သမီးဖတ္ဖုိ႔ (၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေမ- ဇြန္လ)

မိဘ ညီအကို ေမာင္ႏွမ အသုိင္းအ၀ုိင္း နဲ႕ေ၀းျပီး ကိုယ္၀န္ေဆာင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမေမ တစ္ခါမွ ေတြးမထားခဲ့မိဘူး။ ေတြးမထားတာေတြက တကယ္ျဖစ္လာေတာ့လည္း ေရွာင္လႊဲလုိ႔ မရဘူးေလ။ “ျဖစ္ပါ့ မလား” ဆုိတဲ့ စိတ္ ထက္ “ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္” ဆုိတဲ့ စိတ္ ထားတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာမွ ဗိုက္ထဲက ကေလး တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာလည္း ပူပင္ရသလုိ ကေလးကုိ ေကာင္းေကာင္း မျပဳစုႏုိင္မွာလည္း ေၾကာင့္ၾကေနခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလို အေတြးေတြနဲ႕ လူက အလုိလုိ ေနရင္း အားငယ္ေနတတ္ျပန္တယ္။ ဒါေတြဟာ ေဆးပညာ အယူအဆအရ ဆုိရင္ေတာ့ Hormone အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ျဖစ္တာပါ လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ ကေလးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကစိတ္ေတြဟာ သူ႕အလုိလုိကုိ ျဖစ္ေနတာ။ မိခင္တုိင္း ကုိယ္၀န္ေဆာင္ခါစမွာ ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ိဳးေတြ ရွိတယ္လု႔ိ ေမေမ စာအုပ္ထဲ ဖတ္ဖူးတယ္။ သားဦး ကေလးဆုိေတာ့ မိခင္က အေတြ႕အၾကံဳမရွိေသးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ေမေမ့လုိပဲ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မိဘအသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႕ ေ၀းျပီး ကုိယ္၀န္ေဆာင္၊ ကေလးေမြးတဲ့သူေတြ ႏုိင္ငံအရပ္ရပ္မွာရွိၾကမွာပါ။ ကုိယ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ေတာ့လည္း အားငယ္တယ္၊ ၀မ္းနည္းတယ္ဆုိတာေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေဖ်ာက္ထားျပီး ကုိယ့္စိတ္ကုိ တင္းထားခဲ့ရတယ္။ အဓိကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ့မေနပဲ ကုိယ့္ရင္ေသြးအတြက္ အရာရာကုိ ရင္ဆုိင္မယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္က အေရးၾကီးဆုံးပါပဲ။

*****

ေမလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ ရုံးျပန္တက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ပဲ အလုပ္ထဲက အထက္လူၾကီးေတြကုိ ကုိယ္၀န္ရွိေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ blog ေရးရင္း ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ရယ္၊ ေမေမ့အရင္ အလုပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ရယ္ကုိ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမေမ့ဆီကုိ စာေရးျပီး ကုိယ္၀န္စရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂရုစိုက္ရမယ့္ အခ်က္ေတြကုိ အေသးစိတ္ တကူးတက ေျပာျပေပးၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ေမေမ့မွာ အားတက္ခဲ့ရသလို သူတုိ႔ကုိလည္း စိတ္ထဲကေန အၾကိမ္ၾကိမ္ ေက်းဇူး တင္ေနမိတယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ေမေမက ကိုယ့္မိဘေတြနဲ႕ အတူေနျပီး ကုိယ္၀န္ေဆာင္ေနရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ မသိေသးတာေတြက မ်ားလွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပးတဲ့ အၾကံဥာဏ္ေတြအျပင္ တျခား သိသင့္တာေတြအတြက္လည္း စာမ်ားမ်ား ဖတ္ရတာေပါ့။ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြ ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ေတြကုိလည္း ရန္ကုန္ကေန ၀ယ္လာခဲ့ေတာ့ အဲဒီ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ေမေမ့ရဲ႕ မန္ေနဂ်ာ ၂ ေယာက္ကလည္း ကုိယ္၀န္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ တစ္ေယာက္ တစ္အုပ္ဆီ လက္ေဆာင္ေပးၾကတယ္။ တစ္အုပ္က ဂ်ပန္လုိျဖစ္ျပီး တစ္အုပ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လုိပါ။ ဂ်ပန္လုိ စာအုပ္ကုိေတာ့ အရုပ္နဲ႕ စာေလးနည္းနည္းပါးပါးေလာက္ပဲ ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လုိ စာအုပ္ကုိေတာ့ ပါပါးက ေမေမ့ကုိ ဖတ္ျပတယ္ေလ။

ေနာက္ ေမေမဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ အေနအထုိင္၊ အစားအေသာက္၊ အျပဳအမူေတြကုိ အရင္လုိ စိတ္ထင္တုိင္း လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ျပဳမိရင္လည္း ပါပါးက ေဘးကေန လွမ္းသတိေပးတာမ်ိဳး လုပ္ေပးတာေပါ့။ ကိုယ္တုိင္က မိဘေနရာ ေရာက္လာျပီဆုိမွ မိဘေမတၱာကုိ ပိုျပီး သိနားလည္လာရတယ္။ ဗုိက္ထဲက ကေလးေလးဟာ ျဖဴသလား မဲသလား၊ ေယာကၤ်ားေလးလား မိန္းကေလးလား ဘာမွ မသိရေသးတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက အစားေရွာင္ရတာနဲ႕ အေနအထုိင္ အသြားအလာ ဆင္ျခင္ရတာနဲ႔ေလ။ ေနာက္ျပီး အခ်ိန္ရရင္ ရသလုိ ပရိတ္ၾကီး ၁၁ သုတ္နဲ႕ ပဌာန္းတရားေတာ္ကုိ ဖြင့္ထားျပီး စိတ္ထဲက လိုက္မွတ္ရင္း က်န္းမာသန္စြမ္းျပီး ကုိယ္လက္အဂၤါစုံလင္တဲ့ ကေလးေလးျဖစ္ဖုိ႔ ေမတၱာပုိ႔ျပီး ဆုေတာင္းေနရတာလည္း အေမာပါပဲ။

*****

ေဆးရုံျပဖုိ႔ အတြက္ေတာ့ ေမေမတုိ႔ ရုံးက HR ၀န္ထမ္းေတြဆီမွာ အကူအညီေတာင္းခဲ့ရတယ္။ အဓိက အဂၤလိပ္လုိ ေျပာတတ္တဲ့ ဆရာ၀န္ရွိမယ့္ ေဆးရုံကုိ ရွာခိုင္းရတာပါ။ သူတုိ႔ရွာေပးတဲ့ ေဆးရုံထဲကမွ ပါပါးက အိမ္နဲ႕ နီးတဲ့ Kitano Hospital (北野　病院) ကုိ ေရြးလိုက္တယ္။ ေဆးရုံ စ ျပေတာ့ ေမလ ၃၀ ရက္ေန႔ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္တဲ့ ဆရာ၀န္ ထုိင္တဲ့ရက္ မဟုတ္တာနဲ႕ သူနာျပဳ ဆရာမနဲ႔ပဲ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဆရာမေလးကေတာ့ ေမေမတုိ႔ကုိ ေျပာပါတယ္ “အခုျပမယ့္ OG ဆရာ၀န္က အရမ္းသေဘာေကာင္းျပီး အဂၤလိပ္စကားအျပင္ တျခားဘာသာစကား ၉ မ်ိဳးေလာက္တတ္တယ္” တဲ့။ ေမေမတုိ႔ကေတာ့ ဆရာက ျမန္မာစကား ေျပာတတ္လိမ့္မယ္ မထင္ထားမိဘူး။ ဒါနဲ႕ ဇြန္လ ၁ ရက္ေန႔ မွာမွ ဆရာနဲ႕စ ျပရတယ္။ ေမေမလည္း ဂ်ပန္ေရာက္ကတည္းက ေဆးရုံဆုိတာ တစ္ခါမွ မျပဖူးေတာ့ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားလုိ႔ စုိးရိမ္စိတ္ ျဖစ္မိတာေပါ့။ တကယ္တမ္း ဆရာ၀န္နဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႔ အခန္းထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႕ ေမေမတုိ႔ကုိ “ မဂၤလာပါ” လုိ႔ ဆရာက ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ ultra sound screen မွာ ေပၚတဲ့ ကေလးရဲ႕ အေနအထားနဲ႕ ကိုယ္လက္အဂၤါေလးေတြကုိလည္း ျမန္မာလုိပဲ ေျဖးေျဖးခ်င္း ရွင္းျပေပးတယ္။ ဆရာရဲ႕ ျမန္မာစကားက ၀ါက် တုိတုိေလးေတြေပမယ့္ နားလည္ေအာင္ ေျပာတာမုိ႔ ေဆးရုံမွာ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။

ေဆးရုံစျပတဲ့ ေန႔မွာ ultra sound ရုိက္ေတာ့ ကေလးက ႏွလုံးခုန္ေနျပီ၊ ေခါငး္ေနရာေလးလည္း ျမင္ရတယ္လုိ႔ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေျပာျပတာပါပဲ။ ေမေမ့မ်က္ေစ့ထဲေတာ့ ကေလးက လႈပ္စိ လႈပ္စိေလးပဲ ။ အဲဒီတုန္းက ကုိယ္၀န္ ၈ ပတ္ရွိေနတဲ့ သမီးေလးဟာ အရပ္က ၁၅ မီလီမီတာ ပဲရွိေသးတာ။ monitor screen မွာ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေသးေသးရွည္ရွည္ေလးပဲေပါ့။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေမေမ့ကုိ ေနာက္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၀ ရက္ မွာ ေမြးမယ္ ဆုိျပီး Due Date ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ ၂ ပတ္ (ဇြန္ ၁၅) ေနရင္ တစ္ခါ ထပ္လာျပဖုိ႔ တလက္စတည္း ရက္ခ်ိန္းေပးခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီး ေမေမတုိ႔ အခုေနတဲ့ ရပ္ကြက္ရုံးမွာ မိခင္နဲ႕ ကေလးမွတ္တမ္း စာအုပ္ရယ္၊ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြအတြက္ ေဆးကုသစရိတ္ကုိ မွ်ခံေပးတဲ့ discount coupon စာအုပ္ရယ္ သြားထုတ္ဖုိ႔ နဲ႕ ေနာက္တစ္ခါ ရက္ခ်ိန္းမွာ အဲဒီစာအုပ္ေတြပါ ယူလာခဲ့ဖုိ႔ သူနာျပဳဆရာမေလးက ေမေမ့ကုိ ေျပာလိုက္တယ္။

• သမီးဖတ္ဖုိ႔(၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဧျပီ-ေမလ)

ၾသဂုတ္ ၃၁၊ ၂၀၁၀။

၆ လအရြယ္ ခ်စ္စဖြယ္

ဒီေန႔ ဇူလုိင္ ၁၇ ရက္ေန႔ဆုိ သမီးက ၆ လျပည့္ျပီေပါ့။ ၆ လျပည့္ျပီဆုိေတာ့ သမီးေလးကုိ မိခင္ႏုိ႔အျပင္ ျဖည့္စြက္အစာကုိပါ ေကၽြးရေတာ့မယ္။ အမွန္ေတာ့ သမီးေလးက ၄ လေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနျပီေလ။ ပါပါးက သမီးကုိ ေပါင္ေပၚတင္ထားျပီး ထမင္းစားရင္လည္း ပါပါး လက္ထဲက ထမင္းပန္းကန္ကုိ လွမ္းဆြဲတယ္။ လူၾကီးေတြ တစ္ခုခု စားလုိ႔ ပါးစပ္လႈပ္ေနတာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္ၾကည့္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြ သိမ္းျပရင္း စားခ်င္ေနေၾကာင္းျပလာတယ္။ အဲဒါေတြ ၾကည့္ျပီး ေမေမက စိတ္မေကာင္းလုိ႔ သမီးေလးကုိ ျဖည့္စြက္အစာ ေစာေစာ ေကၽြးခ်င္ေပမယ့္ ေဆးရုံက ဆရာမေတြက မေကၽြးဖုိ႔ တားၾကတယ္။ ျဖည့္စြက္အစာ ေစာျပီး ေကၽြးမိရင္ ကေလး ဗိုက္မေကာင္းပဲ ၀မ္းသြားမွာစုိးလုိ႔တဲ့။ ေနာက္က်ျပီး ေကၽြးတာ ဘာမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ေစာင့္ပါဦးလို႔ တားေနတာနဲ႔ပဲ ေမေမတုိ႔လည္း ၆ လျပည့္မွ ေကၽြးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မနက္ဖန္ဆုိရင္ သမီးေလး ဆံျပဳတ္အရည္ စ ေသာက္ရေတာ့မယ္ေနာ္။

၃ လေက်ာ္လာတဲ့ ေနာက္ပုိင္း သမီးရဲ႕ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ၊ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာနဲ႕ အသိဥာဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳး တုိးတက္မႈက ေမေမတုိ႔ကုိ အံ့ၾသေစတယ္။ ၆ လျပည့္ျပီဆုိေတာ့ သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးက အစ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ အဲဒါကုိ ပါပါးက အရင္ သတိထားမိျပီး “သမီးေလး ရုပ္က အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး” လုိ႔ ေမေမ့ကုိ ေျပာျပတယ္။ ပါပါးေျပာေတာ့မွ ေမေမလည္း သမီး ဓာတ္ပုံေတြကုိ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့တယ္။ သမီးေလး ေမြးခါစ ဓာတ္ပုံေတြနဲ႕ အခုလက္ရွိ ရိုက္ထားတဲ့ပုံေတြ ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ သမီးမ်က္ႏွာေလးက သိသိသာသာကုိ ေျပာင္းလဲလာတာပဲ။

၃ လေက်ာ္ (ေမလ ၇ ရက္) မွာ ေဆးစစ္ရင္း ေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ (၅.၈) ကီလုိနဲ႕ အရပ္က (၆၂.၂) စင္တီမီတာ ရွိတယ္။ ဇူလုိင္ ၁၂ ရက္ေန႔က တစ္ခါ ေပါင္ထပ္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ (၆.၇) ကီလုိ နဲ႕ အရပ္က (၆၇) စင္တီမီတာ ျဖစ္လာတယ္။ တျခားကေလးေတြနဲ႕ယွဥ္ရင္ သမီးေလး ေသးေနတယ္လုိ႔ ေမေမ့ စိတ္မွာ ထင္ေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စုိးရိမ္ျပီး “ကေလးက ကုိယ္အေလးခ်ိန္ သိပ္မတက္ဘူး၊ ေသးေနလား မသိဘူးေနာ္” လုိ႔ ဆရာမေတြကုိ ေျပာျပမိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာမေတြက လ အလိုက္ သမီးရဲ႕ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ေတြကုိ graph ဆြဲထားတဲ့ စာရြက္ ေမေမ့ကုိ ျပတယ္ေလ။ သမီးရဲ႕ graph line က သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္အတြင္း ရွိေနတာမုိ႔ လုံး၀ စုိးရိမ္စရာမရွိဘူး လုိ႔ ေမေမ့ကုိ ေျပာတယ္။ ဆရာမေတြနည္းတူ ေမေမတုိ႔လည္း သမီးၾကီးထြားႏႈန္းကုိ graph ဆြဲထားတာပါပဲ။ သမီးပါပါးကေတာ့ မိန္းကေလးနဲ႕ ေယာကၤ်ားေလး ၾကီးထြားႏႈန္း မတူတာမုိ႔ တျခားကေလးေတြ တအားထြားတာကုိ ၾကည့္ျပီး စိတ္မပူဖုိ႔ ေမေမ့ကို အားေပးပါတယ္။

အရင္ကထက္စာရင္ သမီးရဲ႕ ေျခလက္ေတြက ပုိျပီးသန္မာ လာသလုိ လႈပ္ရွားျပီးလည္း ကစားတတ္လာတယ္။ တြဲေလာင္းက်တ့ဲ အရုပ္ေတြကုိ အိပ္ရင္း လက္ နဲ႕ လွမ္းထိတယ္။ လွမ္းဆြဲျပီးလည္း ေဆာ့တယ္။ အရုပ္ေတြကုိ လက္နဲ႕ေဆာ့ရတာ အားမရရင္ေတာ့ ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္ျပီး အၾကိဳက္ေဆာ့ေတာ့တာပဲ။ ေမေမတုိ႔က သမီးေလး သြားယားရင္ ကုိက္လုိ႔ရေအာင္ ဆုိျပီး ၀ယ္ေပးထားတဲ့ အရုပ္ကုိလည္း လက္နဲ႕ ကုိင္ျပီး အားရွိပါးရွိ ကုိက္ေဆာ့ေနတတ္တယ္။ သမီးကုိ ထုိင္ခုံေလးထဲ ထည့္ထားရင္လည္း ထုိင္ေနရာက အားယူျပီး ကုန္းထ တတ္သလုိ ဆုိဖာေပၚတင္ထားျပန္ေတာ့လည္း ကုန္းထလုိ႔ တစ္ခါ ျပဳတ္က်ျပီးျပီေလ။ အဲဒါေတြတင္ မကေသးဘူး။ ေရဇလုံနဲ႕ ေရ ခ်ိဳးေပးရင္လည္း ေရဇလုံကုိ ကုိင္ျပီး ကုန္းထတယ္။ ေရခ်ိဳးတုိင္း တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တမ်ိဳး ေဆာ့ျပီး ထိန္းမႏုိင္ေတာ့လုိ႔ သမီးကုိ ေရဇလုံနဲ႕ မခ်ိဳးေပးေတာ့ပဲ ေရခ်ိဳးခန္းမွာ သြားခ်ိဳးေပးရေတာ့တယ္။

တခါတေလမ်ားဆုိ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ ဆတ္ကနဲ လွမ္းဆြဲလိုက္တာပဲ။ အဲဒီလုိ လွမ္းဆြဲဖုိ႔ သမီး မ်က္ေစ့ အက်ဆုံးကေတာ့ ေမေမ့ဆံပင္ေတြပဲေပါ့။ လူၾကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ စိတ္၀င္တစားၾကည့္ျပီး စိတ္မထင္ရင္ ျဖတ္ကနဲ ကုတ္ဆြဲတတ္ေသးတယ္။ ကေလး အားဆုိေပမယ့္ သမီးက သန္ကလည္း သန္၊ လက္သည္းလည္း မညွပ္ထားရေသးရင္ ကုတ္ဆြဲ ခံရတဲ့ သူက မသက္သာလွဘူး။ သူမ်ားကုိတင္ မဟုတ္ဘူး သမီး မ်က္ႏွာမွာလည္း ကုိယ္ဘာသာ ကုတ္ျခစ္ထားတဲ့ လက္သည္းရာေတြလည္း ရွိတာပဲေလ။ အဲဒီလုိမ်ိဳးေတြ ျမင္ရေတာ့ ပါပါးက သမီး မိန္းကေလး မပီသပဲ အရမ္းၾကမ္းတမ္းမွာကုိ စုိးရိမ္ေနေလရဲ႕။

လက္လႈပ္ရွားမႈတင္မကဘူး လက္ေခ်ာင္းေလးေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈကလည္း တုိးတက္လာတယ္။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကုိ ဆုပ္လိုက္ ျဖန္႔လိုက္လုပ္တတ္တယ္။ သီခ်င္းသံ ခပ္ျမဴးျမဴးမ်ားၾကားရင္ လက္ေကာက္၀တ္ေလးကုိ လွည့္ျပီး ကစားေတာ့တာပဲ။ ဒါတင္မကဘူး ယားတဲ့ေနရာကိုလည္း လက္ကေလးနဲ႕ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ကုတ္တတ္ေနျပီေလ။ ႏုိ႔စုိ႔ခ်ိန္ဆုိလည္း သမီးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕ ေမေမ့မ်က္ႏွာကုိ တုိ႔လိုက္ ထိလိုက္နဲ႕ ေဆာ့ကစားတတ္တယ္။ ေမေမက သမီးလက္ေခ်ာင္းေလးေတြကုိ ကုိက္သလုိလို မထိတထိ လုပ္ျပရင္ေတာ့ သေဘာက်မဆုံးဘူး။

*****

သမီးေလးက လူကသာ ၆ လရွိတာ၊ အသစ္အဆန္းမွန္သမွ်၊ လူၾကီးေတြ လုပ္တာမွန္သမွ် စိတ္၀င္တစားလုိက္ၾကည့္ျပီး သိပ္စပ္စုတာပဲ။ ေမေမ ဖုန္းကုိင္ရင္ သမီးလည္း ဖုန္းလိုက္ကုိင္ခ်င္တယ္။ ဖုန္းေျပာေနရင္ လက္ထဲက ဖုန္းကုိ အတင္း လွမ္းဆြဲတယ္။ ေမေမက ကြန္ပ်ဴတာ သုံးရင္ သမီးလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ခလုတ္ေတြကုိ ႏွိပ္ၾကည့္ျပီး သုံးခ်င္တယ္။ ဘာလုပ္မလဲဆုိျပီး လႊတ္ေပးထားလိုက္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ကုိ လက္ေသးေသးေလးနဲ႕ တဖုန္းဖုန္းျမည္ေအာင္ ရုိက္ျပီး ေဆာ့ေတာ့တာပဲ။ လူၾကီးေတြက Remote Control ခလုပ္ကုိ ႏွိပ္ရင္ သမီးလည္း ႏွိပ္ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ အတင္း လိုက္လုတယ္။ တခါတေလလည္း သမီးေနရင္ ျပီးေရာဆုိျပီး Remote Control ကုိ ခ်ထားေပးလိုက္ရေတာ့တယ္။ အဲဒီလုိဆုိရင္ သမီးက အရင္ဆုံး Remote Control က ခလုပ္ေတြကုိ ကုတ္ဖဲ့ျပီး ႏွိပ္ၾကည့္တယ္။ ႏွိပ္ရင္းနဲ႕ အားမရေတာ့ရင္ ကုန္းျပီး ကုိက္ေတာ့တာပဲ။ သမီးက နည္းနည္းၾကီးလာေလ အေဆာ့မက္ေလပဲ။ ေဆာ့ရမယ္ဆုိ ပါပါးနဲ႕ ေမေမသာ ေမာသြားမယ္၊ သမီးက ဘယ္ေတာ့မွ မေမာဘူး။

ဒီအရြယ္ေလးနဲ႕ လူၾကီး အရိပ္အကဲကုိလည္း ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ လူၾကီးေတြက သမီးကုိ ဆူတာလား၊ ခ်ီးက်ဴးေနတာလား၊ စ ေနတာလား ဆုိတာ ေကာင္းေကာင္းခြဲျခားႏုိင္တယ္။ ပါပါးက အိပ္ေပ်ာ္ေနလုိ႔ ေဟာက္သံၾကားရင္ မရီေပမယ့္ ေမေမက “သမီးေရ ေမေမအိပ္ျပီေနာ္” လုိ႔ ေျပာျပီး ေဟာက္ျပရင္ေတာ့ ေနာက္ေျပာမွန္းသိျပီး ခုိးခုိးခစ္ခစ္ နဲ႕ သေဘာက်မဆုံးဘူး။ လူၾကီးေတြ ပါးစပ္က အသံတခုခု ထြက္ရင္လည္း အရမ္းသေဘာက်တတ္တယ္။ လူၾကီးေတြရဲ႕ ေလခ်ဥ္ တက္သံၾကားလည္း သဘာက်ျပီး ရီ။ ႏွာေခ်လည္း ရီ၊ ေခ်ာင္းဆုိးလည္း ရီ၊ ပါးစပ္က အသံတခုခု ထြက္လိုက္ရင္ကုိ သမီးက ရီေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ မေက်နပ္တာရွိရင္လည္း ပါးစပ္က ဘူးမႈတ္လာတယ္။ ဒါအျပင္ကုိ လက္ကားယားနဲ႕ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ပြတ္ျပီး မေက်နပ္ေၾကာင္း လူၾကီးေတြ သိေအာင္ ျပေတာ့တာပဲ။ သမီးက ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ တီဗြီၾကည့္တတ္သလုိ သီခ်င္းလည္း ၾကိဳက္မွၾကိဳက္ပဲ။ ညအိပ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ သမီးကုိ သီခ်င္းနဲ႕ေခ်ာ့သိပ္မွပဲ အိပ္ေတာ့တယ္။

*****

တခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ၃ လေက်ာ္ရင္ စျပီး ေမွာက္တတ္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ၄ လေက်ာ္မွတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မိခင္နဲ႕ ကေလး မွတ္တမ္းစာအုပ္မွာေရးထားေတာ့ ၅ လ ကေန ၆ လ အတြင္းဆုိ ေမွာက္ကုိ ေမွာက္ရမယ္လုိ႔ ေရးထားတယ္။ သမီးက ၅ လေက်ာ္လာတဲ့အထိ မေမွာက္တတ္ေသးေတာ့ ဘယ္လုိ လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိျပီး ေမေမတုိ႔ စိတ္ပူမိတယ္။ သမီးက ေမွာက္ဖို႔ထက္ ထုိင္ဖုိ႔ နဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ရတာကုိ ပုိျပီး အားသန္တယ္။ ၅ လေက်ာ္လာတဲ့ေနာက္ပုိင္း ေမွာက္တတ္သြားေအာင္ဆုိျပီး သမီးကုိ ေမြ႕ယာေပၚမွာပဲ တမင္ထား ထားလိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေမေမက သမီးရဲ႕ ေျခေထာက္နဲ႕ ခါးကို နည္းနည္းေလး ထိန္းေပးျပီး ကုိယ္ေလးကုိ လွဲ႕ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ သမီးက အလုိက္သင့္ေမွာက္တတ္လာတယ္။ အဲဒီလုိမ်ိဳး ၁ ရက္ ၂ ရက္ေလာက္ ေလ့က်င့္ေပးလိုက္ရတယ္ ၊ေနာက္ရက္ေတြက်ေတာ့ သမီးက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေမွာက္တတ္ေနျပီ။ သမီးက ေမွာက္တာ ေနာက္က်လုိ႔ပဲလား မသိဘူး၊ ေမွာက္တတ္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္အတြင္း ပက္လက္ ျပန္လွဲခ်တတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ေမေမတုိ႔လည္း စိတ္ေအးရေတာ့တာေပါ့။

ေနာက္ပိုင္း အိပ္ယာက ႏုိးျပီဆုိ သမီးက ေမွာက္လုိက္၊ ေညာင္းလာရင္လည္း ပက္လက္ ျပန္လွဲခ်လိုက္နဲ႕ အဆင္ကုိေျပေနတာပဲ။ တခါတေလလည္း ေစာင္ျဖစျ္ဖစ္ ေခါင္းအုံးျဖစ္ျဖစ္ ခံေနရင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ေမွာက္မရျပန္ဘူး။ အဲဒီအခါဆုိရင္ သမီးေလး ဘာလုပ္မလဲဆုိျပီး ေမေမက ကူမေပးပဲ အသာ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သမီးက ကုိယ္ၾကီးကုိ ေစာင္းျပီး အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစား ေမွာက္ၾကည့္တယ္။ ေမွာက္မရပဲ ၾကာေတာ့ ေမာလာရင္ ပက္လက္လွန္ျပီး ခဏ အနားယူလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ေမေမက မသိမသာ ေစာင္တု႔ိ ေခါင္းအုံးတုိ႔ကုိ ဖယ္ေပးထားလိုက္ရတာေပါ့။ သမီးက အေမာေျပသြားရင္ ေနာက္တစ္ခါ ၾကိဳးစားျပီး ေမွာက္ျပန္ေရာ။ ေမွာက္လုိ႔ရသြားရင္ေတာ့ ေမေမ့ဘက္လွည့္ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပေတာ့တာပဲ။ သမီး လုပ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာေလးကုိ လူၾကီးေတြကုိ သိေစခ်င္တာေလ။ လူၾကီးေတြက လက္ခုပ္တီးေပးျပီး “ေတာ္တယ္ကြာ” လုိ႔ ခ်ီးက်ဴးရင္ေတာ့ သေဘာေတြက်ျပီး သြားဖုံးေလးေပၚေအာင္ ရီျပေတာ့တာပဲ။

သမီးေလးဟာ အခု အရြယ္ကစျပီး လိုခ်င္တာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာကုိ မရ ရေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ေလးကို ပါပါးနဲ႕ ေမေမ သတိထားမိလာတယ္။ ဥပမာ သမီးက လွဲထားတာ မၾကိဳက္ေတာ့ လူၾကီးေတြကုိ လာေခၚေစခ်င္တယ္၊ ေမေမတုိ႔ကလည္း လက္မအားလုိ႔ မေခၚႏုိင္ဘူးဆုိ မေခၚမခ်င္း ေအာ္ငုိေနေတာ့တာပဲ။ ေမေမနဲ႕ ပါပါး သမီးကုိ မခ်ီပဲ ၁၀ မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ဒီအတုိင္း ထားဖူးတယ္။ သမီးက လုံး၀ ဇြဲလည္း မေလ်ာ့ဘူး၊ ငုိတဲ့အသံလည္း မေလ်ာ့ဘူး။ အငိုလည္း မရပ္ဘူး။ ေနာက္ဆုံး တကုိယ္လုံး ေခၽြးေတြ ရႊဲလာလုိ႔ လူၾကီးေတြက အေလ်ာ့ေပးျပီး ေကာက္ခ်ီလိုက္ရတယ္။ အဲဒါကုိ ၾကည့္ျပီး ပါပါးနဲ႕ေမေမက သမီးက ဇြဲေကာင္းတယ္ တခုခုဆုိ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရွိတယ္ဆုိျပီး ႏွစ္ေယာက္သားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီလုိ စိတ္ေလးကုိ ေကာင္းတဲ့ဘက္မွာ ဇြဲရွိေအာင္ လူၾကီးေတြက တည့္မတ္ျပီး လမ္းညႊန္ေပးရမွာေပါ့ သမီးရယ္။

၃ လ ကေန ၆ လအထိ သမီးရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြကုိ ခ်ေရးမယ္ဆုိ ေရးစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒီေန႔ ဟာ သမီးေလး ၆ လျပည့္တဲ့ အတြက္ သမီးရဲ႕ တုိးတက္မႈေတြကုိ အမွတ္တရ အေနနဲ႕ ပုိ႔စ္အျဖစ္ ေရးထားလိုက္တာပါ။ ေမေမ့ သမီးေလးဟာ ဂ်ီက်ျပီး ငိုတဲ့အခ်ိန္ကလြဲရင္ တကယ္ကုိ ခ်စ္စဖြယ္ေလးမုိ႔ ေမေမက ဒီပုိ႔စ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကုိ “၆ လအရြယ္ ခ်စ္စဖြယ္” လုိ႔ ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။

ဇူလုိင္ ၁၇၊ ၂၀၁၀

အသွင်တူ၏ မတူ၏

Photo: Link

မမသက္ေ၀ရဲ႕ အသြင္တူ၏ မတူ၏ ပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ျပီး က်မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ေရာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္တူလုိ႔ အိမ္သူျဖစ္ၾကတာလား၊ ဘယ္အခ်က္ေတြကေတာ့ တူျပီး ဘယ္အခ်က္ေတြ မတူဘူးလဲဆုိတာ ေတြးဖုိ႔ သတိရသြားတယ္။ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ "ဘ၀လက္တြဲေဖာ္" ပုိ႔စ္မွာလည္း ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။

လက္မထပ္ခင္ ခ်စ္သူ ရည္းစား ဘ၀မွာတုန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အသြင္ တူတာ မတူတာ သိပ္ျပီး အဓိက မက်လွဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ အခ်စ္၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့လည္း အျပစ္မျမင္ဘဲ ဒါေတြက ဘာမွ မဟုတ္သလုိလုိေပ့ါေလ။ အဲဒီေတာ့ အသြင္တူလား မတူလားဆုိတာ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူး။ ေျပာၾကမယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ မိသားစု ေမာင္ႏွမသားခ်င္းထဲမွာေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အက်င့္စရုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ထပ္တူက်တယ္ဆုိတာ ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု ႏွစ္စုကေန ေပါက္ဖြားလာျပီး အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရာက္လာၾကတဲ့ စုံတြဲေတြမွာ တူတာေတြလည္း ရွိႏုိင္သလုိ မတူတာေတြလည္း ရွိႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး အတူေနတာ ၾကာလာတာနဲ႕ အမွ် တစ္ေယာက္ သေဘာ တစ္ေယာက္ လိုက္ရင္း တူသြားတတ္တာေလးေတြလည္း ရွိၾကမွာပဲ။

က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး လူလတ္တန္းစား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာခ်င္းတူပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အလတ္ျဖစ္ရတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ အလတ္ဆုိေတာ့ မိဘေတြက မ်က္ႏွာသာ မေပးတာ၊ အၾကီးေတြ အငယ္ေတြလုိ သည္းသည္းလႈပ္ အခ်စ္မခံရတာခ်င္းလည္း တူတယ္။ သားသမီးေတြကုိ အလုိမလိုက္တတ္တဲ့ အေမနဲ႕ နား၀င္ေအာင္ ေျပာျပီး ဆုံးမတတ္တဲ့အေဖေတြရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး က်မတုိ႔ အေဖေတြက ဥာဏ္ေကာင္းၾကေပမယ့္ ဘ၀ေပး အေျခအေနအရ အတန္းပညာ မတတ္ခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႕ရဲ႕ သားသမီးေတြ အားလုံးကုိ ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဘုိးကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပတတ္သလုိ ကုိယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႕ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႕ ၊ ကုိယ့္အား ကုိယ္ကုိးဖုိ႔ နည္းေပးလမ္းညႊန္ေတြ လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြက အသက္ၾကီးလာလုိ႔ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အခါ မိသားစုရဲ႕ ကိစၥ အ၀၀ကုိ အလတ္ေတြျဖစ္တဲ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကပဲ တာ၀န္ပုိယူၾကရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဘယ္ေတာ့မွ မျငိဳျငင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

အလုပ္ထဲမွာေတြ႕ျပီး လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာဆုိေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာပဲ သူက ၇ ႏွစ္ေက်ာ္ ၈ ႏွစ္နီးပါးနဲ႕က်မက ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ အလုပ္အတူ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ခ်င္းေတာ့ မတူပါဘူး။ အခု ဂ်ပန္ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း အလုပ္တူ၊ ေနရာတူ၊ department တစ္ခုထဲမွာပဲ လုပ္ရျပန္တယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ စိတ္ထားခ်င္းလည္း တူပါတယ္။ အလုပ္အတူတူပဲ ဆုိေတာ့ ရုံးအေၾကာင္း၊ အရင္အလုပ္က အေၾကာင္း၊ အလုပ္ခြင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ အခုလက္ရွိအလုပ္ထဲက လူေတြအေၾကာင္း ေျပာမိျပီဆုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ စကားစ ျဖတ္မရဘူး။

သီခ်င္းၾကိဳက္ၾကတာခ်င္း တူသလုိ အသံမေကာင္းေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။ သူမ်ားကုိ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီေပးခ်င္တာ၊ သူတစ္ပါးဆီက အကူအညီကုိ မလုိအပ္ပဲ ယူရမွာ အားနာတတ္တာ၊ ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါးကုိ မထိခိုက္ေစခ်င္တာ စတဲ့ စိတ္အေျခခံခ်င္းလည္း တူၾကတယ္။

ဘယ္အရာမဆုိ စိတ္ရွင္းရွင္း ထားတတ္ေအာင္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ဘ၀ကုိ ကုိယ့္သေဘာအတုိင္း ရပ္တည္တာမ်ိဳးက်ေတာ့ သူနဲ႕ လက္ထပ္ျပီးမွ အဲဒီလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ က်မ ထားတတ္သြားတာပါ။ စိတ္မရွည္တတ္တာ၊ အနားနီးမွ ကပ္လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ၾကေတာ့ က်မဆီကေန သူ႕ဆီ ကူးသြားတယ္ ထင္တာပါပဲ။

တူတာေတြခ်ည္းပဲ ေျပာေနလုိ႔ မတူတာ မရွိဘူး ထင္ေနဦးမယ္။ ေယာကၤ်ားနဲ႕ မိန္းမဆုိတဲ့ အေျခခံသဘာ၀ၾကီးကမွ မတူတာဆိုေတာ့ က်မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း အမ်ားနည္းတူ မတူတဲ့ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကေတာ့ ရွိတာပဲ။ မတူတာေတြ ေျပာရင္ေတာ့ ေျပာလုိ႔ကုန္မယ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ တခါတေလ လွ်ာနဲ႕သြား ကုိက္မိၾကေလသတည္းေပါ့။ ၾကာၾကာလည္း စိတ္မေကာက္တတ္ၾကေတာ့ ခဏေန ျပန္ျပီး စကားေျပာျဖစ္သြားတာပါပဲ။ အားလုံးအဆင္ေျပေနတယ္ဆုိရင္ ေနရတာ ပ်င္းစရာၾကီးျဖစ္ေနမွာ။

တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးလုိ႔ လက္ထပ္ယူခဲ့တာဆုိေတာ့ အသြင္တူျခင္း မတူျခင္းထက္ စိတ္သေဘာထားျခင္း တုိက္ဆုိင္ဖုိ႔၊ အခ်စ္ျခင္း ညီဖုိ႔ နဲ႕ မတူတာေတြ ရွိရင္ေတာင္ နားလည္မႈရွိဖို႔ က်မတုိ႔ ၾကိဳးစားေနရတုန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မမသက္ေ၀က ခ်စ္လုိ႔ tag တဲ့ ပုိ႔စ္ကုိ က်မတုိ႔ကလည္း အခ်စ္ေတြနဲ႕ ေရးပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဘူးေနာ္။

ဇူလုိင္ ၉၊ ၂၀၁၀။

BCG Vaccine

Photo Link:

သမီးေလးေမြးျပီး ၃ လေက်ာ္လာတဲ့အထိ ေဆးရုံမွာ Vitamin K2 syrup ကုိ ၃ ခါတိုက္တာက လြဲျပီး ကာကြယ္ေဆး မထုိးေပးပါဘူး။ Vitamin K2 ကုိ ေမြးျပီး ၁ ရက္မွာ တစ္ခါ၊ ၅ ရက္မွာ တစ္ခါ နဲ႕ ၁ လျပည့္လို႔ ေဆးရုံမွာ ျပန္ျပရတုန္းက တစ္ခါ တုိက္ေပးပါတယ္။ ကေလး ၃ လေက်ာ္လာေတာ့ အိမ္ကုိ ရပ္ကြက္ရုံးကေန ေမလ ၆ ရက္ေန႔မွာ BCG ကာကြယ္ေဆး လာထုိးဖုိ႔ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

အဲဒီရက္ ေရာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ ကာကြယ္ေဆးထုိးဖုိ႔ သြားရတာေပါ့။ ရပ္ကြက္ရုံးေရာက္ေတာ့ ေဖာင္အရင္ျဖည့္ျပီး ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေျဖရပါတယ္။ အဓိကေတာ့ ၃ လအတြင္း ကေလး ဖ်ားနာျခင္း ရွိမရွိ၊ မိသားစုထဲမွာ တီဘီေရာဂါ ရွိမရွိ၊ ကေလးက ေရာဂါတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေဆးရုံ တက္ရျခင္း ရွိမရွိ၊ လက္ရွိေဆးေသာက္ေနတာမ်ိဳး ရွိမရွိ၊ ကေလးနဲ႕ မတည့္တဲ့ေဆးေတြ ရွိမရွိ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေျဖရပါတယ္။ တျခား ကုိယ္ ေမးခ်င္တာ၊ သိခ်င္တာ ရွိရင္လည္း ေဖာင္ထဲမွာ ထပ္ျဖည့္ေရးလုိ႔ရပါတယ္။ က်မကေတာ့ ေဆးထုိးျပီးရင္ ေဆးရွိန္ေၾကာင့္ ကေလး ဖ်ားနာမွာ စုိးရိမ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လုိ႔မ်ား ေဆးထုိးျပီး ကေလးတခုခုျဖစ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတာ ေဖာင္ထဲမွာ ျဖည့္ေရးလိုက္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆးအတြက္ ပိုက္ဆံေပးစရာ မလိုပါဘူး။

ေနာက္ျပီး ရပ္ကြက္ရုံး ဆရာမေလးကလည္း ေဆးမထုိးခင္ သိသင့္တာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါေသးတယ္။ ေဆးထုိးျပီးတာနဲ႕ ထုိးထားတဲ့ေနရာကုိ လက္၊ အ၀တ္၊ ဆံပင္ စတာေတြနဲ႕မထိမိဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၁၅ မိနစ္ကေန နာရီ၀က္အတြင္း အိမ္မျပန္ေသးပဲ ရပ္ကြက္ရုံးမွာပဲ ခဏေစာင့္ေနဖုိ႔၊ ၃ ရက္နဲ႕ ၁၀ ရက္အတြင္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာမွာ အနာဖုေတြထြက္လာရင္ ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ကေလးအဖ်ားတက္ရင္လည္း ရပ္ကြက္ရုံးကုိ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႔၊ ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ကေန ၅ ပတ္အတြင္း အနီဖုေတြ ေပၚလာရင္ေတာ့ မစုိးရိမ္ဖုိ႔ စတာေတြကုိ ရွင္းျပေပးပါတယ္။

ေဆးထုိးေပးတဲ့ အပ္ပါ။ Photo Link:

ေဆးထုိးေပးမယ့္ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အရင္ဆုံး ကေလးရဲ႕ ကုိယ္အပူခ်ိန္ တုိင္းယူပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္မွာေျဖထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကုိ တစ္ခါ ထပ္ျပီး confirm လုပ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ ကေလးရဲ႕ ဘယ္လက္ေမာင္းမွာ ေဆးထုိးမွာမုိ႔ အကၤ်ီတုိ႔ သြားရည္ခံတုိ႔ကုိ ဘယ္လက္ေလး ေပၚေအာင္ ခၽြတ္ထားရပါတယ္။ ကေလးဆရာ၀န္က အရင္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးျပီးမွ ေဆးထုိးေပးမယ့္ ဆရာမေတြဆီ သြားရတာပါ။ ေဆးထုိးမယ့္ ေနရာေရာက္ေတာ့ သမီးေလးကုိ ေပါင္ေပၚတင္ျပီး ေနာက္ဘက္ကေန ပုိက္ထားရပါတယ္။ ဆရာမေတြနဲ႕ဆုိ ကေလးက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အေနအထားေပါ့။ ထင္ထားတာက ကာကြယ္ေဆးကုိ ေဆးထုိးအပ္နဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ ထုိးေပးမယ္ ထင္တာပါ။ တကယ္တမ္းေဆးထုိးေတာ့ သမီးေလး လက္ေမာင္းေပၚကုိ ေဆးစက္ ခ်လိုက္ျပီးမွ ပင္အပ္ ၉ ေခ်ာင္းပါတဲ့ တံဆိပ္တုံးနဲ႕ အရွည္လိုက္ ၂ ခါ ဖိခ်လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ ကေလးရဲ႕ လက္ေမာင္းမွာ အပ္ရာေလးေတြ ၁၈ ေပါက္ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ေဆးထုိးျပီးသြားေတာ့ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေဆးေျခာက္ေအာင္ ခဏေစာင့္ရပါတယ္။ ေဆးမေျခာက္မခ်င္း ေဆးထုိးထားတဲ့ေနရာကို ဆံပင္၊ အ၀တ္တုိ႔နဲ႕ မထိေအာင္လည္း သတိထားရပါေသးတယ္။ သမီးေလးကေတာ့ ေဆးထုိးတုန္း နာလုိ႔ အသံစူးစူးေလးနဲ႕ ၂ ခ်က္ေလာက္ ေအာ္လိုက္ျပီး ေနာက္ေတာ့ သူ႕ဘာသာသူ တိတ္သြားပါတယ္။ တျခားကေလးေတြလည္း နာလုိ႔ ငုိတဲ့သူလည္း ငုိ၊ မငုိတဲ့ကေလးေတြလည္း မငုိၾကဘူး။ ေဆးေျခာက္သြားေတာ့မွ ဆရာ၀န္မေလးက အကၤ်ီျပန္၀တ္ျပီး အိမ္ျပန္လုိ႔ရျပီလုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၂ ရက္။

ေဆးထုိးျပီးေတာ့ ကေလးမ်ား တခုခုျဖစ္မလား ဆုိျပီး စုိးရိမ္ေပမယ့္ သမီးေလးက ပုံမွန္အတုိင္းပဲမို႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ ေဆးထုိးျပီး ၁ ရက္ ၂ ရက္အတြင္းေတာ့ အနာကုိ နည္းနည္း သတိထားျပီး ၾကည့္ေပးျဖစ္တယ္။ ေဆးထုိးထားတဲ့ အနာ ရွိေပမယ့္လည္း ပုံမွန္အတုိင္း ေရခ်ိဳးေပးလို႔ရပါတယ္။ အေညွာ္မိျပီး အနာျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ အဲဒီတေလာကေတာ့ ဆီသတ္ျပီး ခ်က္ရတဲ့ ဟင္းမ်ိဳး မခ်က္ျဖစ္ပါဘူး။ ၁၀ ရက္ေလာက္အထိ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး ျပည္တည္သလုိမ်ိဳး အနာဖုေတြ ထြက္မလာေတာ့မွ စိတ္ေအးရပါတယ္။

ေဆးထုိးျပီး ၃ ပတ္ေက်ာ္။

ေဆးထုိးထားတာ ၃ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ ပင္အပ္ရာေလးေတြက ျခင္ကုိက္ဖုေလးေတြလုိ အဖုေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ၅ ပတ္ေက်ာ္လာေတာ့ အဖုေလးေတြက ၾကြတက္လာျပီး ျပည္တည္ဖုေလးေတြလုိ ျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကလည္း က်မတုိ႔က ရန္ကုန္ေရာက္ေနတာမုိ႔ အေညွာ္ေတြမိလုိ႔ အနာက ျပည္တည္လာတယ္လုိ႔ ထင္တာပါ။ အဲဒီလုိျဖစ္တာ ပုံမွန္ပဲဆုိတာ အင္တာနက္မွာ ရွာၾကည့္ေတာ့မွ သိရလုိ႔ စိတ္ေအးရပါတယ္။ အခုဆုိ ေဆးထုိးျပီးတာ ၂ လနီးပါးရွိလာျပီမုိ႔ အနာေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ခ်ပ္သေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာပါျပီ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အနာေတြ အရွင္းေပ်ာက္သြားမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။

ေဆးထုိးျပီး ၅ ပတ္ေက်ာ္။


ေဆးထုိးျပီး ၂ လနီးပါး။

** က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက Blog မေရးတာၾကာလုိ႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ စာျပန္ေရးပါလုိ႔ ေျပာတာမုိ႔ သူငယ္ခ်င္းစကားနားေထာင္တဲ့အေနနဲ႕ ေမလ ထဲက ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးကုိပဲ နည္းနည္းျပန္ျပင္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ comment ေရးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ အားေပးစကားေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ေနာ္။

ဇူလုိင္ ၄၊ ၂၀၁၀။

သမီးဖတ္ဖုိ႔ (၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဧျပီ - ေမလ)

မႏွစ္က ဒီလုိအခ်ိန္မွာ သမီးေလး ကုိယ္၀န္ကုိ ေမေမ လြယ္ထားေနရျပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ကုိယ္၀န္ရွိေနမွန္းေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ဧျပီလ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ Osaka ကေန ျမန္မာျပည္ျပန္လည္မွာဆုိေတာ့ ဒီၾကားထဲ ခရီးထြက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္၊ ရုံးအလုပ္ေတြလည္း လက္စသတ္ေပးနဲ႔ အလုပ္ရႈတ္ေနခဲ့တာ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ပါပါးရဲ႕ ညီအငယ္ဆုံး မဂၤလာေဆာင္ရွိလုိ႔ ရန္ကုန္မွာ ၁ ရက္နားျပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ေတာင္ငူကုိ ခရီးဆက္ခဲ့ရတယ္။ ေတာင္ငူမွာလည္း ေအးေအးေဆးေဆး မေနႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥေတြျပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရန္ကုန္ကုိ ေမလ ၁ ရက္ေန႔ မတုိင္ခင္ ျပန္လာရျပန္တယ္ေလ။ ဘာလုိ႔လည္း ဆုိေတာ့ ေမလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေမေမရဲ႕ ေမာင္အငယ္ဆုံး က မဂၤလာေဆာင္ ဦးမွာကုိး။ မဂၤလာေဆာင္လည္း ျပီးေရာ အင္းစိန္ အန္းကုန္း (ေမေမ့ရဲ႕ပါပါး) က ေမလ ၅ ရက္ေန႔မွာ ေဆးရုံတက္ရတာပါပဲ။ ေမေမတုိ႔လည္း မဂၤလာေဆာင္ ကိစၥေတြ၊ အန္းကုန္း ေဆးရုံတက္ရတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ လူေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းခဲ့ၾကတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းဘယ္မွလည္း မသြားႏုိင္ခဲ့သလုိ ဘာမွလည္း ထူးထူးျခားျခား မလုပ္ျဖစ္ပဲ အန္းကုန္း ေဆးရုံတက္တဲ့ ဗဟုိစည္ အထူးကု ေဆးခန္းမွာပဲ ပါပါးနဲ႕ေမေမက ေန႔ဘက္ လူနာေစာင့္ေပးခဲ့ရတာေပါ့။

ဒီလုိနဲ႕ Osaka ကုိ ျပန္ရဖုိ႔ ရက္က တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ မျပန္ခင္ ပါပါးနဲ႕ ေမေမလည္း ေရႊတိဂုံဘုရား သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၾကတယ္။ ဘုရားသြားမယ့္ေန႔ (ေမလ ၁၂ ရက္) မွာ မနက္ေစာေစာထျပီး ဆီးစစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သမီးေလး ေမေမတုိ႔ဆီေရာက္ေနျပီဆုိတာ သိလိုက္ရတယ္။ ပါပါးနဲ႕ေမေမလည္း အံ့ၾသျပီး ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ထဲလည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ဘုရားမသြားခင္မွာ ကေလးရွိေနျပီဆုိတာ သိရတာမုိ႔ ဘုရားေရာက္ေတာ့ က်န္းမာျပီး ကိုယ္လက္အဂၤါစုံလင္တဲ့ သားသမီးရတနာေလး ျဖစ္ဖုိ႔၊ ကေလးကုိ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေမြးဖြားႏုိင္ဖုိ႔ ဆုေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။ အင္းစိန္ အန္းကုန္း၊ အန္းမတုိ႔အတြက္ေတာ့ သမီးေလးက ေျမးဦးေလးမုိ႔ လူၾကီးေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ၾကံဳတုန္း ေမေမတို႔ အျဖစ္ကုိ ေျပာရဦးမယ္။ ရီစရာလုိ႔ေျပာရမလား၊ အ တယ္ ႏုံတယ္လုိ႔ ေျပာရမလား၊ အျဖစ္သည္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ သမီးေရ..ေမေမတုိ႔လည္း ကုိယ့္ဘာသာ ဆီးစစ္ထားတာ မေသခ်ာမွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္၀န္ရွိမရွိ ပုိေသခ်ာသြားေအာင္ ဆရာ၀န္နဲ႕ ထပ္စစ္ေဆးၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိျပီး စိတ္ကူးမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တျခားေဆးခန္းသြားရင္လည္း အခ်ိန္ကုန္မယ့္အတူတူ တလက္စတည္း အင္းစိန္ အန္းကုန္းတက္ေနတဲ့ ဗဟုိစည္ အထူးကု ေဆးခန္းက OG တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီမွာပဲ ျပလိုက္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ကုိယ္၀န္တကယ္ရွိတယ္ဆုိရင္လည္း Osaka ျပန္ေရာက္ရင္ ေဆးရုံစုံစမ္းရဦးမွာ ဆုိေတာ့ ဒီၾကားထဲ ကုိယ္၀န္ေဆာင္သည္ေတြအတြက္ သိသင့္ သိထိုက္တာေလးေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြ သိထားရေအာင္ ဆရာ၀န္နဲ႕ ျပၾကည့္လိုက္တာလည္း ပါတယ္။ ရုိးရုိးသာမန္ စမ္းသပ္တာေလာက္ပဲမုိ႔ သိပ္မကုန္က်ေလာက္ဘူးလုိ႔ ထင္မိတာလည္း ပါတာေပါ့။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာဆုိ ဆရာ၀န္ေတြက မင္းသမီးကုိ နားၾကပ္ကေလးနဲ႕ ဟုိေထာက္ ဒီေထာက္လုပ္လိုက္ျပီးရင္ ကုိယ္၀န္ ဘယ္ႏွစ္လ ရွိေနျပီ ဆုိျပီး ေျပာတာ ျမင္ဖူးတာဆုိေတာ့ ဒီအထူးကုဆရာ၀န္မၾကီးလည္း ေမေမ့ကုိ စမ္းသပ္ျပီးရင္ ကုိယ္၀န္ဘယ္ႏွစ္လ ရွိျပီဆုိတာ လက္တန္းေျပာမွာပဲလုိ႔ ေမေမတုိ႔က ထင္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမတုိ႔ အထင္နဲ႕ တကယ့္လက္ေတြ႕က တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲတယ္ သမီးေရ။

ပါပါးနဲ႕ေမေမ ေမလ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေနမွာ OG ဆရာမၾကီးနဲ႕ ၀င္ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ေတြ႕ေတာ့ ဆရာမၾကီးက ထုံးစံအတုိင္း ေမးခြန္းေတြ ေမးျပီး ေမေမ့ဗိုက္ကုိ စမ္းသပ္ေပးတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ ပါပါးေရာ ေမေမ့ေရာ ေသြးစစ္ခုိင္းတယ္။ ေမေမ့ကိုေတာ့ ultra sound ပါ ရိုက္ခုိင္းျပီး ကုိယ္၀န္အတြက္ သီးသန္႔ ေသြးထပ္စစ္ခုိင္းတယ္။ အသည္း (C ပုိး) နဲ႔ HIV ကုိေတာ့ ပါပါးေရာ ေမေမပါ စစ္ရတယ္။ တျခား စစ္ခိုင္းတာေတြ ရွိေသးတယ္ ေမေမ မမွတ္မိေတာ့လုိ႔။ ေမေမတုိ႔က ရန္ကုန္ကုိ အလည္ ျပန္လာတာျဖစ္ျပီး ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ Osaka ကုိ ျပန္ရမယ္လုိ႔လည္း ဆရာမၾကီး ကုိ ၾကိဳေျပာထားရေသးတယ္။ ကုိယ္၀န္ရွိတာ ေသခ်ာလားလုိ႔ ေမးေတာ့ စစ္ခိုင္းတာေတြ အရင္စစ္ပါဦးလုိ႔ပဲ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဆရာမၾကီး စစ္ခိုင္းတာေတြ စစ္ဖုိ႔ အရင္ဆုံး ေငြသြင္းေကာင္တာမွာ ေငြသြားသြင္းလိုက္တာ စုစုေပါင္း ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၉ ေသာင္းေက်ာ္က်တယ္တဲ့ေလ။ ၁ သိန္းျပည့္ဖုိ႔ ၁ ေထာင္လားပဲ လိုေတာ့တာ။ ေမေမတုိ႔လည္း ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ေလသြားတယ္။ အဲဒီေလာက္ေပးရမယ္လုိ႔လဲ မထင္ထားဘူး။ ပိုက္ဆံမတတ္ႏုိင္တဲ့သူဆုိ ဒုကၡပဲ ေနာ္။ အဲဒီေန႔က ပါသြားသမွ် ပိုက္ဆံ အကုန္ကုန္တာပါပဲ။

ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ultra sound ရိုက္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳလည္း ေျပာရဦးမယ္။ ultra sound ရိုက္ဖုိ႔ သြားေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ရုိက္လုိ႔မရျပန္ဘူး။ ultra sound ရုိက္မယ္ဆို ဆီးအိမ္တင္းျပီး ဆီးတအားသြားခ်င္လာျပီဆုိမွ ရိုက္လုိ႔ရတာတဲ့။ ေမေမက မသိဘူးေလ။ မသိေတာ့ ေရလည္း မေသာက္သြားဘူး။ ေဆးခန္းမသြားခင္ ဆီးေတာင္ သြားထားလိုက္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ သမီးပါးပါးက အျပင္မွာ ေရသန္႔ ၂ ဗူး သြားေျပး၀ယ္ရတယ္။ ေရသန္႔ ၂ ဘူးေလာက္ ကုန္ေအာင္ေသာက္ျပီး ဆီးသြားခ်င္ျပီဆုိမွ ultra sound ရိုက္တာ။ ultra sound ရိုက္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္က ကုိယ္၀န္ရွိမရွိကုိ သူၾကည့္ေပးတာ။ ဟုိ OG အထူးကု ဆရာ၀န္မၾကီး ၾကည့္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ultra sound ရုိက္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ကေတာ့ ေမေမ့ကုိ ကုိယ္၀န္ ၁ လရွိျပီလုိ႔ေျပာလိုက္တယ္။ OG ဆရာမၾကီး ဖတ္ဖုိ႔ ေဆးစာလည္း ေရးေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေမလ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ OG ဆရာမၾကီးနဲ႕ ထပ္ေတြ႕ရတယ္။ ေသြးစစ္ထားတဲ့ အေျဖေတြကလည္း အားလုံးေကာင္းတယ္တဲ့။ ေမေမ့ကုိေတာ့ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ အားေဆးနဲ႕ folic acid ေသာက္ခုိင္းလိုက္တယ္။ အသည္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကာကြယ္ေဆးေတြလည္း ထုိးဖုိ႔ေျပာေသးတယ္။ ေနာက္တေန႔မွာ Osaka ကုိ ျပန္လာမွာမုိ႔ ဘာကာကြယ္ေဆးမွ မထုိးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေမေမတုိ႔မွာ ကုိယ္၀န္ရွိတာ ေသခ်ာလားဆုိျပီး သိခ်င္တာေလးကုိ ၁ သိန္းေလာက္ ဘုမသိ ဘမသိ အကုန္ခံလိုက္ရတာ သင္ခန္းစာေပါ့ သမီးရယ္။ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကေတြးမယ္ဆုိရင္ ပါပါးေရာ ေမေမပါ မထင္မွတ္ပဲ ေဆးစစ္ျဖစ္သြားတာေပါ့ေလ။

ေမလ ၁၅ ရက္ေန႔ ည ေလယာဥ္နဲ႕ ရန္ကုန္က ျပန္လာျပီး ၁၆ ရက္ေန႔ မနက္မွာ Osaka ကုိ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အျပန္မွာ သမီးပါပါးက ရွိသမွ် အထုပ္အပုိးေတြ အားလုံး သူပဲ သယ္ျပီး ေမေမကေတာ့ ေက်ာပုိးအိတ္ေသးေသးေလး တစ္လုံးပဲ သယ္ခဲ့ရတယ္။ ဗိုက္ထဲမွာ ကေလးရွိေနျပီ ဆုိေတာ့ ေနရ ထုိင္ရတာ အရင္လုိ စိတ္ မလြတ္လပ္ေတာ့ဘူး။ ကေလးတခုခု ျဖစ္သြားမွာကုိပဲ စုိးရိမ္ေနခဲ့ရတယ္။ Osaka ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခရီးပန္းတာနဲ႕ ေလယာဥ္အၾကာၾကီး စီးရတာေၾကာင့္ ခါးနာတာကလြဲရင္ က်န္တာေတြ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သမီးေလး နဲ႕ ေမေမတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀အစ ပဲေပါ့။

ေမ ၁၂၊ ၂၀၁၀။