ၾကည့္မိတဲ့ သတင္း (၄-၃-၂၀၁၁)

အုိဆာကာကုိ ေရာက္လာျပီး ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အထိ က်မတုိ႔ အိမ္မွာ တီဗြီ မရွိပါဘူး။ သူေရာ က်မပါ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္ေယာက္ တစ္လုံးနဲ႔ပဲ ေနျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက ေတြးမိတာကေတာ့ တီဗြီမရွိလည္း ေနလုိ႔ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ေနာက္ပုိင္း တီဗြီ ၀ယ္ျပီးေတာ့လည္း ပိတ္ထားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္က ပုိ မ်ားပါတယ္။ ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိရင္ ရုံးက ျပန္လာျပီး ထမင္းစားရင္း ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ပဲ ၾကည့္ျဖစ္တာ။ တီဗြီကေန ဘာအစီအစဥ္ေတြ လာတတ္လဲ ဆုိတာေတာင္ ေသခ်ာ မသိခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတေလမ်ား တျခားဂ်ပန္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္လုိ႔ ဘယ္ တီဗြီ အစီအစဥ္ေတြ ၾကိဳက္လဲ၊ ၾကည့္ျဖစ္လဲလို႔ ေမးရင္ မေျဖတတ္ဘူး။

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ဂ်ပန္ကလႊင့္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြထဲမွာ အလကား ၾကည့္လုိ႔ရတဲ့ channel ေတြက စိတ္၀င္စားဖုိ႔ မေကာင္းလွပါဘူး။ အဂၤလိပ္လို အစီအစဥ္ တစ္ခုမွ မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ က်မတုိ႔ ေနတဲ့ တုိက္ မွာ J-com company က 0 yen campaign ဆုိျပီး cable line လာတပ္ေပးတယ္။ အခန္းတုိင္း အလကား လာတပ္ေပးတာဆုိေတာ့ အပ်င္းေျပ ၾကည့္စရာ channel ေတြ ပုိမ်ားလာတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ CNN Japan, Fox, Disney Cartoon, Discovery Japan စတဲ့ လုိင္းေတြနဲ႔ movie နည္းနည္း ပါးပါး ၾကည့္လုိ႔ရလာတာ။

သမီးေလး ေမြးျပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ အိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္တာမ်ားတာနဲ႔ တီဗြီ ၾကည့္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လုိ အစီအစဥ္ေတြ လာတတ္လဲဆုိတာပါ တျဖည္းျဖည္း သိလာေတာ့ ကုိယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မိတဲ့ အစီအစဥ္ေလးေတြဆုိ တကူးတကကုိ ေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္တာမ်ိဳး ျဖစ္လာတာေပါ့။ အမ်ားဆုံး ၾကည့္ျဖစ္တာက ခရီးသြားတဲ့ အေၾကာင္း (ဂ်ပန္ျပည္တြင္းေရာ တျခားႏုိင္ငံေတြ အေၾကာင္းျပတာမုိ႔ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ စိတ္၀င္တစားကုိ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။)၊ သမီးေလး ၾကိဳက္တဲ့ NHK က ျပတဲ့ ကေလးအစီအစဥ္၊ ဟင္းခ်က္တဲ့ အစီအစဥ္ နဲ႔ ဂ်ပန္က celebrities ေတြရဲ႕ အတင္းပေဒသာ ေတြကုိ အမ်ားဆုံး ၾကည့္ျဖစ္တာေပါ့။

အဓိက ေျပာခ်င္တာက ဒီက သတင္းေတြအေၾကာင္းပါ။ ဒီမွာက Hot ျဖစ္တဲ့သတင္းတစ္ခုကုိ တီဗြီလုိင္းတုိင္း လုိလုိက ျပတာမုိ႔ မသိခ်င္လည္း သိေနရတာပါပဲ။ ဘယ္လုိင္းပဲ ေျပာင္းၾကည့္ၾကည့္ သတင္းဆုိတာနဲ႔ လက္တေလာ Hot ျဖစ္တဲ့ သတင္းနဲ႔ စတာ။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔လည္ဘက္ မၾကည့္မိလုိ႔ မသိလိုက္ရင္လည္း ညဘက္သတင္းမွာ ျပန္ျပတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိမွ မသိေသးရင္လည္း ပိတ္ရက္မွာ တပတ္အတြင္း သတင္း လုိမ်ိဳး အားလုံးစုျပီး ျပန္ျပတတ္တယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ သတင္းၾကည့္တယ္သာ ေျပာတာပါ၊ ကုိယ္က ဂ်ပန္စကား လည္လည္၀ယ္၀ယ္ နားလည္တာ မဟုတ္ေတာ့ သူတုိ႔ေျပာတာကုိ မွန္းသမ္းျပီး ကုိယ္နားလည္ သလုိ ယူဆ လိုက္ရတာပါပဲ။

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း သတင္းေတြ ၾကည့္ရင္း "တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းေတြက သိျခင္းထက္ မသိျခင္းက ပုိေကာင္းပါလား" ဆုိျပီး ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးေတြ ၀င္လာမိျပန္တယ္။ အခု လက္ရွိ Hot ျဖစ္ေနတဲ့ သတင္းက ၃ ႏွစ္သမီးေလးကုိ အသက္ ၂၀ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားက သတ္လိုက္တယ္ဆုိတဲ့ သတင္းပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ ေန႔လည္ေလာက္က တျခား တီဗြီအစီအစဥ္ ၾကည့္ေနရင္း Breaking News လုိမ်ိဳး အေပၚမွာ စာတန္းေတာ့ ထုိးလိုက္ေပမယ့္ က်မ ေသခ်ာ နားမလည္လုိက္ဘူး။ ညဘက္ NHK အဂၤလိပ္ သတင္း နားေထာင္ေတာ့မွ အေၾကာင္းစုံ သိရေတာ့တယ္။

အသတ္ခံရတဲ့ ေကာင္မေလးက မိဘေတြနဲ႔ အတူ super market မွာ ေစ်း၀ယ္ေနရင္း အိမ္သာတက္ခ်င္လုိ႔ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္သာထဲကုိ ၀င္သြားတယ္။ မိဘေတြက ျပန္မလာတာ ၾကာေတာ့ အိမ္သာထဲ၀င္ ရွာတာ မေတြ႔ေတာ့ ကေလးေပ်ာက္တယ္လု႔ိပဲ ထင္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ security camera ကေန ျပန္ ၾကည့္ေတာ့ ကေလးက ၀င္သြားတာပဲ ေတြ႔လိုက္ျပီး ျပန္ထြက္လာတာ မေတြ႔ရဘူး။ အဲဒီ ေကာင္မေလး အိမ္သာ ၀င္သြားျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ လိုက္၀င္သြားတာ ေတြ႔ရတယ္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ အဲဒီလူ ေက်ာပုိးအိတ္လြယ္ျပီး အိမ္သာကေန ထြက္သြားတယ္ဆုိတာပါ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရဲက အဲဒီလူကုိ ဖမ္းျပီး စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့မွ သူက ကေလးကုိ သတ္၊ အေလာင္းကုိ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲ ထည့္သယ္သြားျပီး အနီးအနားက ျမစ္ထဲကုိ သြားလႊတ္ပစ္လိုက္ျပီး လက္စ ေဖ်ာက္လိုက္တယ္လုိ႔ ၀န္ခံတယ္။ ေနာက္ျပီး သတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားကုိ ေတြ႔လိုက္တဲ့လူတစ္ေယာက္က " သူ႔ကုိၾကည့္ရတာ အရမ္းကုိ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ေနပုံရတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ အဲဒီေလာက္ ျပံဳးေပ်ာ္ေနတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး" ဆုိျပီး ျပန္ေျပာျပတယ္။ ကေလး အေလာင္းကုိလည္း လႊင့္ပစ္ခဲ့တဲ့ျမစ္ထဲမွာ ျပန္ရွာေတြ႔တယ္။

အဲဒီ သတင္းၾကည့္ျပီးေတာ့ က်မ စိတ္ထဲ မတင္မက်နဲ႔။ အခုလုိ သတင္းမ်ိဳးေတြ ၾကည့္ျပီးသြားရင္ ဘယ္သူ႔ကုိ ေဒါသထြက္ရမလဲ၊ အျပစ္တင္ရမလဲဆုိတာ စဥ္းစားမရဘူး။ ဒီကေလးနဲ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဘာရန္ျငိဳး ရန္စမွလည္း မရွိပဲ သတ္သြားတယ္ဆုိတာ ေတာ္ရုံလူ မလုပ္တဲ့အျဖစ္ပဲ။ ဒီအတုိင္းသာဆုိရင္ ေန႔စဥ္သြားလာေနရတဲ့ လူေနမႈဘ၀မွာ ကုိယ္ နဲ႔ကိုယ့္မိသားစု အတြက္ အႏၲရာယ္ ဆုိတာ လက္တကမ္းမွာ ရွိေနတာေပါ့။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး သြားလာ ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႔ အဲဒီလုိ အရူးမ်ိဳးနဲ႔ သာေတြ႔မိရင္ ဘ၀က မေတြးရဲစရာပဲ။ ဟုိေတြး ဒီေတြး ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ရႈတ္ေထြးလာေရာ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သတ္တဲ့သူရဲ႕ အျပစ္ထက္ ကုိယ့္ကေလးကုိ ပစ္ထားတဲ့ မိဘေတြ အျပစ္လုိ႔ ေျပာၾက ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ဘယ္သူ အျပစ္ရွိလဲဆုိတာ ခဏထားပါဦး။

အေၾကာင္းစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ က်မတုိ႔ အိမ္နားမွာ super market တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြ ေရဘူးၾကီး (၃.၅ လီတာ) ကုိ ဆြဲျပီး မႏုိင္မနင္းနဲ႔ ေရလာထည့္တာ၊ အိမ္နား၀န္းက်င္မွာကေလးေတြ စက္ဘီး ကုိယ္စီနဲ႔ ဖုန္းကုိ လည္ပင္းဆြဲျပီး ေလွ်ာက္သြားေနတာ၊ ေက်ာင္းက အျပန္ တစ္ေယာက္တည္း ငုိက္စိုက္ ငိုက္စုိက္ ျပန္လာတတ္တာေတြ က်မ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ျမင္ေတြ႔ေနရတယ္။ အလြန္ဆုံးရွိရင္ အဲဒီကေလးေတြက မူလတန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ေလးေတြပါ။ အဲဒီထက္ေတာင္ ငယ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ မိဘေတြ အလုပ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကေလးကုိ အိမ္ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းေပးထားျပီး ကေလးက အိမ္ကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၀င္ထြက္ေနရတာ။ ကေလးေတြ ကုိ မိဘေတြက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ confidence ရွိလာေအာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေစ်း၀ယ္ထြက္ခုိင္းတာမ်ိဳး၊ တစ္ခုခု လုပ္ခုိင္းတာမ်ိဳး၊ ဘယ္အရာမဆုိ မရ ရေအာင္ လုပ္ရမယ္ သြားကုိ သြားရဲ ရမယ္ ဆုိျပီး ကေလးကုိ စိတ္ဓာတ္ ျမင့္တင္ျပီး ေလ့က်င့္ေပးထားတာ။ ဒါေတြကုိ မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာရမလား၊ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမလား ဆုိတာ အခုလုိ သတင္းမ်ိဳးေတြ ၾကားရေတာ့ က်မစိတ္ထဲမွာ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ကုိယ့္ကေလးကုိေရာ ဘယ္လုိ ပုံစံနဲ႔ ၾကီးျပင္းလာေအာင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမလဲ ဆုိတာ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ အခုအျဖစ္ကလည္း အတူတူပဲေပ့ါ။ ကေလးက အိမ္သာ သြားတာကုိ မိဘေတြက တစ္ေယာက္လည္း လႊတ္လိုက္တာ သူတုိ႔အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီနားေလးကုိ လိုက္ေပးစရာ မလုိဘူးလုိ႔ ထင္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒါ မိဘေတြ အျပစ္လုိ႔ ေျပာမလား။

အခုလုိ ဘုမသိ ဘာမသိနဲ႔ စိတ္ကူးေပါက္သလုိ ေလွ်ာက္သတ္တဲ့ အမႈေတြ ဒီေရာက္ကတည္းက ၾကိဳၾကား ၾကိဳၾကား ၾကားေနရတယ္။ စိတ္ဖိစိမႈမ်ားလုိ႔ စိတ္ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔ သတ္ခ်င္တယ္ဆုိလည္း ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သတ္ေသေပါ့။ အခုေတာ့ ဘာမွ အျပစ္မရွိတဲ့သူေတြက အလကားေနရင္း အသတ္ခံေနရတယ္။ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေရာ ဘယ္ေလာက္ ခံစားရမလဲ၊ ေၾကကြဲေနၾကမလဲ၊ ဘာနဲ႔မွ လဲယူလုိ႔မရတဲ့ ဆုံးရႈံးမႈတစ္ခုပဲေလ။ လူတစ္ေယာက္လုံး ေသသြားမွေတာ့ ဘာနဲ႔မ်ား အေလ်ာ္အစား လုပ္လုိ႔ရဦးမွာလဲ။ အခု ကေလးေလး ဆုိလည္း ၾကည့္ပါဦး။ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လာတာမွ ၃ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီအရြယ္ေလးက တကယ္ကုိ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ အရြယ္မုိ႔ သူ႔ မိဘ ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြ ငုိေၾကြးေၾကကြဲေနမွာကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာလုိ႔ရတယ္။ အဲဒီ ကေလးေနရာမွာ "ကုိယ့္သားသမီးဆုိရင္" ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ေတြးေတာင္ မေတြးရဲဘူး။ ေသတဲ့သူကလည္း ေသသြားျပီ၊ တရားခံကလည္း ထုိက္သင့္တဲ့ အျပစ္ဒဏ္ၾကခံ၊ ဒါနဲ႔ပဲ ျပီးသြားေတာ့မွာလား။ ေနာင္ ဒီလုိ အမႈမ်ိဳးေတြ ထပ္မျဖစ္ဘူးလုိ႔ေရာ ဘယ္သူက အာမခံႏုိင္မွာတဲ့လဲ။

အေကာင္းဆုံးက "ဒီေန႔ကစျပီး သြားေလရာ လာေလရာမွာ က်မတုိ႔ မိသားစု အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ေနရာမွာ အျမဲေရာက္ေနရပါလုိ၏" လုိ႔ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းေနယုံမွ တပါး တျခား ဘာမ်ား တတ္ႏုိင္ပါဦးမလဲ…

မွတ္ခ်က္။ အခု လူသတ္မႈ သတင္းက က်မ နားလည္သလုိ ေရးထားတာမုိ႔ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြမွာ အနည္းငယ္ လြဲမွားႏုိင္ပါတယ္။

မတ်လ ၁၀၊ ၂၀၁၁

၂၀၁၀ ခုနွစ္ + ၂၀

မမတန္ခူး က “ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္” ဆုိျပီး ေရးခုိင္းထားတာ ၾကာလွေနပါျပီ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္တာေရာ၊ ဘာအေၾကာင္းေရးရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ အားလုံးအတြက္ သတင္းေကာင္းလည္း ပါးရင္း၊ ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ မွာ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵုလည္း ရွိလုိ႔ ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ လေလာက္ ကတည္းက တင္ေနတဲ့အေၾကြးလည္း ဆပ္ျပီးသားျဖစ္သြားတာေပါ့ေနာ္ မမတန္ခူးေရ.. :)

*****

ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တဲ့အေၾကာင္းကုိ ဒီပုိ႔စ္ေလး မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလုိ ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးၾကီးမထားတတ္တာေၾကာင့္ ၅ ႏွစ္ၾကာရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္၊ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ၾကာရင္ မိသားစု ဘ၀က ဘယ္လုိရွိေနရမယ္ အစရွိသျဖင့္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ႏွစ္အလုိက္ plan လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္မ်ိဳးလည္း က်မမွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ အရာအားလုံးဟာ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ လုိ႔ သေဘာထားျပီး ျဖစ္လာရင္လည္း အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္၊ ပ်က္သြားရင္လည္း စိတ္ထားတတ္ေအာင္ဆုိျပီး အတတ္ႏုိင္ဆုံး ကုိယ့္စိတ္ကုိပဲ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္လာေသးတဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အေၾကာင္းေရးဖုိ႔ဆုိတာ က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ခက္ခဲခဲ့တယ္။ ဘဲဥ အစရွာမရသလုိ ဘယ္က စေရးရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး။ ေရးဖုိ႔အေၾကာင္းအရာ ရွာမရလုိ႔ အမ်ိဳးသားကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း သူေျဖတာ အားရွိစရာပါ။ “ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆုိ တုိ႔ေတြအသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေပါ့၊ ၅၀ ေက်ာ္ဆုိေတာ့ ေသခ်ာတာက မေသေသးရင္ အလုပ္ ဆက္လုပ္ျပီး ပုိက္ဆံရွာေနရဦးမွာပဲ၊ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး နားဖုိ႔မျဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးတဲ့” ေလ။ သူေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ေနာင္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္မွာ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံး မေသေသးရင္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ မဟုတ္ေတာင္ တျခားေနရာတခုခုမွာ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရဦးမွာပဲလုိ႔ ေတြးထားမိခဲ့တယ္။

*****

တလက္စတည္း ဒီပုိ႔စ္ကေန သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း သတင္းေကာင္းတစ္ခု ေျပာစရာရွိပါတယ္။ Osaka ကေန ရန္ကုန္ကုိ ျပန္တုန္းက က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ထဲပါ။ ဒါေပမယ့္ Osaka ကုိ ျပန္လာေတာ့ က်ုမတုိ႔ရဲ႕ ရင္ေသြးေလးနဲ႔အတူ မိသားစု ၃ ေယာက္ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ေဆးရုံျပဖုိ႔ စုံစမ္း၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္မယ့္ ဆရာ၀န္ရွာေနတာနဲ႔ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႔ ျပခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ ၂ လေလာက္ရွိေနပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္၀န္ လႏုေသးတာေၾကာင့္ အသြားအလာ အေနအထုိင္ ဂရုစိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မရဲ႕ အသက္က ဂ်ပန္အမ်ိဳးသမီးကုိယ္၀န္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ငယ္ေပမယ့္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆုိ ေနာက္က်ေနတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးတခုခုျဖစ္မွာ အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ အဲဒီတုန္းကလည္း မမခင္ဦးေမရဲ႕ Yangon 20 ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး မမအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ အလုပ္ဖြင့္ရက္ဆုိ အလုပ္သြားလိုက္၊ ပိတ္ရက္မွာ ေကာင္းေကာင္း အနားယူလိုက္လုပ္ရင္းက အခုဆုိ ကေလးက ၇ လေက်ာ္လုိ႔ ၈ လ ထဲေရာက္ေနပါျပီ။

ကေလးရွိလာျပီဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံးအတြက္ စိတ္ကူးအိပ္မက္သစ္ေတြ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ရတယ္။ ေဆးခန္းျပရတဲ့ ရက္တုိင္း တျဖည္းျဖည္း ၾကီးထြားျပီး လူလုံးပီျပင္ လာတဲ့ ကေလးပုံေလးကုိ ultra sound screen ကေန ၾကည့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည္ႏူးရတယ္။ ေဆးခန္း သြားတုိင္းလည္း ဆရာ၀န္က ကေလးရဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးလာတဲ့ ကုိယ္ခႏၶာအေလးခ်ိန္နဲ႔ ultra sound ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ သူလည္း သိမ္းထားျပီး က်မတုိ႔ကုိလည္း တစ္ပုံ အျမဲေပးပါတယ္။ ဓာတ္ပုံၾကည့္ျပီး ဒါေလးက လက္၊ ဒါေလးက ဦးေခါင္း၊ ဒီေနရာက ႏွလုံး အစရွိသျဖင့္ ရွင္းျပေပးရင္ အေဖေရာ အေမေရာ စာရြက္ကုိ ျပဴးျပဲျပီး လိုက္ၾကည့္ရတာ အေမာပါပဲ။ အားလုံးစစ္ေဆးျပီးလုိ႔ ဆရာ၀န္က “ကေလးေရာ အေမေရာ အားလုံးအေျခအေနေကာင္းတယ္၊ စုိးရိမ္စရာမရွိဘူး” ေျပာေတာ့မွ က်မတုိ႕မွာ စိတ္ေအးရတယ္။

၅ လေက်ာ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ၀န္ကုိ “ေယာကၤ်ားေလး ၊မိန္းကေလး သိရျပီလား” လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာ၀န္က “မသိရေသးဘူး၊ မေသခ်ာေသးဘူး” လုိ႔ပဲ ေျဖတယ္။ ေယာကၤ်ားေလး မိန္းကေလး မသိရေသးေပမယ့္ “ေယာကၤ်ားေလးဆုိ အေဖနဲ႔ game ကစားဖုိ႔ အေဖာ္ရတာေပါ့” လုိ႔ က်မက အမ်ိဳးသားကုိ ေျပာလိုက္၊ “မိန္းကေလးဆုိ အေမနဲ႔ တုိးတုိးေဖာ္ရတာေပါ့”ဆုိျပီး အမ်ိဳးသားကလည္း က်မကုိ ေျပာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး ၆ လေက်ာ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွ “မိန္းကေလး” ဆုိျပီး ဆရာ၀န္က ေျပာပါတယ္။

*****

ကုိယ္တုိင္ မိဘေနရာေရာက္လာမွ မိဘေတြရဲ႕ခံစားခ်က္ကုိ သေဘာေပါက္လာခဲ့ရတယ္။ ကုိယ့္သားသမီး အတြက္ အစစ အရာရာ ေကာင္းမြန္ ျပည္စုံ ေစခ်င္တာ မိဘတုိင္းရဲ႕ ဆႏၵပါ။ အခုလည္း က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္မွာ မၾကာခင္ လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ သမီးေလးအတြက္ အားလုံး ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကေလး ကုိယ္လက္အဂၤါျပည့္စုံေအာင္၊ စိတ္က်န္းမာ ကုိယ္က်န္းမာတဲ့ ကေလးျဖစ္ေအာင္၊ ဘုရားရွိခုိးတုိင္း ဆုေတာင္းရတယ္။ ကေလး ျငိမ္ေနရင္ စိတ္ပူရသလုိ အရမ္းလႈပ္ျပန္ေတာ့လည္း စိတ္ပူရတာပါပဲ။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးအေနအထားမွ မွန္ရဲ႕လား၊ ကုိယ္စားသမွ်ကေရာ ကေလးလိုအပ္တဲ့ အာဟာရမ်ိဳး ျဖစ္ပါ့မလား၊ စားခ်င္လုိ႔ အပူအစပ္နည္းနည္းစားမိရင္ကုိပဲ ကေလးမ်ား ပူေနမလား အစရွိသျဖင့္ ကုိယ္လုပ္သမွ် ကိစၥတုိင္း ကေလးအတြက္ပဲ အရင္ဆုံး စဥ္းစားရတာနဲ႔..စုံေနတာပါပဲ။

သမီးေလးကုိ ေနာက္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ ေမြးမယ္လုိ႔ ဆရာ၀န္က ရက္ခ်ိန္းေပးထားပါတယ္။ ေနာက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ၂၀၃၀ခုႏွစ္ ဆုိ သမီးေလးက အသက္ ၂၀ ေပါ့။ အဲဒီ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ သူ႕အတြက္ လိုအပ္တာေတြျဖည့္ဆည္းေပးရင္း လူတစ္လုံး သူတစ္လုံးျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္ပါတယ္။ အသိဥာဏ္ အလိမၼာရွိျပီး သူ႕ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ႏုိင္တဲ့ သမီးေလးအျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ထိန္းေၾကာင္းျပဳျပင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အသက္ ၂၀ မွာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ သမီးေလးကုိလည္း ျမင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလး အသက္ ၂၀ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်မတို႔ ၂ ေယာက္စလုံး လူ႕ေလာကထဲမွာ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနခ်င္တယ္။ ဒါဟာ ေနာင္္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အတြက္ က်မတုိ႔ရဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵေတြပါပဲ။


ႏုိ၀င္ဘာ ၂၊ ၂၀၀၉။

ေရာက္တတ္ရာရာ

အခုတေလာ Blog မွာ ပုိ႔စ္အသစ္လည္း မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဘာေတြ အလုပ္ရႈတ္ေနသလဲလုိ႔ေမးရင္ ဘာမွ အလုပ္မရႈတ္ပါဘူးလုိ႔ ေျဖရမွာပဲ။ အလုပ္လည္း မရႈတ္ဘူး စိတ္ထဲလည္း မေပ်ာ္ဘူး။ ဘယ္က ဘယ္လုိ ၀င္လာမွန္းမသိတဲ့ stress ေတြေပါ့။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ရွိရင္ စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္လည္း အလုိလုိ ကုန္ခမ္းေနေရာ။ ဒီေန႔မွ Blog ကုိ လွည့္ၾကည့္လိုက္တာ Comment ျပန္ေျဖဖုိ႔ အေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ သိပ္မၾကာေသးပါဘူးေလ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ ကတည္းကဆုိေတာ့ ၁ လေလာက္ပါပဲေနာ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ပုိ႔စ္ေတြက Comment ေတြကုိ ဒီပိတ္ရက္မွာ ျပန္ေပးပါ့မယ္။

*****

အမွန္ေတာ့ ေရးလက္စနဲ႔ ေရးထားျပီးသား အေခ်ာမသတ္ရေသးတဲ့ စာေတြ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ရွိေနတယ္။ Blog ေပၚကုိ ပို႔စ္အေနနဲ႔သာ မေရာက္လာတာ။ ေရးလက္စေတြ လက္စ မသပ္ပဲ ေနာက္မွ ဆက္ေရးမယ္ဆုိျပီး လက္ဖက္ႏွပ္သလုိ ႏွပ္ထားတာ။ လက္ဖက္ဆုိလုိ႔ အခုတေလာ ေစ်းကြက္မွာ ေရာင္းေနတဲ့ လက္ဖက္ေတြ ထဲမွာ ဆုိးေဆး ေတြ႕လုိ႔ဆုိျပီး မစားဖုိ႔ တားျမစ္ထားတဲ့စာေတြ သတင္းေတြ ဖတ္ရတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်မဆီမွာ မစားရေသးပဲ ရွိေနတဲ့ လက္ဖက္ထုပ္ေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ပစ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ပစ္ရမွာလည္း အဆီတ၀င္း၀င္း စားရမွာလည္း သဲတလွ်ပ္လွ်ပ္ဆုိသလုိပဲ။ ဆုိးေဆးေတြ႕တယ္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ကုိယ့္လက္ထဲ ရွိတဲ့ တံဆိပ္ေလး မပါ ပါေစနဲ႔ဆုိျပီး ဆုေတာင္းရင္း ရင္တုန္တုန္နဲ႔ စာရင္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ မထူးပါဘူး။ တံဆိပ္ အားလုံးလုိလုိ ပါတာပါပဲ။ ကိုယ္မသိတဲ့ တံဆိပ္ေတြေတာင္ ပါေနေသးတယ္။ အဲဒါေတြကုိ အခုမွ သိျပီး သတင္းစာထဲ ထည့္ေၾကာ္ျငာတာ အံ့ၾသလိုက္တာ။ ျပည္တြင္းထဲမွာေရာ ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာ အမ်ားစုကပါ တံဆိပ္ေပါင္းစုံ လက္ဖက္ေပါင္းစုံ စားလာတာပဲ ၾကာလွေနျပီ။ က်န္းမာေရး ၀န္ၾကီးဌာနကေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ေနတယ္ေျပာတာပဲ။ တတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ကိုယ္ေတြက သူတုိ႔ေျပာမွွ သိရတာကုိး။ အခုေလာက္ဆုိ လက္ဖက္ထဲမွာ ပါတဲ့ “Auramine O” ဆုိတဲ့ ဆုိးေဆးေတြ ကုိယ့္ ကုိယ္ခႏၶာထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားျပီး အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္၊ ကင္ဆာ နဲ႔ တျခားေရာဂါေတြ ဘယ္အခ်ိန္ ထ ျဖစ္မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ မစားပဲေနရင္ေတာ့ ရမယ္ထင္တာပဲ။ ရွိေစေတာ့.. ရွိေစေတာ့ ဗိုက္ထဲ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား ဟာေတြကုိ ဘာမွ ျပန္လုပ္ယူလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ Blog အေၾကာင္း ေျပာေနရင္းက မဆီမဆုိင္ လက္ဖက္အေၾကာင္းက ေရာက္သြားလိုက္ေသးတယ္။ ျပန္ဆက္ဦးမယ္..

ေရးထားတာေတြထဲကပဲ ေျဖးေျဖးခ်င္း တင္ေပါ့လုိ႔ ေျပာရင္လည္း ရတာပဲေနာ့။ က်မမွာလည္း ကုိယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကုိယ္ပါ။ Blog မွာ စာတင္ဖုိ႔ဆုိ က်မရဲ႕ အယ္ဒီတာဆီ အရင္ တင္ရတယ္။ သူ႕ကုိ အရင္ ဖတ္ခုိင္းရတယ္။ သူက မၾကိဳက္ဘူးဆုိရင္ ျပန္ျပင္ခုိင္းတယ္။ ကုိယ္က ၃ မ်က္ႏွာေလာက္ ေရးထားမွ Blog ေပၚက်ရင္ ၁ မ်က္ႏွာေလာက္ပဲ ပါလာတာ။ ကပ္ေၾကးစာ မိရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကေတာ့ အစုံပဲ။

“စာထဲမွာ ေဒါသသံေတြ မ်ားေနတယ္”
“ဒီစာပုိဒ္က ကုိယ္ေရး ကုိယ္တာ ေတြပါေနတယ္”
“အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကုိ ေရးေနရင္းက ဘာလုိ႔ ေနာက္အေၾကာင္းတစ္ခုကုိ ခ်က္ခ်င္းခုန္သြားရတာလဲ”
“စာက ဖတ္ရတာ မေခ်ာဘူး”
“ေရးေနတဲ့စာက အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ မညီဘူး၊ လက္ရွိေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ မဆုိင္တာေတြ ပါေနတယ္”
“ကုိယ္က ေသေသခ်ာခ်ာ မသိရင္ မေရးရဘူး”
“အတင္းေျပာသလိုမ်ိဳး သူမ်ားအေၾကာင္း မေရးရဘူး”

စသျဖင့္ စသျဖင့္နဲ႔ က်မ ေရးထားတာေတြကုိ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကုိက္သလို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖတ္ပစ္တတ္တယ္။ ေနာက္ျပီး က်မ ေရးထားတာ စာမေခ်ာရင္ အယ္ဒီတာက လုံး၀ မၾကည့္ေပးဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျပန္ဖတ္ျပီး စာေခ်ာေအာင္ ေရးျပီးမွ သူ႕ကုိဖတ္ၾကည့္ခုိင္းရတယ္။ သူစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ျပီး စိတ္တုိင္းက် ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကုိက္ျပီးမွ Blog ေပၚတင္ရတာ။ ဒါေၾကာင့္ သူလည္း စာဖတ္ေပးဖုိ႔ အခ်ိန္ရမွ၊ ကိုယ္လည္း စာေရးထားတာ အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆုိမွ ပုိ႔စ္တစ္ခု ျဖစ္လာတာပါ။

Blog မွာ ကုိယ္စိတ္ၾကိဳက္ လုပ္လုိ႔ရတာက Banner တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ပုံကုိ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေရြးတယ္။ ျပီးရင္ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ျပီး Banner အျဖစ္တင္တယ္။ အခုလည္း Banner ကုိ မက္မြန္ပန္းပုံကေန ခ်ယ္ရီပန္းပုံ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ဒီလကုန္ခါနီးေလာက္ဆုိ ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ေတာ့မွာမုိ႔ ပန္းပုံ ေျပာင္းလိုက္တာ။ အခုေတာင္ အဖူးေတြ စျပီး ျမင္ေနရျပီ။ တခ်ိဳ႕ေနရာမွာလည္း နည္းနည္းခ်င္းစီ ပြင့္ေနၾကျပီ။ ပန္းေတြ ပြင့္ေတာ့လည္း ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲ လုပ္ရဦးေတာ့မွာေပါ့။

*****

ေရးခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနတာနဲ႔ စာက အစီအစဥ္လည္း မက်သလုိ စာလာဖတ္သူလည္း မ်က္လုံးေညာင္းေနေရာေပါ့။ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာလုိ႔ စိတ္ကူးထဲ ေပၚလာတာေတြ ခ်ေရးမိတာပါ။ ဒီပုိ႔စ္ေရးျပီး ေခါငး္စဥ္ ဘာေပးရမွန္းမသိတာနဲ႔ မမြန္ ရဲ႕ Blog က Label စာသားကုိ ဖတ္မိျပီး သေဘာက်လုိ႔ ယူသုံးလိုက္ပါတယ္။

မတ္လ ၁၄၊ ၂၀၀၉။

မုန္တုိင္းရဲ႕ ဒဏ္ေၾကာင့္...

ဓာတ္ပုံ ကုိ ေခတ္ျပိဳင္ မွ ယူပါသည္။

အရင္တုန္းကဆုိ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ ငလ်င္လႈပ္ျပန္ျပီ။ ေတာ္ၾကာ ေရၾကီးျပန္ျပီ။ ဆူနာမီ ထိျပန္ျပီနဲ႔။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္လုိ႔ အဲဒီလုိ ကပ္မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မဆုိက္ဘူးလုိ႔ ေတြးထားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကုိယ္ အခုလုိ အျဖစ္ဆုိးမ်ိဳး ရန္ကုန္မွာ တခါမွ မၾကံဳဖူးဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ဘယ္လုိ ၾကမၼာဆုိးေတြမ်ား ၀င္ေနသလဲမသိဘူး။ အိမ္နဲ႔လည္း အခုထိ ဖုန္းေခၚလုိ႔ မရေသးဘူး။ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွ ျပန္ေခၚလုိ႔ရမလဲဆုိတာလည္း ဘယ္သူမွ မေျပာႏုိင္ၾကဘူး။ အမ်ားဆုံး ၂ ပတ္ ကေန ၁ လအထိ ၾကာမယ္လုိ႔ သတင္းေတြထဲမွာ ဖတ္ရတယ္။ စိတ္ပူလိုက္ သတင္းေျပးၾကည့္လုိက္၊ သတင္းေျပးၾကည့္ျပီး စိတ္ပူလာလိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံး အိပ္မရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အပ်က္အစီး အဆုံးအရႈံး နည္းပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္ေပးေနေပမယ့္ အင္တာနက္ေပၚတက္လာတဲ့ ဓာတ္ပုံေတြၾကည့္ျပီး လူက ေသြးပ်က္ခ်င္လာျပီ။ အိမ္မွာေရာ ဘယ္လုိျဖစ္ေနၾကျပီလဲ။ အိမ္အေျခအေန သိခ်င္လုိ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ လက္လွမ္းမွီရာ အမ်ိဳးေတြဆီ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီေန႔မွ ျမိဳ႕ထဲက အေဒၚအိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရတယ္။ ဒါေတာင္ အကုိက စင္ကာပူကေန တဆင့္ ဖုန္းဆက္ေမးေပးလုိ႔သာ သိရတာ။ ဒီဘက္ကေတာ့ ဘယ္ဖုန္းကုိမွ ဆက္လုိ႔မရဘူး။ အင္းစိန္အိမ္က အေပၚထပ္ နဲ႔ အေနာက္ဖက္ တျခမ္းလုံး အိမ္ေခါင္မုိး သြပ္ျပားေတြလန္ျပီး ပ်က္စီးသြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်က္စီးသြားလဲဆုိတာေတာ့ မသိခဲ့ရဘူး။ မုန္တုိင္းျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ျပန္ျပင္လိုက္ျပီဆုိတာရယ္ လူၾကီးေတြ နဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးဆုိလုိ႔ စိတ္ေအးရေပမယ့္ မီးမလာ၊ ေရ မရ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္တဲ့ ဒဏ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ရင္ဆုိင္ေနၾကရမလဲ။ ဓာတ္ဆီေတြ ေစ်းတက္၊ ဘဲဥ ၾကက္ဥ တစ္လုံး ၃၀၀၊ ၄၀၀ တဲ့။ ဒီၾကားထဲ အင္းစိန္ေထာင္မွာ မီးေလာင္တယ္ဆုိတဲ့ သတင္းလည္းဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္က အိမ္ နဲ႔ဆုိ နီးနီးေလးပဲ။ ကုိယ္နဲ႔ နီးနီးနားနား ေခၚထားလုိ႔ လြယ္မယ္ဆုိရင္ ေခၚထားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကုိယ့္မိသားစု တစ္စုထဲတင္ ဒီလုိျဖစ္ေနတာ တျခားမိသားစုေတြ၊ ကိုယ့္ထက္ပုိဆုိးတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အားလုံးဟာ အပူမီးေတြ၀ုိင္းေနတာ။ ေလေဘးဒုကၡသည္စာရင္း၊ လူအေသေပ်ာက္ စာရင္း၊ ဆုံးရႈံးတဲ့ အိမ္ေထာင္စုစာရင္းေတြ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ တုိးေနတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြကုိ မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔လည္း ဂ်ပန္ဆရာမက message ပုိ႔ျပီး သတင္းေမးတာေတာင္ ကုိယ့္မိသားစုအေျခအေနကုိ အတိအက် မေျပာျပႏုိင္ခဲ့ဘူး။ နဂုိကလည္း စိတ္ပူတတ္သူမုိ႔ အခုဆုိရင္ ပုိဆုိးတယ္။

ေမ ၅၊ ၂၀၀၈။

ပုံေျပာျပပါ

က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ ဦးေလးငယ္ကုိ ေတြ႕တာနဲ႔ “ပုံေျပာျပပါ” ဒါမွ မဟုတ္ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္”ဆုိျပီး ပူဆာခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီလုိေျပာလိုက္လုိ႔ ဦးေလး အခ်ိန္ရျပီ ဆုိတာနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး သိသေလာက္ မွတ္မိသေလာက္ပုံျပင္ေလးေတြကုိ က်မတုိ႔ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ပုံျပင္မဟုတ္လည္း တစ္ေထာင့္တစ္ည ၀တၱဳဖတ္ျပျပီး ျပန္ရွင္းျပတတ္တယ္။ ညဘက္ဆုိရင္လည္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးနားရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္လည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးပိတ္ရက္ ေန႔လည္ဆုိရင္ ျမန္မာ့အသံက ကေလးေတြအတြက္ ပုံျပင္လာတတ္တာ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မတုိင္ခင္ က်မတုိ႔ အေဒၚက ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ ေရခ်ိဳးေပးျပီး ထမင္းစားခိုင္းထားျပီးျပီ။ ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔ တေအာင့္နားျပီးရင္ ေန႔လည္ တေရးအိပ္ရတယ္။ မအိပ္ခင္မွာ ေရဒီယုိက ပုံျပင္လာေတာ့ အဲဒါ နားေထာင္းရင္း ကေလးေတြ အိပ္ေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္တူပါရဲ႕။ က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္က ေန႔လည္ဘက္ အိပ္ခိုင္းရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္တတ္ဘူး။ ေဆာ့ဖုိ႔ပဲ အားသန္ေနၾကတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပုံျပင္လည္းျပီးေရာ အားလုံး ထျပီး ေဆာ့ဖုိ႔ တာဆူေနၾကျပီ။ အခုမ်ားေတာ့လည္း အဲဒီလုိ အခြင့္အေရးမ်ိဳးရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလုိ႔ ေတြးမိေသးတယ္။

ငယ္ငယ္က ပုံျပင္စာအုပ္ေတြ ဘာေတြ မဖတ္ခဲ့ရေတာ့ လူၾကီးေတြ ေျပာျပတဲ့ ပုံျပင္ေတြဆုိရင္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ အခု ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္တဲ့ထိလည္း ၾကိဳက္ေနတုန္းပဲ။ ပုံျပင္ေတြကို ၾကိဳက္တဲ့အျပင္ ျမန္မာ့အသံက ပုံျပင္လာခါနီးမွာ လႊင့္တဲ့ တီးလုံးေလးကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ပုံျပင္ေတြ ဆုံးခါးနီးတုိင္းမွာ ေျပာတဲ့ ဆုံးမစကားေတြကုိလည္း သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ပုံျပင္ေျပာျပေနသူက “ေမာင္ညီမေလးတုိ႔ေရ.." လုိ႔ ေခၚလိုက္ရင္ နား၀င္ခ်ိဳျပီး ကေလးသဘာ၀ သေဘာက်မိခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာင္ ဒီစာေရးရင္း နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကေလးနဲ႔ ပုံျပင္ဆုိတာ ခြဲျခားလုိ႔မရပါဘူး။ ပုံျပင္ဆုိတာလည္း ကေလးေတြအတြက္ အဓိက ရည္ရြယ္ျပီး ေရးခဲ့ ေျပာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ “သူတဖက္သားကုိ ငဲ့ညွာသနားတတ္ဖုိ႔၊ ကူညီေပးဖုိ႔၊ ႏုိင္လုိမင္းထက္ မဆက္ဆံဖုိ႔၊ လိမ္မေျပာဖုိ႔၊ ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္သူတပါး ဒုကၡမေရာက္ဖုိ႔ ၊ ေလာဘမၾကီးဖုိ႔” စတဲ့ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမတာပါ။ ပုံျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ကုိယ္စားျပဳ ဆုံးမေတာ့ ပုိျပီး နားလည္လြယ္တာေပါ့။ သုံးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြကုိလည္း ကေလးေတြ ျမင္လြယ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အထူးျပဳထားေသးတယ္။ ဥပမာ.. ေကာက္က်စ္တဲ့ ေျမေခြး၊ က်ားစဥ္းလဲၾကီး၊ တစ္ေတာလုံးရဲ႕ အရွင္သခင္ ေကသရာဇာျခေသ့ၤ၊ ခြန္အားၾကီးတဲ့ ဆင္ၾကီး၊ အေဆာ့သန္တဲ့ ေမ်ာက္ကေလး၊ ယုန္ပညာရွိေလး အစရွိသျဖင့္ေပါ့။

က်မ မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာ့ရုိးရာ ပုံျပင္ေတြထဲမွာဆုိရင္ ယုန္နဲ႔ လိပ္ပုံျပင္၊ ထင္းခုတ္သမားနဲ႔ ပုဆိန္၊ ေျမြမင္းသားေလးနဲ႔ မယ္ေထြးေလး ပုံျပင္ အဲဒီေလာက္ပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ၾကက္ကေလးက ဟတ္ခ်ိဳးခ်ီလိုက္လုိ႔ စဥ့္အုိးကြဲသြားျပီး ေၾကာင္ၾကီး ထြက္ေျပးသြားတာ ဆုိရင္ ရီလည္း ရီရသလုိ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ အဂၤလိပ္ပုံျပင္ေတြထဲမွာ အခုထိလည္း နာမည္ၾကီးေနေသးတဲ့ လူပုေလး ၇ ေယာက္နဲ႔ မႏွင္းျဖဴေလး၊ စင္ဒရဲလားပုံျပင္တုိ႔ေပါ့။ ဂ်ပန္ပုံျပင္ေတြထဲကေတာ့ ေက်းဇူးဆပ္တတ္တဲ့ ၾကိဳးၾကာငွက္ေလး ရယ္ ၀ါးထဲက ထြက္လာတဲ့ မင္းသမီးေလး ဆုိတာ ေလာက္ပဲ သိေတာ့တယ္။ေသခ်ာ အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အခုဒီေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္ စာအုပ္ရွာရမွာ ပ်င္းေနတာေရာ၊ ဂ်ပန္စာ အခက္အခဲရွိတာေရာ ျပန္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕လည္း စကားေျပာရင္ေတာင္ ပုံျပင္ေလး ၾကားညွပ္သုံးတတ္ၾကတာ ၾကားဖူးမွာေပါ့။ “ဟုိ.. ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ပုံျပင္” ဆုိတာမ်ိဳးေလ။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြက ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ သိထားတဲ့ ပါးစပ္ပုံျပင္ေလးေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့လုိ႔ သိခြင့္ရေပမယ့္ အခုေခတ္ ကေလးေတြဆီက “ပုံ ေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတာမ်ိဳး မၾကားမိဘူး။ အိမ္က တူ၀မ္းကြဲေလးေရာ တူမေလးေတြေရာ မပူဆာၾကဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ကလည္း ပိုက္ဆံ ရွာေနရတာနဲ႔ ကေလးကုိ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကေလးေတြအဖုိ႔မွာလည္း တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ဆုိတာနဲ႔ မူၾကိဳေရာက္ျပီး က ၾကီး ခ ေခြး ရြတ္ေနၾကရျပီ။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစု၀င္ ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ မိဘေတြက အလုပ္အားရင္ Game Centre လိုက္ပုိ႔တာမ်ိဳး၊ Super Market ထဲမွာ ကေလးေတြ ကစားလုိ႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ သြားေဆာ့ခိုင္းတာမ်ိဳး လုပ္ေပးလာၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကေလးက အိမ္မွာပဲ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေဆာ့ခ်င္ေဆာ့၊ မေဆာ့ခ်င္လည္း တီဗြီ၊ ဗီြဒီယုိ၊ DVD နဲ႔ ကာတြန္းကားေတြ၊ တီဗြီေၾကာ္ျငာေတြ ၾကည့္ခိုင္းထားၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး ကေလးကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက တျခားဘာသာစကားေျပာႏုိင္ေအာင္ ဆရာမ အိမ္ေခၚျပီး သင္ခိုင္းလာၾကသလုိ တခ်ိဳ႕လည္း ILBC ၊ YES တုိ႔လုိ သင္တန္းေက်ာင္းေတြ ပုိ႔ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ ဆရာမေတြက ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြ ဖြင့္ျပတာတုိ႔၊ ကဗ်ာရြတ္တာတုိ႔၊ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္ေအာင္ဆုိျပီး ဂိမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားၾကတာမ်ိဳးတုိ႔ လုပ္ေပးၾကျပန္ေရာ။ ဒါကလည္း တီဗြီထဲမွာ ေၾကာ္ျငာလုိ႔ ျမင္ဖူးတာပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းေတြကလည္း တစ္ေက်ာင္းနဲ႔ တစ္ေက်ာင္း ကစားျပိဳင္ၾကတဲ့ “ခ်စ္စရာ့အရြယ္ ကစားၾကမယ္”ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ကုိလည္း တီဗြီမွာ ျမင္ေနရတယ္ေလ။ အဲဒါဆုိေတာ့ ခုေခတ္ ကေလးေတြ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္၊ ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတတ္ ၾကရဲ႕လားလုိ႔ ေတြးမိလာတယ္။

လူၾကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့ က်မတုိ႔က်ေတာ့ေရာ ဘာထူးေသးလဲ။ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံျပင္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာေတြဆုိရင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ တစ္ပိုင္းတစ္စ ေလာက္ပဲ မွတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ ကေလးေတြက “ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာလာရင္ေတာင္ မေျပာျပတတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ ကေလးေတြကေရာ ပုံေျပာျပဖုိ႔ ပူဆာမွာထက္ “ Nintendo DS ၀ယ္ေပးပါ၊ Wii Game ၀ယ္ေပးပါ၊ Computer ၀ယ္ေပးပါ” ဆုိျပီး လက္ရွိ ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲ ပူဆာၾကေတာ့မယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတဲ့ ပုံျပင္ထက္ “Cinderella ၊ Nemo၊ Shrek၊ Spider Man" တုိ႔လုိ ႏုိင္ငံျခားကာတြန္းကားေတြကုိ ပုိျပီး ၾကည့္ခ်င္လာၾကမလားပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ နားေထာင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အိပ္ယာ၀င္ပုံျပင္၊ ပါးစပ္ပုံျပင္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား လိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕...။

ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၀၈။

Blogger Status

ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ ေက်ာ္ေလာက္က စျပီး က်မ ေနသိပ္မေကာင္းတာနဲ႔ ပုိ႔စ္အသစ္လည္း မတင္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဖ်ားနာျပီး အိပ္ယာထဲ လဲတ့ဲအထိလည္း မျဖစ္ေတာ့ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အဓိကက ေခ်ာင္းဆုိးတာပါ။ ေခ်ာင္းဆုိးတယ္လုိ႔သာ ေျပာလိုက္ရတာ အၾကာၾကီး မရပ္မနားဆုိးေနတာ မဟုတ္ပဲ သြားရင္း လာရင္း အနံ႔ျပင္းျပင္း ရမိရင္ အသက္ရႈက်ပ္ျပီး ေခ်ာင္းဆုိးလာတာပါ။ အစတုန္းက အဲဒီေလာက္ အေျခအေန ဆုိးမယ္ မထင္လုိ႔ ေဆးမေသာက္ပဲ သူ႕ဘာသာ သက္သာသြားလိမ့္မယ္ထင္တာ။ ကုိယ့္မွာပါလာတဲ့ေဆးကလည္း ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆး ၂ ကဒ္ေလာက္ပဲ ယူလာခဲ့ေတာ့ မလုိအပ္ပဲ ေဆးမေသာက္ခ်င္ျပန္ဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဆးမေသာက္ပဲ ေနရာက မသက္သာလာေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆး ကို စေသာက္ရေတာ့တာေပါ့။ ေဆးကဒ္ ၂ ကဒ္သာ ကုန္သြားတယ္ မသက္သာဘူးလုိ႔ပဲ ခံစားရတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရုံးက က်မအလုပ္စားပြဲခုံရဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမး္မွာ စကၠဴဖ်က္စက္ရွိတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ လူက ေခ်ာင္းဆုိးေနရတဲ့အထဲမွာ စကၠဴဖ်က္စက္ကုိ တေန႔လုံးနီးနီးလုိလုိ လာသုံးၾကတာ ကုိယ္သာ မျမင္ရတာ အမႈန္ေတြ ထြက္တယ္တူပါရဲ႕။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း အသက္ရႈမ၀သလုိျဖစ္ျပီး ပိုပုိဆုိးလာတယ္။ ေဆးလိပ္နံ႔ရလည္း အသက္ရႈက်ပ္ လည္ေခ်ာင္းေတြယားျပီး ေခ်ာင္းဆုိးလာျပန္ေရာ။ ကုိယ့္ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက ေရေမႊးနံ႔ျပင္းျပင္း ရမိရင္လည္း ကိုယ့္မွာ တဒုကၡ။ ေစ်းသြား၀ယ္လုိ႔ store ဆုိင္မွာ ေၾကာ္ေလွာ္ထားတဲ့ ဆီေၾကာ္နံ႔ေတြမ်ားရလုိ႔ကေတာ့ ပုိက္ဆံအျမန္ရွင္းျပီး အျပင္ကုိ ထြက္ေျပး ရတဲ့အဆင့္ထိျဖစ္လာေရာ။ ရန္ကုန္မွာတုန္းကလည္း ဒီလုိ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ေနာက္ဆုံး ရုံးက ခြင့္ယူျပီး အိမ္မွာအနားယူရေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ထဲေနေတာ့ သက္သာသလုိလုိရွိသား ဆုိျပီး ေနာက္ေန႔ ရုံးျပန္တက္။ ျပန္ျဖစ္နဲ႔ လုံးလည္လုိက္ေနတာပဲ။

အဲဒီရက္အတြင္း အမ်ိဳးသားလည္း ခရီးထြက္ေနတာဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲလည္း ေဆးခန္းေတြ ဘာေတြ မသြားခ်င္ျပန္ဘူး။ ေဆးခန္းေတာ့ သြားျပမွ ရေတာ့မယ္ဆုိတာ သိေနေပမယ့္ ေဆးရုံတက္ရတဲ့အထိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္ကုိ ကူညီမယ့္သူ မရွိဘူး။ အေဖကေတာ့ ေျပာသား။ အမ်ိဳးသား ခရီးထြက္ရင္ တျခားမိန္းကေလးေဖာ္ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားအိပ္ပါလားတဲ့။ ဂ်ပန္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြကလည္း သြားအိပ္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ သူတုိ႔အိမ္ေတာင္ အခုထိ အလည္ေရာက္ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္လည္ေခၚေလ့လည္း မရွိၾကဘူးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူျပန္အလာကုိ ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ေဆးေလးေသာက္ျပီး ေစာင့္ေနရတယ္။

သူျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းကုိ ေဆးခန္းျပဖုိ႔ လိပ္စာ ေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကုိယ္တုိင္လိုက္ပုိ႔ေပးတာနဲ႔ ဆရာ၀န္ဆီ ေရာက္သြားတာေပါ့။ ဒီက ဆရာ၀န္ေတြကလည္း အမုိက္စား။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ကုတ္အျဖဴနဲ႔။ ကုတ္ က ဆရာ၀န္ေတြ ၀တ္တဲ့ ေလာင္းကုတ္ လုိမဟုတ္ဘူး။ ေဆးခန္းမွာ ေစာင့္ေနတုန္း ဆရာ၀န္က ျဖတ္သြားတာ ဆရာ၀န္လုိ႔ မထင္မိဘူး။ ကိုယ့္လို လူနာပဲထင္တာ။ ကုိယ့္အလွည့္ေရာက္မွ ေအာ္.. ေစာေစာက လူက ဆရာ၀န္ပါလားဆုိတာ သိရတာ။ အဖ်ားတုိင္းေတာ့လည္း အဖ်ားမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ ပါးစပ္ဟခုိင္းျပီး အာေခါင္ထဲကုိ ဂြမ္းနဲ႔ ေဆးပြတ္ေပးျပီး ေဆးစာေရးေပးလုိက္တာပဲ။ အာသီးေယာင္ေနတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ ဆရာ၀န္ေစာင့္ရတာ ၁ နာရီနီးပါးၾကာတယ္။ တကယ္တမ္း ျပရတာက ၁၀ မိနစ္ေတာင္မၾကာပါဘူး။ သူေပးတဲ့ေဆးေတြကုိ ၄ ရက္ေသာက္ျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ျပန္လာပါလုိ႔ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဆရာ၀န္ ဂ်ပန္လုိေျပာေနတာကေတာ့ အေအးပတ္ျခင္းတမ်ိဳးလုိ႔ပဲ ယူဆတယ္ေျပာတာပဲ။ တကယ္လုိ႔ မသက္သာရင္ ေနာက္ထပ္ေဆးတစ္မ်ိဳးေျပာင္းေပးမယ္ေပါ့။ ေပ်ာက္ဖုိ႕ေတာ့ နည္းနည္း ၾကာခ်င္ ၾကာလိမ့္မယ္လို႔ ဆရာ၀န္က ၾကိဳေျပာထားတယ္။ ေနာက္ျပီး အျမဲတမ္း မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားရမယ္လုိ႔လည္း ေျပာပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖုံးက ေန႔ခင္းဘက္ဆုိရင္ တမ်ိဳးတပ္ရျပီး ညဘက္ဆုိရင္ေတာ့ အစုိဓာတ္ပါတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳးကုိ တပ္ျပီးမွ အိပ္ရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္တပ္ရတဲ့မ်က္ႏွာဖုံးကေတာ့ အလယ္မွာ menthol filter လုိ႔ေခၚတဲ့ ဂြမး္စတမ်ိဳးကုိ ခံထားတယ္။ ညဘက္တပ္အိပ္တဲ့ဟာကေတာ့ အရည္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ စုိေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ဂြမး္စကုိ မ်က္ႏွာဖုံးအေရွ႕က အိတ္ကပ္ေလးထဲထည့္ထားရတာ။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္ေနရင္း အသက္ရႈရင္ဂြမး္စက အစုိဓာတ္ကုိ ရႈသြင္းမိျပီး လည္ေခ်ာင္းမေျခာက္ေစဘူး။ အဲဒါဆုိေတာ့ လည္ေခ်ာင္းယားျပီး ေခ်ာင္းဆုိးတာမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြးေတြလည္း ေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ အလကား ရတဲ့ ေလကုိ သူမ်ားတကာေတြ ၀၀လင္လင္ ရႈေနရခ်ိန္မွာ ကုိယ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးၾကီးတပ္ျပီး အထဲမွာ filter အထပ္ထပ္ ခံျပီး ရႈရတဲ့ဘ၀။

ဂ်ပန္မွာကလည္း အခုတေလာ Pollen Allergic ျဖစ္ေနတဲ့ရာသီပါ။ ၂ လပိုင္းေလာက္ကေန ၄ လပုိင္းေလာက္အထိက sugi လုိ႔ေခၚတဲ့ အပင္က ပန္းပြင့္ပါတယ္။ ၃ လပိုင္းကေန ၅ လပိုင္းအထိက hinoki လုိ႔ေခၚတဲ့ အပင္ကေန ပန္းပြင့္တယ္။ ၂ မ်ိဳးစလုံးက ထင္းရႈးပင္မ်ိဳးႏြယ္ အုပ္စုထဲမွာ ပါတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ အဲဒီပန္းရဲ႕ ၀တ္မႈန္ဟာ လူေတြကုိ မ်က္စိနာေစတယ္၊ မ်က္စိယားေစတယ္၊ ႏွာရည္က်ေစတယ္၊ အသားမွာ ယားယံေစတယ္။ အဲဒီအပင္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာေရာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်မ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း အိမ္မွာစိုက္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပင္က ပန္းပြင့္တာမ်ိဳးကုိေတာ့ ဒီေရာက္မွ ေတြ႕ဖူး၊ ျမင္ဖူးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၂ လပိုင္းကေန ၅ လပိုင္းအထိ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီအပင္ရဲ႕ ပန္း၀တ္မႈန္ေၾကာင့္ kafunshou　（花粉症） လို႔ေခၚတဲ့ pollen allergic ေ၀ဒနာကို ခံစားရေလ့ရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ အိမ္အျပင္မွာေတာင္ အ၀တ္မလွန္းရဲၾကဘူး။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းဘက္က okinawa လုိေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ရာသီဥတုက ပုိပူလုိ႔ kafunshou ျဖစ္တဲ့သူ မရွိဘူးလုိ႔ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ Yahoo weather website နဲ႔ တီဗြီက မုိးေလ၀သ သတင္းမွာဆုိရင္လည္း ေနာက္တေန႔အတြက္ ရာသီဥတုအျပင္ ပန္း၀တ္မႈန္အနည္းအမ်ားကုိပါ ေၾကာ္ျငာေပးပါတယ္။ ၀တ္မႈန္က်တာ မ်ားမယ့္ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ ဂ်ပန္ေတြဆုိရင္ တျခားအပင္ေတြက ထြက္တဲ့ ၀တ္မႈန္ေၾကာင့္လည္း တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး လုိလုိ အဲဒီေ၀ဒနာကုိ ခံစားရတဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္။ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကေတာ့ ဒီရာသီမွာ အျဖစ္အမ်ားဆုံးပါပဲ။ က်မေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ ရုံးကသူငယ္ခ်င္းက ရွင္းျပေပးတာကုိ သိသေလာက္ေရးလိုက္ရတာ။

အေပၚပုံကေတာ့ sugi （すぎ）လုိ႔ေခၚတဲ့အပင္ပါ။

ဒီအပင္ကေတာ့ hinoki (ひのき）　လုိ႔ေခၚတယ္။ ျမန္မာလုိ ဘယ္လုိေခၚလည္းေတာ့ က်မလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္ေပးတဲ့အပင္ကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ စိုက္ထားၾကတာလည္းလုိ႔ေမးေတာ့ ဒီမွာက အဲဒီအပင္ရဲ႕အသားနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တယ္၊ ပရိေဘာဂ အသုံးအေဆာင္ေတြ အတြက္သုံးဖုိ႔စုိက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း အလွသက္သက္ စုိက္ထားၾကတာလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပတယ္။

အမွန္ေတာ့ က်မေခ်ာင္းဆုိးတာလည္း အဲဒီလုိ allergic မ်ိဳးျဖစ္ေနမလားဆုိျပီး ကိုယ္တုိင္က သံသယ ရွိေပမယ့္ ဆရာ၀န္က အေအးပတ္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့လည္း သူေျပာသလုိပဲေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ တျခားၾကီးၾကီးမားမား ေရာဂါမ်ိဳးမဟုတ္တာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ရုံးက လူၾကီးေတြ ကေတာ့ Asthma ျဖစ္မွာစုိးရိမ္ေနၾကတာေပါ့။ အေအးပတ္တယ္လုိ႔ေျပာမွပဲ သူတုိ႔လည္းစိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္။ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြကလည္း ေဆးလုံးေရာ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးရည္ေရာ၊ ျပီးေတာ့ အျပင္ကျပန္လာတုိင္း gargle လုပ္ရတဲ့ေဆးရည္ေရာ။ စုံေနတာပါပဲ။ ေဆး ၅ မ်ိဳး ေသာက္ရတာ မေၾကာက္ေပမယ့္ ထမင္းစားျပီး ေဆးေသာက္ျပီးလုိ႕ကေတာ့ အိပ္ငိုက္ျပီသားပဲ။ နဂုိကလည္း အအိပ္မက္သူဆုိေတာ့ ေဆးေသာက္ျပီးသြားရင္ လူက ဘိန္းမွိန္း မွိန္းေနသလားထင္ရတယ္ မ်က္စိကုိ စင္းျပီး မ်က္လုံးမဖြင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္းေဆးေသာက္ျပီးသြားလုိ႔ မ်က္လုံးက စင္းလာတာနဲ႔ ရုိက္လက္စေလး လက္စသတ္ရင္း blog ေပၚအျမန္တင္လုိက္ျပီး အိပ္ပါေတာ့မယ္။

ဧျပီ ၁၄၊ ၂၀၀၈။

ရည္မွန္းခ်က္ ကုိယ္စီ

မိဘေတြက “သားၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ သမီးၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ” ဆုိျပီး ကေလးရဲ႕ အတြင္းစိတ္ေလးေတြကုိ ေမးျမန္းေလ့ရွိတာ က်မတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကားေန၊ ျမင္ေန၊ ေတြ႕ေနရေလ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိေမးလုိ႔ ကေလးက “ဆရာ၀န္ၾကီး”၊ “အင္ဂ်င္နီယာ”၊ “ေက်ာင္းဆရာ”၊ တခ်ိဳ႕လည္း “စစ္ဗိုလ္” နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ကူးရွိသလုိ ေျဖတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေလးငယ္ေတြ ေျဖတာမ်ား “ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး ေမာင္းခ်င္တယ္”၊ “သမီးက ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ျဖစ္ခ်င္တယ္” ဆုိပဲ။ အေဖ၊ အေမကေတာ့ ခုမွ ကေလးသာသာ ရွိေနေသးတဲ့ သားသမီးရဲ႕ စိတ္ကူးေလးေတြ ၾကားသိရရင္ကုိပဲ ၀မ္းသာ ေက်နပ္ေနၾကတာ အမွန္ပါပဲ။ လူေတြရဲ႕စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ေတြဟာ အသက္အရြယ္၊ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါ ေပၚမူတည္ျပီး ေျပာင္းလဲ ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ လူတုိင္းေရာ ကေလးဘ၀တုန္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ အခုလက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႕ေရာ ကုိက္ညီမႈရွိၾကရဲ႕လားလုိ႔ က်မ ေတြးေနမိတယ္။ က်မေရာ.. ငယ္ငယ္က ဘာျဖစ္ရမယ္ ဆုိတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ရွိခဲ့လားလုိ႔ ကုိယ့္ကုိ ကုိယ္ ေမးခြန္း ထုတ္တဲ့အခါမွာေတာ့..

*****

ငယ္ငယ္တုန္းက လူၾကီးေတြ က်မကုိ “ဘာလုပ္မလဲ၊ ဘာ၀ါသနာပါလဲ” ေမးရင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိတဲ့အတြက္ ဘာေျဖရမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက က်မရဲ႕ ဦးေလးငယ္က YIT ေက်ာင္းျပီးလုိ႔ စက္မႈ ၁ မွာ ၀င္ျပီး အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္ေပါ့။ မဆလ အစုိးရက ပညာေတာ္သင္လႊတ္လုိ႔ ဦးေလး ႏုိင္ငံျခား သြားေတာ့ က်မ ၅ ႏွစ္သမီးေလာက္ပဲရွိေသးတာ။ ေလယာဥ္ကြင္းလိုက္ပုိ႔ျပီး ဦးေလးနဲ႔အတူ လိုက္ခ်င္လုိ႔ ငိုခဲ့ရတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ျပန္လာေတာလည္း့ TV၊ ေရခဲေသတၱာ ေတြအျပင္ က်မအတြက္ အကၤ်ီလွလွေလးေတြပါ ၀ယ္လာေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါဆုိေတာ့ ကေလး သာသာ က်မအေတြးကလည္း ႏုိင္ငံျခားသြားရင္ ေနာက္ဆုံးေပၚ ပစၥည္းအေကာင္းစားေတြ ၀ယ္လုိ႔ရမယ္ဆုိတဲ့ အသိေလာက္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုိေနမွန္း မသိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားကုိ သြားခ်င္ေနခဲ့တယ္။ က်မ ၅ တန္းတုန္းက ေျခေထာက္မွာ မဲွ႕ ေပၚလာေတာ့ “ေျခေထာက္မွာ မဲွ႕ပါရင္ ႏုိင္ငံျခားသြားရမယ္ေျပာတယ္။ အခု သမီးေျခေထာက္မွာ မဲွ႕ေပၚလာျပီ။ ႏုိင္ငံျခားသြားရေတာ့မယ္”လုိ႔ အိမ္သားေတြေရွ႕မွာေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ က်မ အေဒၚ ေက်ာင္းဆရာမက “ စာျဖင့္မက်က္ပဲ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္လုိ႔ ရမလား။ ဒီေန႔ပဲ သူ႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက က်မကုိ စာေမးပြဲအေၾကာင္း ေခၚေျပာတယ္”ဆုိျပီး က်မအေမ့ကုိ တုိင္ပါေလေရာ။ အေမကလည္း ဘယ္ရမလဲ အေဒၚကတုိင္ေတာ့ ေဆာ္ပေလာ္တီးေတာ့တာေပါ့။ “စာမၾကိဳးစားပဲ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္ဦး..”ဆုိျပီး ေျပာျပီးေတာ့ကို ရိုက္တာ။ အမွန္က စာေမးပြဲေျဖမလုိ႔ စာရြက္ျဖဳတ္လိုက္တာ အလယ္က ျပဲသြားလုိ႔ က်မ အေဒၚ ကုိ အတန္းပုိင္ဆရာမက ေခၚေျပာတာပါ။ အေဒၚက အေမကုိ ေသခ်ာမရွင္းျပေတာ့ အရုိက္ခံလိုက္ရတာပဲ အဖတ္တင္တာေပါ့။

ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ တိတိက်က် မရွိခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ စိတ္ေတြဟာ ေတာ္ၾကာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္လုိက္၊ ေတာ္ၾကာ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္လုိက္၊ တခါတေလလည္း တကၠသုိလ္က ဆရာမျဖစ္ခ်င္လုိက္နဲ႔..။ ဒါေတြဟာ စိတ္ကူးထဲပဲရိွေနျပီး လက္ေတြ႕မွာ တကယ္ ျဖစ္မလာေသးေတာ့ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ လုံးလည္လိုက္ေနခဲ့တာေပါ့။ ၁၀ တန္းဆုိတဲ့ တံတားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးခ်ိန္မွာ ဟုိဘက္ကမ္းဟာ ရန္ကုန္လႈိင္ေကာလိပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ မျဖစ္လည္း တျခားဘက္မွာ ထူးခၽြန္ေအာင္လုပ္လုိ႔ရပါေသးတယ္” ဆုိျပီး ေျဖသိမ့္ရင္း တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ကုိပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြ အၾကာၾကီးပိတ္ေနခ်ိန္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသုိလ္က ဖြင့္တဲ့ ညေနပုိင္း ဒီပလုိမာ သင္တန္းတက္မိျပီး ကြန္ပ်ဴတာ အလုပ္ကုိ လုပ္ျဖစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိပဲ ဆုိပါေတာ့။ ဒီပလုိမာ သင္တန္း စတက္တုန္းကလည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္ထားခ်ိန္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာပုိး၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တုိက္ဆုိင္ေနလုိ႔ တက္ျဖစ္သြားတာလည္းပါတာေပါ့။ ကံတရားက မ်က္စိေနာက္ျပီး လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚ ေကာက္တင္ေပးလိုက္တယ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။

ဒီပလိုမာ သင္တန္းျပီးလုိ႔ “ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ” လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီး တုိင္ပင္တဲ့အခါ က်မကေတာ့ “အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ျပီ။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး” ဆိုျပီး အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာပါ။ က်မ ပုိက္ဆံရွာခ်င္တယ္၊ ရတဲ့ လုပ္အားခနဲ႔ မိဘေတြကုိ လုပ္ေကၽြးခ်င္တယ္။ အသက္အရြယ္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် အရြယ္က်လာတဲ့ အေဖရဲ႕ ရုပ္သြင္၊ လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ေငြအရင္းအႏွီးကလည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈေတြေၾကာင့္ တန္ဖုိးက် လာတာေတြ၊ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ မသင့္ေတာ့တဲ့ အေဖ့အသက္အရြယ္။ ဒါေတြ အားလုံးကို ေျပလည္ေစခ်င္တာတစ္ခုတည္းနဲ႔ က်မ အလုပ္လုပ္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီမွာ ႏုိင္ငံျခားသြားျပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ေရာဂါပုိးက ျပန္ျပီး စလာေတာ့တာပါပဲ။ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္၊ ကုိယ့္မိသားစုအတြက္ ရည္မွန္းခ်က္လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္ စျပီး ၀င္လုပ္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားကုိ လႊတ္တဲ့ company မွာ လုပ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အရာရာတုိင္းဟာ ကုိယ္ေတြးထင္ထားသလုိ လြယ္လြယ္ေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ျပႆနာေပါင္းစုံ၊ အဆင္မေျပမႈေပါင္းစုံနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ျမန္မာျပည္မွာ ၄ ႏွစ္ အလုပ္လုပ္ျပီးမွ ဂ်ပန္ကုိ လာခြင့္ရခဲ့တာမုိ႔ သည္းခံျပီး ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္တယ္လုိ႔ပဲ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား မသြားရခင္ေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်တာ ေျပာဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။

တကယ္ေတာ့ “ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ျပီ” လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေလယာဥ္ေပၚတက္၊ ႏုိင္ငံျခား Immigration ကုိ ျဖတ္ျပီး ကုိယ္သြားခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံထဲကုိ ေျခခ်မိျပီဆုိမွွ “တကယ္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ျပီ”လုိ႔ ဆုိရေတာ့မွာပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔ အခါအခြင့္ေတြ ရလာေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပ်က္သြားတာမ်ိဳး ၾကံဳေန၊ ေတြ႕ေန၊ ျမင္ေန ခဲ့ရပါတယ္။ တဖက္ company ကလည္း ေခၚတယ္။ ဒီဘက္ company ကလည္း လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ေပးတယ္။ ဒါေတာင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပ်က္သြားတတ္ပါေသးတယ္။ ကုိယ့္အလွည့္မွာေတာ့ visa ၀င္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ လုပ္ေနတာေတာင္ ခရီးသြားဖုိ႔ ျပင္စရာရွိတာမျပင္ရဲေသးပဲ “သြားခါနီးမွ .... မသြားျဖစ္ရင္” ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ ရင္တမမ ျဖစ္ေနခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အေပၚယံေတြးရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားဖုိ႔ စီစဥ္ထားတာေတြဟာ အဆင္ေျပေနတယ္လုိ႔ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္း ျဖစ္လာျပီဆုိရင္ ကံနဲ႔လည္း ဆုိင္တာမုိ႔ သြားရဖုိ႔ ကံမပါလာရင္ ဘယ္ေလာက္ၾကီးပဲ အဆင္ေျပ ေျပျဖစ္ေနပါေစ။ မသြားရပါဘူး။ သြားဖုိ႔ကံပါလာရင္လည္း သူ႕ဘာသာသူ အက်ိဳးအေၾကာင္းတိုက္ဆုိင္ျပီး သြားရတာပါပဲ။

အခုျမန္မာျပည္ကလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔ ကံပါလာၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။ နည္းမ်ိဳးစုံ နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔အတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနတာေတြ စာေတြထဲလည္း ျမင္ေန ဖတ္ေနရလုိ႔ အားလုံးကုိ အဆင္ေျပေစခ်င္ပါတယ္။ “ေရာက္ရင္ ျပီးေရာ” ဆုိျပီး မေကာင္းတဲ့ ၾကား ပြဲစားေတြေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရတာေတြ ၾကားရရင္ တကယ္ကုိ စိတ္မခ်မ္းသာလွပါဘူး။ ဟုိတေလာက က်မေမာင္ေလးနဲ႔ စကားေျပာေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ပန္ကုိ ၃ ပတ္အတြင္းလာမယ္ဆုိလုိ႔ က်မကေတာင္ “ဟဲ့..မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူတယ္ေနာ္။ ဂ်ပန္ကုိ ၃ ပတ္အတြင္းလာလုိ႔ ရတဲ့သူဟာ ဂ်ပန္ကေန multi entry ရ ထားျပီးသား လူပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္က လူကေတာ့ အဲဒီေလာက္ မျမန္ႏုိင္ဘူး”လုိ႔ေျပာလုိ႔မဆုံးေသးဘူး၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ေမးၾကည့္ေတာ့ “မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး”လုိ႔ ေျပာသံၾကားလုိက္ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔ကုိ လြယ္လြယ္ေတြးျပီး လြယ္လြယ္ေျပာတဲ့သူေတြ ေတြ႕ရင္ က်မ စိတ္ထဲကေန ေျပာေနမိတယ္။ “ေၾသာ္.. ေျပာေတာ့လြယ္လုိက္တာ”လုိ႔။ ႏုိင္ငံျခားကုိ သြားတာလည္း ပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ သြားလုိ႔ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္က ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔သြားမယ္ဆုိတာလည္း ရွိေသးတာေပါ့။ ေက်ာင္းတက္မွာလား အလုပ္လုပ္ျပီးသြားမွာလား အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ။ အလုပ္လုပ္မယ္ဆုိရင္လည္း ကုိယ္ေရာက္တဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ လူေတြနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းျပီး အလုပ္လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ကုိယ့္ဘက္က သူတုိ႔ထက္ မသာရင္ေတာင္ သူတုိ႔နဲ႔ အျပိဳင္လုိက္ႏုိင္ဖုိ႔ အေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်မသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေျပာတာ ၾကားေယာင္မိတယ္။ “အမရယ္ .. ႏုိင္ငံျခားသြားတယ္ဆုိတာ ေျပာသေလာက္သာ လြယ္ေနရင္ ျမန္မာျပည္က ရွိသမွ် လူေတြ အကုန္ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ကုန္ေရာေပါ့”တဲ့။

*****

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵလည္း ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ က်မ မိသားစုကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္လည္းရေနပါျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြကုိ ျပန္လွည့္ၾကည့္မိရင္ အရာအားလုံးကုိ မိသားစုအတြက္ဆုိတဲ့ “ေဇာ” တစ္ခုတည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာမုိ႔ ေမာပန္းေနပါျပီ။ လူ႕စိတ္ဆုိတာလည္း ခက္သားလားပဲ။ ဆႏၵတစ္ခုျပည့္ျပီးျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြဟာ အခ်ိန္နဲ႔အတူ လုိက္ျပီး ေျပာင္းလဲတတ္တာ သဘာ၀ပဲ မဟုတ္လား။ လူသားေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မလည္း ရည္မွန္းခ်က္အသစ္က စိတ္ကူးထဲေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ အဲဒါကေတာ့ ရွမ္းျပည္ဘက္မွာျခံေလး၀ယ္ျပီး သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြစိုက္ျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္တာပါပဲ။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ အနီးအနားက ကေလးေတြကုိ ေခၚျပီး ကြန္ပ်ဴတာသင္ေပးမယ္ဆုိပဲ။ ဘ၀ကုိ တကယ္ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ကုန္ဆုံးမယ့္ေနရာေလးကုိ စိတ္ကူးယဥ္ထားၾကတာပါ။ တကယ္ျဖစ္လာဖုိ႔အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခု ေစာင့္ရဦးမွာေပါ့ေလ.......

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၅၊ ၂၀၀၈။

Happy Chinese New Year 2008

ဓာတ္ပုံကုိ ဒီေနရာ မွ ယူပါသည္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔တုန္းက ေယာင္းမဆီက Email ၀င္လာပါတယ္။ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ New Year Wish လုပ္လိုက္တဲ့စာေလးပါပဲ။ စာရလိုက္ေတာ့မွပဲ “ႏွစ္ကူးေတာ့မွာပါလား” ဆုိျပီး သတိရမိတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ တရုတ္ႏွစ္ကူးက ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔ပါ။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ထဲမွာ က်င္းပေလ့ရွိေပမယ့္ ရက္အတိအက်ကေတာ့ တႏွစ္နဲ႔ တႏွစ္မတူတာမို႔ အနားနီးမွ ႏွစ္ကူးရက္ကုိ သိရတာမ်ိဳးပါ။ အေစာဆုံးက ဇန္န၀ါရီေနာက္ဆုံးအပတ္ျဖစ္တတ္ျပီး ေနာက္အက်ဆုံးကေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ တတိယပတ္ ေလာက္ျဖစ္ေလ့ရွိတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ကူးနား နီးလာေပမယ့္ ဂ်ပန္မွာက တရုတ္ႏွစ္ကူးနဲ႔ ပတ္သက္တာဆုိလုိ႔ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မရွိလွပါဘူး။ Osaka နဲ႔ နီးနီးနားနား Kobe မွာ China Town ရွိေပမယ့္ အဲဒီက တရုတ္ေတြေရာ ႏွစ္ကူးရက္မွာ အနားယူႏုိင္ၾကပါ့မလားလုိ႔ ေတြးေနမိေသးတယ္။ စင္ကာပူမွာရွိတဲ့ အကိုနဲ႔ ေယာင္းမကေတာ့ ရုံးပိတ္ရက္ေတြ ရဦးမွာမုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾကေလရဲ႕...

*****

က်မ အေဖရဲ႕ မိဘေတြက တရုတ္ျပည္ကလာတဲ့ တရုတ္စစ္စစ္ေတြပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ FRC (Foreign Registration Card) နဲ႔ ေနခဲ့ၾကတာ။ ေနာက္ပုိင္း မဆလ အစုိးရလက္ထက္မွာ FRC ေတြကုိ ႏုိင္ငံသားေျပာင္းေလွ်ာက္ခြင့္ေပးလုိ႔ ပါးပါးနဲ႔ အဖြားက ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္ခဲ့ၾကတာ။ ပါးပါးရဲ႕ ေမာင္ေတြ ညီမေတြၾကေတာ့ သူမ်ားရဲ႕ ေမြးစားသားသမီး အျဖစ္ ခံယူျပီး ႏုိင္ငံသားေျပာင္းခဲ့လုိ႔ ၁၀ တန္းေအာင္တဲ့အခါ Institute တက္ခြင့္ရခဲ့တာ။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက FRC နဲ႔ ေနထုိင္သူကုိ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း တကၠသုိလ္တက္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ အေမဘက္ကအဖြားကေတာ့ တရုတ္ျဖစ္ျပီး အဘုိးကေတာ့ ဗမာစစ္စစ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြက တရုတ္ေသြး သုံးမတ္ပါတယ္လုိ႔ ဆုိလုိ႔ရပါတယ္။ တရုတ္ေသြး သုံးမတ္ပါတဲ့ က်မက တရုတ္နဲ႔တူတာဆုိလုိ႔ အသားျဖဴတာ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ မသိတဲ့သူေတြက ကရင္လားလုိ႔ လာေမးၾကတယ္။ ကရင္ရုပ္မ်ားေပါက္ေနလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ပါးပါးက တရုတ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့သူမို႔ တရုတ္စကားကုိ ေကာင္းေကာင္း ေရးတတ္ ၊ဖတ္တတ္၊ ေျပာတတ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကုိေတာ့ တရုတ္စာသင္ဖုိ႔ အားမေပးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မတုိ႔ အားလုံး တရုတ္စာ မတတ္ၾကဘူး။ (ဒီမွာ ဂ်ပန္ Kanji စကားလုံးေတြ ၾကည့္ျပီး အေတာ္ စိတ္ရႈတ္ပါတယ္။)

ပါးပါးက ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ သားအၾကီးဆုံးဆုိေတာ့ တရုတ္ရုိးရာနဲ႔ ပတ္သက္တာ အကုန္လုပ္ေပးရပါတယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ မွာ တရုတ္ႏွစ္ကူးရတယ္။ ၈ လပုိင္းမွာ တေစၦၾကီးပြဲလုပ္ရတယ္။ အရင္သခၤ်ိဳင္းေတြ မေျပာင္းခင္ကဆုိရင္ ၄ လပုိင္းမွာ သခၤ်ိဳင္းကန္ေတာ့ရတယ္။ ၁၂ လပုိင္း ဆုိရင္ တရုတ္မုန္႔လုံးေရေပၚ လုပ္ျပီး ဘုရားကပ္ရတယ္။ ပါးပါးက တရုတ္ရုိးရာနဲ႔ ပတ္သက္တာ အကုန္လုပ္ေပးေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာကုိလည္း အင္မတန္ ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္တဲ့သူပါ။ က်မတုိ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူးျပီဆုိရင္ ေပ်ာ္တာပဲသိတယ္။ အန္ေပါင္း (မုန္႔ဖုိး) ရတာကုိး။ ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္ တရုတ္တန္းမွာေနတဲ့ အေဒၚအၾကီးဆုံးက အကၤ်ီအသစ္ေတြ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔မွာ၀တ္ဖုိ႔ အျမဲ ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။ ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြဆီကလည္း မုန္႔ဖုိးရေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလဆုိရင္ ဘတ္ဂ်က္ ေထာတဲ့လ လုိ႔ပဲ မွတ္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္က တရုတ္ႏွစ္ကူးကေတာ့ မုန္႔ဖုိးရမယ္၊ ေကာင္းေကာင္းစားရမယ္၊ ျပီးရင္ ေလွ်ာက္လည္ရမယ္ ဒီေလာက္ပဲ သိထားတယ္ေလ။

တရုတ္ေတြရဲ႕ အယူအဆအရ ႏွစ္ကူးမတုိင္ခင္ ၁ ပတ္ေလာက္အလိုကတည္းက အိမ္ကုိ ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ျပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရပါတယ္။ ႏွစ္ကူးရက္အတြက္လည္း လုိအပ္တာေတြ ၀ယ္ျခမ္းထားရပါေသးတယ္။ ေရႊစကၠဴ၊ ေငြစကၠဴ၊ အေမႊးတုိင္၊ ဖေယာင္းတုိင္အျပင္ တျခား မုန္႔အခ်ိဳနဲ႔ အေျခာက္အျခမ္းေတြပါပဲ။ အီေကြ႔မုန္႔ ကုိေတာ့ က်မတုိ႔ အေဒၚက သူကုိယ္တုိင္လုပ္ျပီး လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ တရုတ္ႏွစ္ကူးနားနီးလာေလ ၾကက္သား၊ဘဲသားနဲ႔ ၀က္သားေတြ ေစ်းတက္တာ မတန္တဆပါပဲ။ ဒါေတာင္ လုိခ်င္တဲ့ရက္ကုိ ၾကိဳတင္ေငြေပးျပီး မွာထားမွ စိတ္ခ်ရတာပါ။ ႏွစ္ကူးရက္ကေတာ့ မနက္ပုိင္းမွာ ေသဆုံးသြားတဲ့ အဘုိးအဘြားေတြကုိ ကန္ေတာ့ရတယ္။ ညေနပုိင္းက်ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ ေခါက္ဆြဲ၊ ၾကာဇံေၾကာ္ျပီး လိုက္ေ၀ေပးပါတယ္။ ခင္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ အိမ္မွာဖိတ္ေကၽြးတယ္။ ပါးပါးကေတာ့ ႏွစ္ကူးတယ္ဆုိတာ “အလွဴလုပ္ျခင္း တမ်ိဳးပဲ”လုိ႔ အျမဲေျပာတတ္ျပီး လာသမွ် မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းကုိ အိမ္မွာခ်က္ထားတဲ့ဟင္းေတြနဲ႔ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေတာ့တာပါပဲ။ ကေလးတုန္းကေတာ့့ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔ဆုိရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္း ကုိ ေလွ်ာက္လည္ခဲ့ရတာမွတ္မိေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့လည္း ဘယ္မွ မလည္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔က အန္ေပါင္းရတဲ့ေန႔ေလ။

ငယ္ငယ္က ပါးပါး အန္ေပါင္းေပးရင္ ၁၀၊ ၁၂ က်ပ္ေလာက္ပဲ ရတာမွတ္မိေသးတယ္။ အလြန္ဆုံးရမွ ၂၄ က်ပ္ေပါ့။ ပါးပါးကေတာ့ အန္ေပါင္းပုိက္ဆံေပးရင္ အျမဲတမ္း စုံဂဏန္းတန္ဖုိးပဲေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီ အန္ေပါင္းပိုက္ဆံကုိ လိပ္ျပီး စကၠဴအနီနဲ႔ပတ္၊ ျပဳတ္မထြက္သြားေအာင္ ေကာ္ကပ္ျပီး မနက္မုိးလင္းရင္ တစ္ေယာက္ တစ္ထုပ္ ေပးေတာ့တာပဲ။ ပိုက္ဆံလိပ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ပါလဲဆုိျပီး မ်က္ႏွာမသစ္ခင္ ေျဖၾကည့္ရတာ အေမာပါပဲ။ ေနာက္ျပီး ပါးပါးေပးတဲ့ အန္ေပါင္းပုိက္ဆံက အျမဲတမ္း အသစ္ေလးေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ အဲဒီပုိက္ဆံကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မသုံးရက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပါးပါး ညီမ အေဒၚဆရာမဆီမွာ ေမာင္ႏွမအားလုံးစုျပီး အပ္ထားၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခါနီးရင္ အေဒၚက က်မတုိ႔ ေပးထားတဲ့ မုန္႔ဖုိးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေက်ာင္း၀တ္စုံအသစ္၊ စာအုပ္၊လြယ္အိတ္၊ စာေရးကိရိယာ ေတြ ျပန္၀ယ္ေပးပါတယ္။ အသက္တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် ကုန္ေစ်းႏႈန္းပါ လိုက္တက္လာျပီး က်မတုိ႔ အန္ေပါင္းပိုက္ဆံဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေထာင္ေသာင္း ခ်ီလာေတာ့တာပါပဲ။ အန္ေပါင္းထုတ္တဲ့ စကၠဴကလည္း အရင္တုန္းကေတာ့ ရုိးရုိး စကၠဴအနီနဲ႔ပဲ ပတ္ထားတာ။ ေနာက္ပုိင္း ေခတ္မီွ လာတယ္ေျပာရမယ္။ စကၠဴအနီနဲ႔ ပတ္ရမဲ့ အစား စာအိတ္အနီလွလွေလးေတြနဲ႔ ထည့္ေပးေတာ့တယ္။ က်မ အိမ္ေထာင္မက်ခင္အထိ အန္ေပါင္းရေနတုန္းပါပဲ။ အလုပ္လုပ္ေတာ့လည္း လစာေငြကုိ အိမ္ျပန္အပ္၊ ျပီးမွ ပါးပါး မုန္႔ဖုိးေပးတာကုိ သုံးတာပါ။ က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမအားလုံးက အိမ္ေထာင္ျပဳတာ ေနာက္က်တာမုိ႔ ပါးပါးက သားသမီးေတြကုိ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ေနတဲ့ အရြယ္အထိ အန္ေပါင္း ေပးေနရတုန္းပါပဲ။ ဒါေတာင္ က်မေမာင္ေလးက အခုထိ လူလြတ္ပဲ ရွိေနေသးတာမုိ႔ အားလုံးက သူ႕ကုိ အန္ေပါင္းေပးေနၾကပါေသးတယ္။

ႏွစ္ကူးျပီး ႏွစ္ဆန္း ၉ ရက္ဆုိရင္ေတာ့ က်မတုိ႔ ရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့ စူဠာမဏိ တရုတ္ဘုံေက်ာင္းမွာ ဘုရားသြားရွိခုိးရပါတယ္။ ဘုံေက်ာင္းက ၃ ထပ္ရွိျပီး က်မတုိ႔ ျမိဳ႕က တရုတ္ေတြ စုျပီး တည္ေထာင္ထားၾကတာပါ။ အဲဒီရက္ဆုိရင္ ဘုံေက်ာင္းမွာလည္း လူအေတာ္စည္ပါတယ္။ ဘုံေက်ာင္းေအာက္ထပ္မွာေတာ့ လာသမွ်ဧည့္သည္ကုိ ညစာေကၽြးပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္က ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ဘဲသားဆန္ျပဳတ္ ေပါ့။ တႏွစ္နဲ႔တႏွစ္ေတာ့ မတူပါဘူး။ ဒုတိယ ထပ္မွာက ေဖ်ာ္ေျဖေရး အတြက္ တီး၀ုိင္း ဒါမွမဟုတ္ ကံစမ္းမဲ ေဖာက္ေပးတဲ့ပြဲမ်ိဳး လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဗြီဒီယုိေတြ ေခတ္ေကာင္းခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဗီြဒီယုိ ျပတာေပါ့။ တတိယထပ္မွာက မုိးေကာင္းကင္ဘုရားကို ပူေဇာ္ဖုိ႔အတြက္ စားပြဲအရွည္ၾကီးေတြေပၚမွာ လာသမွ် ဧည့္သည္ေတြ လွဴထားတဲ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ အေမႊးတုိင္ ဖေယာင္းတုိင္ ထြန္းတဲ့ အုိးၾကီးေတြ တင္ထားပါတယ္။ တတိယထပ္ကုိ တက္လိုက္ရင္ အေမႊးတိုင္ ဖေယာင္းတုိင္က ထြက္တဲ့ မီးခုိးေတြအျပင္ တရုတ္ရုိးရာအရ ေရႊစကၠဴ၊ ေငြစကၠဴ မီးရႈိ႕လုိ႔ ထြက္တဲ့ မီးခုိးေတြနဲ႔ မႊန္ေနတာပဲ။ က်မ ဘုံေက်ာင္းသြားရရင္ေတာ့ သူတုိ႔ေကၽြးတာလည္း မစားျဖစ္ပဲ ဘုရားရွိခုိး၊ အလွဴေငြေပးျပီးတာနဲ႔ အိမ္ကုိ ျပန္ေျပးေတာ့တာပဲ။ ပါးပါးနဲ႔ လိုက္သြားျဖစ္ရင္ေတာ့ တျခားသူနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာတာကုိ ေစာင့္ေပးရပါတယ္။ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္ရင္ေတာ့ က်မတုိ႔ အိမ္မွာလည္း ေကာင္းကင္ဘုရားကုိ ရွိခုိးဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ဘုရားရွိခုိးျပီးတာနဲ႔ ညလယ္စာ မိသားစု အတူတူ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားျပီး အိပ္ယာ၀င္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးကာလ ျပီးသြားျပန္တာပါပဲ။ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ပဲ ႏွစ္ကူးကူး အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖုိ႔၊ အားလုံး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကေစဖုိ႔၊ ႏွစ္ေဟာင္းက မေကာင္းတာေတြ ပယ္ျပီး ႏွစ္သစ္မွာ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ၊ စီးပြားလာဘ္လာဘ ေပါမ်ားဖုိ႔ စတဲ့ နမိတ္ေကာင္းေတြကုိ ယူၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ေကာင္းတာေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကတာ လူ႕သဘာ၀ပဲေလ။

*****

ဘာလုိလုိနဲ႕ က်မလည္း အိမ္က တရုတ္ႏွစ္ကူးနဲ႔ ေ၀းေနတာ ၄ ႏွစ္နီးပါးေလာက္ ရွိေတာ့မယ္။ အိမ္မွာ ႏွစ္ကူးတုန္းကဆုိ ခ်က္ထားတဲ့ဟင္းေတြက ၀က္သားေတြခ်ည္းပဲ အီလုိ႔ မစားႏုိင္တာ အခုငတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့လည္း ရန္ကုန္က တရုတ္ႏွစ္ကူးခ်ိန္ေတြနဲ႔အတူ မားမားရဲ႕ တရုတ္ဟင္းလက္ရာေတြကုိ လြမ္းမိသား။ “ခုခ်ိန္ဆုိ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ျပီးေလာက္ျပီ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္လုိဟင္းေတြခ်က္လဲ။ မားမား တစ္ေယာက္တည္းေရာ အားလုံးလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား” ဆုိျပီး ေတြးေနမိတယ္။ က်မလုပ္ေပးႏိုင္တာ တစ္ခုကေတာ့ ပါးပါး၊ မားမားနဲ႔အတူ မိသားစု၀င္ေတြ အားလုံး တရုတ္ႏွစ္သစ္မွာ က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလုိ႔ အေ၀းကေနပဲ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္...

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃၊ ၂၀၀၈။

2008 New Year Resolution

ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လုိ႔ ႏွစ္သစ္ေရာက္လာတာ ၅ ရက္ေတာင္ ရွိျပီ။ က်မကေတာ့ စကားေျပာရင္ ေယာင္ျပီး ေနာက္္ႏွစ္လုိ႔ ေျပာမိေနတုန္းပဲ။ အမွန္ေတာ့ ဒီႏွစ္လုိ႔ ျပင္ေျပာရေတာ့မွာ။ ဒီႏွစ္အတြက္ New Year Resolution က ဘာေတြလည္းလုိ႔ ညီမေလး s0wha1က tag လာေတာ့ က်မလည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး။ အရင္ႏွစ္တုန္းကေတာ့ ဘာေတြလုပ္မယ္ ဆုိျပီး စိတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အရမ္းၾကီး Heavy ျဖစ္မေနတဲ့ဟာမ်ိဳး၊ ေနာက္ျပီး ကုိယ္ကလည္း တကယ္ လိုက္နာႏုိင္မယ့္ အရာမ်ိဳး ကုိ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လုိ႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်လိုက္ပါတယ္။

၁။ ရုံးတက္ရမယ့္ ေန႔ဆုိရင္ အိပ္ယာက ေစာေစာထျပီး ရုံးကုိ ေနာက္မက်ေအာင္ သြားမယ္လုိ႔ စိတ္ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။ (အဲဒါက က်မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ )

၂။ အေျပာနဲ႔ လက္ေတြ႕ ကုိက္ညီေအာင္ ေနပါမယ္။ တဖက္သားကုိ ကတိတစ္ခု၊ စကားတစ္ခုကုိ လြယ္လြယ္မေျပာျဖစ္္ေအာင္၊ ေျပာျပီးရင္လည္း ေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

၃။ အ၀တ္အစား အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြကုိ တကယ္ မလုိအပ္ပဲ၊ မလုိခ်င္ပဲ မ၀ယ္မိေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

ဘယ္ေလာက္ လိုက္နာႏုိင္မလဲဆုိတာေတာ့ ကုိယ္တုိင္ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိ ကိုယ္ မညာမိေအာင္၊ စိတ္ကုိ အလုိမလိုက္မိေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔က အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လုံးလုိ႔ ဆုိစကားရွိေတာ့ အခုလုိ စာနဲ႔ ေရးျပီး blog ေပၚတင္လိုက္တာဟာ ပုိျပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေလးနက္ေစမလားပဲ။

တခါတေလ တကယ့္လုပ္ရပ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကုိ ေျပာမိရင္ က်မ အမ်ိဳးသားက “စုိင္းထီးဆုိင္ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလး တပုဒ္ ကုိ သတိရတယ္ ...~~မင္းေျပာတဲ့စကားမ်ား ~~ နားၾကားမ်ားလြဲသလား~~” တဲ့။ သူက က်မ စကားၾကီး စကားက်ယ္ေျပာတုိင္း အဲဒီလုိ အျမဲေနာက္ေျပာင္တတ္ပါတယ္။ တကယ္လား အေျပာလားဆုိတာကုိ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေျပာၾကတာေပါ့ေနာ္....

ဇန္န၀ါရီ ၅၊ ၂၀၀၈။

ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား ႏွင့္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မ်ား

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီဇင္ဘာဆုိရင္ ဒုတိယ အစမ္းစာေမးပြဲျပီးလုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္ထားျပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ အတန္းတင္ စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့.. စာက်က္ေနရျပီ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဒီဇင္ဘာေတြ တႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္ဆုံးလာခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာဟာ ၁၂ လထဲက လတစ္ခုအျဖစ္တည္ရွိေနတာကလြဲရင္ က်မကုိ ဘာမွ ထူးျခားမႈ မျဖစ္ေစခဲ့ပါဘူး။

၁၀ တန္းေအာင္ျပီး တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ဘာမွ ခံစားရေလာက္တဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး မျဖစ္လာခဲ့ျပန္ဘူး။ ထူးထူးျခားျခား သတိထားမိတာကေတာ့ ဒီဇင္ဘာလ ရဲ႕ ၁ ရက္ေန႔ဆုိတာနဲ႔ က်မတုိ႔ဘက္က လမ္းမၾကီးေတြေပၚမွာ SWEET DECEMBER ဆုိတဲ့ စာလုံး ခပ္ၾကီးၾကီးကုိ ထုံးျဖဴနဲ႔ ေရးထားတာ ေတြ႕ရမယ္။ ေနာက္ျပီး ေၾကာ္ျငာေတြ ေခတ္စားလာေတာ့ သတိထားမိတာ တစ္ခုက ဒီဇင္ဘာ အလွကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာပါပဲ။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး မေၾကာ္ျငာပဲ ဒီဇင္ဘာ ေရာက္မွ ၁ ရက္ေန႔ ကေနစျပီး ၃၁ ရက္ေန႔ အထိကုိ မုန္းသြားေအာင္ကုိ တီဗြီမွာ ေၾကာ္ျငာတာပါ။ အဲဒီလုိမ်ိဳးေလးေတြ ျမင္ရျပီ၊ ၾကားရျပီဆုိမွပဲ “ဘာလုိလုိနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလ ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မွာပါလား”ဆုိတဲ့ အေတြးက ေခါင္းထဲေရာက္လာျပီး ခဏေန ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားျပန္တာပါပဲ။ NEW YEAR ၾကိဳတဲ့ ပြဲမ်ိဳး၊ Christmas လိုပြဲမ်ိဳးေတာ့ တခါမွ မသြားခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မွတ္မိတဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားမိရင္...

***

၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာမွ က်မ အေတာ္ေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြက ျပင္းလြန္းတဲ့အျပင္ အစာ မစားခင္မွာ ေဆးၾကိဳေသာက္ရတာမုိ႔ အစာစားျပီးရင္ စားျပီးသမွ် အကုန္ျပန္ထြက္တာပါပဲ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာ ႏွစ္သစ္ကုိ အင္းလ်ားမွာ ၾကိဳမလား၊ ကမ္းေျခတခုခုမွာ ၾကိဳဆုိမလား၊ ကုိယ့္အိမ္မွာပဲ ပါတီေလးလုပ္ျပီး ၾကိဳမလား အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မကေတာ့ ဥၾသဆြဲျပီး ၾကိဳေနခဲ့ရတယ္။ ေ၀ဒနာက ျပင္းလြန္းလုိ႔ ကိုယ့္ကုိကိုယ္လည္း အသက္ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လားလုိ႔္ ထင္မိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့... အဲဒီေတာ့မွ “က်န္းမာျခင္းသည္လည္း လာဘ္တပါး”ဆုိတာကုိ ေကာင္းေကာင္းၾကီး လက္ခံလိုက္ရေတာ့တယ္။

၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္က မွတ္မွတ္ရရ ကြန္ပ်ဴတာက ေနာက္ဆုံး Semester စာေမးပြဲေျဖခါနီးေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ေႏြမွာ အယ္နီးညိဳး၀င္ျပီး ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ ေဆာင္းတြင္းမွာ လာနီညာ ျဖစ္တဲ့ႏွစ္ေပါ့။ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔ကုိ ဘယ္လုိျပီးခဲ့ရသလဲဆုိေတာ့ စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ရင္း ၾကိဳခဲ့ရတာပါ။ စာေမးပြဲမွာ စာေတြကလည္း မ်ားေတာ့ စာက်က္ရင္း ေစာင္ကုိ အထပ္ထပ္ ျခံဳျပီး လည္ပင္းေအးရင္ အာသီးေယာင္တတ္လြန္းလုိ႔ လည္ပင္းကုိ မာဖလာပတ္ျပီး စာက်က္ခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီလုိနဲ႔ ခဏလွဲလိုက္ စာျပန္က်က္လုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္တဲ့အထိပဲ။ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့လည္း အဲဒီအတုိင္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း အသက္ရႈတအားက်ပ္လာျပီး လည္ပင္းကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က ညစ္ထားသလုိမ်ိဳး ခံစားရလာလုိ႔ လန္႔ႏုိးလာေတာ့ မအိပ္ခင္က ပတ္ထားတဲ့ မာဖလာက လည္ပင္းညစ္ထားသလုိျဖစ္ေနတာ။ လန႔္ႏိုးေတာ့ ေဆာင္းတြင္း ေအးေအးမွာ လူတကုိယ္လုံး ေဇာ ေခၽြးေတြနဲ႔...

၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ အလုပ္ထဲေရာက္ေနျပီေလ။ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့မွ New Year Party ဆုိတာကုိ စျပီး ၾကံဳဖူးတာပါ။ ပထမဆုံး အလုပ္စ ၀င္တဲ့ႏွစ္လည္း ျဖစ္ျပန္ New Year Party ဆိုတာ ကလည္း အခုမွ ၾကံဳဖူးတဲ့အျပင္ Party ကုိ ရုံးက အကုန္အက် ခံျပီး လုပ္ေပးခဲ့တာပါ။ ေကၽြးတာက Buffet လုိမ်ိဳးပါပဲ။ စားျပီေတာ့ ဂိမ္းေတြ ကစားၾက၊ ျပီးရင္ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ျပီး သီခ်င္းဆုိခုိင္းၾက၊ King & Queen ေရြးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ႏွစ္သစ္ကုိ ၾကိဳခဲ့ၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဂိမ္းေဆာ့ေတာ့ အုပ္စုေတြခြဲျပီး အုပ္စုနာမည္ေပးတာက “ကေလက၀”၊ “အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္”၊ ”ေရေျမာကမ္းတင္” ဆုိျပီး အုပ္စုနာမည္ေတြ ေပးၾကတာပါ။ အခ်င္းခ်င္း ပါးစပ္က အျငိမ္မေနပဲ “ဟဲ့..နင္က ဘယ္အဖြဲ႕ထဲကလဲ” ေမးရင္ “ငါက ကေလက၀” လုိ႔ ေျဖတာက ရွိေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း အရာအားလုံးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ျပီးဆုံးခဲ့တဲ့ ကာလေလး တခုလုိ႔ပဲ စိတ္မွာ ေတြးမိတယ္။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၁ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ရုံးက New Year Party အတြက္ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိျပီး ဒီဇင္ဘာေလာက္ကတည္းက လႈပ္လႈပ္ရြရြ နဲ႔ အားလုံး တြတ္ထုိးေနၾကျပီ။ ရုံးက လူၾကီးပုိင္းေတြ တုိင္ပင္ျပီး ျမိဳ႕ထဲမွာ ေပ်ာ္မဲ့အတူတူ ကမ္းေျခမွာ ေပ်ာ္ရေအာင္ဆုိျပီး ေခ်ာင္းသာခရီးသြားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၃၀ မွာ ေရႊကမၻာ AirCon Bus ၾကီး ငွားျပီး ေခ်ာင္းသာခရီးကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး စခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၅ ေယာက္တစ္ခန္းေနရတာ။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ က တစ္ခုတည္းကုိ ၅ ေယာက္စုေနၾကတာဆုိေတာ့ ကသီေပမယ့္ ညဘက္ဆုိရင္ စကားေတြေျပာလုိက္ ရီလုိက္ ေမာလိုက္နဲ႔ အိပ္ရတယ္လုိ႔ကုိ မရွိလွဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အားလုံးဟာ ႏွစ္သစ္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ မွာေတာ့ ဘယ္မွလည္း မသြားခဲ့ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္ေတြကေန လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေရွ႕ေရးကုိေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္လည္း အရာရာဟာ မႈန္၀ါး၀ါးပဲ။ လမ္းခုလတ္ကေန လွည့္ျပန္မလား၊ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မလားလုိ႔ စဥ္းစားတုိင္းမွာ “ဘာအတြက္ ဒီအလုပ္ကို ၀င္လာတာလဲ၊ ကုိယ္က ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးရင္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ပန္းတိုင္ကုိ မေရာက္မခ်င္းေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္ဆုိတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ လာမဲ့ ႏွစ္သစ္ကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အားယူရင္း ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကုိ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့လုိက္ေတာ့တယ္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

အဲဒီႏွစ္က ထူးထူးျခားျခား ရုံးက ငပလီကုိ သြားေတာ့ မေရာက္ဖူးတာနဲ႔ လိုက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကားနဲ႔သြားတာဆုိေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ။ မနက္ ၂ နာရီေလာက္ကတည္းက ရုံးေရွ႕မွာ လူစုၾကျပီး ကား တကယ္ စထြက္ျဖစ္တာ မနက္ ၅ နာရီေလာက္မွပါ။ ျပည္-ေတာင္ကုတ္လမ္းက သြားတာဆုိေတာ့ ရုိးမ ၂ခုကုိ တေန႔လုံး ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ငပလီေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၁၀ နာရီ ေလာက္ရွိေနပါျပီ။ ငပလီေရာက္တဲ့ညက ထမင္းစား ေနာက္က်တဲ့အျပင္ စားရတဲ့ ထမင္းက ဆန္သစ္ေတြဆုိေတာ့ အစာမေၾကပဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကေတာ့ New Year Party မွာ ဘာမွလည္း မစားရပဲ သူမ်ားေတြ game ေဆာ့တာ ၾကည့္ျပီး ႏွစ္သစ္မတုိင္ခင္မွာ အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး အိပ္ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီႏွစ္သြားရတဲ့ ကမ္းေျခခရီးကေတာ့ မတန္ဆုံးန႔ဲ ပင္ပန္းဆုံးပါပဲ။ လူလည္း ခရီးက ျပန္လာေတာ့ ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၄ ခုႏွစ္ New Year Party က ေတာ့ ေငြေဆာင္မွာပါ။ က်မက ရုံးကလူေတြ ကမ္းေျခ တစ္ခုခု သြားတုိင္း အျမဲ လိုက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုံးအုပ္စုနဲ႔ ခရီးထြက္တာက လမ္းခရီးမွာ လုံျခံဳမႈလည္း ရွိတဲ့အျပင္ ခရီးစရိတ္လည္း သက္သာတာေၾကာင့္လည္း လုိက္သြားျဖစ္တာပါ္။ ၂၀၀၄ ျပီးရင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွာ ဂ်ပန္ကုိ လာမွာဆုိေတာ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာဟာ က်မအတြက္ေတာ့ ခ်ိဳျမေနတာ အမွန္ပါပဲ။ က်မ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ တခု ျပည့္၀တယ္လုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ သြားရမဲ့ ခရီးအတြက္လည္း ျပင္ဆင္ရင္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကုိ ေငြေဆာင္မွာ game ေတြ ေဆာ့ရင္း ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ဟာ က်မဘ၀ကုိ အမ်ားၾကီးေျပာင္းလဲေပးလုိက္တဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ ဘ၀ သင္ခန္းစာေတြ အျပင္ အဓိက ကေတာ့ စိတ္ေနစိတ္ထားေပါ့။ ေနာက္ျပီး အရင္တုန္းကေတာ့ တခုခု လုပ္ဖုိ႔ စဥ္းစားတုိင္း ကုိယ့္အတြက္ပဲ စဥ္းစားရေပမယ့္ အခုေတာ့ တစ္ခုခု လုပ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္မယ္၊ စဥ္းစားမယ္ ၾကံတုိင္းမွာ ၂ ေယာက္ပါလား ဆုိတဲ့ အသိကုိ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က စရလာတာပါပဲ။ ဂ်ပန္မလာခင္တုန္းကေတာ့ ဒီေရာက္ရင္ Osaka ရုံးက Tokyo ရုံးထက္ပင္ပန္းမယ္ဆုိတာရယ္၊ျပီးေတာ့ က်မ ေတြ႕ရမယ့္ မန္ေနဂ်ာ မမရဲ႕ ေကာင္းသတင္းေတြရယ္၊ အလုပ္သေဘာသဘာ၀ကုိ နားမလည္ထားတာေတြ..စတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳတင္ေတြးထားေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကုိယ္ေတြးထားတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပင္ပန္းျပီး၊ မန္ေနဂ်ာ မမရဲ႕ ဆုိးခ်က္ကလည္း ကိုယ္ၾကားထားသမွ်ထက္ ၁၀ ဆ ေလာက္ ပိုဆုိးေနခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္သမွ်ေတြ ၾကံဳသမွ်ေတြကုိ အံၾကိတ္တင္းခံရင္း တစ္ရက္ တစ္ရက္ကုိ ရန္ကုန္ျပန္ဖုိ႔ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္လြန္းလုိ႔ တက္ၾကြေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ၂၀၀၆ ကုိ ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတာေပါ့။ အဲဒီႏွစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိမ္မွာ စုျပီး ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကရင္း New Year ကုိ ၾကိဳခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီးေတာ့ ေမလမွာပဲ လူၾကီးမိဘေတြ သေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္ ဘ၀လမ္းခရီးကုိ စျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး ၂ ေယာက္စလုံး အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ထုိင္းကုိ ထပ္ထြက္ခဲ့ၾကရတယ္။ ထုိင္းမွာ ေနရတဲ့ ကာလကေတာ့ ေရာက္ခါစကသာ ရာသီဥတု ဒဏ္ေၾကာင့္ မၾကာခဏဆုိသလုိ ဖ်ားနာေပမယ့္ ထုိင္းမွာ စားရတဲ့ အစားအစာေတြက ျမန္မာပါးစပ္နဲ႔ကုိက္တာမို႔ ေနထုိင္ရတာ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္။ ၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ ရန္ကုန္က က်မေမာင္ေလးကုိ ထုိင္းကုိ အလည္ေခၚျပီး ၃ ေယာက္သား ေလွ်ာက္လည္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေမာင္ေလး ျပန္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး။ က်မလည္း လုိက္ျပန္ရတာမုိ႔ ၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာဟာလည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပီးဆုံးခဲ့တယ္။ ၂၀၀၆ ရဲ႕ New Year ကုိေတာ့ က်မတုိ႔ လင္မယားရယ္ က်မ ညီမေလး ၂ ေယာက္ရယ္နဲ႔ ေငြေဆာင္မွာ Karaoke သီခ်င္းေတြ ဆုိရင္း ကုန္ဆုံးခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ

ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာကေတာ့ က်မအတြက္ အိမ္ကုိ ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ ကြာေ၀းလွတဲ့ ခရီးမုိင္ေတြနဲ႔ ေလယာဥ္စရိတ္ေတြေၾကာင့္ အိမ္ ျပန္ခ်င္တဲ့ က်မ အေတာင္ ရုိက္ခ်ိဳးထားခံရသလုိပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရန္ကုန္ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ အသံၾကားရင္ “ငါလည္း ျပန္ခ်င္လိုက္တာ”လုိ႔ စိတ္မွာ တမ္းတမိတယ္။ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ မိသားစုကုိ ေတြ႕ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလဟာ က်မတုိ႔အတြက္ေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရမယ့္လ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီဇင္ဘာမွာ ရုံးပိတ္ရက္ေတြလည္း မ်ားေတာ့ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းေတြက“ ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္လား” လုိ႔ေမးရင္ “မျပန္ျဖစ္ပါဘူး”လုိ႔ ရင္နာနာနဲ႔ ေျဖရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါျပီ။ “အိမ္ကုိ လြမ္းမွာေပါ့ေနာ္” တဲ့.. ေမးတတ္လုိက္တာ.. “ကုိယ့္ မိသားစု၊ ကုိယ့္ မိဘကုိ မလြမ္းပဲ ဘယ္သူ ရွိပါ့မလဲ” လုိ႔ ေတြးမိလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲက စကားေတြဟာ ပါးစပ္နားမွာတင္ ထြက္လာေတာ့မလုိနဲ႔ ေနာက္ဆုံး “အင္း..သတိရတယ္.. လြမ္းတယ္” ဆုိတာေလာက္နဲ႔တင္ ေျပာျပီး က်န္တာေတြကုိေတာ့ ျမိဳခ်ပစ္လိုက္ရတယ္။ “ဒါဆုိ ပိတ္ရက္ ဘယ္သြားမလဲ ဘာလုပ္မလဲ” တဲ့.. က်မ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာ က်မကုိယ္တိုင္ေတာင္ မေတြးထားမိေသးပါလား.. ဒီပိတ္ရက္မွာ က်မအတြက္ အေကာင္းဆုံးက အိမ္ထဲမွာပဲ ေနျပီး ဘေလာ့ခ္တကာ ဘေလာ့ခ္လုိက္လည္ရင္း ကုန္ဆုံးရေတာ့မယ္ နဲ႔တူပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ Barbecue Party လုပ္ရင္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္...

***

ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးထားတာ ဒီဇင္ဘာလလယ္ေလာက္ကတည္းကပါပဲ။ Blog မွာ တင္မယ္ဆုိျပီး မတင္ျဖစ္ေသးဘူး။ အခုေတာ့ ညီမေလး ေလးမ က tag လာေတာ့ က်မလည္း ေရးထားျပီးသားကုိ နည္းနည္းပါးပါး ျပင္ဆင္ျပီး Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ က်မရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ေတြက ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရစရာလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရတဲ့ စာတုိစုေတြပါပဲ။ ေလးမေရ.. ေက်နပ္ျပီဟုတ္။ :)

ဒီဇင္ဘာ ၃၁၊ ၂၀၀၇။

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း

Christmas မတုိင္ခင္ကတည္းက blog အတြက္ ပုိ႔စ္ အသစ္ ေရးဖုိ႔ အခ်ိန္မရခဲ့ပါဘူး။ Christmas မီးထြန္းပြဲေတာ္ ေလွ်ာက္လည္တုန္းက ဓာတ္ပုံေတြလည္း blog မွာတင္မယ္ဆုိျပီး မတင္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အလုပ္မ်ားလြန္းျပီး ပင္ပန္းတယ္ လုိ႔ ျငီးလည္း မျငီးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့လည္း ႏုိင္ငံရပ္ျခားကုိ ေရာက္ေနတယ္ဆုိတာ အားလုံး ျပည့္စုံေကာင္းမြန္ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြကေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆုိ ရွိေနတာပဲ။ “လူ႔အလုိ နတ္မလိုက္ႏုိင္” ဆုိတဲ့ စကားလည္း ရွိေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ေလာေလာဆယ္ က်မ ျဖစ္ခ်င္တာကေတာ့ ပိတ္ရက္ရွည္ ရတုန္း ရန္ကုန္ ကုိ ျပန္ခ်င္တာပါပဲ။ ခြင့္ရက္နား နီးလာေလ အဲဒီ ေ၀ဒနာ ပုိဆုိးလာေလပဲ။ ဒီၾကားထဲ ရန္ကုန္က မိဘေတြ ေနမေကာင္းဘူးဆုိေတာ့ ပုိျပီး စိတ္ပူမိတာေပါ့။ ကုိယ္တုိင္ မျပန္ႏုိင္တဲ့အခါ အိမ္ကုိ ေန႔တုိင္းဖုန္းဆက္ျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးရတယ္။ လူၾကီးေတြ သက္သာ လာတယ္ဆုိမွပဲ သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။

တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ Christmas မတုိင္ခင္ ကတည္းက ခြင့္ရက္ရွည္ ယူျပီး ခရီးထြက္ၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျပည္တြင္းခရီးထက္ ႏုိင္ငံျခားခရီးကုိ အလည္ထြက္ၾကတာပါ။ က်မတုိ႔ ရုံးကလည္း ဒီဇင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႔ ကေနစျပီး ေနာက္လ ၆ ရက္ေန႔အထိ ခြင့္ရက္ရွည္ ရတာကုိး။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕လည္း ဒီပိတ္ရက္မွာ သူတုိ႔ မိဘေတြက ဂ်ပန္ကုိ လာလည္လုိ႔ အနီးနားတ၀ိုက္ကုိ အလည္ လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ကုိယ္ဇနီးေလာင္းနဲ႔အတူ မိဘဆီ ေဆြျပ မ်ိဳးျပ သြားရင္း သူ႔ေနရပ္ သူျပန္သြားၾကတယ္။ က်မတုိ႔ကိုေတာ့ “ပိတ္ရက္ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ ဘယ္သြားမွာလဲ ၊ ျမန္မာျပည္ ျပန္မွာလား” အစရွိသျဖင့္ ေမးၾကတာေပါ့။ က်မရဲ႕ ဂ်ပန္ visa က သက္တမ္းတုိး ဖုိ႔ရွိေနတာရယ္၊ ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ ဆုိရင္လည္း ျမန္မာသံရုံးကုိ အခြန္ေဆာင္ရအုံးမွာေလ၊ ျပီးေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ခက အဆမတန္ေစ်းတက္ေနတာရယ္ ၊ ရုံးက ေပးထားတဲ့ ခြင့္ရက္က နည္းေနတာရယ္၊ ၂ ေယာက္စလုံး ျပန္မယ္ဆုိရင္လည္း ခရီးစရိတ္က ၂ ဆ ကုန္မွာဆုိေတာ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြ ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျပန္မယ့္အစီအစဥ္ကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ လေလာက္ကတည္း စိတ္ေလ်ာ့ထားျပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ေမးတုိင္း “ဘာအစီအစဥ္မွ မရွိေသးပါဘူး။ အိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္လိမ့္မယ္” လုိ႔ ခပ္တုိတုိပဲဲ ေျဖလုိက္ေတာ့တယ္။

ေနာက္ျပီး လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ့ Project ကလည္း ပိတ္ရက္မတုိင္ခင္ လက္စသတ္ေပးရမယ္ ဆုိေတာ့ ဒီရက္အတြင္းမွာ ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ ပိတ္ရက္ ၁၀ ရက္စာကုိ ၾကိဳျပီး လုပ္ေပးလုိက္ရသလုိပဲ။ တစ္ေန႔ကုန္ လုပ္ေပးရျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ၁၀ နာရီ ေက်ာ္ေနပါျပီ။ လူပင္ပန္းသလုိ စိတ္လည္း ေတာ္ေတာ္ကုိ ပင္ပန္းလွပါတယ္။ တထြာ တမုိက္သာသာ စက္ပစၥည္းေလးကုိ ကုိင္ျပီး အလုပ္လုပ္ရတာက တစ္မ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာကုိ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည့္ေနရေတာ့ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွကုိ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘဲ မ်က္လုံးမွိတ္ျပီး အနားယူခ်င္ေနပါျပီ။ တခ်ိဳ႕ရက္ဆုိရင္ အိမ္အထိ စက္ေလးကို သယ္ျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲရင္း လုပ္ေပးရတာက ရွိေသးတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အလုပ္တခ်ိဳ႕ကုိ လႊဲေပးလိုက္ျပီဆုိေတာ့ ရင္ထဲက အပူလည္း တ၀က္ေလာက္ေတာ့ သက္သာသြားပါျပီ။ က်န္တဲ့ အပူတ၀က္ကုိ ႏွစ္သစ္အထိ သယ္လာျပီး အားလုံး အဆင္ေျပေစဖုိ႔ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းေနရေတာ့မွာပါပဲ။ ကုိယ့္အရႈတ္နဲ႔ ကိုယ္မုိ႔ ဒီရက္အတြင္း ဘယ္ဘေလာ့ခ္မွလည္း မလည္ျဖစ္ပါဘူး။ လည္ျဖစ္ရင္လည္း တစ္ခု ႏွစ္ခုေလာက္ လည္ျပီး အိပ္ယာ၀င္ျဖစ္တာ မ်ားတယ္ ဆုိေတာ့ က်မ blog ကုိ လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားနာဖုိ႔ေကာင္းလွပါတယ္။

ေသခ်ာေတြးၾကည့္မိရင္ က်မတုိ႔အတြက္ေတာ့ ႏုိင္ငံျခားဆုိတာဟာ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ ပိုက္ဆံ လာရွာဖုိ႔ သက္သက္လုိ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒီႏုိင္ငံအတြက္ ကုိယ္က အခြန္ေငြေပးျပီး သူတုိ႔အတြက္ အလုပ္ လာလုပ္ေပးေနရတာမ်ိဳးလုိ႔ ခံစားရတယ္။္ တကယ္လုိ႔မ်ား ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာ ရတဲ့ လခဟာ သင့္တင့္မွ်တတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏ ျဖစ္မယ္၊ ျပီးေတာ့ ၂ ဖက္လူၾကီးမိဘေတြကိုလည္း ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ႏိုင္မယ္၊ သူတုိ႔ေတြနဲ႔လည္း တစ္ႏုိင္ငံထဲ အတူ ေနရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အားလုံးအတြက္ အေကာင္းဆုံးပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒါဆုိရင္ မိသားစုနဲ႔ ခြဲခြာျပီး တျခားႏုိင္ငံ မွာ အလုပ္လုပ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္သစ္ ဆုေတာင္း အေနနဲ႔ ဆုုတစ္ခုပဲ ေတာင္းခ်င္ပါတယ္။ က်မ တုိ႔ရဲ႕ “ႏုိင္ငံဟာ ေခတ္မီွ ဖြံ႔ျဖိဳးတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံ အျပင္ တရားမွ်တျပီး ျပည္သူလူထု အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ႏုိင္ငံတစ္ခု အျမန္ဆုံး ျဖစ္လာပါေစ” လုိ႔ အားလုံးအတြက္ ဆုေတာင္းေပး လုိက္ပါရေစ....။

ဒီဇင္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၇။

ျဖတ္သန္းေနတဲ့ တစ္ေန႔တာ

“တစ္ေန႔၊ တေန႔ ကလည္း ခဏေလးလုိပဲ..”
“အခ်ိန္ေတြက ကုန္ျမန္လုိက္တာ...”

.....
.....

ႏႈတ္ကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ထဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတုိင္းနီးပါး ဒီစကားေလးေတြကုိ ေျပာျဖစ္၊ ေတြးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ က်မလည္း ရုံးမွာ အလုပ္တအားမ်ားတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ “အခ်ိန္ကုန္ျမန္လုိက္တာ၊ ခဏေလးလုိပဲ” လုိ႔ ထင္ရျပီး အလုပ္မရႈတ္တဲ့ေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ညေန ရုံးဆင္းခ်ိန္ ၆ နာရီ ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရတာ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕စရာပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ အခ်ိန္၊ နာရီ စကၠန္႔တံေလးက သူ႕တာ၀န္ ကုိ သူ ေက်ပြန္ေအာင္ ပုံမွန္လုပ္ေပးေနတာပါ။ နာရီရဲ႕ စကၠန္႔တံေလး လႈပ္ရွားေနရင္းကပဲ ေန႔ကုိ လစား၊ လ ကုိ ႏွစ္စား ျဖစ္လာလုိက္တာ အခုဆုိရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဘယ္လုိ ကုန္ဆုံးသြားသလဲဆုိတာကုိ ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့....

*****

မနက္ မိုးလင္း ၇း၃၀ မွာ ဖုန္းက ႏႈိးစက္သံျမည္ေတာ့ ႏုိးေနပါျပီ။ လက္က Heater ကုိ ဖြင့္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာပါ တလက္စာတည္းဖြင့္ထားလုိက္တာေပါ့။ ျပီးရင္ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳး။ ၈ နာရီေလာက္ဆုိရင္ ေရခ်ိဳးလုိ႔ျပီးျပီ။ အ၀တ္လဲရင္း ပါးစပ္ကလည္း တလက္စတည္း ႏႈိးေနရတာေပါ့..။

“ထေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြ ေခါင္းေလာင္းထုိးေနျပီ။ ထေတာ့.. ထေတာ့..”
“အင္း... ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိျပီလဲ..”
“၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္”
“အာ.. ေစာေသးတယ္၊ မထခ်င္ေသးဘူး။ ညက အိပ္မရလုိ႔.. ေခါင္းကုိက္ေနတယ္။ ၁၀ မိနစ္ ဆက္အိပ္မယ္ေနာ္.. ၈ နာရီခြဲခါနီး ျပန္ႏႈိး.. ”

....
....
....

“ ၈ နာရီ ခြဲေနျပီ။ ထေတာ့..”
“အင္း.. ထခ်င္ေသးဘူးဟာ.. ခ်မ္းတယ္ဟ...”
“Heater ဖြင့္ေပးထားတယ္.. ထေတာ့ .. ထေတာ့.. ”

မနက္လင္းျပီဆုိတာနဲ႔ က်မ အမ်ိဳးသားက အျမဲတမ္း က်မကုိ ႏႈိးေနၾကပုံစံပါပဲ။ မိဘအိမ္မွာကတည္းက က်မ ကုိယ့္အသိနဲ႔ ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ ထေလ့မရွိပါဘူး။ ေျပာရမွာလည္း ရွက္ေတာ့ ရွက္ပါတယ္။ အအိပ္မက္သူပီပီ မိဘ အိမ္မွာေတာ့ ညီမေလးေတြက ခဏခဏ စိတ္ရွည္ရွည္ လာႏႈိးၾကေပမယ့္ က်မကေတာ့ အခ်ိန္ကုိ ကပ္ျပီးမွ အိပ္ယာက ထတတ္သူပါ။ အခု အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ႏႈိးတဲ့တာ၀န္ကုိ က်မ အမ်ိဳးသားက ဆက္ယူပါတယ္။ က်မတုိ႔ အိမ္ေဘးမွာ ဂ်ပန္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရွိေတာ့ ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက မနက္ ၈ နာရီမွာ ေခါင္းေလာင္းထုိးပါတယ္။ ေခါင္းေလာင္းထုိးျပီး သိပ္မၾကာဘူး သူေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႔ က်မကုိ အိပ္ယာထ ေရခ်ိဳးဖုိ႔ ၁ ခါထက္မနည္း ႏႈိးေနရတာပါ။ က်မကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေစာေစာ မထတတ္သူပီပီ ၅ မိနစ္၊ ၅ မိနစ္နဲ႕ ေစ်းဆစ္ရင္း ေနာက္ဆုံး မထမျဖစ္ အခ်ိန္မွ ထျပီး ၀ရုန္းသုန္းကား လုပ္တတ္သူမ်ိဳးပါ။ (မေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြေပါ့.. ကေလးေတြ အတုမယူၾကနဲ႔ေနာ္.. )

အိပ္ယာက ထျပီး က်မအတြက္ ထမင္းဘူးထည့္ဖုိ႔ ဟင္းေႏြး၊ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ခူး၊ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မး္နဲ႔ ဆြမ္းပြဲကုိ တလက္စတည္း ျပင္ပါတယ္။ ဟင္းေႏႊးျပီးရင္ ထမင္းဘူးထဲ ထမင္းနဲ႔ဟင္း သင့္သလုိ ခပ္ထည့္ျပီး ခုံေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အသည္းအသန္ေျပးျပီး ေရကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ခ်ိဳး ရေတာ့တာေပါ့။ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ကုိ ၁၅ မိနစ္ထက္ ပုိမထားပါဘူး။ ေခါင္းေလွ်ာ္မဲ့ရက္ဆုိရင္ေတာ့ နည္းနည္းပုိၾကာတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးျပီးရင္ မ်က္ႏွာ lotion နဲ႔ body lotion ကုိ လူးတာက ၁၀ မိနစ္ပါပဲ။ မ်က္ႏွာလူးရင္း ရတဲ့အခ်ိန္ကုိ ကပ္ျပီး Yahoo က Osaka Weather ၾကည့္ထားရေသးတယ္။ ျပီးရင္ ကုိယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးကုိ တခ်က္ၾကည့္ျပီး အ၀တ္လဲရပါတယ္။ က်မ အ၀တ္လဲေနတုန္း က်မ အမ်ဳိးသားက ထမင္းဘူးကုိ ရုံးယူသြားမဲ့ အိတ္ထဲထည့္ေပးထားျပီး ဘုရားစင္မွာ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ေပးပါတယ္။ က်မ အ၀တ္လဲျပီးရင္ေတာ့ ေခါင္းဖီး၊ မိတ္ကပ္ဖုိ႔ ျပီးတာနဲ႔ ဘုရားခန္းေျပးျပီး ဘုရားရွိခိုးရပါတယ္။ က်မဘုရားရွိခုိးျပီးရင္ အမ်ိဳးသားက ရုံးသြားဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီ။ က်မကလည္း ေနာက္က ခပ္ျမန္ျမန္ ေျခအိတ္စြပ္ျပီး ယူစရာရွိတာ ယူျပီးလုိ႔ အိမ္က ထြက္ရင္ ၉း ၂၀။

ရုံးကုိ ၂ ေယာက္သား စက္ဘီးစီးသြားၾကျပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္စီးရင္ ရုံးေရာက္ပါတယ္။ မုိးရြာရင္ပဲျဖစျ္ဖစ္ ေနအရမး္ပူတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ ရထားစီးသြားပါတယ္။ အဲဒီေန႔ဆုိရင္ “စက္ဘီး တစ္စီးမွာ ၂ ေယာက္မစီးရ” ဆုိတဲ့ ဥပေဒကုိ ခ်ိဳးေဖာက္ျပီး ဘူတာရုံအထိ သူ႕ေနာက္က က်မ လုိက္စီးပါတယ္။ ပုံမွန္ကေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္စီးစီ မီးပြိဳင့္မမိေအာင္ အသည္းအသန္ နင္းျပီး ရုံးေျပးရတာေပါ့။ ရုံးေရာက္ရင္ ၉း၄၀ ရွိေနပါျပီ။ ရုံးက ေနာက္က်ျပီးလာရင္ ေနာက္က် ျပန္ေပးလိုက္ယုံပါပဲ။ ေနာက္ျပီး အလုပ္ရွိရင္ ရွိသလုိ၊ မရွိရင္လည္း မရွိသလုိ ရုံးမွာ ေနၾကတာမ်ိဳးဆုိေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္လာတယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္တယ္ဆုိျပီး ရုံးဆင္းရုံးတက္အခ်ိန္ကုိ မတင္းၾကပ္ထားပါဘူး။ အလုပ္ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔ကသာ အဓိကပါ။

ရုံးေရာက္ျပီဆုိရင္ စက္ဖြင့္ျပီး ၂ ေယာက္စလုံးရဲ႕ ေကာ္ဖီခြက္ေတြကုိ အရင္ဆုံးေဆးရပါတယ္။ ျပီးရင္ သူက သူ႕ဘာသာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ျပီး က်မကေတာ့ ေရပဲ ေသာက္တာမ်ားပါတယ္။ မနက္စာ ေပါင္မုန္႔ပါလာတဲ့အခါမ်ိဳးဆုိရင္ ေပါင္မုန႔္စားပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၂ ေယာက္စလုံး မနက္စာ စားေလ့မရွိပါဘူး။ ေမးလ္ခ်က္ျပီး မန္ေနဂ်ာခုိင္းထားတာရွိရင္ အရင္ဦးစားေပးလုပ္ရတာေပါ့။ ျပီးမွ အရင္ေန႔က လုပ္လက္စ အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္ရတာပါ။ ေမးလ္န႔ဲ ဘာမွ မခုိင္းခဲ့ေတာ့လည္း လုပ္လက္စကုိပဲ ဆက္လုပ္ယုံပါပဲ။ ၾကားထဲမွာ က်မ မသိတာ ရွိရင္ က်မ အမ်ိဳးသားကုိ လက္ကုပ္ျပီး ေမးရပါတယ္။ သူက သူလုပ္လက္စကုိ ခဏထားျပီး က်မသိခ်င္တာရွိရင္ ရွင္းျပရတာေပါ့။ က်မတုိ႔ ၂ ေယာက္က ေက်ာခ်င္းကပ္ရပ္ထုိင္တာမုိ႔လို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။

၁၁ နာရီခြဲ၊ ၁၁း ၄၅ ၀န္းက်င္ဆုိရင္ ရုံးက ႏုိင္ငံျခားသား အုပ္စု ထမင္းထြက္စားၾကပါျပီ။ ႏုိင္ငံျခားသား အုပ္စုဆုိတာ တျခားသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ Department Director ၊ က်မတုိ႔ Manager ၊ Manger အထက္က senior consultant ၊ က်မ အမ်ိဳးသား နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာ ၂ ေယာက္ပါပဲ။ အဲဒီအုပ္စုက အျမဲတမ္း ထမင္းထြက္စားရင္ အတူတူ စားေလ့ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔က မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘုိစာေတြ စားလုိ႔ က်မ မၾကိဳက္တာနဲ႔ အတူ လုိက္မစားပဲ ကုိယ့္ဘာသာ ထမင္းဘူး ယူလာျပီး ရုံးမွာ စားပါတယ္။ ျပီးရင္လည္း ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ျပီး စကားေျပာတတ္ၾကပါေသးတယ္။ က်မအတြက္ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ စကားေျပာရတာထက္စာရင္ ဘေလာ့ခ္ေတြ လိုက္လည္တာကုိ ပုိေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ေစာေစာ ထမင္းထြက္စားရင္ က်မလည္း ေစာေစာ ဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ရတယ္။ ၁၂ နာရီမွာ ထမင္းစားရင္း ဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ျပီး comment ေရး၊ Cbox မွာ ေအာ္ဟစ္ႏႈတ္ဆက္ျပီး ၁ နာရီထုိးရင္ေတာ့ အကုန္ ပိတ္ျပီး လုပ္လက္စကုိ ဆက္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ ထမင္းထြက္စားတဲ့ လူၾကီးအုပ္စုလည္း ျပန္လာျပီမုိ႔ ကုိယ္ရွိန္သတ္ျပီး ဘေလာ့ခ္လည္ျခင္းကုိ ရပ္ထားလိုက္ရတာပါ။

အလုပ္မ်ားတဲ့ေန႔ဆုိရင္လည္း ထမင္းစားရင္း လုပ္လက္စကုိ ျပီးေအာင္ လုပ္ေပးရတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ က်မ မန္ေနဂ်ာက သူခုိင္းထားတာ ထမင္းစားျပီး ျပန္လာရင္ လုိခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာရင္ေတာ့ ထမင္းစားရတာ ျမိဳမက်ေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းကုိ အရသာခံ မစားႏုိင္ဘူး။ ထမင္းဇြန္းနဲ႔ ၂ လုတ္္စာ ၃ လုတ္္စာကုိ ပါးစပ္ထဲထုိးထည့္ျပီး အလုပ္ဆက္လုပ္ေနရတဲ့ေန႔မ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။

ထမင္းဘူး မယူတဲ့ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားနဲ႔ ရုံးနား၀န္းက်င္က ဆုိင္ေတြမွာ လူၾကီးအုပ္စုနဲ႔ သတ္သတ္ ခြဲထြက္ျပီး စားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲလုိေန႔မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ က်မက ထမင္းစားျပီး ရုံးျပန္လာပါတယ္။ သူကေတာ့ သူ႕ေဘာ္ေဘာ္ေတြ ထုိင္ေလ့ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ကို ဆက္သြားတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြလည္း ရုံးက အလုပ္အတူလုပ္တဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြနဲ႔အတူ ေန႔လည္စာ လိုက္စားျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီလုိရက္မ်ိဳးကေတာ့ အင္မတန္မွ ရွားပါတယ္။ ရွိရင္လည္း သူတုိ႔နဲ႔ ၁ ပတ္ေလာက္ကတည္း က ၾကိဳတင္ တုိင္ပင္ထားျပီးမွ သြားျဖစ္တာပါ။

ညေန ၆ နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ ၇ နာရီ ထုိးခါနီးတာနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရင္း အမ်ိဳးသားကုိလည္း အိမ္ျပန္ဖုိ႔ ေဆာ္ၾသေနရပါျပီ။ က်မအမ်ိဳးသားက ျပင္သစ္နဲ႔ အီတလီဘက္က လူေတြနဲ႔ အလုပ္အတူလုပ္ရတာမုိ႔ က်မတုိ႔ ရုံးဆင္းမွ သူတို႔ဘက္က ရုံးတက္တာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီဘက္က လူေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသားနဲ႔ အလုပ္ကိစၥ ေျပာဆုိျပီးရင္ ျပန္လုိ႔ရပါျပီ။ သူတုိ႔ စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္ ေပၚမူတည္ျပီး ၇ နာရီ၊ ၇ နာရီခြဲ ျပန္ရေလ့ ရွိပါတယ္။ တခါတေလလည္း ၈ နာရီေပါ့။ အတူတူ ျပန္ၾကတာဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္အလုပ္မျပီးလည္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ ၂ ေယာက္စလုံး အလုပ္အတူျပီးေတာ့လည္း အတူ ေစာျပန္ရတာေပါ့။ သူ႕ကုိ ေစာင့္ရတာ ၾကာမယ္ဆုိရင္လည္း က်မက ေစာျပန္ႏွင့္လိုက္တာပါပဲ။ ပုံမွန္ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ၈ နာရီထုိးပါျပီ။

အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားက ညစာ ထမင္းအုိးတည္ေပးျပီး တျခား ေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြ ကူေပးတတ္ပါေသးတယ္။ က်မကေတာ့ မီးဖုိထဲ၀င္ျပီး ညစာအတြက္ျပင္ဆင္ရတာေပါ့။ ရွိတဲ့ဟင္းေပၚမူတည္ျပီး ေနာက္တစ္ခြက္ လိုက္ဖက္ေအာင္ ၾကည့္ျပီး စီစဥ္ လိုက္တာပါပဲ။ ညစာမွ ၂ ေယာက္ အတူစားရတာဆုိေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆုံးေတာ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရတာေပါ့ေလ။ ၉ နာရီေလာက္ဆုိရင္ ထမင္းက်က္တာနဲ႔ ထမင္းပြဲအတူျပင္ျပီး ညစာ စားၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ပဲ ေအးေအး ေဆးေဆး ရွိတာမို႔ေျပာခ်င္တာ၊ တုိင္ပင္စရာရွိတာ ၊ ရုံးကိစၥ၊ အိမ္ကိစၥကို ထမင္းစားရင္ ေျပာဆုိၾကရတာေပါ့။ စားေသာက္ျပီးရင္ ေနာက္တရက္အတြက္ ဘာခ်က္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတာ စဥ္းစားျပီး ၾကိဳလုပ္စရာရွိတာကုိ ျပင္ဆင္ထားရပါတယ္။ ေဆးေၾကာ၊ သိမ္းဆည္းျပီးတာနဲ႔ ေနာက္တရက္အတြက္ မီးပူတုိက္စရာရွိတာတုိက္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စရာရွိတာကုိ စက္ထဲထည့္ျပီး မနက္ေလွ်ာ္ရေအာင္ ဆပ္ျပာေရစိမ္၊ အမႈိက္ေတြ သိမ္းဆည္းျပီး ပစ္ရမယ့္ေနရာမွာသြားထားျပီးလုိ႔ နာရီၾကည့္လုိက္ရင္ ၁၁ နာရီ ထုိးခါနီးေနပါျပီ။

အားလုံးျပီးရင္ေတာ့ က်မဘေလာ့ခ္လည္ထြက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ႏႈတ္ဆက္၊ စာေရးစရာရွိလည္းေရးျပီး ဘေလာ့ခ္ေပၚတင္ရတာေပါ့။ ရန္ကုန္ကုိ ဖုန္းေခၚစရာရွိတဲ့ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ ၁၂ နာရီမွာ ရန္ကုန္ကုိ ဖုန္းေခၚ၊ အိမ္ရွိလူကုန္နဲ႔ စကားေျပာျပီးရင္ ၁ နာရီထုိးခါနီးပါျပီ။ ဗုဒၶဟူးေန႔ဆုိရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္ဆရာမေတြ လာမွာမုိ႔လုိ႔ အိမ္မွာ ေစာင့္ေနရပါတယ္။ သူတုိ႔ေရာက္လာရင္ စာသင္ေပးျပီး ၁၀ နာရီခြဲ၊ ၁၁ နာရီ ေလာက္မွ အတန္း ျပီးပါတယ္။ ဆရာမေတြျပန္သြားမွွ ကမန္းကတမ္း ထမင္းစား၊ ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္းျပီးတာနဲ႔ ၁၂ နာရီထုိးျပီးေနပါျပီ။

တေနကုန္ အလုပ္လုပ္ရတာ မပင္ပန္းေပမယ့္ အျငိမ္တခ်က္မေနရေတာ့ လူက အနားယူဖုိ႔ အခ်က္ျပေနပါျပီ။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္၊ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္ရင္ ၁ နာရီခြဲေလာက္ရွိေနျပီ။ က်မက အအိပ္ဆတ္္သူမုိ႔ အသံတခုခု ၾကားရင္လည္း လန္႔ႏုိးတတ္တဲ့အျပင္ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အိပ္ယာထဲမွာ နံပါတ္စဥ္ရြတ္ခ်င္ရြတ္ေနရတယ္။ ထြက္သက္ ၀င္သက္ မွတ္ေနရတာမ်ိဳးလည္းရွိပါတယ္။ အရမ္းအိပ္မရဘူးဆုိရင္ counter ပုတီးေလး စိတ္ေနရင္းမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။ တခါတေလ စိတ္ထဲ ဟုိစဥ္းစား ဒီစဥ္းစားနဲ႔ ရန္ကုန္က မိဘေတြဆီ စိတ္ေရာက္သြားရင္ေတာ့ အဲဒီည မုိးသာ စင္စင္လင္းသြားတယ္ တေရးမွ မအိပ္လိုက္ရပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မထခ်င္ ထခ်င္ ေနာက္တေန႔ မနက္ ထုံးစံအတုိင္း ေလးကန္ျပီးမွ အိပ္ယာက ထလာတတ္သူမ်ိဳးပါ။

ေသာၾကာေန႔ညဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ဘူး။ စာေရးစရာရွိရင္ ေရးျပီး၊ ေရးစရာ မရွိရင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္၊ စာအုပ္ဖတ္ေပါ့။ အိပ္ယာ၀င္ရင္လည္း စေနေန႔ မနက္ ၃ နာရီ ၄ နာရီေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္ပါတယ္္။ မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွ အိပ္ယာက ထျပီး ေန႔လည္စာကုိအျပင္မွာပဲ စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္၊ လိုအပ္တာေတြကုိ ထုိင္းဆုိင္နဲ႔ တရုတ္ဆုိင္မွာ သြား၀ယ္ရင္း ျပန္လာရင္ညေန ၅ နာရီ ထုိးလုနီးေနပါျပီ။ ခဏေလာက္ နားျပီးမွ ညစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ျပီး ညစာစားၾကပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ မနားရေလေအာင္ တပတ္စာအ၀တ္ေတြကို တပုံျပီး တပုံေလွ်ာ္ရပါတယ္။ အဲလုိနဲ႔ စေနတစ္ရက္ ကုန္ျပန္တာပါပဲ။ တနဂၤေႏြဆုိရင္ေတာ့ ေလွ်ာ္ျပီးသား အ၀တ္ေတြ အမ်ိဳးသားကလွမ္း၊ က်မက ပိတ္ရက္စားဖုိ႔အတြက္ေရာ ၊ ရုံးဖြင့္ရက္ စားဖုိ႔အတြက္ပါ ဟင္းခ်က္၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီး အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ခဏတျဖဳတ္နားရတာေပါ့။ ညေရာက္ရင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္္ရင္း လက္က မီးပူတိုက္ရပါတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ အလည္လြန္ရင္ေတာ့ အိမ္အလုပ္ေတြ အေၾကြးတင္ျပီး ေနာက္ရုံးဖြင့္ရက္အထိပါ အေၾကြးဆပ္မဆုံးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပိတ္ရက္လည္း ပိတ္ရက္မုိ႔လုိ႔ ၊ ရုံးဖြင့္ရက္လည္း ဖြင့္ရက္မုိ႔လုိ႔ နားရတယ္လုိ႔ မထင္မိပါဘူး။

*****

ညီမေလး ေလေျပ က တစ္ေန႔တာ ဘာလုပ္လည္းဆုိတာ tag ထားလုိ႔ က်မလည္း ခ်ေရးလိုက္ၾကည့္မွပဲ တစ္ရက္နဲ႔ တစ္ရက္ ကုိ ဘယ္လုိ ကုန္ဆုံးသလဲဆုိတာ သိရေတာ့တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရက္မွာ ကုိယ့္အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္ တခုခုရွိေအာင္ လုပ္ရမယ္လုိ႔ က်မ ၾကားဖူးတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတတ္ပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသိပညာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ တစ္ခုခု တုိးတက္ေနရမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ က်မဟာ တုိးတက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုမွ မလုပ္ပါလားဆုိတာ လက္ေတြ႕က်က် သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ လက္ရွိဘ၀ကုိ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ က်မ စိတ္ခ်မ္းသာလုိ႔ပါပဲ။ တတ္ႏုိင္သမွ်လည္း က်မ ရဲ႕ တစ္ေန႔တာကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ နဲ႔ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ ေသတစ္ေန႔ ေမြးတစ္ေန႔မုိ႔ ေသေန႔မေရာက္ခင္ ၾကား အခ်ိန္ေလးမွာ အက်ိဳးအျမတ္မရွိရင္လည္းေနပါေစေတာ့။ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ရႈတ္စရာ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ အပူအပင္ နည္းႏုိင္သမွ် နည္းနည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖုိ႔ က်မၾကိဳးစားေနတုန္းပါပဲ...

ဒီဇင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၀၇။