မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ့” ေလ။ သူေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္မွာ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံး မေသေသးရင္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ မဟုတ္ေတာင္ တျခားေနရာတခုခုမွာ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရဦးမွာပဲလုိ႔ ေတြးထားမိခဲ့တယ္။

*****

တလက္စတည္း ဒီပုိ႔စ္ကေန သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း သတင္းေကာင္းတစ္ခု ေျပာစရာရွိပါတယ္။ Osaka ကေန ရန္ကုန္ကုိ ျပန္တုန္းက က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ထဲပါ။ ဒါေပမယ့္ Osaka ကုိ ျပန္လာေတာ့ က်ုမတုိ႔ရဲ႕ ရင္ေသြးေလးနဲ႔အတူ မိသားစု ၃ ေယာက္ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ေဆးရုံျပဖုိ႔ စုံစမ္း၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္မယ့္ ဆရာ၀န္ရွာေနတာနဲ႔ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ ၂ လေလာက္ရွိေနပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ လႏုေသးတာေၾကာင့္ အသြားအလာ အေနအထုိင္ ဂရုစိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မရဲ႕ အသက္က ဂ်ပန္အမ်ိဳးသမီးကုိယ္၀န္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ငယ္ေပမယ့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆုိ ေနာက္က်ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးတခုခုျဖစ္မွာ အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ အဲဒီတုန္းကလည္း မမခင္ဦးေမရဲ႕ Yangon 20 ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး မမအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ အလုပ္ဖြင့္ရက္ဆုိ အလုပ္သြားလိုက္၊ ပိတ္ရက္မွာ ေကာင္းေကာင္း အနားယူလိုက္လုပ္ရင္းက အခုဆုိ ကေလးက ၇ လေက်ာ္လုိ႔ ၈ လ ထဲေရာက္ေနပါျပီ။

ကေလးရွိလာျပီဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံးအတြက္ စိတ္ကူးအိပ္မက္သစ္ေတြ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ရတယ္။ ေဆးခန္းျပရတဲ့ ရက္တုိင္း တျဖည္းျဖည္း ၾကီးထြားျပီး လူလုံးပီျပင္ လာတဲ့ ကေလးပုံေလးကုိ ultra sound screen ကေန ၾကည့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည္ႏူးရတယ္။ ေဆးခန္း သြားတုိင္းလည္း ဆရာ၀န္က ကေလးရဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးလာတဲ့ ကုိယ္ခႏၶာအေလးခ်ိန္နဲ႔ ultra sound ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ သူလည္း သိမ္းထားျပီး က်မတုိ႔ကုိလည္း တစ္ပုံ အျမဲေပးပါတယ္။ ဓာတ္ပုံၾကည့္ျပီး ဒါေလးက လက္၊ ဒါေလးက ဦးေခါင္း၊ ဒီေနရာက ႏွလုံး အစရွိသျဖင့္ ရွင္းျပေပးရင္ အေဖေရာ အေမေရာ စာရြက္ကုိ ျပဴးျပဲျပီး လိုက္ၾကည့္ရတာ အေမာပါပဲ။ အားလုံးစစ္ေဆးျပီးလုိ႔ ဆရာ၀န္က “ကေလးေရာ အေမေရာ အားလုံးအေျခအေနေကာင္းတယ္၊ စုိးရိမ္စရာမရွိဘူး” ေျပာေတာ့မွ က်မတုိ႕မွာ စိတ္ေအးရတယ္။

၅ လေက်ာ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ၀န္ကုိ “ေယာကၤ်ားေလး ၊မိန္းကေလး သိရျပီလား” လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာ၀န္က “မသိရေသးဘူး၊ မေသခ်ာေသးဘူး” လုိ႔ပဲ ေျဖတယ္။ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး မသိရေသးေပမယ့္ “ေယာကၤ်ားေလးဆုိ အေဖနဲ႔ game ကစားဖုိ႔ အေဖာ္ရတာေပါ့” လုိ႔ က်မက အမ်ိဳးသားကုိ ေျပာလိုက္၊ “မိန္းကေလးဆုိ အေမနဲ႔ တုိးတုိးေဖာ္ရတာေပါ့”ဆုိျပီး အမ်ိဳးသားကလည္း က်မကုိ ေျပာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး ၆ လေက်ာ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွ “မိန္းကေလး” ဆုိျပီး ဆရာ၀န္က ေျပာပါတယ္။

*****

ကုိယ္တုိင္ မိဘေနရာေရာက္လာမွ မိဘေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ကုိ သေဘာေပါက္လာခဲ့ရတယ္။ ကုိယ့္သားသမီး အတြက္ အစစ အရာရာ ေကာင္းမြန္ ျပည္စုံ ေစခ်င္တာ မိဘတုိင္းရဲ႕ ဆႏၵပါ။ အခုလည္း က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္မွာ မၾကာခင္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သမီးေလးအတြက္ အားလုံး ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကေလး ကုိယ္လက္အဂၤါျပည့္စုံေအာင္၊ စိတ္က်န္းမာ ကုိယ္က်န္းမာတဲ့ ကေလးျဖစ္ေအာင္၊ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း ဆုေတာင္းရတယ္။ ကေလး ျငိမ္ေနရင္ စိတ္ပူရသလုိ အရမ္းလႈပ္ျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပူရတာပါပဲ။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးအေနအထားမွ မွန္ရဲ႕လား၊ ကုိယ္စားသမွ်ကေရာ ကေလးလိုအပ္တဲ့ အာဟာရမ်ိဳး ျဖစ္ပါ့မလား၊ စားခ်င္လုိ႔ အပူအစပ္နည္းနည္းစားမိရင္ကုိပဲ ကေလးမ်ား ပူေနမလား အစရွိသျဖင့္ ကုိယ္လုပ္သမွ် ကိစၥတုိင္း ကေလးအတြက္ပဲ အရင္ဆုံး စဥ္းစားရတာနဲ႔..စုံေနတာပါပဲ။

သမီးေလးကုိ ေနာက္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ ေမြးမယ္လုိ႔ ဆရာ၀န္က ရက္ခ်ိန္းေပးထားပါတယ္။ ေနာက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၂၀၃၀ခုႏွစ္ ဆုိ သမီးေလးက အသက္ ၂၀ ေပါ့။ အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ သူ႕အတြက္ လိုအပ္တာေတြျဖည့္ဆည္းေပးရင္း လူတစ္လုံး သူတစ္လုံးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္ အလိမၼာရွိျပီး သူ႕ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ သမီးေလးအျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ထိန္းေၾကာင္းျပဳျပင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အသက္ ၂၀ မွာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ သမီးေလးကုိလည္း ျမင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလး အသက္ ၂၀ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်မတို႔ ၂ ေယာက္စလုံး လူ႕ေလာကထဲမွာ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနခ်င္တယ္။ ဒါဟာ ေနာင္္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အတြက္ က်မတုိ႔ရဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵေတြပါပဲ။


ႏုိ၀င္ဘာ ၂၊ ၂၀၀၉။

၀ါသနာ

မတန္ခူး က “၀ါသနာ”ဆုိျပီး tag ထားတာ ၾကာလွေပါ့။ ေရးလက္စကလည္း တစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းနဲ႔ တင္ ရပ္ေနတာ ဆက္မေရးျဖစ္ဘူး။ အခုတေလာ အလုပ္တအား မ်ားျပီး စိတ္ရႈတ္ လူရႈတ္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ မတန္ခူးေရ တကူးတက ေရးခိုင္းတဲ့အတြက္ ေက်းဇူး နဲ႔ ေနာက္က်သြားတဲ့အတြက္ sorry ပါ အမ။

က်မ ငယ္ငယ္က အရုပ္ပုံ ကာတြန္းပုံေတြ ဆြဲတယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ ပုံေတြ ဆြဲထားတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဲဒီလုိမွ မလုပ္ရရင္ ေတဇတုိ႔ မုိးေသာက္ပန္းတုိ႔က ကာတြန္းပုံေတြ ကူးဆြဲတယ္။ ၾကာေတာ့ စာအုပ္က စာရြက္ေတြ သိသိသာသာကုိ ပါးလာတာ၊ အေမသိေတာ့ ေက်ာင္းစာရြက္ေတြ ဆုတ္ရပါ့မလား ဆုိျပီး အရုိက္ခံရတာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း အရိုက္ခံရမွာ ေၾကာက္တာေရာ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ လုံးလည္လိုက္ေနတာေရာ ပုံဆြဲခ်င္တဲ့ စိတ္လည္း ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ အခုထိပဲ။

ေနာက္ျပီး မိန္းကေလး ပီပီ စက္ခ်ဳပ္၊ သုိးေမြးထိုး၊ တက္တင္းထုိးေတြလည္း လုပ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီးသြားေတာ့ ဓမၼေစတီလမ္းက အိမ္တြင္းမႈေက်ာင္းမွာ ၃ လ သင္တန္း သြားတက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပန္းထုိး၊ အက်ၤီခ်ဳပ္တာေတြကုိ သင္ေပးတာပါ။ အဲဒီေက်ာင္းက ျပီးသြားေတာ့လည္း စက္ခ်ဳပ္သင္တန္း ၂ ခုေလာက္ အျပင္မွာ တက္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မ်က္လုံးအားနည္းတာေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ အခုထိပဲ။ သုိးေမြးထုိးတာကုိေတာ့ အခုထိလည္း လုပ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္ေတြပုိေနမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးဆုိရင္ ျပန္လုပ္ရင္ လုပ္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

စာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ပထမဆုံးမ်ား ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္မွာလည္း ေရးဖူးတယ္ေလ။ စာ စ ေရးဖူးတာ ရုပ္ရွင္မင္းသား လြင္မုိးကုိ ေ၀ဖန္တဲ့ စာ ပဲ ေရးဖူးတာ။ က်န္တာ ဘာမွ မေရးဖူးဘူး။ အခု Blog ေတြ ေပၚလာေတာ့ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေရးလုိ႔ရ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရတာမုိ႔ Blogspot ၾကီးကုိေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။ စာကေတာ့ အားရင္ အားသလုိ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ စာေရးရတာက အခ်ိန္ေပးရျပီး စာဖတ္တာကေတာ့ သိပ္အခ်ိန္ေပးစရာ မလုိဘူး။ တခုခုကုိ ေစာင့္ေနရမယ္ဆုိလည္း စာဖတ္ေနလိုက္တာပဲ။ ရုံးမွာ ထမင္းစားရင္းလည္း ဖတ္တာပဲ။ ညဘက္ အိပ္ယာ မ၀င္ခင္လည္း ဖတ္ျဖစ္တာပဲ။ ရုံးပိတ္ရက္ ဘယ္မွ သြားစရာ မရွိလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ခ်ျပီး စာထုိင္ဖတ္ေနတာပဲ။ နည္းပညာ စာေပ ေတာ့ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ အမ်ားဆုံး ဖတ္ျဖစ္တာက ျမန္မာ Blog နဲ႔ သတင္း website ေတြပဲ အဖတ္မ်ားတယ္။ ျပီးေတာ့ ဂ်ပန္ Blog ၂ ခု ၃ ခုေလာက္ကုိ ဘာသာျပန္ျပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ တျခား ဂ်ပန္လုိေရးထားတဲ့ အထဲက ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးဆုိလည္း Print ထုတ္ျပီး ဖတ္လိုက္တာပါပဲ။ ပုံေသေတာ့ မရွိပါဘူး။

အရင္တုန္းက မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာက ပန္းအလွျပင္တာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ပန္းအလွျပင္တာကုိ အရမး္သင္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းတက္မယ္လုိ႔လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ စိတ္ကူးဖူးတယ္။ သင္တန္းေတြလည္း စုံစမ္းခဲ့ဖူးတယ္။ အေျခအေန မတိုက္ဆုိင္လုိ႔ ဘာသင္တန္းမွ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခု ဒီေရာက္ေတာ့မွ ရုံးက ပန္းအလွျပင္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ သူေတြ စုျပီး Flower Arrangement club ေထာင္ထားလုိ႔သာ ပန္းအလွျပင္တာကုိ လုပ္ခြင့္ရတာ။ ဒီမွာလည္း ပန္းအလွျပင္တာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး Professional သင္တန္းေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းၾကီးတာေၾကာင့္ေရာ ဘာသာစကား အခက္အခဲလည္း ရွိေသးတာဆုိေတာ့ သီးျခား သင္တန္းအေနနဲ႔ တက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။

အခ်က္အျပဳတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသစ္အဆန္း ခ်က္ၾကည့္ စမ္းသပ္လုပ္ၾကည့္ရတာကုိ ေပ်ာ္တယ္။ အမ်ားၾကီးလည္း မစမ္းသပ္ျဖစ္ပါဘူး။ Blog ေတြ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ျပီး ဟင္းခ်က္နည္း အသစ္ေတြ႕ရင္ စမ္းခ်က္ၾကည့္လိုက္တာပဲ။ ေကာင္းတာလည္း ရွိ၊ ပ်က္တာလည္း ရွိ၊ လႊင့္ပစ္ရတာလည္း ရွိေပါ့။ ဟုိတေလာကေတာင္ တုိဖူး စမ္း က်ိဳၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ မေအာင္ျမင္ေသးဘူး။ အရင္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက စားခ်င္တာ အလြယ္တကူ ၀ယ္စားလုိ႔ရေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ ျပင္ပ ေရာက္ေနေတာ့လည္း ခ်က္ျပဳတ္တာက အလုိလုိ ၀ါသနာ ပါလာရေတာ့တာပဲ။ မပါလည္း အငတ္မွ မေနႏုိင္တာကုိး။ အခုဆုိ ျမန္မာ ဟင္းခ်က္ Blog ေတြ မ်ားလာလုိ႔ ဟင္းခ်က္ရတာ ပိုေတာင္ ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းလာေသးတယ္။

“၀ါသနာ” ဆုိတာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ရင္း စိတ္ နဲ႔ ကိုယ္ ကုိ အပန္းေျဖျခင္းပဲ လုိ႔ လက္ခံထားတယ္။ အေပၚမွာ ေရးထားခဲ့တာေတြက က်မရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြနဲ႔ လုပ္ေနဆဲအေၾကာင္းေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်မရဲ႕ ၀ါသနာေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့။ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ၾကေတာ့လည္း အိပ္ေနလိုက္တာပါပဲ။ အဓိကေတာ့ စိတ္ နဲ႔ ကုိယ္ ကုိ အပန္းေျပဖုိ႔ပဲ မဟုတ္လား။


စာၾကြင္း။

Blog ကုိ လာလည္က်တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ အလည္ျပန္ဦးမယ္။ ၃ ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ေနျဖစ္လိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္ကေန Blog ကုိ update လုပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလဆိပ္ မဆင္းခင္ေလး ကမန္းကတမ္း ႏႈတ္ဆက္ျပီး အသိေပးရတာ။ ေတာ္ၾကာေန ေလဆိပ္သြားေတာ့မွာ။ ေနာက္လမွ ျပန္ေတြ႕မယ္ေနာ္။

အားလုံးပဲ တာ့တာ..


ဧျပီ ၂၁၊ ၂၀၀၉။

အရုပ္ေလးေတြ...

ဒီေန႔ မ၀ါက “ၾကြားခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိ” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ Tag Game တခု ေရးခိုင္းပါတယ္။ မ၀ါ Tag ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကုိ သေဘာက်တာနဲ႔ လုပ္စရာရွိတဲ့ အလုပ္ေၾကြးေတြ ၊ စာေၾကြးေတြကုိ ခဏေဘးဖယ္ထားျပီး Blog ေၾကြးကုိ အရင္ဆုံး ရွင္းလိုက္ပါတယ္။ ဒီလုိပုိ႔စ္မ်ိဳးကုိ အရင္က ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးထားခဲ့ဖူးတယ္။ Blog မွာတင္မယ္ဆုိျပီး မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဓာတ္ပုံေတြကလည္း ရိုက္ျပီးသား အဆင္သင့္။ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ဆုိသလုိပါပဲ။ အခု မ၀ါ Tag လုိက္ေတာ့ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ၾကြားခ်င္ရက္နဲ႔ လက္တုိ႔.. ဟုတ္ပါဘူး.. ေရးခ်င္ရက္လက္တုိ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ( အဟိ.. သိပ္ျပီး မၾကြားခ်င္ရွာဘူးေနာ္.. :P)။ ေက်းဇူးပါ မ၀ါေရ..။

*****

က်မမွာက ၾကြားစရာဆုိလုိ႔ မ်ားမ်ားစားစားလည္း မရွိလွပါဘူး။ မိန္းကေလးျဖစ္ေပမယ့္ စုထားတာဆုိလုိ႔ အ၀တ္အစားေတြပဲ ရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒါေတြကလည္း သိပ္ျပီး ဆန္းဆန္းျပားျပား၊ style က်က်၊ ေစ်းၾကီးၾကီး မဟုတ္ဘူး။ အလြန္ဆုံးတန္ ယန္း ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀ ၾကား အက်ၤီေတြမ်ားတယ္။ ေဘာင္းဘီဆုိလည္း ယန္း ၂၀၀၀ ထက္မပုိေစဘူး။ တခါတေလ က်မက လူေကာင္ေသးေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ဆုိရမယ္ ယန္း ၂၀၀၊ ၃၀၀ တန္ေလာက္ ေဘာင္းဘီတုိ႔ စကပ္လုိမ်ိဳးေလးေတြ ရလာတတ္ေသးတယ္။ Brand ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ အဲဒါဆုိေတာ့ ၾကြားလုိ႔ မသင့္ေတာ္ဘူး။ ဂ်ပန္မေလးေတြလုိ အ၀တ္အစားကုိ ယန္း ေသာင္းေက်ာ္တန္လည္း မ၀ယ္ႏုိင္ပါဘူး။ သာမန္ ရုိးရုိး ရုံးသြား၊ အျပင္သြား အ၀တ္ေတြဆုိေတာ့ Blog ေပၚမေျပာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ထုတ္ျပရင္ေတာင္ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ မေကာင္းလွဘူး။

ေနာက္ျပီး ကုိယ္က မျပင္မဆင္တတ္၊ ဖက္ရွင္ဆုိတာလည္း နားမလည္ေတာ့ တုိတုိထြာထြာေတြ သိပ္မ၀ယ္ျဖစ္ဘူးရယ္။ ဒီမွာက ၀ါသနာပါရင္ ပါသလုိ၊ စိတ္၀င္စားရင္ စိတ္၀င္စားသလုိ ပုိက္ဆံသာရွိ၊ သူ႕ေစ်းနဲ႔သူ ၀ယ္စရာေတြကေတာ့ အျပည့္ပါပဲ။ မိတ္ကပ္ စိတ္၀င္စားတဲ့သူကလည္း မိတ္ကပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ၀ယ္စုျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အ၀တ္အစားဆုိလည္း အ၀တ္အစား ၊ လက္ကုိင္အိတ္၊ လက္၀တ္ရတနာ၊ ဖိနပ္တုိ႔ လွ်ပ္စစ္အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းတုိ႔ဆုိတာလည္း ၀ယ္ခ်င္ရင္ ေစ်းခ်တဲ့အခ်ိန္သာ ခဏေလာက္ေစာင့္လိုက္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လုိ႔ရေနတာမ်ိဳးပါ။ အဓိက ပုိက္ဆံနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ လဲလွယ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္ဟာက ကိုယ့္အၾကိဳက္ဆုံးလဲ ဆုိတာ ကုိယ့္အေပၚမွာပဲ မူတည္တာ မဟုတ္လား။ လူတစ္ကုိယ္ အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးဆုိေတာ့ ေျပာရခက္တာေပါ့။ ကုိယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ပစၥည္းအတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ ႏွေျမာတဲ့သူေတာ့ ရွားမယ္ထင္ပါတယ္။

က်မမွာ ရွိတဲ့ ေရာဂါက ေမြးပြအရုပ္ေတြကုိ အင္မတန္ သေဘာက်တာပါပဲ။ အရင္ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကေတာ့ မ၀ယ္ႏုိင္ပါဘူး။ ပထမတစ္ခါ ဂ်ပန္လာေတာ့လည္း ေစ်းၾကီးၾကီးေပးျပီး မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး။ ကုိယ္ရတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုျပီး မိသားစုအတြက္ပဲ အဓိထားျပီး စဥ္းစားျဖစ္တယ္။ လိုခ်င္တာရွိရင္ေတာင္ မလုိအပ္ဘူးဆုိရင္ မ၀ယ္ျဖစ္ပဲ ေနလိုက္တာမ်ားတယ္။ ၀ယ္ျဖစ္ရင္လည္း ေစ်းေပါတဲ့ ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္က ပစၥည္းေတြေလာက္ပဲ။ ဒါေတာင္ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ ယန္း ၁၀၀ တန္ ေမြးပြရုပ္ေလးေတြ ၆ခုေလာက္ ျပန္ပါသြားလိုက္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ အရုပ္ေတြလည္း မရွိေတာ့ေလာက္ဘူး ထင္တယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ကေလးေမြးေန႔ပြဲ ဖိတ္စာရျပီဆုိတာနဲ႔ အေဖက က်မအရုပ္ေတြကုိ မ်က္စိက်ေနတာ။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔။ အရင္တုန္းကဆုိ ပိတ္စေလးေတြ ၀ယ္ေပးေနရတာေလ။ အခုေတာ့ ဂ်ပန္က အရုပ္ေလးေတြ ေပးတာ ပုိျပီး ေကာင္းတာေပါ့ဆုိျပီး “သမီးေရ. နင့္ အရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ေလာက္ ပါကင္ ထုပ္လိုက္ပါဦး”ဆုိျပီး ခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ က်မမွာ ရွိစု မဲ့စု အရုပ္ေတြထဲက ဘယ္အေကာင္ကုိ ေပးရင္ ေကာင္းမလဲဆုိျပီး စဥ္းစားရတာအေမာပဲ။ လူမဟုတ္ေတာ့ ဗိုလ္၊ က်ား၊ ေသနတ္ဆြဲခိုင္းလုိ႔ မရဘူးမုိ႔လား။ အားလုံးကုိ လိုခ်င္လုိ႔ ၀ယ္ထားတာဆုိေတာ့ ေပးရမွာ ႏွေျမာတာေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆုံး မ်က္ေစ့မွိတ္ရင္း တစ္ေကာင္လွမး္ဆြဲလိုက္ျပီး လက္ထဲပါလာတဲ့ အရုပ္ကုိုိ စကၠဴလက္ကုိင္အိတ္ေလးထဲ ထည့္ျပီး အေဖ့ကုိ ေပးလိုက္ရတယ္။

ထုိင္းေရာက္ေတာ့လည္း ဘတ္ ၂၀၀ တန္ Pooh အရုပ္ၾကီး တစ္ေကာင္ ေစ်းသက္သာလုိ႔ ၀ယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားက တူမေလးကုိ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါ ဆုိလုိ႔ ကုိယ့္မွာ ကေလးကုိ ေပးတာေတာင္ တုံ႕ဆုိင္း တုံ႕ဆုိင္း ျဖစ္ေနလိုက္ေသးတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္လည္း အမွတ္မရွိဘူး။ အရုပ္ျမင္ရင္ လိုခ်င္တာပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကုိယ္က လိုခ်င္ျပီဆုိ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ “လုိခ်င္လိုက္တာ..” လို႔ ၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ ရြတ္ျပလိုက္ရင္ “လုိခ်င္ရင္ ဒီလ လခထုတ္ရင္ ၀ယ္ေလ”ဆုိျပီး ပါမစ္ ခ်ေပးပါတယ္။ ပါမစ္က်ေပမယ့္လည္း ေစ်းၾကီးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္ ဘရိတ္ျပန္အုပ္ရတယ္။ အရမ္းလိုခ်င္ျပီဆုိမွ တစ္ရုပ္ေလာက္ ၀ယ္လိုက္တာေပါ့။

*****

အခု က်မမွာ ရွိတဲ့ အရုပ္ေလးေတြကုိ စုျပီး Blog ေပၚ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သိပ္အမ်ားၾကီးလည္း မရွိေတာ့ “ၾကြားရမွာကုိ အားနာပါတယ္ေလ” ဆုိသလုိျဖစ္ေနျပီ။ My Totoro ပုိ႔စ္မွာတုန္းက “(ကုိ) တားျမစ္ထားေသာ” ရယ္၊ “မမသက္ေ၀” ရယ္က အရုပ္စင္၀ယ္ျပီးရင္ ဓာတ္ပုံရုိက္ျပပါဦးလုိ႔ ဆုိထားေသးတယ္။ အရုပ္ေတြကေတာ့ အခုထိ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စင္နဲ႔ မေနရေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲ ခ်ထားျပီး ဖုန္တက္ကုန္မွာစုိးလုိ႔ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြထဲ ထည့္ထားရတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔ခမ်ာေလးေတြလည္း စင္ေပၚမတက္ရပဲ Blog ေပၚ တက္လိုက္ရပါျပီ... :)

Totoro ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား...

ျပီးခဲ့တဲ့ My Totoro ပုိ႔စ္မွာတုန္းက သူ၀ယ္ေပးတဲ့ အရုပ္ပါ။ ဖုန္တက္မွာစုိးလုိ႔ ပလပ္စတစ္မျဖဳတ္ပဲ ဒီအတုိင္းပဲ ထားတယ္။ :)

Disney Store ကုိ သြားတုန္းက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားတာ။ Pooh နဲ႔ Piglet ကုိပဲ ၾကိဳက္လုိ႔ ၂ ေကာင္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ အသားေလးေတြက အရမး္ႏူးညံ့တာပဲ။

ဒီအရုပ္က ညီမေလး ျမရြက္ေ၀ က ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာပါ။ ကေလးရရင္လည္း အမႊာေမြးေအာင္တဲ့ေလ။ :P


အခုတစ္ေခါက္ ဂ်ပန္ ျပန္ေရာက္ခါစတုန္းက ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္သြားျပီး ၃ ရုပ္္ ၀ယ္လာခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ တစ္ရုပ္ ယန္း ၂၁၀ ျဖစ္သြားျပီ္။ ေရွ႕က ဖ်ံအျဖဴေလးက Hokkido က ၀ယ္လာခဲ့တာ။ ယန္း ၈၀၀ ေပးရတယ္။

ဒီေခြးရုပ္အၾကီးေလးက စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္း လက္ေဆာင္ေပးတာ။ အဲဒီအရုပ္ေလးရေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ။ သူနဲ႔ အေဖာ္ရေအာင္ ယန္း ၁၀၀ ဆုိင္က ေခြးေလး ကပ္ေပးထားတာ။ :)

အိမ္ထဲမွာထားရင္ ဒီလုိထားရတယ္။ အရုပ္စင္မ၀ယ္ျဖစ္ေသးေတာ့ ၾကမ္းျပင္မွာပဲ စုထားလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ ေသးတဲ့ အရုပ္ေတြကေတာ့ စင္ေပၚမွာေပါ့။ (ၾကြားတဲ့အထဲမွာ TV မပါဘူးေနာ္.. :D)

ႏုိ၀င္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၈။

အခ်စ္ဆုိသည္မွာ...

စာမေရးႏုိင္တာေတာင္ အေတာ္ေလးၾကာေနျပီ။ မသက္ေ၀ Tag ထားတဲ့ “အခ်စ္ဆုိသည္မွာ” ဆုိတာလည္း ေရးေနတာ စိတ္ကူးေပါက္သလုိ ေလွ်ာက္ေရးထားတာဆုိေတာ့ စာပုိဒ္ေတြက စပ္ဆက္မႈလည္း မရွိဘူး။ စာတစ္ပုဒ္လုံးေခ်ာေအာင္ေရးဖုိ႔ အေတာ္ေလး အခက္ေတြ႕ျပီး ဘာေရးရမွန္းကုိ မသိဘူး။ Tag ထားတာလည္း ရွိေတာ့ အရင္ ေရးထားတာေတြကုိ သင့္ေတာ္သလုိ ေနရာခ်ျပီး ပုိ႔စ္တစ္ခုအျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။

အခ်စ္ဆုိတာမ်ိဳးက ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္တုန္းကသာ ရင္ခုန္သံေတြ ခ်ိဳျမလတ္ဆတ္ေနတာပါ။ အခုခ်ိန္မွာ အခ်စ္သီခ်င္းေတြ နားေထာင္မိရင္ အရင္တုန္းကေလာက္ ရင္ကုိ လာမထိေတာ့သလုိပဲဲ။ အမ်ိဳးသားကုိ “ဘယ္လုိေရးရင္ ေကာင္းမလဲ” ဆုိျပီး ေမးေတာ့ သူက ရီေနျပီး “ထြန္းအိျႏၵာဗုိ သီခ်င္းေရးေပးလိုက္ေပါ့” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

“အခ်စ္”အေၾကာင္းကုိ သီခ်င္းေတြထဲလည္း ထည့္ဆုိၾကတယ္၊ ၀တၳဳထဲလည္း ဖတ္ဖူးတယ္၊ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ေတာ့လည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ “အခ်စ္” ကုိအေျခခံထားျပီး ရိုက္ကူးတင္ျပထားၾကတယ္။ အဲဒါဆုိေတာ့ “အခ်စ္”ဆုိတဲ့ စကားကုိ ရင္းႏွီးေနျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ အခ်စ္ဆုိတာကုိ တိတိက်က် အဓိပၸာယ္မဖြင့္ဆုိႏုိင္ဘူး။ တိက်တဲ့အေျဖရဖုိ႔ ညီမွ်ျခင္း ခ်ျပီး ပုံေသနည္းထဲ အစားသြင္း တြက္ထုတ္လုိ႔ရရင္ ေကာင္းမယ္။

*****

လူတစ္ေယာက္ကုိ
ခ်စ္တယ္ဆုိတာ
ထုိသူ႕အေပၚ
ယုံၾကည္ျခင္း ႏွင့္
သူအႏုိင္ယူတာ
အျပံဳးမပ်က္
ႏွစ္သက္စြာ
အရႈံးေပးလိုျခင္းရယ္ပါ။

*****

အရင္တုန္းက ဖတ္မိတဲ့ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ ဘယ္မွာ ဖတ္မိမွန္းလည္း မမွတ္မိသလို ဘယ္သူေရးထားတာလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ အခု“အခ်စ္ဆုိသည္မွာ” ဆုိေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလးကုိ သတိရလာလုိ႔ ေကာက္ေရးလိုက္တာပါ။

တကယ္တမ္း ကုိယ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အခ်စ္ဆုိတာက ကဗ်ာထဲကလုိမ်ိဳး ကုိယ့္ကုိလည္း အႏုိင္မယူပါဘူး။ ကုိယ္ကလည္း သူ႕ဆီက အႏုိင္ယူျပီး ျပံဳးေပ်ာ္ေနတဲ့သူ မဟုတ္ရပါဘူး။ သူကလည္း အရႈံးမေပးရသလုိ ကိုယ္ကလည္း အရႈံးေပးစရာ မလုိခဲ့ပါဘူး။ အဓိကက ႏွစ္ေယာက္စလုံး စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ပါ။ ကုိယ့္အခ်စ္ေၾကာင့္ သူ႕ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရသလုိ စိတ္ဆင္းရဲတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကုိယ့္ေၾကာင့္ စိတ္မညစ္ေစခ်င္တာပါ။ သူနဲ႔အတူေနရလုိ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊ ေပ်ာ္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တဲ့အတြက္ လက္ထပ္ခဲ့တာ။ တကယ္လည္း က်မကုိ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေပးတဲ့အျပင္ ဘ၀အတြက္ လုံျခံဳမႈ ေပးခဲ့တဲ့ သူပါ။ အဲဒီအတြက္လည္း က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးတဲ့ ဖူးစာကံကုိ အျမဲေက်းဇူးတင္ေနမိပါတယ္။

ကဲ..ျပီးပါျပီ အခ်စ္အေၾကာင္း။ ေရးေတာ့ ေရးလိုက္တာပါပဲ။ ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔အတူ ထြန္းအိျႏၵာဗိုရ႕ဲ အခ်စ္ဆုိသည္မွာ သီခ်င္းကုိ အမွတ္တရ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

အခ်စ္ဆုိသည္မွာ

ေတးဆုိ - ထြန္းအိျႏၵာဗုိ

အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. အံ့ၾသမႈမ်ားနဲ႔ .. ဆန္းၾကယ္ေသာအရာ..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. လူသားတုိင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲက အရွင္သခင္..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ.. ေၾကကြဲျခင္းမ်ားနဲ႔ မ်က္ရည္တုိ႔ရဲ႕ ကဗ်ာ..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. ခံစားခ်က္တုိ႔ ေမြးဖြားရာ ေနရာ..

အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. ၾကည္ႏူးၾကတဲ့အခိုက္ .. လမင္းတရာ..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေနမင္း.. ကုေဋကုဋာ..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. တားဆီးတတ္ခဲ့ .. အိပ္စက္ျခင္းမ်ားစြာ..
အခ်စ္ဆုိသည္မွာ .. အိပ္မက္မ်ားနဲ႔ အရုဏ္ဦး အလွတရား..

တကယ္ဆုိရင္.. အခ်စ္ဟာ .. ေျဖရွင္းမရတဲ့ျပႆနာ..
အခ်စ္ဟာ .. အေျဖရွာမရတဲ့ပုစၦာ ..
ငါကုိယ္တုိင္.. အခ်စ္ဟာ .. ဘာလဲ မသိေတာ့ပါ..
တခါတရံ .. အခ်စ္ဆုိတဲ့ .. အရာနဲ႔ ဆုံဆည္းလိုက္ခ်င္လည္း..
တခါတရံေတာ့ .. အခ်စ္နဲ႔ ေ၀းခ်င္တယ္..

ေအာက္တုိဘာ ၁၈၊ ၂၀၀၈။

မွတ္မိတဲ့ ပထမဆုံးမ်ား

က်မ အသက္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ပထမဆုံး မူၾကိဳေက်ာင္း စတက္ေနရပါျပီီ။ ၅ ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္နားက မူလတန္းေက်ာင္းမွာပဲ သူငယ္တန္း စတက္ရတာ။ သူငယ္တန္းတုန္းက ဆရာမကုိလည္း မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဆရာမနာမည္၊ သူငယ္ခ်င္းနာမည္ေတြကုိလည္း ေမ့ကုန္ျပီဆုိေတာ့ ကုိယ့္မွတ္ဥာဏ္က ဒီေလာက္ေတာင္ အားနည္းေနတာပါလားဆုိျပီး ပထမဆုံး သတိျပဳမိေတာ့တယ္။ ပထမဆုံး ရတဲ့ဆုက ၅ တန္း ေအာင္တုန္းက အဆင့္ ၆ ရတဲ့ ဆုပါ။ ေက်ာင္းကလည္း ထူးထူးျခားျခား အဆင့္ ၁ ကေန ၆ အထိ ဆုေပးတာ။ က်မက ပထမဆုံး ဆုယူတာေတာင္ ဘိတ္အဆင့္နဲ႔ ယူရတယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီးတဲ့အထိလည္း အဆင့္ ၁ ဆုိတာ မရခဲ့ပါဘူး။ ရမယ့္ ရေတာ့ တကၠသုိလ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ ေအာင္မွ ရခဲ့တာ။ ပထမဆုံး ပထမရ တာကုိ ထူးျခားျပီး မေပ်ာ္မိပါဘူး။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ကိုယ့္လုိပဲ ေနာက္ထပ္ လူ ၃၀ ေလာက္က ပထမရတာကုိး။

ေက်ာင္းတက္တုန္းက ပထမဆုံး စျပီး စာေရးျဖစ္တာက ေ၀ဖန္ေရးစာပါ။ အဲဒီတုန္းက လြင္မုိးကို အရမး္ၾကိဳက္ေတာ့ သူ႕ဇာတ္ကားေတြဆုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အပ်ိဳမ မဂၢဇင္းက လြင္မုိးအေၾကာင္း ေ၀ဖန္ေပးပါ။ လြင္မုိးကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္ထုိးထားတဲ့ ဓာတ္ပုံ ပုိ႔ေပးပါမယ္ဆုိျပီး ေၾကာ္ျငာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မလည္း ၾကိဳးစားပမ္းစား ေ၀ဖန္တာေပါ့။ ပထမဆုံး ကုိယ္ေရးလိုက္တာက မဂၢဇင္းထဲပါလာေတာ့ ၀မ္းသာမိတာ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း လြင္မုိး ဓာတ္ပံု တကယ္ မရခဲ့ပါဘူး။ က်ဴရွင္တက္တဲ့ လမ္းမွာ မဂၢဇင္းတိုက္ရွိလုိ႔ သြားေမးေတာ့လည္း ၀ါးတားတားနဲ႔။ ပထမဆုံးအၾကိမ္ လွလွပပေလး အလိမ္ ခံလိုက္ရတာေပါ့။ ကုိယ့္ကုိကိုယ္လည္း အခုေနေတြးရင္ ျပန္ရွက္မိပါတယ္။ အေတာ္ေပါခဲ့လို႔။ စာေရးတာေတာင္မွ ေရးစရာ ရွားလို႔ မင္းသားကုိ ေ၀ဖန္တဲ့စာမ်ိဳး ေရးရတယ္လို႔။ ဓာတ္ပုံမရလိုက္တာပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းလုိ႔ ေျပာရမယ္။

တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားခ်ိန္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းကုိ လွည္းတန္းမွ ပထမဆုံး စတက္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ပထမဆုံးျမင္ဖူးတာ။ အဲဒီတုန္းက ပထမဆုံး သုံးခဲ့တဲ့ OS က Window 3.11။ သင္တန္းျပီးေတာ့ အိမ္ကလည္း ဒီေလာက္ ေစ်းၾကီးတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ဘယ္၀ယ္ေပးႏုိင္ပါ့မလဲ။ အဲဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ အဲဒီ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းမွာပဲ Instructor ၀င္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမျပီးခင္ ပထမဆုံး လခစားအလုပ္ေပါ့။ လခက ၁၅၀၀ စရတာ။ ျမန္မာက်ပ္ေငြေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း သင္တန္းေက်ာင္းမွာ ဆရာေတြ လိုလာတာနဲ႔ Assistant Lecturer လုိမ်ိဳး အတန္းေတြ ၀င္သင္ေပးခဲ့ရတယ္။ ပထမဆုံး စာသင္ေတာ့ သင္တန္းသားေတြက ကုိယ့္ကုိ ၀ုိင္းျပံဳၾကည့္ၾကလုိ႔ မွတ္ထားတာေတြ ေမ့၊ ေျပာရမွာတာေတြက တလြဲေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ သင္တန္းသားေတြက ကေလးေလးေတြမုိ႔။ ေႏြရာသီ အားလပ္ရက္မွာ မိဘေတြက ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းပုိ႔ေပးထားတာေလ။ စာေလးနည္းနည္းသင္ေပးလိုက္ ကေလးေတြကုိ ဂိမ္းေဆာ့နည္းသင္ေပးလိုက္နဲ႔။ ပထမဆုံး တပည့္ေတြေပါ့။ ဂိမ္းခ်ည္းပဲ ေဆာ့ခ်င္လုိ႔ မနည္းပဲ စာကုိ ျပီးေအာင္ သင္ေပးခဲ့ရတာ မွတ္မိေသးတယ္။ ကေလးနာမည္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

*****

ေက်ာင္းျပီးေတာ့ အေျခတက် အလုပ္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ company တစ္ခုမွာ ေရးေျဖ စာေမးပြဲ ၀င္ေျဖျဖစ္တယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး စာေမးပြဲေျဖရတာ ပထမဆုံးပါ။ မေအာင္ပါဘူး။ ဘာေတြေမးမွန္းမသိလုိ႔ ထင္တာေတြပဲ ေလွ်ာက္ေရးခဲ့လိုက္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ေျဖဖုိ႔အတြက္ အဲဒီ company ကုိ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား သူငယ္ခ်င္းကုိ ဘာေတြ ေမးတတ္လဲ၊ ဘာၾကည့္ထားရမလဲဆုိျပီး သူ႕အိမ္သြားျပီး အတင္းနားပူ နားဆာနဲ႔ စာသင္ခုိင္းခဲ့ရတာ။ မွတ္မွတ္ရရ သူသင္ေပးမွပဲ အဲဒီ Window Programming ဆုိတာၾကီးကုိ ပထမဆုံး ျမင္ဖူးတာ။ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ C, C++, OOP ေလာက္နဲ႔ ျပီးသြားခဲ့တာကုိး။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာၾကီးဖြင့္ VC program ေတြ ေရးျပေပါ့ေလ။ အလုပ္ထဲက ေရးေျဖစာေမးပြဲကို ပထမဆုံး ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေရးေျဖေအာင္ျပီဆုိမွ ေနာက္တဆင့္ လူေတြ႔ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ရတာပါ။ ပထမဆုံး အလုပ္အင္တာဗ်ဴးဆုိေတာ့ ေၾကာက္တာေရာ၊ အလုပ္မရမွာ စုိးရိမ္တာေရာ ခံစားခ်က္ေတြ မ်ိဳးစုံနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီ အင္တာဗ်ဴးကေန ရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပထမဆုံး အျမင္ဟာ အရမး္အေရးၾကီးတယ္ဆုိတာပါပဲ။ First impression ေပါ့။

အလုပ္ထဲေရာက္မွ ပထမဆုံး New Year Party ဆုိတာကုိ ၾကံဳဖူးတာ။ ျပီးေတာ့လည္း ေခ်ာင္းသာ၊ ငပလီ၊ ေငြေဆာင္ စတဲ့ ကမ္းေျခခရီးေတြကုိလည္း ရုံးကေန သြားလုိ႔ ပထမဆုံး ေရာက္ဖူးတာ။ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ အဆင္ေျပတာရွိသလုိ အဆင္မေျပတာေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ ပထမဆုံး စိတ္ဆင္းရဲ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြက်တာကေတာ့ အလုပ္ထဲ ေရာက္မွပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တခု ျပီးသြားေတာ့ အရာအားလုံးဟာ အနယ္ထုိင္သြားတာပါပဲ။ ပထမဆုံး ႏုိင္ငံျခား ခရီးကေတာ့ ဂ်ပန္ Osaka ကုိပါ။ ႏုိင္ငံျခား ခရီးဆုိေတာ့လည္း ထုံးစံအတုိင္း ပထမဆုံး Passport စလုပ္ရတယ္ေလ။ က်မနဲ႔အတူ သြားမယ့္သူေတြအားလုံးက Passport ရွိထားႏွင့္ျပီးသား၊ သက္တမ္းတုိးယုံပဲ။ က်မမွာက Passport မရွိဘူး။ Passport က လည္း ပြဲစားနဲ႔ လုပ္ရင္ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒီေန႔ ရမယ္ေျပာေပမယ့္ ရခ်င္မွလည္း ရတာ၊။ ဒါေပမယ့္ က်မတုန္းကေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ရက္မွာ Passport မရတဲ့အျပင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔အဖမ္းခံရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆုိင္ျပီး စာအုပ္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။ ပထမဆုံး ႏုိင္ငံျခားခရီးေတာ့ ပ်က္ျပီလုိ႔ပဲ ေတြးထားတာ။ ဟုိလူ႕စုံစမ္း၊ ဒီလူ႕စုံစမ္းန႔ဲ အရပ္ကယ္ပါ လူ၀ုိင္းပါ လုပ္ေတာ့မွ လက္ထဲ စာအုပ္ေလး ရလာတာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ အဲဒီတုန္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ကုိ အီစိမ့္ေနေအာင္ ခံလိုက္ရတဲ့ ပထမဆုံး အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုပဲ။

ပထမဆုံး ေလယာဥ္စီးေတာ့ နားထဲက ေလေတြ ထြက္ျပီး အေတာ္ေလး ခံရခက္တာပဲ။ ထုိင္းမွာ transit ခဏနားေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းထဲမွာတင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ျမန္မာျပည္နဲ႔ကြာသြားျပီဆုိတာ ပထမဆုံး ခံစားမိလာတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ မအူမလည္ Osaka ကုိ ပထမဆုံး ေရာက္လာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္လုပ္ရတုန္းက ကုိယ့္အထက္မွာ Team Leader, Supervisor လုိမ်ိဳးက တဆင့္ခံျပီးမွ ကုိယ္က သူတုိ႔ ခုိင္းတာ လုပ္ေပးရယုံပါ။ အဲဒါဆုိေတာ့ တာ၀န္ေပါ့တာေပါ့။ Osaka မွာ လုပ္ရတာကေတာ့ ကုိယ့္မန္ေနဂ်ာ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ စကားေျပာ ေလယူေလသိမ္းကုိ ပထမဆုံး နားလည္ေအာင္ အရင္လုပ္ရပါတယ္။ ျပီးမွ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သူလိုခ်င္တာကုိ သေဘာေပါက္ေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ ကုိယ္ပါ၀င္ရတဲ့ Project တခုရဲ႕ Phase တခု ျပီးတုိင္း client က တကယ္ သုံးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ တာ၀န္ၾကီးသလုိ Stress လည္း အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ပထမဆုံး ရလာတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြပါ။ ဇာတ္လမ္းက ထပ္ဆက္ရရင္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ ပထမဆုံးနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ရည္းစား ရျပီး အဲဒီ ရည္းစားန႔ဲပဲ အိမ္ေထာင္က်ေပါ့ေလ။

ပထမဆုံး အၾကိမ္ မိဘနဲ႔ ခြဲျပီး ႏုိင္ငံျခားလာေတာ့ က်မက ေရွ႕ေရးအတြက္ပဲ စိတ္ေစာေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ခြဲေနရေတာ့မယ္ ဆုိတဲ့ feeling ကုိ သတိမထားမိေသးဘူး။ မိဘနဲ႔ တကယ္ခြဲေနရပါလားဆုိတာကုိ ပထမဆုံး ခံစားမိတာက မဂၤလာေဆာင္ျပီးမွပါ။ မဂၤလာေဆာင္ျပီး မိဘအိမ္ျပန္လည္တုန္းကေပါ့။ ကုိယ့္အိမ္ျပန္ခါနီးမွာ “ပါပါးေရသမီးျပန္ေတာ့မယ္.. မာမားေရ သမီးျပန္ေတာ့မယ္” လုိ႔ ပါးစပ္ကသာ ႏႈတ္ဆက္ေနတာ။ စိတ္ထဲက တမ်ိဳးၾကီးပဲ၊ တခါမွ ကုိယ့္မိဘကုိ ျပန္ေတာ့မယ္လို႔မွ မႏႈတ္ဆက္ဘူးတာ။ “မိဘ အိမ္ကေန ငါတကယ္ ခြဲခြာခဲ့ရတာပါလား” ဆုိျပီး ရင္ထဲမွာလည္း ပထမဆုံးအၾကိမ္ နင့္ေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ မိဘေတြကုိ ျမင္ေယာင္ျပီး အဲဒီေန႔က အိမ္ျပန္ေတာ့ တလမ္းလုံး ငုိခဲ့တာေပါ့။

*****

ဒုတိယအၾကိမ္ Osaka ေရာက္ေတာ့ အလုပ္မရွိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ အလုပ္မရွိပဲ ေနရတဲ့ဘ၀ကုိ ပထမဆုံး နားလည္သြားေတာ့တယ္။ အလုပ္မရွိေတာ့ အားေနတယ္ေလ။ ပ်င္းတယ္ဆုိျပီး ပထမဆုံး စဖတ္မိတဲ့ Blog က WeSheMe ရဲ႕ ေရႊေညာင္ပင္ၾကက္သားသုပ္ဆုိတဲ့ပုိ႔စ္ပါ။ ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း ေနာက္ရက္ ပထမဆုံး သုပ္စားၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆုံး Blog စေရးတာကေတာ့ တျခား Blog မွာပါ။ ဒီနာမည္နဲ႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆုံး သုံးမိတဲ့ Nick Name က သူမ်ားနာမည္နဲ႔ သြားတူေနလုိ႔ အားနာျပီး ထပ္မသုံးျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ Blog မွာ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာ Blog တခုေဆာက္ျပီး ပုိ႔စ္ေရးေတာ့ နာမည္ရင္းနဲ႔ပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒီ Blog ရဲ႕ ပထမဆုံးပုိ႔စ္က ဂ်ပန္အစားအစာ အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ ပထမဆုံး Blogger နဲ႔ Gtalk မွာ စကားေျပာျဖစ္တာက ညီမေလး s0wha1 နဲ႔ပါ။ အျပင္မွာ ပထမဆုံး လူခ်င္းျမင္ဖူးတဲ့ Blogger အမ (သမုဒယ) က အခု Blog မေရးေတာ့ပါဘူး။ Blog ေရးမွပဲ မေကရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးပုံစံ ေမးခြန္းမ်ိဳးကုိ ပထမဆုံး စေျဖဖူးတာ။ ေနာက္ ကုိေစးထူး ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားသြားမယ္ဆုိရင္ ပုိ႔စ္မွာ Comment ၀င္ေရးရင္း တျခား Blogger ေတြနဲ႔အတူ Weekly Eleven Journal ရဲ႕ ေဆာင္းပါးမွာ ကုိယ့္နာမည္ေလး ေဖာ္ျပခြင့္ရတာ ပထမဆုံးပါ။

*****

အခုေရးထားတဲ့ ပထမဆုံးေတြက က်မဘ၀ရ႕ဲ အစိတ္အပုိင္းေတြပါ။ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ေရွးေဟာင္းရုပ္ရွင္ၾကည့္ရသလိုပဲ ဟုိတကြက္ဒီတကြက္နဲ႔။ အဲဒီေတာ့ ပထမဆုံးမ်ား ဆုိတဲ့အတြက္ မွတ္မိသေလာက္ ပထမဆုံးေတြကုိပဲ ပထမဆုံးအၾကိမ္ စုစည္းျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ မမသက္ေ၀ေရ.. ေရးေပးလိုက္ပါျပီေနာ္..။ :)

စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၈။

ကုိယ့္ရဲ႕ အၾကိဳက္၊ ဆႏၵ၊ ခံယူခ်က္၊ ျဖစ္တည္မႈ

မတန္ခူး က လက္တေလာ ကုိယ့္ရဲ႕ အၾကိဳက္၊ ဆႏၵ၊ ခံယူခ်က္၊ ျဖစ္တည္မႈ ကုိေရးေပးပါလုိ႔ tag ထားတယ္။ တျခားသူေတြေတာ့ ေရးျပီးကုန္ၾကျပီ။ က်မကေတာ့ အခုမွ ဟုိဟုိဒီဒီ blog တကာ သြားျပီး သူမ်ားေရးထားတာေလးေတြ (ကူးခ် .. ေယာင္လုိ႔..) အတုယူျပီး စု၊ တု၊ ျပဳ လုပ္လိုက္ပါျပီေနာ္။ စု၊ တု၊ ျပဳ တယ္သာ ေျပာလိုက္ရတာပါ။ တကယ္တမ္းေရးေတာ့လည္း ဘာေတြ ေရးရမွန္းမသိဘူး။ အခုအေၾကာင္းအရာမ်ိဳး အရင္တုန္းက တစ္ခါလား ေရးဖူးတာ။ အေျဖရခက္တဲ့ေနရာ၊ မေျဖတတ္တာေတြဆုိရင္ ??? ေတြ ေရးေပးလိုက္တာ မွတ္မိေသးတယ္။ ေၾသာ္.. ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ေရးရတာ မလြယ္ပါလားေနာ္.. :D

*****

ကုိယ့္ရဲ႕နာမည္ ...

ပါပါး ေပးထားတဲ့နာမည္ပါ။ စေနသမီးမုိ႔ “ႏု” ပါေအာင္ မွည့္ထားတာတဲ့။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဒီနာမည္ၾကီးမၾကိဳက္ပါဘူးဆုိျပီး နာမည္ေျပာင္းခ်င္ခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။

ကုိယ့္ကုိ ဒီလုိေခၚတယ္...

နာမည္ရင္းေခၚၾကတာ မ်ားတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ “ႏုႏု”၊ "ႏု” တဲ့။ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူေတြက “မႏု”၊ “မမႏု”၊ “အမ”။ အေဒၚကေတာ့ စကားမ်ားလုိ႔ “အာလူး” တဲ့။ အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက “ေရႊႏု”၊ တခ်ိဳ႕တင္စီးခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့ “မိႏု” တဲ့။ ေတာ္ေသးတယ္ “မယ္ႏု”လုိ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေခၚဘူး။ ဘေလာ့ခ္ေရးေတာ့ “ႏုစံ” (အားပါးပါး.. နာမည္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ.. )

ကုိယ္ဒီမွာေနတယ္ ...
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ Osaka မွာ။

ကုိယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ ...

ဖုန္းနံပါတ္ကုိေတာ့ အလြတ္မရဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မမွတ္ထားဘူး။ ဖုန္းေခၚတာထက္ ေျပာစရာရွိရင္ ဘေလာ့ခ္က comment မွာ လာေရးထားတာက ပုိျပီး ျမန္ဦးမယ္ထင္တယ္..:P

အေရာင္ဆုိရင္ ...

ပစၥည္းေပၚမူတည္ျပီး ၾကိဳက္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မုိးျပာေရာင္ေလးေတြကို သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ အ၀တ္အစားဆုိရင္ေတာ့ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ေတြ မၾကိဳက္ဘူး။

အ၀တ္အစားဆုိရင္ ...

မိန္းကေလးအတြက္ အျမင္တင့္တယ္တဲ့ အ၀တ္မ်ိဳးကုိပဲ ၀တ္ပါတယ္။ ၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္က စိတ္ကုိ အေနခက္ေစမယ့္၊ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေစမယ့္ အ၀တ္အစားကလြဲရင္ က်န္တာေတြ ၀တ္လုိ႔ရပါတယ္။ Branded crazy မဟုတ္ပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေလွ်ာ္လုိ႔လြယ္၊ မီးပူတုိက္လုိ႔လြယ္တဲ့ အ၀တ္မ်ိဳးပုိၾကိဳက္တယ္။ အၾကိဳက္ဆုံးက ျမန္မာအက်ၤီခါးတုိ၊ ခါးတင္ေလးေတြ နဲ႔ ေယာထမီပါ။ ေလာေလာဆယ္ တီရွပ္ေတြ အ၀တ္မ်ားတယ္။

အစားအစာဆုိရင္ ...

ေရးလိုက္ရရင္ေတာ့ စာမ်က္ႏွာ မဆန္႔ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ျမန္မာအစားအစာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကိဳက္ပါတယ္။ တကယ္ မမုန္းေအာင္ စားတာက မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ေၾကးအုိးပါ။

ပစၥည္းဆုိရင္ ...

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ လိုအပ္မယ့္ ပစၥည္းေတြဆုိရင္ ၀ယ္ပါတယ္။ ပစၥည္းတခုကို အမ်ားၾကီးလည္း မ၀ယ္တတ္သလုိ ပစၥည္းအစြဲလည္း မရွိပါဘူး။

သီခ်င္းဆုိရင္ ...

ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေတြကုိ အၾကိဳက္ဆုံးပါ။ တျခားနားေထာင္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေတြဆုိလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆူဆူညံညံ သီခ်င္းေတြ မၾကိဳက္သလုိ အရမး္ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့သီခ်င္းေတြလည္း မၾကိဳက္ပါဘူး။

စာေရးဆရာ...

ဆရာမ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ကုိ အၾကိဳက္ဆုံးပါ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာဆုိ ဆရာမင္းလူ၊နီကုိရဲ တုိ႔လုိ ဟာသစာေရးဆရာေတြအျပင္ ရသစာေပေတြေရးတဲ့ စာေရးဆရာေတြ အားလုံးကိုၾကိဳက္ပါတယ္။ ကာတြန္းဆရာေတြလည္း ၾကိဳက္တယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ဦးေငြၾကည္၊ ကုိေရႊထူး(ျပည္)၊ ဓႏုျဖဴေဆြမင္း၊ ပုိးဇာ..

စာအုပ္...

ဆရာမ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ေရးတဲ့စာအုပ္မွန္သမွ် အကုန္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား ၀တၳဳေတြ၊ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ သိပ္မဖတ္တတ္ပါဘူး။ ျမန္မာ၀တၱဳစာအုပ္နဲ႔ မဂၢဇင္းေတြ ဖတ္ရတာ ပုိၾကိဳက္ပါတယ္။

Life Style...

လူ႕ဘ၀က ေနရတာ တုိတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက တခါတေလ လိုက္လုိ႔မမွီေအာင္ ျမန္ဆန္တာမုိ႔ ေနရခိုက္ေလးမွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနခ်င္တယ္။ အားလုံးကုိ စိတ္ရွင္းရွင္းထားျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ ေနပါတယ္။

ကုိယ့္ရဲ႕၀ါသနာ ...

စာေရး ၊ စာဖတ္ ေပါ့။ တကယ္တမး္ ၀ါသနာပါတာက ေရကူးတာ။ ေရကူးတတ္လားဆုိေတာ့ မကူးတတ္ဘူး (မရီၾကနဲ႔ေနာ္..) ။ ပန္းအလွျပင္တာ ပန္းစိုက္တာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။

အလုိခ်င္ဆုံး လက္ေဆာင္ ...

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကသာ ဒီလုိေမးခဲ့မယ္ဆုိရင္ လိုခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ကုိယ့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးသူ ...

ကုိယ့္မိသားစု၊ ခင္ပြန္း။

ကိုယ့္ရဲ႕ အေလးစားရဆုံးသူ ...

ပါပါး။ ေနာက္ ေလးစားသင့္ ေလးစားထုိက္သူေတြကုိ ေလးစားပါတယ္။

ကိုယ္ရဲ႕ အခင္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း ...

သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကို ခင္ပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိ အမ်ားဆုံးနားလည္မႈ ေပးႏုိင္သူက ...

ပါပါး ပါ။ ေနာက္ျပီး မပါမျဖစ္ သူ႕ကုိေတာ့ စာရင္းထဲ ထည့္ထားဦးမွ။

ကုိယ္ရဲ႕ အမုန္းဆုံးသူက ...

ကတိသစၥာမတည္တဲ့သူ၊ လိမ္ညာေကာက္က်စ္တတ္တဲ့သူေတြဆုိ မုန္းပါတယ္။

ရင္အခုန္ဆုံးအခ်ိန္ ...

ရုံးမွာ ဘေလာ့ခ္ခုိးလည္လုိ႔ မန္ေနဂ်ာ မိသြားတဲ့အခ်ိန္။

အေၾကာက္ဆုံး အခ်ိန္ ...

အာရွမွာ ငလ်င္အၾကီးအက်ယ္ လႈပ္မယ္လုိ႔ ဘေလာ့ခ္မွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္။

အမွတ္တရေန႕ ...

ထူးထူးျခားျခား မရွိပါ။

ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည့္မယ္ဆုိရင္ ေတာင္းမဲ့ဆု...

ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႔ ျပည့္ခ်င္ပါတယ္္။

အခ်စ္ဆုိတာ...

မ်က္လွည့္လုိပဲ။ မထင္မွတ္တာေတြက ျဖစ္တတ္လြန္းလုိ႔....

အမုန္းဆုိတာ ...

ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာတစ္ခုလုိ႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ အခုထိေတာ့ ဘယ္သူ႕ကုိမွ တူးတူးခါးခါး မမုန္းဖူးပါဘူး။

အလြမ္းဆုိတာ ...

သတိရျခင္း တစ္မ်ိဳးလုိ႔ ထင္တာပဲ..

သံေယာဇဥ္ဆုိတာ ...

အျဖဴစင္ဆုံး တြယ္တာျခင္း။ (ဟိ..ဟိ.. စာအုပ္ထဲက ကူးခ်ထားတာ.. )

ဘ၀ဆုိတာ ...

Life is a journey where the destination is unknown.

သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ ...

ခင္ရတဲ့သူ။

ခ်စ္သူဆုိတာ ...

ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေပါ့။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဒီလုိထင္တယ္ ...

လွတယ္လုိ႔.. အဲေလ.. ဟုတ္ပါဘူး.. ကုိယ့္ကုိယ္ကုိထင္တာ ေျပာျပီးသြားျပီ... သူမ်ားေတြ ဘယ္လုိထင္လဲ ေျပာခဲ့ေနာ္.. :P

ကုိယ့္ရဲ႕ လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္က ...

ကုိယ့္ေစတနာ ကိုယ္အက်ိဳးေပးတယ္။

အေျပာခ်င္ဆုံး စကားတစ္ခြန္း ...

အခုတေလာ အလုပ္မအားလုိ႔ စာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ခ္လာလည္တဲ့သူေတြကုိ မၾကာမီ Blog Vacation ၃ လေလာက္ယူပါမယ္ဆုိတာေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။

စက္တင္ဘာ ၁၃၊ ၂၀၀၈။

ဘ၀လက္တြဲေဖာ္

ေလးမ က ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ အေၾကာင္း tag ထားတယ္။ ေရးဖုိ႔အေၾကာင္းအရာကုိ စဥ္းစားေတာ့ ဘယ္က စျပီး ဘယ္လုိေရးရမွန္းလည္း မသိ၊ အရင္တုန္းက ေတြးထားမိတဲ့ဘ၀အေဖာ္ဆုိတာကလည္း “ၾကာျပီဆုိေတာ့ ေမ့ေလာက္ပါျပီ”ဆုိသလုိ သီခ်င္းလုပ္ျပီး ဆုိရမလုိပါပဲ။ ကုိယ္ကလည္း လူလတ္တန္းစား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကီးျပင္းလာရတာဆုိေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ကုိေတာ့့ အခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးမေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး။ (ပုိ႔စ္ဆုံးေအာင္ဖတ္ျပီးရင္္ “အမ်ားၾကီး မေမွ်ာ္လင့္ထားေပလုိ႔ပဲ” လုိ႔ ေျပာၾက မလားပဲ။ :P ) ဘ၀ကုိ ရုိးရုိးပဲေတြးခ်င္တယ္။ ရုိးရုိးပဲျဖတ္သန္းခ်င္တယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ပုိက္ဆံမခ်မ္းသာရင္ေတာင္ စိတ္မဆင္းရဲခ်င္တာ အမွန္ပါပဲ။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္က စိတ္ကူးခဲ့ဖူးတဲ့ သူကုိ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့...

*****

အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ဆုိတာ စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့အရြယ္မဟုတ္လား။ ကုိယ့္ဖူးစာဖက္ကုိ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ေကာငး္မွာပဲလုိ႔ ေတြးဖူးတာေပါ့။ တကၠသုိလ္တက္တုန္းအရြယ္မွာ ရုပ္ရွင္မင္းသား လြင္မုိးက နာမည္စၾကီးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့့ ကုိလြင္မုိးကုိ သေဘာက်ျပီး သူ႕လုိ အရပ္ရွည္ရွည္ျဖစ္ရမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးဖူးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Korea ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ ေခတ္စားလာျပန္ေတာ့ ဒါရုိက္တာ“ရင္” လုိ အသားျဖဴျဖဴ၊ ႏွာတံေပၚေပၚ၊ မ်က္လုံးျပဴးျပဳး၊ စတုိင္ခပ္မိမိေလး ျဖစ္ရင္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ေတြးမိျပန္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက Speed ဇာတ္ကားကုိ ၾကိဳက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲက မင္းသား Keanu Reeves လုိမ်ိဳး အားကုိးေလာက္ျပီး ကုိယ့္ေရွ႕က မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးႏုိင္မယ့္သူမ်ိဳးကုိ သေဘာက်ခဲ့တယ္။ အဲဒါေတြက စိတ္ကူးယဥ္ သက္သက္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ က်မ ကုိယ္တုိင္လည္း သိခဲ့တာပဲေလ။

တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕က်က် စဥ္းစားရတဲ့ အခါမွာေတာ့ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ က်မ ေမာင္ေလး ထက္ အသက္ ငယ္လုိ႔မျဖစ္သလုိ ကုိၾကီးထက္ ၾကီးတဲ့သူယူဖုိ႔ရာလည္း အင္မတန္ ခက္လွပါတယ္။ တသက္လုံး လက္တြဲသြားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ကုိယ္နဲ႔ အေျခခံစိတ္သေဘာထားခ်င္း တုိက္ဆုိင္ခ်င္တယ္။ ပိုက္ဆံရွိတာ မရွိတာထက္ ရုိးသားျပီး ၾကိဳးစားဖုိ႔ လုိအပ္တယ္လုိ႔လည္း ယူဆမိတယ္။ အခ်စ္ဟာ အေရးပါတယ္ဆုိေပမယ့္ အခ်စ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္မထင္ထားဘူး။ ဆုိးေပေနတဲ့သူကုိ ကုိယ္နဲ႔ ယူျပီးမွ ျပဳျပင္ယူမယ္ဆုိတဲ့ မုိက္ရူးရဲစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးလည္း က်မမွာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ျဖစ္မယ့္သူဟာ ကုိယ္အထင္ၾကီးႏုိင္တဲ့သူ၊ ေလးစားရမယ့္သူ၊ မိဘအသိုက္အ၀ုိင္းက ၾကည္ျဖဴႏုိင္တဲ့သူ ျဖစ္ရမယ္လုိ႔စဥ္းစားခဲ့တယ္။ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ရမယ္။ မာမားကေတာ့ အရင္တုန္းက တရုတ္ပဲ ယူရမယ္ဆုိျပီး ကန္႔သတ္ေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းေတာ့လည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ပါပါးကေတာ့ တရုတ္ေသြးပါတဲ့သူကုိပဲ ယူေစခ်င္ခဲ့တယ္။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြကလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ မိဘေပးစားတဲ့ သူကုိ ယူရတာမို႔ အဲဒီလုိ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး။ ကုိယ့္ကုိ အားကုိးေနမွာထက္ ကုိယ္ကသာ အားကိုးခ်င္တာမို႔ အရည္အခ်င္းအရေရာ အလုပ္အကုိင္ပါ အတည္တက် ရွိတဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ပါတယ္။

ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏုိင္ျပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏုိင္တဲ့ အရြယ္မွာေတာ့ စဥ္းစားစရာ၊ ေရြးခ်ယ္စရာ အခ်က္ေတြဟာ ပုိမ်ားလာတယ္ ဆုိရမလားပဲ။ ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ ဇီဇာေၾကာင္လာတယ္ဆုိပါေတာ့့။ အလုပ္ထဲက ခင္ေနတဲ့သူေတြက “အပ်ိဳၾကီး” ဆုိျပီး က်မကုိ စ ၾကတယ္။ “ေရြးမေနနဲ႔ေနာ္။ အမတုိ႔က ဟင္းရြက္ေတြလုိပဲ။ ညေနေစာင္းလုိ႔ ႏြမ္းသြားရင္ ဘယ္သူမွ ၀ယ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကမွ '၀ုိင္' လုိမ်ိဳး၊ ၾကာေလ တန္ဖုိးတက္ေလ။ အမတုိ႔က သနပ္ခါးေသြးရင္ေတာင္ 'ရတာယူမယ္' ဆုိျပီး အသံထြက္ေနျပီ” ဆုိျပီး စတတ္ၾကေသးတယ္။ က်မကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ပဲ “ကံပါလာရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ဖူးစာဆုံမွာပဲ”လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့တယ္။ [ေဗဒင္တြက္တုိင္းလည္း အပ်ိဳၾကီးမျဖစ္ဘူးလုိ႔ေဟာၾကတာကုိး... ;) ] အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သမီးအလိမၼာပဲလုပ္ျပီး မိဘစကားနားေထာင္သလုိလုိနဲ႔ မိဘစီမံရာပဲ နာခံလိုက္ေတာ့မယ္ေပါ့။

*****

က်မရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဘက္ကေတာ့ အသက္အားျဖင့္ ၁ ႏွစ္ခြဲသာသာၾကီးပါတယ္။ (က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ၂ ႏွစ္ၾကီး ၂ ႏွစ္ငယ္ေတြဆုိေတာ့ သူက က်မ ကုိၾကီးထက္ ငယ္ပါတယ္။) Company တစ္ခုတည္းမွာ အလုပ္အတူတူ လုပ္ခဲ့ၾကျပီး ၅ ႏွစ္ေက်ာ္မွ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း သိေနၾကပါတယ္။ ေကာင္းတာေရာ၊ မေကာင္းတာေတြေရာေပါ့။ သူဟာ လြင္မုိးလုိေတာ့ အရပ္မရွည္ပါဘူး။ ဒါရုိက္တာ“ရင္”လုိမ်ိဳး စတုိင္ခပ္မိမိနဲ႔ မ်က္လုံးျပဴးျပဴးလည္း မဟုတ္တဲ့အျပင္ တခါတေလ “ဦး၀တုတ္၊ ၀တုတ္ၾကီး” လုိ႔ေတာင္ ေခၚရပါေသးတယ္။ သူ႕ပါပါးက တရုတ္ကျပား၊ ေမေမက ျမန္မာဆုိေတာ့ သူက တရုတ္ေသြး တစ္မတ္ဖုိးေလာက္ပဲ ပါျပီး မ်က္ႏွာက က်မထက္ကုိ တရုတ္နဲ႔ ပုိတူပါတယ္။ Kobe က China Town ဘက္သြားရင္လည္း သူ႕ကုိ “တရုတ္လား” ဆုိျပီး လာေမးတတ္ၾကတယ္္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မအိမ္က သူနဲ႔ သေဘာတူခဲ့တာေပါ့။

အ၀တ္အစား၀ယ္ရမွာ အရမ္းႏွေျမာတတ္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာပစၥည္း၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း ဆုိရင္ ေစ်းၾကီးပါေစ ေကာင္းေပ့ဆုိတာမွ ကုိင္ခ်င္၊ သုံးခ်င္တဲ့သူမ်ိဳးပါ။ စိတ္ရွည္၊ သည္းခံတတ္ျပီး စိတ္ဆုိးရင္ေတာင္ မ်က္ႏွာတခ်က္မပ်က္တတ္သူပါ။ စိတ္ရင္းေကာင္းျပီး ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ အစအေနာက္္သန္တယ္။ ဂိမ္းအင္မတန္ေဆာ့ျပီး အေပါင္းအသင္းခင္တတ္တယ္။ အားနာတတ္တယ္။ ေနာက္ျပီး ေယာကၤ်ားေလးတုိ႔ တတ္အပ္တဲ့ ပညာရပ္အားလုံးလည္း တတ္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕ ေကာင္းတာေတြအျပင္ မေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြေရာ လက္ခံႏုိင္လားဆုိတာ ေသခ်ာ စဥ္းစားျပီးမွ လက္ထပ္ဖုိ႔ သေဘာတူခဲ့တာပါ။ က်န္တာေတြကေတာ့ အမ်ား သူငါလုိပါပဲ။ က်မတုိ႔ရဲ႕ အသက္အရြယ္ဟာ စိတ္ကုိ ဦးစားေပးရမယ့္ အရြယ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ျပႆနာ တက္တာမ်ိဳး မျဖစ္လုိလွပါဘူး။ က်မ စိတ္တုိရင္ သူျငိမ္ျပီးေနတတ္သလုိ သူမၾကိဳက္တဲ့ ပြစိ ပြစိနဲ႔ နားပူနားဆာ တိုက္တာမ်ိဳး မလုပ္ျဖစ္ မေျပာျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ပါတယ္။ မၾကိဳက္တာ စိတ္တုိင္းမက်တာ ေတြ႕ရင္လည္း က်မက စိတ္ထဲ မထားတတ္ပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းဖြင့္ေျပာျပီး ေျဖရွင္းတတ္သူပါ။ က်မက စိတ္ဆုိးလြယ္တတ္သလုိ စိတ္ေျပ တာလည္း လြယ္ပါတယ္။ သူက ေသြးေအးတတ္ျပီး က်မက ေသြးဆူတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္က်ျပီးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ ရန္ျဖစ္လုိ႔ ျပႆနာ တက္တယ္ဆုိတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ က်မအတြက္ အစစ အရာရာ ျဖည့္ဆည္းေပးတတ္သူ၊ က်မ စိတ္ဓာတ္က်ရင္ အားေပးတတ္သူပါ။

အခုလည္း ရုံးက သူေတြအားလုံးက က်မတုိ႔အေၾကာင္းကုိ သိေနတာမုိ႔ တခါတေလ ပါတီမွာ စကားလက္ဆုံၾကမိရင္ က်မကုိ “Why did you fall in love with your husband?" လုိ႔ ေမးတတ္ၾကတယ္။ က်မကေတာ့ စကားၾကီး စကားက်ယ္ မေျပာတတ္သူမုိ႔ “I have no reason” လုိ႔ပဲ ခပ္တုိတုိ ေျဖလိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒါလည္း သူတုိ႔က သေဘာက်ျပီး ရီေနၾကေတာ့တာပဲ။ အမွန္ေတာ့လည္း က်မမွာ ဘာေၾကာင့္ခ်စ္တယ္ ဘာျဖစ္လုိ႔ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ ေျပာရင္ေတာ့ ရီစရာ ျဖစ္ေနမလားပဲ။ သူ႕ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်မကုိ ဘာလုိ႔ ခ်စ္တာလဲလုိ႔ေမးရင္ ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းဆုိျပေနတတ္ပါတယ္။

"ဘာေၾကာင့္မ်ား ~~ ခ်စ္လဲ..
ဒီလုိေမးရင္ ~~ ခက္သားကြယ္..
အခ်စ္မွာ ~~ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ား
မလုိဘူး... ”

က်မ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသူနဲ႔ တကယ့္အိမ္ေထာင္ဘက္က ထပ္တူထပ္မွ်ေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္တမ္း အိမ္ေထာင္ေရးမွာ အေရးၾကီးတာက “တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္မႈ ရွိဖုိ႔ပဲ လုိတယ္” လုိ႔ ထင္မိ္ပါတယ္။ “နားလည္မႈ”ဆုိတဲ့ ဒီစကားဟာ အေျပာလြယ္သေလာက္ လုိက္နာဖုိ႔ေတာ့ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိ နားလည္ေပးရမယ္၊ ဘယ္အတုိင္းအတာထိ နားလည္ႏုိင္မယ္ ဆုိတာ ၂ ေယာက္သား ညွိယူရင္းနဲ႔ပဲ ......

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၊ ၂၀၀၈။

2008 New Year Resolution

ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လုိ႔ ႏွစ္သစ္ေရာက္လာတာ ၅ ရက္ေတာင္ ရွိျပီ။ က်မကေတာ့ စကားေျပာရင္ ေယာင္ျပီး ေနာက္္ႏွစ္လုိ႔ ေျပာမိေနတုန္းပဲ။ အမွန္ေတာ့ ဒီႏွစ္လုိ႔ ျပင္ေျပာရေတာ့မွာ။ ဒီႏွစ္အတြက္ New Year Resolution က ဘာေတြလည္းလုိ႔ ညီမေလး s0wha1က tag လာေတာ့ က်မလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး။ အရင္ႏွစ္တုန္းကေတာ့ ဘာေတြလုပ္မယ္ ဆုိျပီး စိတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အရမ္းၾကီး Heavy ျဖစ္မေနတဲ့ဟာမ်ိဳး၊ ေနာက္ျပီး ကုိယ္ကလည္း တကယ္ လိုက္နာႏုိင္မယ့္ အရာမ်ိဳး ကုိ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လုိ႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်လိုက္ပါတယ္။

၁။ ရုံးတက္ရမယ့္ ေန႔ဆုိရင္ အိပ္ယာက ေစာေစာထျပီး ရုံးကုိ ေနာက္မက်ေအာင္ သြားမယ္လုိ႔ စိတ္ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ (အဲဒါက က်မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ )

၂။ အေျပာနဲ႔ လက္ေတြ႕ ကုိက္ညီေအာင္ ေနပါမယ္။ တဖက္သားကုိ ကတိတစ္ခု၊ စကားတစ္ခုကုိ လြယ္လြယ္မေျပာျဖစ္္ေအာင္၊ ေျပာျပီးရင္လည္း ေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

၃။ အ၀တ္အစား အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြကုိ တကယ္ မလုိအပ္ပဲ၊ မလုိခ်င္ပဲ မ၀ယ္မိေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

ဘယ္ေလာက္ လိုက္နာႏုိင္မလဲဆုိတာေတာ့ ကုိယ္တုိင္ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိ ကိုယ္ မညာမိေအာင္၊ စိတ္ကုိ အလုိမလိုက္မိေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔က အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လုံးလုိ႔ ဆုိစကားရွိေတာ့ အခုလုိ စာနဲ႔ ေရးျပီး blog ေပၚတင္လိုက္တာဟာ ပုိျပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေလးနက္ေစမလားပဲ။

တခါတေလ တကယ့္လုပ္ရပ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကုိ ေျပာမိရင္ က်မ အမ်ိဳးသားက “စုိင္းထီးဆုိင္ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလး တပုဒ္ ကုိ သတိရတယ္ ...~~မင္းေျပာတဲ့စကားမ်ား ~~ နားၾကားမ်ားလြဲသလား~~” တဲ့။ သူက က်မ စကားၾကီး စကားက်ယ္ေျပာတုိင္း အဲဒီလုိ အျမဲေနာက္ေျပာင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္လား အေျပာလားဆုိတာကုိ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေျပာၾကတာေပါ့ေနာ္....

ဇန္န၀ါရီ ၅၊ ၂၀၀၈။

ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား ႏွင့္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မ်ား

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီဇင္ဘာဆုိရင္ ဒုတိယ အစမ္းစာေမးပြဲျပီးလုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္ထားျပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ အတန္းတင္ စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့.. စာက်က္ေနရျပီ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဒီဇင္ဘာေတြ တႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဆုံးလာခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာဟာ ၁၂ လထဲက လတစ္ခုအျဖစ္တည္ရွိေနတာကလြဲရင္ က်မကုိ ဘာမွ ထူးျခားမႈ မျဖစ္ေစခဲ့ပါဘူး။

၁၀ တန္းေအာင္ျပီး တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ဘာမွ ခံစားရေလာက္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး မျဖစ္လာခဲ့ျပန္ဘူး။ ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတာကေတာ့ ဒီဇင္ဘာလ ရဲ႕ ၁ ရက္ေန႔ဆုိတာနဲ႔ က်မတုိ႔ဘက္က လမ္းမၾကီးေတြေပၚမွာ SWEET DECEMBER ဆုိတဲ့ စာလုံး ခပ္ၾကီးၾကီးကုိ ထုံးျဖဴနဲ႔ ေရးထားတာ ေတြ႕ရမယ္။ ေနာက္ျပီး ေၾကာ္ျငာေတြ ေခတ္စားလာေတာ့ သတိထားမိတာ တစ္ခုက ဒီဇင္ဘာ အလွကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာပါပဲ။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး မေၾကာ္ျငာပဲ ဒီဇင္ဘာ ေရာက္မွ ၁ ရက္ေန႔ ကေနစျပီး ၃၁ ရက္ေန႔ အထိကုိ မုန္းသြားေအာင္ကုိ တီဗြီမွာ ေၾကာ္ျငာတာပါ။ အဲဒီလုိမ်ိဳးေလးေတြ ျမင္ရျပီ၊ ၾကားရျပီဆုိမွပဲ “ဘာလုိလုိနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလ ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မွာပါလား”ဆုိတဲ့ အေတြးက ေခါင္းထဲေရာက္လာျပီး ခဏေန ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားျပန္တာပါပဲ။ NEW YEAR ၾကိဳတဲ့ ပြဲမ်ိဳး၊ Christmas လိုပြဲမ်ိဳးေတာ့ တခါမွ မသြားခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မွတ္မိတဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားမိရင္...

***

၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာမွ က်မ အေတာ္ေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြက ျပင္းလြန္းတဲ့အျပင္ အစာ မစားခင္မွာ ေဆးၾကိဳေသာက္ရတာမုိ႔ အစာစားျပီးရင္ စားျပီးသမွ် အကုန္ျပန္ထြက္တာပါပဲ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာ ႏွစ္သစ္ကုိ အင္းလ်ားမွာ ၾကိဳမလား၊ ကမ္းေျခတခုခုမွာ ၾကိဳဆုိမလား၊ ကုိယ့္အိမ္မွာပဲ ပါတီေလးလုပ္ျပီး ၾကိဳမလား အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့ ဥၾသဆြဲျပီး ၾကိဳေနခဲ့ရတယ္။ ေ၀ဒနာက ျပင္းလြန္းလုိ႔ ကိုယ့္ကုိကိုယ္လည္း အသက္ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လားလုိ႔္ ထင္မိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့... အဲဒီေတာ့မွ “က်န္းမာျခင္းသည္လည္း လာဘ္တပါး”ဆုိတာကုိ ေကာင္းေကာင္းၾကီး လက္ခံလိုက္ရေတာ့တယ္။

၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္က မွတ္မွတ္ရရ ကြန္ပ်ဴတာက ေနာက္ဆုံး Semester စာေမးပြဲေျဖခါနီးေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ေႏြမွာ အယ္နီးညိဳး၀င္ျပီး ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ ေဆာင္းတြင္းမွာ လာနီညာ ျဖစ္တဲ့ႏွစ္ေပါ့။ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ကုိ ဘယ္လုိျပီးခဲ့ရသလဲဆုိေတာ့ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ရင္း ၾကိဳခဲ့ရတာပါ။ စာေမးပြဲမွာ စာေတြကလည္း မ်ားေတာ့ စာက်က္ရင္း ေစာင္ကုိ အထပ္ထပ္ ျခံဳျပီး လည္ပင္းေအးရင္ အာသီးေယာင္တတ္လြန္းလုိ႔ လည္ပင္းကုိ မာဖလာပတ္ျပီး စာက်က္ခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီလုိနဲ႔ ခဏလွဲလိုက္ စာျပန္က်က္လုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္တဲ့အထိပဲ။ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့လည္း အဲဒီအတုိင္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း အသက္ရႈတအားက်ပ္လာျပီး လည္ပင္းကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က ညစ္ထားသလုိမ်ိဳး ခံစားရလာလုိ႔ လန္႔ႏုိးလာေတာ့ မအိပ္ခင္က ပတ္ထားတဲ့ မာဖလာက လည္ပင္းညစ္ထားသလုိျဖစ္ေနတာ။ လန႔္ႏိုးေတာ့ ေဆာင္းတြင္း ေအးေအးမွာ လူတကုိယ္လုံး ေဇာ ေခၽြးေတြနဲ႔...

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ အလုပ္ထဲေရာက္ေနျပီေလ။ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့မွ New Year Party ဆုိတာကုိ စျပီး ၾကံဳဖူးတာပါ။ ပထမဆုံး အလုပ္စ ၀င္တဲ့ႏွစ္လည္း ျဖစ္ျပန္ New Year Party ဆိုတာ ကလည္း အခုမွ ၾကံဳဖူးတဲ့အျပင္ Party ကုိ ရုံးက အကုန္အက် ခံျပီး လုပ္ေပးခဲ့တာပါ။ ေကၽြးတာက Buffet လုိမ်ိဳးပါပဲ။ စားျပီေတာ့ ဂိမ္းေတြ ကစားၾက၊ ျပီးရင္ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ျပီး သီခ်င္းဆုိခုိင္းၾက၊ King & Queen ေရြးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ႏွစ္သစ္ကုိ ၾကိဳခဲ့ၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂိမ္းေဆာ့ေတာ့ အုပ္စုေတြခြဲျပီး အုပ္စုနာမည္ေပးတာက “ကေလက၀”၊ “အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္”၊ ”ေရေျမာကမ္းတင္” ဆုိျပီး အုပ္စုနာမည္ေတြ ေပးၾကတာပါ။ အခ်င္းခ်င္း ပါးစပ္က အျငိမ္မေနပဲ “ဟဲ့..နင္က ဘယ္အဖြဲ႕ထဲကလဲ” ေမးရင္ “ငါက ကေလက၀” လုိ႔ ေျဖတာက ရွိေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း အရာအားလုံးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ျပီးဆုံးခဲ့တဲ့ ကာလေလး တခုလုိ႔ပဲ စိတ္မွာ ေတြးမိတယ္။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၁ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ရုံးက New Year Party အတြက္ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိျပီး ဒီဇင္ဘာေလာက္ကတည္းက လႈပ္လႈပ္ရြရြ နဲ႔ အားလုံး တြတ္ထုိးေနၾကျပီ။ ရုံးက လူၾကီးပုိင္းေတြ တုိင္ပင္ျပီး ျမိဳ႕ထဲမွာ ေပ်ာ္မဲ့အတူတူ ကမ္းေျခမွာ ေပ်ာ္ရေအာင္ဆုိျပီး ေခ်ာင္းသာခရီးသြားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၃၀ မွာ ေရႊကမၻာ AirCon Bus ၾကီး ငွားျပီး ေခ်ာင္းသာခရီးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး စခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၅ ေယာက္တစ္ခန္းေနရတာ။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ က တစ္ခုတည္းကုိ ၅ ေယာက္စုေနၾကတာဆုိေတာ့ ကသီေပမယ့္ ညဘက္ဆုိရင္ စကားေတြေျပာလုိက္ ရီလုိက္ ေမာလိုက္နဲ႔ အိပ္ရတယ္လုိ႔ကုိ မရွိလွဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အားလုံးဟာ ႏွစ္သစ္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာေတာ့ ဘယ္မွလည္း မသြားခဲ့ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္ေတြကေန လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေရွ႕ေရးကုိေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္လည္း အရာရာဟာ မႈန္၀ါး၀ါးပဲ။ လမ္းခုလတ္ကေန လွည့္ျပန္မလား၊ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မလားလုိ႔ စဥ္းစားတုိင္းမွာ “ဘာအတြက္ ဒီအလုပ္ကို ၀င္လာတာလဲ၊ ကုိယ္က ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးရင္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ပန္းတိုင္ကုိ မေရာက္မခ်င္းေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆုိတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ လာမဲ့ ႏွစ္သစ္ကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အားယူရင္း ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကုိ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့လုိက္ေတာ့တယ္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္က ထူးထူးျခားျခား ရုံးက ငပလီကုိ သြားေတာ့ မေရာက္ဖူးတာနဲ႔ လိုက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကားနဲ႔သြားတာဆုိေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ။ မနက္ ၂ နာရီေလာက္ကတည္းက ရုံးေရွ႕မွာ လူစုၾကျပီး ကား တကယ္ စထြက္ျဖစ္တာ မနက္ ၅ နာရီေလာက္မွပါ။ ျပည္-ေတာင္ကုတ္လမ္းက သြားတာဆုိေတာ့ ရုိးမ ၂ခုကုိ တေန႔လုံး ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ငပလီေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၁၀ နာရီ ေလာက္ရွိေနပါျပီ။ ငပလီေရာက္တဲ့ညက ထမင္းစား ေနာက္က်တဲ့အျပင္ စားရတဲ့ ထမင္းက ဆန္သစ္ေတြဆုိေတာ့ အစာမေၾကပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကေတာ့ New Year Party မွာ ဘာမွလည္း မစားရပဲ သူမ်ားေတြ game ေဆာ့တာ ၾကည့္ျပီး ႏွစ္သစ္မတုိင္ခင္မွာ အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး အိပ္ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီႏွစ္သြားရတဲ့ ကမ္းေျခခရီးကေတာ့ မတန္ဆုံးန႔ဲ ပင္ပန္းဆုံးပါပဲ။ လူလည္း ခရီးက ျပန္လာေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၄ ခုႏွစ္ New Year Party က ေတာ့ ေငြေဆာင္မွာပါ။ က်မက ရုံးကလူေတြ ကမ္းေျခ တစ္ခုခု သြားတုိင္း အျမဲ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုံးအုပ္စုနဲ႔ ခရီးထြက္တာက လမ္းခရီးမွာ လုံျခံဳမႈလည္း ရွိတဲ့အျပင္ ခရီးစရိတ္လည္း သက္သာတာေၾကာင့္လည္း လုိက္သြားျဖစ္တာပါ္။ ၂၀၀၄ ျပီးရင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ ဂ်ပန္ကုိ လာမွာဆုိေတာ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ခ်ိဳျမေနတာ အမွန္ပါပဲ။ က်မ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ တခု ျပည့္၀တယ္လုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ သြားရမဲ့ ခရီးအတြက္လည္း ျပင္ဆင္ရင္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကုိ ေငြေဆာင္မွာ game ေတြ ေဆာ့ရင္း ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ဟာ က်မဘ၀ကုိ အမ်ားၾကီးေျပာင္းလဲေပးလုိက္တဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ ဘ၀ သင္ခန္းစာေတြ အျပင္ အဓိက ကေတာ့ စိတ္ေနစိတ္ထားေပါ့။ ေနာက္ျပီး အရင္တုန္းကေတာ့ တခုခု လုပ္ဖုိ႔ စဥ္းစားတုိင္း ကုိယ့္အတြက္ပဲ စဥ္းစားရေပမယ့္ အခုေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္မယ္၊ စဥ္းစားမယ္ ၾကံတုိင္းမွာ ၂ ေယာက္ပါလား ဆုိတဲ့ အသိကုိ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က စရလာတာပါပဲ။ ဂ်ပန္မလာခင္တုန္းကေတာ့ ဒီေရာက္ရင္ Osaka ရုံးက Tokyo ရုံးထက္ပင္ပန္းမယ္ဆုိတာရယ္၊ျပီးေတာ့ က်မ ေတြ႕ရမယ့္ မန္ေနဂ်ာ မမရဲ႕ ေကာင္းသတင္းေတြရယ္၊ အလုပ္သေဘာသဘာ၀ကုိ နားမလည္ထားတာေတြ..စတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳတင္ေတြးထားေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကုိယ္ေတြးထားတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပင္ပန္းျပီး၊ မန္ေနဂ်ာ မမရဲ႕ ဆုိးခ်က္ကလည္း ကိုယ္ၾကားထားသမွ်ထက္ ၁၀ ဆ ေလာက္ ပိုဆုိးေနခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္သမွ်ေတြ ၾကံဳသမွ်ေတြကုိ အံၾကိတ္တင္းခံရင္း တစ္ရက္ တစ္ရက္ကုိ ရန္ကုန္ျပန္ဖုိ႔ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလုိ႔ တက္ၾကြေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ၂၀၀၆ ကုိ ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတာေပါ့။ အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိမ္မွာ စုျပီး ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကရင္း New Year ကုိ ၾကိဳခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီးေတာ့ ေမလမွာပဲ လူၾကီးမိဘေတြ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ ဘ၀လမ္းခရီးကုိ စျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး ၂ ေယာက္စလုံး အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ထုိင္းကုိ ထပ္ထြက္ခဲ့ၾကရတယ္။ ထုိင္းမွာ ေနရတဲ့ ကာလကေတာ့ ေရာက္ခါစကသာ ရာသီဥတု ဒဏ္ေၾကာင့္ မၾကာခဏဆုိသလုိ ဖ်ားနာေပမယ့္ ထုိင္းမွာ စားရတဲ့ အစားအစာေတြက ျမန္မာပါးစပ္နဲ႔ကုိက္တာမို႔ ေနထုိင္ရတာ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္။ ၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ ရန္ကုန္က က်မေမာင္ေလးကုိ ထုိင္းကုိ အလည္ေခၚျပီး ၃ ေယာက္သား ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္ေလး ျပန္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ က်မလည္း လုိက္ျပန္ရတာမုိ႔ ၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာဟာလည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပီးဆုံးခဲ့တယ္။ ၂၀၀၆ ရဲ႕ New Year ကုိေတာ့ က်မတုိ႔ လင္မယားရယ္ က်မ ညီမေလး ၂ ေယာက္ရယ္နဲ႔ ေငြေဆာင္မွာ Karaoke သီခ်င္းေတြ ဆုိရင္း ကုန္ဆုံးခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာကေတာ့ က်မအတြက္ အိမ္ကုိ ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ ကြာေ၀းလွတဲ့ ခရီးမုိင္ေတြနဲ႔ ေလယာဥ္စရိတ္ေတြေၾကာင့္ အိမ္ ျပန္ခ်င္တဲ့ က်မ အေတာင္ ရုိက္ခ်ိဳးထားခံရသလုိပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရန္ကုန္ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ အသံၾကားရင္ “ငါလည္း ျပန္ခ်င္လိုက္တာ”လုိ႔ စိတ္မွာ တမ္းတမိတယ္။ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ မိသားစုကုိ ေတြ႕ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလဟာ က်မတုိ႔အတြက္ေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရမယ့္လ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဇင္ဘာမွာ ရုံးပိတ္ရက္ေတြလည္း မ်ားေတာ့ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြက“ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္လား” လုိ႔ေမးရင္ “မျပန္ျဖစ္ပါဘူး”လုိ႔ ရင္နာနာနဲ႔ ေျဖရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါျပီ။ “အိမ္ကုိ လြမ္းမွာေပါ့ေနာ္” တဲ့.. ေမးတတ္လုိက္တာ.. “ကုိယ့္ မိသားစု၊ ကုိယ့္ မိဘကုိ မလြမ္းပဲ ဘယ္သူ ရွိပါ့မလဲ” လုိ႔ ေတြးမိလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲက စကားေတြဟာ ပါးစပ္နားမွာတင္ ထြက္လာေတာ့မလုိနဲ႔ ေနာက္ဆုံး “အင္း..သတိရတယ္.. လြမ္းတယ္” ဆုိတာေလာက္နဲ႔တင္ ေျပာျပီး က်န္တာေတြကုိေတာ့ ျမိဳခ်ပစ္လိုက္ရတယ္။ “ဒါဆုိ ပိတ္ရက္ ဘယ္သြားမလဲ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့.. က်မ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာ က်မကုိယ္တိုင္ေတာင္ မေတြးထားမိေသးပါလား.. ဒီပိတ္ရက္မွာ က်မအတြက္ အေကာင္းဆုံးက အိမ္ထဲမွာပဲ ေနျပီး ဘေလာ့ခ္တကာ ဘေလာ့ခ္လုိက္လည္ရင္း ကုန္ဆုံးရေတာ့မယ္ နဲ႔တူပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ Barbecue Party လုပ္ရင္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္...

***

ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးထားတာ ဒီဇင္ဘာလလယ္ေလာက္ကတည္းကပါပဲ။ Blog မွာ တင္မယ္ဆုိျပီး မတင္ျဖစ္ေသးဘူး။ အခုေတာ့ ညီမေလး ေလးမ က tag လာေတာ့ က်မလည္း ေရးထားျပီးသားကုိ နည္းနည္းပါးပါး ျပင္ဆင္ျပီး Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ေတြက ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရစရာလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရတဲ့ စာတုိစုေတြပါပဲ။ ေလးမေရ.. ေက်နပ္ျပီဟုတ္။ :)

ဒီဇင္ဘာ ၃၁၊ ၂၀၀၇။

ျဖတ္သန္းေနတဲ့ တစ္ေန႔တာ

“တစ္ေန႔၊ တေန႔ ကလည္း ခဏေလးလုိပဲ..”
“အခ်ိန္ေတြက ကုန္ျမန္လုိက္တာ...”

.....
.....

ႏႈတ္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ထဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတုိင္းနီးပါး ဒီစကားေလးေတြကုိ ေျပာျဖစ္၊ ေတြးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ က်မလည္း ရုံးမွာ အလုပ္တအားမ်ားတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ “အခ်ိန္ကုန္ျမန္လုိက္တာ၊ ခဏေလးလုိပဲ” လုိ႔ ထင္ရျပီး အလုပ္မရႈတ္တဲ့ေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ညေန ရုံးဆင္းခ်ိန္ ၆ နာရီ ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရတာ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕စရာပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ အခ်ိန္၊ နာရီ စကၠန္႔တံေလးက သူ႕တာ၀န္ ကုိ သူ ေက်ပြန္ေအာင္ ပုံမွန္လုပ္ေပးေနတာပါ။ နာရီရဲ႕ စကၠန္႔တံေလး လႈပ္ရွားေနရင္းကပဲ ေန႔ကုိ လစား၊ လ ကုိ ႏွစ္စား ျဖစ္လာလုိက္တာ အခုဆုိရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဘယ္လုိ ကုန္ဆုံးသြားသလဲဆုိတာကုိ ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့....

*****

မနက္ မိုးလင္း ၇း၃၀ မွာ ဖုန္းက ႏႈိးစက္သံျမည္ေတာ့ ႏုိးေနပါျပီ။ လက္က Heater ကုိ ဖြင့္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာပါ တလက္စာတည္းဖြင့္ထားလုိက္တာေပါ့။ ျပီးရင္ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳး။ ၈ နာရီေလာက္ဆုိရင္ ေရခ်ိဳးလုိ႔ျပီးျပီ။ အ၀တ္လဲရင္း ပါးစပ္ကလည္း တလက္စတည္း ႏႈိးေနရတာေပါ့..။

“ထေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြ ေခါင္းေလာင္းထုိးေနျပီ။ ထေတာ့.. ထေတာ့..”
“အင္း... ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိျပီလဲ..”
“၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္”
“အာ.. ေစာေသးတယ္၊ မထခ်င္ေသးဘူး။ ညက အိပ္မရလုိ႔.. ေခါင္းကုိက္ေနတယ္။ ၁၀ မိနစ္ ဆက္အိပ္မယ္ေနာ္.. ၈ နာရီခြဲခါနီး ျပန္ႏႈိး.. ”

....
....
....

“ ၈ နာရီ ခြဲေနျပီ။ ထေတာ့..”
“အင္း.. ထခ်င္ေသးဘူးဟာ.. ခ်မ္းတယ္ဟ...”
“Heater ဖြင့္ေပးထားတယ္.. ထေတာ့ .. ထေတာ့.. ”

မနက္လင္းျပီဆုိတာနဲ႔ က်မ အမ်ိဳးသားက အျမဲတမ္း က်မကုိ ႏႈိးေနၾကပုံစံပါပဲ။ မိဘအိမ္မွာကတည္းက က်မ ကုိယ့္အသိနဲ႔ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ထေလ့မရွိပါဘူး။ ေျပာရမွာလည္း ရွက္ေတာ့ ရွက္ပါတယ္။ အအိပ္မက္သူပီပီ မိဘ အိမ္မွာေတာ့ ညီမေလးေတြက ခဏခဏ စိတ္ရွည္ရွည္ လာႏႈိးၾကေပမယ့္ က်မကေတာ့ အခ်ိန္ကုိ ကပ္ျပီးမွ အိပ္ယာက ထတတ္သူပါ။ အခု အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ႏႈိးတဲ့တာ၀န္ကုိ က်မ အမ်ိဳးသားက ဆက္ယူပါတယ္။ က်မတုိ႔ အိမ္ေဘးမွာ ဂ်ပန္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရွိေတာ့ ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက မနက္ ၈ နာရီမွာ ေခါင္းေလာင္းထုိးပါတယ္။ ေခါင္းေလာင္းထုိးျပီး သိပ္မၾကာဘူး သူေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႔ က်မကုိ အိပ္ယာထ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ ၁ ခါထက္မနည္း ႏႈိးေနရတာပါ။ က်မကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေစာေစာ မထတတ္သူပီပီ ၅ မိနစ္၊ ၅ မိနစ္နဲ႕ ေစ်းဆစ္ရင္း ေနာက္ဆုံး မထမျဖစ္ အခ်ိန္မွ ထျပီး ၀ရုန္းသုန္းကား လုပ္တတ္သူမ်ိဳးပါ။ (မေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြေပါ့.. ကေလးေတြ အတုမယူၾကနဲ႔ေနာ္.. )

အိပ္ယာက ထျပီး က်မအတြက္ ထမင္းဘူးထည့္ဖုိ႔ ဟင္းေႏြး၊ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ခူး၊ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မး္နဲ႔ ဆြမ္းပြဲကုိ တလက္စတည္း ျပင္ပါတယ္။ ဟင္းေႏႊးျပီးရင္ ထမင္းဘူးထဲ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သင့္သလုိ ခပ္ထည့္ျပီး ခုံေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အသည္းအသန္ေျပးျပီး ေရကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ခ်ိဳး ရေတာ့တာေပါ့။ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ကုိ ၁၅ မိနစ္ထက္ ပုိမထားပါဘူး။ ေခါင္းေလွ်ာ္မဲ့ရက္ဆုိရင္ေတာ့ နည္းနည္းပုိၾကာတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးျပီးရင္ မ်က္ႏွာ lotion နဲ႔ body lotion ကုိ လူးတာက ၁၀ မိနစ္ပါပဲ။ မ်က္ႏွာလူးရင္း ရတဲ့အခ်ိန္ကုိ ကပ္ျပီး Yahoo က Osaka Weather ၾကည့္ထားရေသးတယ္။ ျပီးရင္ ကုိယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးကုိ တခ်က္ၾကည့္ျပီး အ၀တ္လဲရပါတယ္။ က်မ အ၀တ္လဲေနတုန္း က်မ အမ်ဳိးသားက ထမင္းဘူးကုိ ရုံးယူသြားမဲ့ အိတ္ထဲထည့္ေပးထားျပီး ဘုရားစင္မွာ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ေပးပါတယ္။ က်မ အ၀တ္လဲျပီးရင္ေတာ့ ေခါင္းဖီး၊ မိတ္ကပ္ဖုိ႔ ျပီးတာနဲ႔ ဘုရားခန္းေျပးျပီး ဘုရားရွိခိုးရပါတယ္။ က်မဘုရားရွိခုိးျပီးရင္ အမ်ိဳးသားက ရုံးသြားဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီ။ က်မကလည္း ေနာက္က ခပ္ျမန္ျမန္ ေျခအိတ္စြပ္ျပီး ယူစရာရွိတာ ယူျပီးလုိ႔ အိမ္က ထြက္ရင္ ၉း ၂၀။

ရုံးကုိ ၂ ေယာက္သား စက္ဘီးစီးသြားၾကျပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္စီးရင္ ရုံးေရာက္ပါတယ္။ မုိးရြာရင္ပဲျဖစျ္ဖစ္ ေနအရမး္ပူတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ရထားစီးသြားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ဆုိရင္ “စက္ဘီး တစ္စီးမွာ ၂ ေယာက္မစီးရ” ဆုိတဲ့ ဥပေဒကုိ ခ်ိဳးေဖာက္ျပီး ဘူတာရုံအထိ သူ႕ေနာက္က က်မ လုိက္စီးပါတယ္။ ပုံမွန္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္စီးစီ မီးပြိဳင့္မမိေအာင္ အသည္းအသန္ နင္းျပီး ရုံးေျပးရတာေပါ့။ ရုံးေရာက္ရင္ ၉း၄၀ ရွိေနပါျပီ။ ရုံးက ေနာက္က်ျပီးလာရင္ ေနာက္က် ျပန္ေပးလိုက္ယုံပါပဲ။ ေနာက္ျပီး အလုပ္ရွိရင္ ရွိသလုိ၊ မရွိရင္လည္း မရွိသလုိ ရုံးမွာ ေနၾကတာမ်ိဳးဆုိေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္လာတယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္တယ္ဆုိျပီး ရုံးဆင္းရုံးတက္အခ်ိန္ကုိ မတင္းၾကပ္ထားပါဘူး။ အလုပ္ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔ကသာ အဓိကပါ။

ရုံးေရာက္ျပီဆုိရင္ စက္ဖြင့္ျပီး ၂ ေယာက္စလုံးရဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္ေတြကုိ အရင္ဆုံးေဆးရပါတယ္။ ျပီးရင္ သူက သူ႕ဘာသာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ျပီး က်မကေတာ့ ေရပဲ ေသာက္တာမ်ားပါတယ္။ မနက္စာ ေပါင္မုန္႔ပါလာတဲ့အခါမ်ိဳးဆုိရင္ ေပါင္မုန႔္စားပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၂ ေယာက္စလုံး မနက္စာ စားေလ့မရွိပါဘူး။ ေမးလ္ခ်က္ျပီး မန္ေနဂ်ာခုိင္းထားတာရွိရင္ အရင္ဦးစားေပးလုပ္ရတာေပါ့။ ျပီးမွ အရင္ေန႔က လုပ္လက္စ အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္ရတာပါ။ ေမးလ္န႔ဲ ဘာမွ မခုိင္းခဲ့ေတာ့လည္း လုပ္လက္စကုိပဲ ဆက္လုပ္ယုံပါပဲ။ ၾကားထဲမွာ က်မ မသိတာ ရွိရင္ က်မ အမ်ိဳးသားကုိ လက္ကုပ္ျပီး ေမးရပါတယ္။ သူက သူလုပ္လက္စကုိ ခဏထားျပီး က်မသိခ်င္တာရွိရင္ ရွင္းျပရတာေပါ့။ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္က ေက်ာခ်င္းကပ္ရပ္ထုိင္တာမုိ႔လို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။

၁၁ နာရီခြဲ၊ ၁၁း ၄၅ ၀န္းက်င္ဆုိရင္ ရုံးက ႏုိင္ငံျခားသား အုပ္စု ထမင္းထြက္စားၾကပါျပီ။ ႏုိင္ငံျခားသား အုပ္စုဆုိတာ တျခားသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ Department Director ၊ က်မတုိ႔ Manager ၊ Manger အထက္က senior consultant ၊ က်မ အမ်ိဳးသား နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာ ၂ ေယာက္ပါပဲ။ အဲဒီအုပ္စုက အျမဲတမ္း ထမင္းထြက္စားရင္ အတူတူ စားေလ့ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔က မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘုိစာေတြ စားလုိ႔ က်မ မၾကိဳက္တာနဲ႔ အတူ လုိက္မစားပဲ ကုိယ့္ဘာသာ ထမင္းဘူး ယူလာျပီး ရုံးမွာ စားပါတယ္။ ျပီးရင္လည္း ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ျပီး စကားေျပာတတ္ၾကပါေသးတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ စကားေျပာရတာထက္စာရင္ ဘေလာ့ခ္ေတြ လိုက္လည္တာကုိ ပုိေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ေစာေစာ ထမင္းထြက္စားရင္ က်မလည္း ေစာေစာ ဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ရတယ္။ ၁၂ နာရီမွာ ထမင္းစားရင္း ဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ျပီး comment ေရး၊ Cbox မွာ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ျပီး ၁ နာရီထုိးရင္ေတာ့ အကုန္ ပိတ္ျပီး လုပ္လက္စကုိ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ ထမင္းထြက္စားတဲ့ လူၾကီးအုပ္စုလည္း ျပန္လာျပီမုိ႔ ကုိယ္ရွိန္သတ္ျပီး ဘေလာ့ခ္လည္ျခင္းကုိ ရပ္ထားလိုက္ရတာပါ။

အလုပ္မ်ားတဲ့ေန႔ဆုိရင္လည္း ထမင္းစားရင္း လုပ္လက္စကုိ ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ က်မ မန္ေနဂ်ာက သူခုိင္းထားတာ ထမင္းစားျပီး ျပန္လာရင္ လုိခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာရင္ေတာ့ ထမင္းစားရတာ ျမိဳမက်ေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းကုိ အရသာခံ မစားႏုိင္ဘူး။ ထမင္းဇြန္းနဲ႔ ၂ လုတ္္စာ ၃ လုတ္္စာကုိ ပါးစပ္ထဲထုိးထည့္ျပီး အလုပ္ဆက္လုပ္ေနရတဲ့ေန႔မ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။

ထမင္းဘူး မယူတဲ့ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ရုံးနား၀န္းက်င္က ဆုိင္ေတြမွာ လူၾကီးအုပ္စုနဲ႔ သတ္သတ္ ခြဲထြက္ျပီး စားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲလုိေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ က်မက ထမင္းစားျပီး ရုံးျပန္လာပါတယ္။ သူကေတာ့ သူ႕ေဘာ္ေဘာ္ေတြ ထုိင္ေလ့ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ကို ဆက္သြားတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြလည္း ရုံးက အလုပ္အတူလုပ္တဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြနဲ႔အတူ ေန႔လည္စာ လိုက္စားျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီလုိရက္မ်ိဳးကေတာ့ အင္မတန္မွ ရွားပါတယ္။ ရွိရင္လည္း သူတုိ႔နဲ႔ ၁ ပတ္ေလာက္ကတည္း က ၾကိဳတင္ တုိင္ပင္ထားျပီးမွ သြားျဖစ္တာပါ။

ညေန ၆ နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ ၇ နာရီ ထုိးခါနီးတာနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရင္း အမ်ိဳးသားကုိလည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔ ေဆာ္ၾသေနရပါျပီ။ က်မအမ်ိဳးသားက ျပင္သစ္နဲ႔ အီတလီဘက္က လူေတြနဲ႔ အလုပ္အတူလုပ္ရတာမုိ႔ က်မတုိ႔ ရုံးဆင္းမွ သူတို႔ဘက္က ရုံးတက္တာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီဘက္က လူေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အလုပ္ကိစၥ ေျပာဆုိျပီးရင္ ျပန္လုိ႔ရပါျပီ။ သူတုိ႔ စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္ ေပၚမူတည္ျပီး ၇ နာရီ၊ ၇ နာရီခြဲ ျပန္ရေလ့ ရွိပါတယ္။ တခါတေလလည္း ၈ နာရီေပါ့။ အတူတူ ျပန္ၾကတာဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္အလုပ္မျပီးလည္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ ၂ ေယာက္စလုံး အလုပ္အတူျပီးေတာ့လည္း အတူ ေစာျပန္ရတာေပါ့။ သူ႕ကုိ ေစာင့္ရတာ ၾကာမယ္ဆုိရင္လည္း က်မက ေစာျပန္ႏွင့္လိုက္တာပါပဲ။ ပုံမွန္ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ၈ နာရီထုိးပါျပီ။

အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားက ညစာ ထမင္းအုိးတည္ေပးျပီး တျခား ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြ ကူေပးတတ္ပါေသးတယ္။ က်မကေတာ့ မီးဖုိထဲ၀င္ျပီး ညစာအတြက္ျပင္ဆင္ရတာေပါ့။ ရွိတဲ့ဟင္းေပၚမူတည္ျပီး ေနာက္တစ္ခြက္ လိုက္ဖက္ေအာင္ ၾကည့္ျပီး စီစဥ္ လိုက္တာပါပဲ။ ညစာမွ ၂ ေယာက္ အတူစားရတာဆုိေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆုံးေတာ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရတာေပါ့ေလ။ ၉ နာရီေလာက္ဆုိရင္ ထမင္းက်က္တာနဲ႔ ထမင္းပြဲအတူျပင္ျပီး ညစာ စားၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ပဲ ေအးေအး ေဆးေဆး ရွိတာမို႔ေျပာခ်င္တာ၊ တုိင္ပင္စရာရွိတာ ၊ ရုံးကိစၥ၊ အိမ္ကိစၥကို ထမင္းစားရင္ ေျပာဆုိၾကရတာေပါ့။ စားေသာက္ျပီးရင္ ေနာက္တရက္အတြက္ ဘာခ်က္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတာ စဥ္းစားျပီး ၾကိဳလုပ္စရာရွိတာကုိ ျပင္ဆင္ထားရပါတယ္။ ေဆးေၾကာ၊ သိမ္းဆည္းျပီးတာနဲ႔ ေနာက္တရက္အတြက္ မီးပူတုိက္စရာရွိတာတုိက္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စရာရွိတာကုိ စက္ထဲထည့္ျပီး မနက္ေလွ်ာ္ရေအာင္ ဆပ္ျပာေရစိမ္၊ အမႈိက္ေတြ သိမ္းဆည္းျပီး ပစ္ရမယ့္ေနရာမွာသြားထားျပီးလုိ႔ နာရီၾကည့္လုိက္ရင္ ၁၁ နာရီ ထုိးခါနီးေနပါျပီ။

အားလုံးျပီးရင္ေတာ့ က်မဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ႏႈတ္ဆက္၊ စာေရးစရာရွိလည္းေရးျပီး ဘေလာ့ခ္ေပၚတင္ရတာေပါ့။ ရန္ကုန္ကုိ ဖုန္းေခၚစရာရွိတဲ့ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ ၁၂ နာရီမွာ ရန္ကုန္ကုိ ဖုန္းေခၚ၊ အိမ္ရွိလူကုန္နဲ႔ စကားေျပာျပီးရင္ ၁ နာရီထုိးခါနီးပါျပီ။ ဗုဒၶဟူးေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္ဆရာမေတြ လာမွာမုိ႔လုိ႔ အိမ္မွာ ေစာင့္ေနရပါတယ္။ သူတုိ႔ေရာက္လာရင္ စာသင္ေပးျပီး ၁၀ နာရီခြဲ၊ ၁၁ နာရီ ေလာက္မွ အတန္း ျပီးပါတယ္။ ဆရာမေတြျပန္သြားမွွ ကမန္းကတမ္း ထမင္းစား၊ ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္းျပီးတာနဲ႔ ၁၂ နာရီထုိးျပီးေနပါျပီ။

တေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရတာ မပင္ပန္းေပမယ့္ အျငိမ္တခ်က္မေနရေတာ့ လူက အနားယူဖုိ႔ အခ်က္ျပေနပါျပီ။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္၊ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္ရင္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ရွိေနျပီ။ က်မက အအိပ္ဆတ္္သူမုိ႔ အသံတခုခု ၾကားရင္လည္း လန္႔ႏုိးတတ္တဲ့အျပင္ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အိပ္ယာထဲမွာ နံပါတ္စဥ္ရြတ္ခ်င္ရြတ္ေနရတယ္။ ထြက္သက္ ၀င္သက္ မွတ္ေနရတာမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္။ အရမ္းအိပ္မရဘူးဆုိရင္ counter ပုတီးေလး စိတ္ေနရင္းမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။ တခါတေလ စိတ္ထဲ ဟုိစဥ္းစား ဒီစဥ္းစားနဲ႔ ရန္ကုန္က မိဘေတြဆီ စိတ္ေရာက္သြားရင္ေတာ့ အဲဒီည မုိးသာ စင္စင္လင္းသြားတယ္ တေရးမွ မအိပ္လိုက္ရပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မထခ်င္ ထခ်င္ ေနာက္တေန႔ မနက္ ထုံးစံအတုိင္း ေလးကန္ျပီးမွ အိပ္ယာက ထလာတတ္သူမ်ိဳးပါ။

ေသာၾကာေန႔ညဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ဘူး။ စာေရးစရာရွိရင္ ေရးျပီး၊ ေရးစရာ မရွိရင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၊ စာအုပ္ဖတ္ေပါ့။ အိပ္ယာ၀င္ရင္လည္း စေနေန႔ မနက္ ၃ နာရီ ၄ နာရီေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္ပါတယ္္။ မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွ အိပ္ယာက ထျပီး ေန႔လည္စာကုိအျပင္မွာပဲ စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္၊ လိုအပ္တာေတြကုိ ထုိင္းဆုိင္နဲ႔ တရုတ္ဆုိင္မွာ သြား၀ယ္ရင္း ျပန္လာရင္ညေန ၅ နာရီ ထုိးလုနီးေနပါျပီ။ ခဏေလာက္ နားျပီးမွ ညစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ျပီး ညစာစားၾကပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ မနားရေလေအာင္ တပတ္စာအ၀တ္ေတြကို တပုံျပီး တပုံေလွ်ာ္ရပါတယ္။ အဲလုိနဲ႔ စေနတစ္ရက္ ကုန္ျပန္တာပါပဲ။ တနဂၤေႏြဆုိရင္ေတာ့ ေလွ်ာ္ျပီးသား အ၀တ္ေတြ အမ်ိဳးသားကလွမ္း၊ က်မက ပိတ္ရက္စားဖုိ႔အတြက္ေရာ ၊ ရုံးဖြင့္ရက္ စားဖုိ႔အတြက္ပါ ဟင္းခ်က္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ခဏတျဖဳတ္နားရတာေပါ့။ ညေရာက္ရင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္္ရင္း လက္က မီးပူတိုက္ရပါတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ အလည္လြန္ရင္ေတာ့ အိမ္အလုပ္ေတြ အေၾကြးတင္ျပီး ေနာက္ရုံးဖြင့္ရက္အထိပါ အေၾကြးဆပ္မဆုံးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပိတ္ရက္လည္း ပိတ္ရက္မုိ႔လုိ႔ ၊ ရုံးဖြင့္ရက္လည္း ဖြင့္ရက္မုိ႔လုိ႔ နားရတယ္လုိ႔ မထင္မိပါဘူး။

*****

ညီမေလး ေလေျပ က တစ္ေန႔တာ ဘာလုပ္လည္းဆုိတာ tag ထားလုိ႔ က်မလည္း ခ်ေရးလိုက္ၾကည့္မွပဲ တစ္ရက္နဲ႔ တစ္ရက္ ကုိ ဘယ္လုိ ကုန္ဆုံးသလဲဆုိတာ သိရေတာ့တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရက္မွာ ကုိယ့္အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္ တခုခုရွိေအာင္ လုပ္ရမယ္လုိ႔ က်မ ၾကားဖူးတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတတ္ပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသိပညာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ တစ္ခုခု တုိးတက္ေနရမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ က်မဟာ တုိးတက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွ မလုပ္ပါလားဆုိတာ လက္ေတြ႕က်က် သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ လက္ရွိဘ၀ကုိ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ က်မ စိတ္ခ်မ္းသာလုိ႔ပါပဲ။ တတ္ႏုိင္သမွ်လည္း က်မ ရဲ႕ တစ္ေန႔တာကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ နဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ ေသတစ္ေန႔ ေမြးတစ္ေန႔မုိ႔ ေသေန႔မေရာက္ခင္ ၾကား အခ်ိန္ေလးမွာ အက်ိဳးအျမတ္မရွိရင္လည္းေနပါေစေတာ့။ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ရႈတ္စရာ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ အပူအပင္ နည္းႏုိင္သမွ် နည္းနည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖုိ႔ က်မၾကိဳးစားေနတုန္းပါပဲ...

ဒီဇင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၀၇။