Showing posts with label အထွေထွေ. Show all posts
Showing posts with label အထွေထွေ. Show all posts

December 6, 2009

Coffee


[Photo Link]

ေကာ္ဖီဆုိတာ ေကာ္ဖီပင္ က ရတဲ့ အေစ့ကုိ ေလွာ္ျပီး အမႈန္႕ျဖစ္ေအာင္ ၾကိတ္၊ ရလာတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ကုိ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ျပီး ေသာက္ၾကတယ္လုိ႔ က်မ သိထားပါတယ္။ Caffeine ဓာတ္ပါလုိ႔ လူကုိ လန္းဆန္း တက္ၾကြေစပါတယ္။ မ်ားမ်ားေသာက္မိရင္ေတာ့ ရင္တုန္ျပီး အိပ္လုိ႔ မရဘူးဆုိတာ ကုိယ္တုိင္လည္း ခံစားဖူးတယ္။ အဂၤလိပ္ စကားလုံး Coffee ကုိပဲ ျမန္မာေတြက “ေကာ္ဖီ” ဆုိျပီး တုိက္ရုိက္ေမြးစား ေခၚေ၀ၚသုံးစြဲၾကတယ္။ စစ္မျဖစ္ခင္က ရုပ္ရွင္ကားေတြ ၾကည့္ရင္ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေကာ္ဖီကုိ “ကာဖီ” လုိ႔ ေခၚတာ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာေတာ့ ေကာ္ဖီကုိ ကုိးဟီ (コーヒー) လုိ႔ ေခၚၾကတယ္။

*****

ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ အလုပ္မ၀င္ခင္အခ်ိန္အထိ က်မ ေကာ္ဖီကုိ စြဲစြဲျမဲျမဲ မေသာက္တတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ က်မတုိ႔ အေဒၚက ႏြားႏုိ႔ မ်ားမ်ားနဲ႕ တစ္ခါတေလ ေဖ်ာ္တုိက္တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီေသာက္ရတာထက္ ႏြားႏုိ႔ၾကီးပဲ ေသာက္ရတာ ပိုမ်ားပါတယ္္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေသာက္ရတဲ့ေကာ္ဖီက လက္ေရြးစင္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ကုိ ႏုိ႔ဆီနဲ႔ သၾကားနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတာဆုိေတာ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေတြ ေအာက္မွာ အနယ္ထုိင္မွ ေသာက္လုိ႔ရတယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ အနယ္ေတြနဲ႔ ေသာက္မေကာင္းဘူး။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ အိမ္မွာလည္း ေကာ္ဖီမေဆာင္ ထားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဧည္သည္လာရင္ေတာင္ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ပဲ ဧည့္ခံျဖစ္တယ္။ အေရးၾကီးတဲ့ ဧည့္သည္မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ အိမ္ေဘး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က မွာျပီး ဧည့္ခံလိုက္တာပါပဲ။

၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ အလုပ္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ ကုမၸဏီရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားအရ မနက္ ၉ နာရီ မွာ အလုပ္လာ၊ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ၁ နာရီအထိ ထမင္းစား နားျပီး၊ ေန႔လည္ ၃ နာရီခြဲကေန ၄ နာရီ အထိက Tea Time ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မနက္ ရုံးလာျပီဆုိရင္ ေန႔လည္ Tea Time မွာ စားဖုိ႔ မုန္႔ေတြ ဘာေတြ ယူလာျဖစ္တယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္အျပင္ ေကာ္ဖီေသာက္ဖုိ႔ ခြက္လည္း ယူလာခဲ့ရတယ္။ အခုေန ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ရီေတာ့ ရီရသားပဲ။ ျခင္းေတာင္း ကုိယ္စီနဲ႔ ျခင္းေတာင္းထဲမွာ မုန္႔ဘူးရယ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္ဖုိ႔ ခြက္ရယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ဆုိေတာ့ မူၾကိဳကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားသလုိပဲ။ ကုိယ့္နာမည္ကုိ ကဒ္ထူစာရြက္ေပၚမွာ ေရးျပီး ျခင္းမွာ မကပ္ထားတာ တစ္ခုပဲ ကြာတယ္။

အလုပ္စ၀င္တုန္းကေတာ့ Tea Time မတိုင္ခင္မွာ ရုံး၀န္ထမ္းေတြက ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ဖုိ႔ ေရေႏြး ဓာတ္ဘူးၾကီး ၂ ဘူးနဲ႔ အျပည့္တည္ထားေပးျပီး အလြယ္တကူ ေဖ်ာ္ေသာက္လုိ႔ရေအာင္ Ready Made ေကာ္ဖီထုပ္ေတြ ထားေပးထားတယ္။ ေယာကၤ်ားေလးအမ်ားစုက အျပင္ထြက္ျပီးပဲ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ၾကတယ္။ က်မတုိ႔ကေတာ့ ရုံးက ထုတ္ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီပဲ ေဖ်ာ္ေသာက္ၾကျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တာ ပုိမ်ားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေသာက္ရတာက Super Coffee Mix။ ေနာက္ပုိင္း Super Coffee Mix က ေစ်းၾကီးလုိ႔လား မသိဘူး Mikko ၊ Gold Roast ၊ Super One တံဆိပ္ေတြ ေျပာင္းေသာက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက Mikko တုိ႔ Gold Roast တုိ႔ကလည္း ေၾကာ္ျငာအားေကာင္းေနခ်ိန္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ Tea Mix ထုပ္ေတြနဲ႔ မွ်ေပးပါေသးတယ္။ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ ရုံးမွာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကာလာေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ဖုိ႔အတြက္ ေရေႏြးကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ တည္ရတဲ့ အျပင္ ေသာက္ရတဲ့ ေကာ္ဖီကလည္း တခါတေလဆုိ မေကာင္းဘူး။ ဘာတံဆိပ္ေတြမွန္းေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ျပီး ေကာ္ဖီခ်ိန္ဆုိ ေကာ္ဖီထုပ္ကုိ ရုံးခန္းမွာ မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ သြားျပီး ေတာင္းရတယ္။ အဲဒါလည္း က်မတုိ႔က မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သြားေတာင္းၾကတာပဲ။ Tea Time ကုိ ရုံးက ေပးတဲ့ ေကာ္ဖီက ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း က်မတုိ႔ ကုန္ဆုံးခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီ ရုံးမွာ အလုပ္လုပ္ကတည္းက စလုိ႔ က်မ ေကာ္ဖီကုိ စြဲစြဲလန္းလန္းေသာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။ ျပန္ေတြးၾကည့္မိရင္ ရုံးက Tea Time ကုိ တကယ္လြမ္းမိပါတယ္။ ေျပာစရာရွိတာ၊ ေ၀မွ်စရာရွိတာ ၊ ရင္ဖြင့္စရာရွိတာေတြကုိ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေျပာဆုိျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔လည္ ေန႔ခင္းမ်ား ေကာ္ဖီမေသာက္ရရင္ တစ္ခုခု လိုေနသလုိ ခံစားရတယ္။ ေနာက္ဆုံး ရုံးပိတ္ရက္ အိမ္မွာပါ ေသာက္ရေအာင္ ေဆာင္ထားတတ္လာတယ္။

*****

ဂ်ပန္မွာ အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ဒီမွာက ၃ နာရီခြဲ Tea Time ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီကုိ ၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကိဳက္သေလာက္ ေဖ်ာ္ေသာက္လုိ႔ရပါတယ္။ ရုံးမွာ အျမဲတမ္းထားတာက Brooke's တံဆိပ္ ေကာ္ဖီထုပ္ေတြပါ။ အ၀ါေရာင္နဲ႔ အျပာေရာင္ ရွိျပီး အ၀ါေရာင္ကေတာ့နည္းနည္း အခါး ေပါ့တယ္။ အျပာေရာင္ကေတာ့ အရသာ ပိုျပင္းတယ္။ ေနာက္ျပီး သၾကားေခ်ာင္းေတြ နဲ႕ Cream ဘူးေလးေတြပါ ေပးထားပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္္ၾကိဳက္ ေဖ်ာ္ျပီး ေသာက္လုိ႔ရတာေပါ့ေလ။ ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ အဲဒီ ေကာ္ဖီကုိ သၾကားနဲ႔ Cream မထည့္ပဲ ဒီအတုိင္း ေရေႏြးနဲ႔ေဖ်ာ္ျပီး ေသာက္ေလ့ရွိၾကတယ္။ က်မကေတာ့ အဲဒီ ေကာ္ဖီ အရသာကုိ သိပ္မၾကဳိက္လွေပမယ့္ ရုံးမွာက ဒီတံဆိပ္ပဲဲ ရွိတာမုိ႔ ဒါပဲ အလြယ္တကူ ေဖ်ာ္ေသာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာ္ဖီေသာက္တတ္တဲ့ အက်င့္က ပါေနေတာ့ ရုံးမွာ ထမင္းစားျပီး ေန႔လည္ဘက္ဆုိ ေကာ္ဖီတခြက္ေလာက္ ေဖ်ာ္ေသာက္လိုက္ရမွ အဲဒီေန႔အတြက္ ေနသာေတာ့တာပါပဲ။




ေကာ္ဖီကုိ ၈ ႏွစ္နီးပါး ေန႔တုိင္းလိုလို ေသာက္ေနရာကေန သမီးေလး ကုိယ္၀န္ ရွိလာေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ သူမ်ားေတြ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ က်မလည္း အရမ္းေသာက္ခ်င္ေပမယ့္ Caffeine ဓာတ္ပါလုိ႔ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြ မေသာက္သင့္ဘူးလုိ႔ ဆုိထားေလေတာ့ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရုံးမွာ ထမင္းစားျပီးရင္ အာသာေျပ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ တစ္ခုခု အစားထုိးျပီး ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေကာ္ဖီကုိလည္း စိတ္က မျပတ္ႏိုင္ေသးတာမုိ႔ တရက္ ကေလးပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ဆုိင္ မွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြအတြက္ Nescafe ကေန Caffeine-Less ေကာ္ဖီ ေရာင္းတာ ေတြ႕လုိ႔ ၀ယ္လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Caffeine-Less ေကာ္ဖီဆုိတာ ဘယ္လုိ အရသာမွန္း မသိေတာ့ အဲဒီေကာ္ဖီကို ေသာက္လိုက္ရင္ ရုိးရုိး ေကာ္ဖီေသာက္ရသလုိပဲ အာသာေျပသြားမယ္၊ အရသာ ရွိမွာပဲလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ တံဆိပ္ကလည္း Nescafe ဆုိေတာ့ သိပ္ေတာ့ မညံ့ေလာက္ပါဘူး ဆုိျပီး ေတြးမိတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ တကယ္တမ္း ေသာက္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ ေကာ္ဖီက ဘာအရသာမွ မရွိဘူးပဲ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ Caffeine-Less ဆုိမွေတာ့ တကယ့္ ေကာ္ဖီ လုိ ဘယ္အရသာ ရွိႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေစ်းၾကီးၾကီး ၀ယ္လာျပီး အခုေတာ့ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ပဲ ႏွေျမာျပီး က်ိတ္မွိတ္ ေသာက္ေနရတယ္။ အမ်ိဳးသားကုိ ျမည္းၾကည့္ပါလား ဆုိျပီး တုိက္လုိက္တာ သူကေတာ့ မ်က္ႏွာၾကီး ႐ႈံ႕မဲ့ျပီး "awful" တဲ့ေလ။ ျပီးေတာ့ေျပာေသးတယ္။ ဒီေလာက္ အရသာမရွိတဲ့ ေကာ္ဖီ ကုိ မေသာက္ပါနဲ႔လားတဲ့။



*****

ကိုယ္၀န္စရွိကတည္းက ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီကုိ မေသာက္ျဖစ္ေတာ့တာ အခုထိပဲ ဆုိပါေတာ့။ တခါတေလေတာ့လည္း ေသာက္ခ်င္လြန္းလုိ႔ အမ်ိဳးသားအတြက္ အိမ္မွာေဖ်ာ္ေပးရင္း ၁ စြန္း ၂ စြန္း ျမည္းတယ္လုိ႔ အမည္ခံျပီး နည္းနည္း တုိ႔မိလိုက္ေသးတယ္။ ၁ စြန္း ၂ စြန္းထက္ေတာ့ ပုိျပီး မေသာက္ရဲပါဘူး။ သမီးေလး ေမြးျပီးသြားရင္လည္း ေကာ္ဖီေသာက္လုိ႔ရမယ္မထင္ဘူး။ ေသခ်ာတာက သမီးေလး အေမႏုိ႔ကုိ မစုိ႔ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွ ေကာ္ဖီျပန္ေသာက္ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။


ဒီဇင္ဘာ ၀၆၊ ၂၀၀၉။

September 30, 2009

မြန်မာပိုက်ဆံ

ဂ်ပန္မွာ ေငြစကၠဴ အေနနဲ႔ဆုိရင္ ၁၀၀၀ တန္၊ ၂၀၀၀ တန္၊ ၅၀၀၀ တန္ နဲ႔ ၁ ေသာင္းတန္ေတြ သုံးပါတယ္။ ၂၀၀၀ တန္ကေတာ့ အရမ္းရွားတယ္။ ေစ်းဆုိင္ေတြက ျပန္အမ္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စက္ေတြက ျပန္အမ္းရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္မဟုတ္ေတာင္ ခပ္လတ္လတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ လက္ဖြဲ႕ေပးတာတုိ႔၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာ စတဲ့ မဂၤလာရွိတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ သုံးမယ့္ ပုိက္ဆံကုိေတာ့ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ပဲသုံးေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲဒီပုိက္ဆံအသစ္ကုိ ဘဏ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ စာတုိက္မွာျဖစ္ျဖစ္ တမင္ကုိ သြားလဲယူျပီးမွ လက္ေဆာင္ေပးမယ့္ စာအိတ္ထဲ ထည့္ျပီး ေပးတတ္ပါတယ္။


*****


က်မမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ပုိက္ဆံအသစ္ေလးေတြဆုိရင္ ႏွေမ်ာလုိ႔ မသုံးရက္ပဲ သိမ္းထားတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ ခ်က္ခ်င္းမသုံးျဖစ္ပဲ သိမ္းထားတတ္တာ။ မသုံးတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အေဟာင္းေတြ အရင္ဆုံး သုံးလုိ႔ ကုန္မွ ပုိက္ဆံအသစ္ ထုတ္သုံးတာ။ အဲဒီအက်င့္က ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ အလုပ္ လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ထိပဲ ဆုိပါေတာ့။


မူလတန္းတုန္းကဆုိ မုန္႔ဖုိးက ငါးမူး ၊ ၁ က်ပ္တန္ ရတဲ့ အခ်ိန္ကုိး။ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွ အန္ေပါင္းအေနနဲ႔ ၁၀၊ ၁၂ က်ပ္ ရတတ္တာ။ ႏွစ္ကူးအတြက္ အန္ေပါင္းရျပီဆုိရင္ေတာ့ ၁၀ တန္ အသစ္ေလးေတြ ၅ က်ပ္တန္အသစ္ေလးေတြ ရေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဇီးထုပ္ ၁ ထုပ္မွ ၁၀ ျပား တမတ္ေခတ္ဆုိေတာ့ ၅ က်ပ္တန္ေလာက္ လက္ထဲရွိရင္ကုိပဲ သုံးမကုန္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနခဲ့ဖူးတာေပါ့။ တခါတေလ အေမက သူလုိခ်င္တာေလးေတြ အိမ္နားက ေစ်းဆုိင္မွာ သြား၀ယ္ခိုင္းလုိ႔ ဆုိင္က ျပန္အမ္းတဲ့ က်ပ္တန္က စုတ္ေနတာကုိ ယူခဲ့ရင္ အဆူခံရတတ္ေသးတယ္။ “ကုိယ္ျပန္ေပးတဲ့အခါ ဘယ္သူမွ ယူမွာမဟုတ္ဘူး၊ ပုိက္ဆံကုိ စစ္ျပီး မယူရေကာင္းလား” ဆုိျပီး ဆူတာ။ ကုိယ္ေတြကလည္း ငယ္ေတာ့ နားမလည္ဘူးေလ။ ဆုိင္က ေပးရင္ ေပးတဲ့အတုိင္းပဲ ယူခဲ့လိုက္တာပဲ။ အေမ ဆူေတာ့မွ “ပုိက္ဆံစုတ္ျပဲေနရင္ မယူရဘူး၊ ဆုိင္ရွင္ကုိ ျပန္လဲခုိင္းရတယ္၊ သူမ်ားဆီက ပုိက္ဆံကုိ စစ္ျပီး ယူရတယ္” ဆုိတာ နားလည္လာခဲ့တယ္။


*****


က်မတုိ႔ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တဲ့ ညေနမွာ အိမ္နားက ေၾကးအုိးဆုိင္ မွာ ေၾကးအုိး သြားစားျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မက ေၾကးအုိး အရည္နဲ႔ အမ်ိဳးသားက ေၾကးအုိးဆီခ်က္ ကုိ ၀က္သားနဲ႔ မွာစားခဲ့တာပါ။ တပြဲကုိ ၂၃၀၀ က်ပ္ ေပးခဲ့ရပါတယ္ (ဧျပီလတုန္းက ေစ်းႏႈန္းပါ)။ ပုိက္ဆံရွင္းေတာ့ အမ်ိဳးသားက သူသိမ္းထားတဲ့ ေထာင္တန္ အသစ္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆုိင္က အမ်ိဳးသမီးက ၂၀၀ တန္နဲ႔ ၁၀၀ တန္ေတြ ျပန္အမ္းပါတယ္။ ပုိက္ဆံေတြက အရမ္းစုတ္ေနလုိ႔ အမ်ိဳးသားက ျပန္လဲေပးဖုိ႔ ေျပာေတာ့ သူတုိ႔က ေလွာင္သလုိလုိနဲ႔ ရီၾကတယ္။ က်မတုိ႔လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတာ့ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာလိုက္ေသးတယ္ “ပိုက္ဆံအားလုံးက ဒီအတုိင္းခ်ည္းပဲ။ လဲခိုင္းလည္း အသစ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး” လုိ႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ေစ်းသည္ေတြ ကားသမားေတြဆီက ျပန္အမ္းတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ သတိထားၾကည့္မိတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပုိက္ဆံေတြက ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပဲေနျပီး တခ်ိဳ႕ဆုိ ျပဲေနတာကုိ tape ေတြနဲ႔ ကပ္ျပီး ျပန္သုံးေနၾကတယ္။ ၅၀ တန္၊ ၂၀ တန္၊ ၁၀ တန္၊ ၅ က်ပ္တန္ေတြဆုိ မေတြ႕မိသေလာက္ပဲ။ အစုတ္ေပးရင္ အရင္လုိ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ဒီအတုိင္းပဲ ယူလိုက္ၾကတယ္။ ပုိက္ဆံၾကီး စုတ္ေနတယ္ ျပန္လဲေပးပါ ဘာညာဆုိျပီး ေျပာသံဆုိသံ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ကားသမားတစ္ေယာက္ကေတာ့ “အစုတ္ေပးတာ မထူးဆန္းေတာ့ဘူး၊ အသစ္ေပးရင္ေတာင္ အတုလားဆုိျပီး သံသယ ၀င္ေနဦးမယ္” ဆုိျပီး ေျပာလုိ႔ ရီရေသးတယ္။ ရန္ကုန္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ ႏွစ္အတြင္း ပုိက္ဆံေတြ ဒီလုိျဖစ္သြားတာကုိ အံ့ၾသမိတယ္။


*****


ရန္ကုန္က ျပန္လာခါနီးေတာ့ ပုိက္ဆံ အစုတ္အျပဲ၊ ဖာေထး၊ ျဖတ္ဆက္ ၊ အေဟာင္းႏြမ္းေလးေတြကုိ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဓာတ္ပုံရိုက္ယူထားလိုက္ပါတယ္။ က်မလည္း အင္တာနက္မွာ ပုိက္ဆံပုံေတြ ေတြ႕ရင္ စုထားဦးမယ္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိ ျပလုိ႔ရေအာင္လုိ႔ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆုိရင္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ပန္နဲ႔ အျပိဳင္ ၁ ေသာင္းတန္ ေတြ ၂ ေသာင္းတန္ေတြမ်ား ကုိင္ေနၾကဦးမလားပဲ၊ မၾကာခင္ ၅၀၀၀ တန္ေတာင္ ထြက္လာဦးမွာဆုိေတာ့ေလ။







ေအာက္တုိဘာ ၁၊ ၂၀၀၉

September 26, 2009

I'm back

Blog မွာ စာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနျပီ။ သိပ္မၾကာေသးပါဘူးေနာ္ ၅ လ ေလာက္ပါပဲ။ Blog မေရးျဖစ္ေတာ့ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲလုိ႔ ထင္ၾကမွာပဲ။ ဒီ ၅ လ အတြင္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားလည္း မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းပါတယ္္။ ရုံးအလုပ္ရယ္၊ အိမ္အလုပ္ရယ္နဲ႔ တေန႔ တေန႔ လုံးလည္လိုက္ေနတာပါပဲ။ Blog မေရးျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္ပုိေတြ ထြက္လာတာ အမွန္ပဲ။ ရန္ကုန္က သယ္လာတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ ဖတ္လိုက္၊ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္၊ ဗီြဒီယုိကားေတြ ၾကည့္လုိက္နဲ႔ ဇိမ္ကုိ က်ေနတာပဲ။ ျပီးေတာ့ ကုိယ္စားခ်င္တဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းကုိ Blog ေတြမွာ ရွာဖတ္ရင္း စမ္းခ်က္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဂိမ္းေသးေသးေလးေတြ ေဆာ့တယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ တခါတေလလည္း ဟုိနား ဒီနားေလွ်ာက္လည္ျပီး ေစ်း၀ယ္ထြက္တာမ်ိဳး လုပ္တယ္။ စေနေန႔မွာ ဂ်ပန္ေက်ာင္းလည္း မတက္ျဖစ္ေတာ့ ပိတ္ရက္ဆုိ အိမ္ထဲမွာပဲ အေနမ်ားျပီး အိမ္အလုပ္နဲ႔ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္လိုက္၊ စားခ်င္တာ လုပ္စားလိုက္နဲ႔ ၅ လဆုိတဲ့ အခ်ိန္က ခဏေလးလုိပဲ။ Blog မေရးေတာ့ အိမ္က Editor ၾကီးလည္း အခ်ိန္ေတြ ပုိျပီး ဂိမ္းပုိေဆာ့ရတာေပါ့။ သူကေတာ့ က်ိတ္ျပီး ၀မ္းသာေနမွာ။


စာ မေရးခ်င္လုိ႔သာ မေရးျဖစ္တာ Blog ပိတ္ဖုိ႔ေတာ့ စိတ္မကူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ လာေအာ္လည္း မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ျငိမ္ေနတာေပါ့။ Blog မေရးျဖစ္ေပမယ့္ Blog ေတြေတာ့ အားရင္ အားသလုိ လည္ျဖစ္ပါတယ္။ Comment မေရးမိတာလည္းရွိတယ္။ ေရးခဲ့တာလည္းရွိတယ္။ ကုိယ္ဖတ္ေနက် Blog List မွာ အသစ္တင္တဲ့ Blog တုိင္းကုိေတာ့ ပုံမွန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ တျခား စိတ္၀င္စားစရာ Blog ေတြ႕ရင္ ဖတ္ျဖစ္လိုက္တာပါပဲ။


Blogspot ကုိ မ၀င္ျဖစ္တာ ၾကာေတာ့ အခု ပုိ႔စ္တင္တာေတာင္ လူက အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။ Blog နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လုပ္ရမယ့္ အေၾကြးေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ Banner ေျပာင္းဖုိ႔ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး မမတန္ခူး ေရးခုိင္းတဲ့ ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေရးေပးဖုိ႔ ရွိတယ္။ ေရးခုိင္းတဲ့ အမကေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ျပီ ထင္တယ္။ အရင္ပုိ႔စ္က comment ေတြေတာ့ မျပန္ေတာ့ဘူး။ ၾကာပဲ ၾကာလွေနျပီဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္း ခင္တယ္။ Favorite List က ျပင္ျပီးသြားျပီ။ ေနာက္ရက္ေတြမွပဲ စာျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး စာအသစ္တင္ပါ့မယ္လုိ႔....


စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၉