ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ (Gyouza)

ဂ်ပန္မွာ ေမလ ၃ ရက္ေန႔ကစျပီး ၆ ရက္ေန႔အထိ Golden Week ပိတ္ရက္ရွည္ ေရာက္လာေတာ့မယ္ေလ။ ျပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါေန႔ (ဧျပီ ၂၉ ရက္) ကလည္း Public Holiday ဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ တနၤလာေန႔ကုိ ရုံးက ခြင့့္ယူျပီး ၄ ရက္ဆက္တုိက္ နားလိုက္ရေသးတယ္။ “ပိတ္ရက္မွာ ဘယ္သြားျဖစ္ၾကလဲ” လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ရုံးျပန္တက္ေတာ့ ေမးၾကတယ္။ ကုိယ္ေတြက ဘယ္မွလည္း မသြားျဖစ္ပဲ အိမ္ထဲမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ အေႏြးထည္ အထူေတြ သိမ္းဆည္းျပီး ေႏြဘက္၀တ္ဖုိ႔ အကၤ်ီအပါးေတြ ျပန္ထုတ္၊ စားခ်င္တဲ့ ျမန္မာအစားအစာေတြလုပ္စားနဲ႔ ပိတ္ရက္ က ကုန္သြားျပန္တာပဲ။ ျပီးေတာ့ ၃ ရက္ ရုံးျပန္တက္ရတာေပါ့။ ေနာက္တပတ္ဆုိရင္ Golden Week အတြက္ ရုံးထပ္ပိတ္တာမုိ႔ နားရတာ တဆက္တည္း မဟုတ္သလုိ အလုပ္သြားရတာလည္း စိတ္မပါလွဘူး။ ရုံးက တခ်ိဳ႕လည္း ဒီတစ္ပတ္လုံး ခြင့္ယူျပီးနားေနၾကေလရဲ႕။

***

ပိတ္ရက္မွာ ထူးထူးျခားျခားဆုိလုိ႔ တနဂၤေႏြေန႔က ဂ်ပန္ဆရာမေတြ အိမ္လာလည္ရင္း gyouza (ギョウザ) လုပ္စားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။　တကယ္ေတာ့ gyouza က တရုတ္အစားအစာပါ။ ျမန္မာလုိကေတာ့ “ဖက္ထုပ္ေၾကာ္” လုိ႔ေခၚမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္ျပီး တရုတ္အစားအစာက ဂ်ပန္မွာ နာမည္လာၾကီးေနလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ တရုတ္စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ မွာစားရင္ ၆ ခုေလာက္ပါတာကုိ ယန္း ၂၀၀ ကေန ယန္း ၃၀၀ ေလာက္အထိေပးရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ၀ယ္မစားၾကပဲ အိမ္မွာ ကုိယ့္ဘာသာ လုပ္စားေလ့ရွိၾကတယ္။ Ready Made လုပ္ထားျပီးသားေတြလည္း Super Market မွာေရာင္းပါတယ္။ စားခါနီးမွ ျပန္ျပီး ေႏႊးစားရတာမုိ႔ က်မေတာ့ သိပ္မၾကိဳက္လွဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက တခါမွ မစားဖူးဘူး။ ဒီတေခါက္ဂ်ပန္လာေတာ့ တရုတ္ဆုိင္မွာ ထမင္းသြားစားရင္းကမွ အဲဒီဖက္ထုပ္ေၾကာ္ကုိ ၾကိဳက္သြားတာ။

တျခား Blog ေတြမွာလည္း ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ လုပ္နည္းရွိျပီးသား ျဖစ္မွာပါ။ ဒီဟာကေတာ့ ဆရာမေတြနဲ႔ ပါတီလုပ္ခဲ့တာေလးကုိ ေျပာျပခ်င္တာရယ္ ေနာက္တမ်ိဳး ဂ်ပန္စတုိင္ေလးေပါ့။ ဆရာမေတြ ေရာက္လာေတာ့ အနီးနားမွာရွိတဲ့ Super Market မွာ လုိအပ္တာေတြ သြား၀ယ္ျပီး ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ လုပ္ဖုိ႔ စျပီး ျပင္ဆင္ၾကတာေပါ့။ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြက လူ ၆ ေယာက္စာမုိ႔လုိ႔ ၀က္သားအေၾက ၂ ဗန္း၊ ပုဇြန္ဗန္းေသး ၁ ဗန္း (ပုဇြန္က မထည့္လည္းရပါတယ္။ ထည့္ေတာ့လည္း ပုိစားလုိ႔ေကာင္းတာေပါ့။) မုန္ညွင္းျဖဴထုပ္ ၁ စိပ္ ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴမိတ္ ၁ စည္း၊ ဖက္ထုပ္ရြက္ ၈၀၊ ေကာ္မႈန္႔နည္းနည္း၊ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္နဲ႔တုိ႔စားဖုိ႔ ပဲငံျပာရည္အၾကည္၊ ရွာလကာရည္၊ ငရုတ္အဆီတုိ႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ အိမ္မွာ လုပ္စားေတာ့ စားလုိ႔ေကာင္းတဲ့အျပင္ Ready Made ေတြလုိ ပုိးသတ္ေဆးပါမွာတုိ႔၊ အထားခံေအာင္ ထည့္တဲ့ေဆးပါမွာတုိ႔ မစိုးရိမ္ရဘူးေပါ့။

ၾကက္သြန္ျဖဴမိတ္န႔ဲ မုန္ညွင္းျဖဴထုပ္။

ဖက္ထုပ္ေၾကာ္နဲ႔တြဲစားတဲ့ ရွာလကာရည္၊ ငရုတ္အဆီ၊ ပဲငံျပာရည္အၾကည္။

စစခ်င္း မုန္ညွင္းထုပ္ကုိ ပါးပါးေလးေတြ လွီးပါတယ္။ လွီးျပီးသား မုန္ညွင္းရြက္ေတြကုိ ဆားနဲ႔နယ္ျပီး အရည္ေတြ ညစ္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါျပီးရင္ ၾကက္သြန္ျဖဴမိတ္ကုိ ပါးပါးလွီးျပီး ပန္းကန္တစ္လုံးထဲ သပ္သပ္ထည့္ထားပါတယ္။ ပုဇြန္ေက်ာက အူေၾကာင္းကုိ ဖယ္ျပီး ညွီနံ႔ေပ်ာက္ေအာင္ ေရေသခ်ာေဆးရပါတယ္။ ျပီးမွ အတုံးေလးေတြ တုံးထားလိုက္ပါတယ္။ ဇလုံအၾကီးထဲကုိ ၀ယ္လာတဲ့ ၀က္သား ၂ ဗန္းရယ္၊ ဂ်င္းနည္းနည္း၊ ပဲငံျပာရည္အၾကည္၊ သၾကား၊ ဆားနည္းနည္း၊ ေကာ္မႈန္႕ထည့္ျပီး ေသခ်ာ နယ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဂ်ပန္ဆရာမက ဟင္းခ်က္ အရက္နည္းနည္းထည့္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာက ဟင္းခ်က္အရက္ မသုံးတာနဲ႔ ေသာက္ဖုိ႔ ၀ယ္လာတဲ့ ဂ်ပန္အရက္ နည္းနည္း ထည့္ျပီး နယ္လိုက္တာပါ။ (လက္ေသခ်ာမေဆးထားရင္ေတာ့ နည္းနည္းေလး ငန္ေနမွာေပါ့ေနာ္. :P) ျပီးမွ ၀က္သားနယ္ျပီးသားထဲကုိ ေစာေစာက ဆားနဲ႔နယ္ထားတဲ့ မုန္ညွင္းရြက္ရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴမိတ္ လွီးထားတာရယ္၊ ပုဇြန္လွီးထားတာရယ္ တခါတည္း ထည့္နယ္လိုက္ေတာ့ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ထဲ ထည့္ဖုိ႔ အစာ ရသြားတာေပါ့။

ဖက္ထုပ္ စထုပ္မယ္ဆုိေတာ့ ဆရာမက အိမ္က ထမင္းစားပြဲခုံေလးကုိ ေသခ်ာသုတ္ခုိင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ေကာ္မႈန္နည္းနည္း ျဖဴးခ်လိုက္ျပီး ဖက္ထုပ္ရြက္ေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းစီ ခုံေပၚစီျပီး ျဖန္႕ထားလိုက္ပါတယ္။ ေကာ္မႈန္႔မသုံးရင္ ကပ္ကုန္မွာစုိးလုိ႔ပါ။ ျပီးေတာ့မွ အဲဒီ အရြက္ေတြေပၚကုိ အသားနည္းနည္းခ်င္းစီထည့္ျပီး ထုပ္ရတာပါ။ အားလုံး ထုပ္ျပီးသြားမွ ဒယ္အုိး(non sticky)ထဲကုိ ဆီနည္းနည္းထည့္ပါတယ္။ ဆီပူလာမွ ဖက္ထုပ္ ထုပ္ျပီးသားေတြ ဒယ္အုိးထဲ ဆန္႔သေလာက္ ထည့္လိုက္တယ္။ တေအာင့္ေနလုိ႔ ဖက္ထုပ္ ေအာက္နားက ညိဳလာျပီဆုိရင္ ေရနည္းနည္းေလးထည့္ျပီး အုပ္ထားလုိက္ယုံပါပဲ။ ေရခန္းလုိ႔ က်က္ျပီဆုိရင္ ပဲငံျပာရည္အၾကည္၊ ရွာလကာရည္နည္းနည္း၊ အစပ္ၾကိဳက္ရင္ ငရုတ္အဆီထည့္ျပီး တုိ႔စားယုံပဲ။ က်မတုိ႔ကေတာ့ အဲဒီေန႔က ရာသီဥတု သာယာတာနဲ႔ အိမ္မွာ ဖက္ထုပ္ေတြ အားလုံးျပီးေအာင္ထုပ္ျပီးမွ အိမ္ေရွ႕ က ျမစ္ကမ္းပါးေပၚမွာ ေၾကာ္စားခဲ့ၾကတာပါ။

ဖက္ထုပ္ေၾကာ္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး မွတ္မွတ္ရရ ျပီးခဲ့တဲ့တေခါက္ ဂ်ပန္လာတုန္းကေပါ့။ ဒီေန႔လုိ Osaka ေရာက္ျပီး ေရာက္တဲ့ေန႕ ခရီးပန္းျပီးအိပ္လိုက္ၾကတာ။ ေနာက္တစ္ရက္ ရုံးက မန္ေနဂ်ာမမ က သူ႕အိမ္ကုိ ဖိတ္ျပီး ေန႔လည္စာ ထမင္းေကၽြးပါတယ္။ က်မတုိ႔ ျမန္မာအုပ္စုထဲက အေရွ႕တစ္ႏွစ္က ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြရယ္ ေနာက္ေရာက္တဲ့ က်မတုိ႔ရယ္၊ လက္ရွိရုံးမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြရယ္ဆုိေတာ့ လူက အေတာ္မ်ားတယ္ေျပာရမယ္။ သြားၾကေတာ့လည္း တစ္အုပ္ၾကီးနဲ႔ ကုိယ္ကလည္း ေရာက္ခါစမုိ႔ ေပ်ာ္မွေပ်ာ္ေပါ့။ မန္ေနဂ်ာ မမအိမ္ေရာက္မွ အျပတ္စားပစ္လိုက္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ခ်ီတက္သြားၾကတာ။ မမအိမ္လည္းေရာက္ေရာ လူအားလုံးအတြက္ သူတစ္ေယာက္တည္း ခ်က္ျပဳတ္ေနရတာမုိ႔ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္လုပ္ဖုိ႔ အသားနယ္ထားတဲ့ ဇလုံၾကီးက ဒီအတုိင္းပဲ ရွိေနေသးတယ္။ က်မတုိ႔ေရာက္သြားေတာ့မွ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္အတြက္ စျပီးထုပ္ရတယ္ေလ။ ေယာကၤ်ားေလးေတြကေတာ့ က်က္ႏွင့္ျပီးသား ဟင္းခြက္ေတြနဲ႔စားလုိ႔ ေသာက္လုိ႔ ပြဲစေနၾကျပီ။ က်မတုိ႔ မိန္းကေလးအုပ္စုကေတာ့ ဗုိက္ကလည္းစာ၊ ထုပ္ေနတဲ့ ဖက္ထုပ္ကလည္း ခ်က္ခ်င္းစားလုိ႔မရ၊ သူမ်ားေတြစားေနတဲ့ဟင္းနံ႕ကႏွိပ္စက္နဲ႔ ဒုကၡၾကီးလိုက္တာ မေျပာပါန႔ဲေတာ့။ ဖက္ထုပ္ ထုပ္ေနတဲ့ဆီလည္း စိတ္မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ရန္ကုန္သာ ျပန္သြားတယ္ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မန္ေနဂ်ာက တရုတ္လူမ်ိဳးဆုိေတာ့ ဟင္းခ်က္တာလည္း အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဗုိက္ဆာေနတဲ့အခ်ိန္ ခ်က္ခ်င္းမစားခဲ့ရတာေလး တစ္ခုပါပဲ။ အရင္ကအေၾကာင္းေတြ သတိရလာလုိ႔ ေရးလိုက္တာပါ။ ပုိ႔စ္နဲ႔ေတာ့ မဆုိင္ပါဘူး။

***

“အမ ဂ်ပန္မုန္႔ေတြ မစားရတာ ၾကာျပီေနာ္” လုိ႔ ေျပာသြားတဲ့ ေမာင္မ်ိဳး နဲ႔ အတူ Blog ကုိ လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းအားလုံးအတြက္ပါ။ အခုဖက္ထုပ္ေၾကာ္ကေတာ့ ဂ်ပန္ဆရာမလုပ္ျပီး အမႏွမ္းျဖဴးထားတဲ့ လက္ရာေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါမွ ကိုယ္တုိင္လုပ္ျပီး ေကၽြးမယ္ေနာ္။

ဖက္ထုပ္ထဲထည့္ဖုိ႔ ၀က္သားနယ္ထားျပီးသား။


ဖက္ထုပ္ရြက္ေပၚကုိ ၀က္သားနည္းနည္းခ်င္းဆီ လိုက္ထည့္ပါတယ္။


ေဘးနားမွာ ေရခြက္ထားထားျပီး ဖက္ထုပ္ရြက္ တျခမ္းကုိ ေရအရင္ဆြတ္ျပီးမွ အရြက္ကုိ စထုပ္တာပါ။

ျပီးရင္ ဖက္ထုပ္ရြက္ အေပၚဘက္အျခမ္းကုိ အတြန္႔ေလးေတြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆုံးက်ရင္ အစာေတြ ထြက္မကုန္ေအာင္ လက္နဲ႔အသာေလးဖိပိတ္လိုက္ပါတယ္။

ဒါေတြကေတာ့ ထုပ္ထားျပီးသားေပါ့။ အားလုံး၀ုိင္းလုပ္ၾကတာမုိ႔ ပုံစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ သိပ္မလွဘူး။ ဗိုက္ထဲေရာက္သြားေတာ့လည္း လွတာ မလွတာ မသိေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္.. :)

ေၾကာ္တဲ့အဆင့္ေတြကေတာ့ အေပၚမွာ ေရးျပထားခ့ဲသလုိပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးေၾကာ္ျပီးသားရလာရင္ ပဲငံျပာရည္နဲ႔ တုိ႔စားလိုက္ယုံပဲ။ ဗိုက္ဆာေနတာနဲ႔ ပဲငံျပာရည္စပ္ထားတဲ့ပုံေတာင္ မရိုက္လိုက္ရဘူး။

ဆုိင္မွာစားရင္ ဒီလုိပုံစားရတာေပါ့။ (ဓာတ္ပုံကုိ ဒီေနရာမွ ယူပါသည္။)

ေမ ၁၊ ၂၀၀၈။

ပုံေျပာျပပါ

က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ ဦးေလးငယ္ကုိ ေတြ႕တာနဲ႔ “ပုံေျပာျပပါ” ဒါမွ မဟုတ္ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္”ဆုိျပီး ပူဆာခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီလုိေျပာလိုက္လုိ႔ ဦးေလး အခ်ိန္ရျပီ ဆုိတာနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး သိသေလာက္ မွတ္မိသေလာက္ပုံျပင္ေလးေတြကုိ က်မတုိ႔ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ပုံျပင္မဟုတ္လည္း တစ္ေထာင့္တစ္ည ၀တၱဳဖတ္ျပျပီး ျပန္ရွင္းျပတတ္တယ္။ ညဘက္ဆုိရင္လည္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးနားရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္လည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးပိတ္ရက္ ေန႔လည္ဆုိရင္ ျမန္မာ့အသံက ကေလးေတြအတြက္ ပုံျပင္လာတတ္တာ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မတုိင္ခင္ က်မတုိ႔ အေဒၚက ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ ေရခ်ိဳးေပးျပီး ထမင္းစားခိုင္းထားျပီးျပီ။ ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔ တေအာင့္နားျပီးရင္ ေန႔လည္ တေရးအိပ္ရတယ္။ မအိပ္ခင္မွာ ေရဒီယုိက ပုံျပင္လာေတာ့ အဲဒါ နားေထာင္းရင္း ကေလးေတြ အိပ္ေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္တူပါရဲ႕။ က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္က ေန႔လည္ဘက္ အိပ္ခိုင္းရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္တတ္ဘူး။ ေဆာ့ဖုိ႔ပဲ အားသန္ေနၾကတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပုံျပင္လည္းျပီးေရာ အားလုံး ထျပီး ေဆာ့ဖုိ႔ တာဆူေနၾကျပီ။ အခုမ်ားေတာ့လည္း အဲဒီလုိ အခြင့္အေရးမ်ိဳးရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလုိ႔ ေတြးမိေသးတယ္။

ငယ္ငယ္က ပုံျပင္စာအုပ္ေတြ ဘာေတြ မဖတ္ခဲ့ရေတာ့ လူၾကီးေတြ ေျပာျပတဲ့ ပုံျပင္ေတြဆုိရင္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ အခု ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္တဲ့ထိလည္း ၾကိဳက္ေနတုန္းပဲ။ ပုံျပင္ေတြကို ၾကိဳက္တဲ့အျပင္ ျမန္မာ့အသံက ပုံျပင္လာခါနီးမွာ လႊင့္တဲ့ တီးလုံးေလးကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ပုံျပင္ေတြ ဆုံးခါးနီးတုိင္းမွာ ေျပာတဲ့ ဆုံးမစကားေတြကုိလည္း သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ပုံျပင္ေျပာျပေနသူက “ေမာင္ညီမေလးတုိ႔ေရ.." လုိ႔ ေခၚလိုက္ရင္ နား၀င္ခ်ိဳျပီး ကေလးသဘာ၀ သေဘာက်မိခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာင္ ဒီစာေရးရင္း နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကေလးနဲ႔ ပုံျပင္ဆုိတာ ခြဲျခားလုိ႔မရပါဘူး။ ပုံျပင္ဆုိတာလည္း ကေလးေတြအတြက္ အဓိက ရည္ရြယ္ျပီး ေရးခဲ့ ေျပာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ “သူတဖက္သားကုိ ငဲ့ညွာသနားတတ္ဖုိ႔၊ ကူညီေပးဖုိ႔၊ ႏုိင္လုိမင္းထက္ မဆက္ဆံဖုိ႔၊ လိမ္မေျပာဖုိ႔၊ ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္သူတပါး ဒုကၡမေရာက္ဖုိ႔ ၊ ေလာဘမၾကီးဖုိ႔” စတဲ့ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမတာပါ။ ပုံျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ကုိယ္စားျပဳ ဆုံးမေတာ့ ပုိျပီး နားလည္လြယ္တာေပါ့။ သုံးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြကုိလည္း ကေလးေတြ ျမင္လြယ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အထူးျပဳထားေသးတယ္။ ဥပမာ.. ေကာက္က်စ္တဲ့ ေျမေခြး၊ က်ားစဥ္းလဲၾကီး၊ တစ္ေတာလုံးရဲ႕ အရွင္သခင္ ေကသရာဇာျခေသ့ၤ၊ ခြန္အားၾကီးတဲ့ ဆင္ၾကီး၊ အေဆာ့သန္တဲ့ ေမ်ာက္ကေလး၊ ယုန္ပညာရွိေလး အစရွိသျဖင့္ေပါ့။

က်မ မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာ့ရုိးရာ ပုံျပင္ေတြထဲမွာဆုိရင္ ယုန္နဲ႔ လိပ္ပုံျပင္၊ ထင္းခုတ္သမားနဲ႔ ပုဆိန္၊ ေျမြမင္းသားေလးနဲ႔ မယ္ေထြးေလး ပုံျပင္ အဲဒီေလာက္ပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ၾကက္ကေလးက ဟတ္ခ်ိဳးခ်ီလိုက္လုိ႔ စဥ့္အုိးကြဲသြားျပီး ေၾကာင္ၾကီး ထြက္ေျပးသြားတာ ဆုိရင္ ရီလည္း ရီရသလုိ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ အဂၤလိပ္ပုံျပင္ေတြထဲမွာ အခုထိလည္း နာမည္ၾကီးေနေသးတဲ့ လူပုေလး ၇ ေယာက္နဲ႔ မႏွင္းျဖဴေလး၊ စင္ဒရဲလားပုံျပင္တုိ႔ေပါ့။ ဂ်ပန္ပုံျပင္ေတြထဲကေတာ့ ေက်းဇူးဆပ္တတ္တဲ့ ၾကိဳးၾကာငွက္ေလး ရယ္ ၀ါးထဲက ထြက္လာတဲ့ မင္းသမီးေလး ဆုိတာ ေလာက္ပဲ သိေတာ့တယ္။ေသခ်ာ အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အခုဒီေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္ စာအုပ္ရွာရမွာ ပ်င္းေနတာေရာ၊ ဂ်ပန္စာ အခက္အခဲရွိတာေရာ ျပန္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕လည္း စကားေျပာရင္ေတာင္ ပုံျပင္ေလး ၾကားညွပ္သုံးတတ္ၾကတာ ၾကားဖူးမွာေပါ့။ “ဟုိ.. ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ပုံျပင္” ဆုိတာမ်ိဳးေလ။

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြက ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ သိထားတဲ့ ပါးစပ္ပုံျပင္ေလးေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့လုိ႔ သိခြင့္ရေပမယ့္ အခုေခတ္ ကေလးေတြဆီက “ပုံ ေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတာမ်ိဳး မၾကားမိဘူး။ အိမ္က တူ၀မ္းကြဲေလးေရာ တူမေလးေတြေရာ မပူဆာၾကဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ကလည္း ပိုက္ဆံ ရွာေနရတာနဲ႔ ကေလးကုိ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကေလးေတြအဖုိ႔မွာလည္း တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ဆုိတာနဲ႔ မူၾကိဳေရာက္ျပီး က ၾကီး ခ ေခြး ရြတ္ေနၾကရျပီ။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစု၀င္ ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ မိဘေတြက အလုပ္အားရင္ Game Centre လိုက္ပုိ႔တာမ်ိဳး၊ Super Market ထဲမွာ ကေလးေတြ ကစားလုိ႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ သြားေဆာ့ခိုင္းတာမ်ိဳး လုပ္ေပးလာၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကေလးက အိမ္မွာပဲ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေဆာ့ခ်င္ေဆာ့၊ မေဆာ့ခ်င္လည္း တီဗြီ၊ ဗီြဒီယုိ၊ DVD နဲ႔ ကာတြန္းကားေတြ၊ တီဗြီေၾကာ္ျငာေတြ ၾကည့္ခိုင္းထားၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး ကေလးကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက တျခားဘာသာစကားေျပာႏုိင္ေအာင္ ဆရာမ အိမ္ေခၚျပီး သင္ခိုင္းလာၾကသလုိ တခ်ိဳ႕လည္း ILBC ၊ YES တုိ႔လုိ သင္တန္းေက်ာင္းေတြ ပုိ႔ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ ဆရာမေတြက ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြ ဖြင့္ျပတာတုိ႔၊ ကဗ်ာရြတ္တာတုိ႔၊ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္ေအာင္ဆုိျပီး ဂိမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားၾကတာမ်ိဳးတုိ႔ လုပ္ေပးၾကျပန္ေရာ။ ဒါကလည္း တီဗြီထဲမွာ ေၾကာ္ျငာလုိ႔ ျမင္ဖူးတာပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းေတြကလည္း တစ္ေက်ာင္းနဲ႔ တစ္ေက်ာင္း ကစားျပိဳင္ၾကတဲ့ “ခ်စ္စရာ့အရြယ္ ကစားၾကမယ္”ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ကုိလည္း တီဗြီမွာ ျမင္ေနရတယ္ေလ။ အဲဒါဆုိေတာ့ ခုေခတ္ ကေလးေတြ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္၊ ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတတ္ ၾကရဲ႕လားလုိ႔ ေတြးမိလာတယ္။

လူၾကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့ က်မတုိ႔က်ေတာ့ေရာ ဘာထူးေသးလဲ။ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံျပင္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာေတြဆုိရင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ တစ္ပိုင္းတစ္စ ေလာက္ပဲ မွတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ ကေလးေတြက “ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာလာရင္ေတာင္ မေျပာျပတတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ ကေလးေတြကေရာ ပုံေျပာျပဖုိ႔ ပူဆာမွာထက္ “ Nintendo DS ၀ယ္ေပးပါ၊ Wii Game ၀ယ္ေပးပါ၊ Computer ၀ယ္ေပးပါ” ဆုိျပီး လက္ရွိ ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲ ပူဆာၾကေတာ့မယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတဲ့ ပုံျပင္ထက္ “Cinderella ၊ Nemo၊ Shrek၊ Spider Man" တုိ႔လုိ ႏုိင္ငံျခားကာတြန္းကားေတြကုိ ပုိျပီး ၾကည့္ခ်င္လာၾကမလားပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ နားေထာင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အိပ္ယာ၀င္ပုံျပင္၊ ပါးစပ္ပုံျပင္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား လိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕...။

ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၀၈။

2008 Cherry Blossom Viewing in Osaka

ခ်ယ္ရီပင္ရဲ႕ အလွဆုံးအခ်ိန္၊ ဂုဏ္ယူစရာအေကာင္းဆုံးအခ်ိန္၊ အတင့္တယ္ဆုံးအခ်ိန္ဟာ ပန္းေတြ ပင္လုံးကၽြတ္ေ၀ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ပန္းပြင့္လာမွပဲ လူေတြက ခ်ယ္ရီကုိ သတိျပဳ၊ ဂရုစိုက္မိလာၾကတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး သတိမထားမိတဲ့သူေတြဟာ ခ်ယ္ရီပြင့္တဲ့ ျမင္ကြင္းကုိ ခံစားလာတတ္ၾကတယ္။ တကူးတက လာၾကည့္ရင္း ပန္းရဲ႕အလွကုိ ခ်ီးမြမ္းတတ္ၾကတယ္။ ဖူးရာကေန အငုံ၊ ငုံရာကေန ပြင့္လာျပီး ေနာက္ဆုံးေၾကြရတာလည္း ပန္းတုိ႔ရဲ႕ သဘာ၀ပဲ။ ဧျပီ လဆန္းေလာက္က ပြင့္ခဲ့တဲ့ ခ်ယ္ရီပင္ေတြဟာ အခုခ်ိန္ဆုိရင္ ပြင့္ဖတ္ေတြ ေၾကြလုိ႔ အရြက္ႏုေလးေတြနဲ႔ ေ၀ဆာေနပါျပီ။ ပန္းအားလုံး ပြင့္ေတာ့ ပန္းၾကည့္ပြဲလုပ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ပန္းေတြလည္း ေၾကြေရာ ဘယ္သူမွ ပန္းေၾကြပဲြ မလုပ္ေတာ့ဘူးနဲ႔တူပါရဲ႕။ က်မ ရုံးသြားရင္း လမး္မွာျမင္ရတဲ့ခ်ယ္ရီပင္ေတြမွာလည္း ပန္းပြင့္ေတြ တခ်ိဳ႕တေလေလာက္ပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္မွာ ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္တဲ့ ရာသီကုန္သြားျပီ၊ တစ္ႏွစ္ျပီးသြားျပန္ျပီလုိ႔ ေတြးလိုက္မိပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔က က်မနဲ႔ cube တစ္ခုတည္း ထုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက Osaka မွာ ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲ ရွိေသးတယ္ဆိုျပီး website link ေတြ ပုိ႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ Website မွာ ေရးထားတဲ့စာေတြကုိ ဖတ္ျပီးမွပဲ ဂ်ပန္ေတြဟာ ခ်ယ္ရီပင္ေတြကုိ အျမတ္တႏုိးနဲ႔ စနစ္တက် စာရင္းျပဳစုထားတာပါလားဆုိျပီး သိလိုက္ရတယ္။ ပန္းၾကည့္ပြဲ ရွိတဲ့ ပန္းျခံက က်မတုိ႔ ရုံးကေန သြားမယ္ဆုိရင္ သိပ္မေ၀းလွပါဘူး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ပန္းျခံက ဂ်ပန္ေငြအေၾကြေစ့ေတြ ထုတ္တဲ့ အေဆာက္အဦးနားမွာ ရွိတာပါ။ ပန္းျခံကုိ ၁၈၈၃ ခုႏွစ္ကတည္းက စဖြင့္ခဲ့ျပီး ရွားပါးတဲ့ ခ်ယ္ရီမ်ိဳးႏြယ္ အပါအ၀င္ တျခားခ်ယ္ရီပင္ေတြကုိ စိုက္ထားတာ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ခ်ယ္ရီမ်ိဳးေပါင္း ၁၂၅ မ်ိဳးနဲ႔ အပင္ေပါင္း ၃၇၀ ရွိေနပါျပီ။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ Tokyo, Kyoto, Hokkaido စတဲ့ ေနရာအသီးသီးက အပင္မ်ိဳးႏြယ္ေတြကို စုထားတာမုိ႔ ခ်ယ္ရီပန္းရဲ႕ အေရာင္၊ မ်ိဳးႏြယ္အမည္၊ ခ်ယ္ရီပင္ ရရွိတဲ့ ေနရာ၊ အမ်ိဳးတူ အပင္ ဘယ္ႏွစ္ပင္ရွိသလဲဆုိတာကုိပါ စနစ္တက် စာရင္းလုပ္ထားတာကုိ website မွာ ဖတ္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ခ်ယ္ရီမ်ိဳးႏြယ္ဆုိရင္ ဂ်ပန္မွာ အပင္မရွိေတာ့ေပမယ့္ အဂၤလန္ကေန မ်ိဳးျပန္ရလာတဲ့ အပင္မ်ိဳးေတာင္ ရွိေနပါေသးတယ္။ က်မ သတိထားမိတာ တစ္ခုက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ပန္းအလွကုိ အလွၾကည့္သက္သက္ ခံစားတတ္ၾကျပီး ပန္းေတြကုိ ခ်ိဳးဖဲ့တာ၊ ခူးတာ၊ အကိုင္းအလက္ေတြ ခုတ္တာမ်ိဳး လုပ္တာ မေတြ႕ရပါဘူး။ က်မ မေတြ႕ေသးတာလည္း ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။

ႏွစ္စဥ္ ရွားပါးတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းေတြကုိ ၾကည့္ဖုိ႔ ေရာက္လာတဲ့ လူဦးေရဟာ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပုိ ပိုမ်ားလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ေတာ့ ပန္းၾကည့္ပြဲက ဧျပီ ၁၆ ရက္ကေန ၂၂ ရက္ေန႔အထိျဖစ္ျပီး အလားတူ ပန္းျပပြဲမ်ိဳး Hiroshima မွာလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ပန္းျခံဖြင့္ခ်ိန္က ရုံးဖြင့္ရက္ဆုိရင္ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ည ၉ နာရီအထိ နဲ႔ ပိတ္ရက္ဆုိရင္ မနက္ ၉ နာရီကေန ည ၉ နာရီအထိပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ကေတာ့့ ပိတ္ရက္လည္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ ရာသီဥတုလည္း သာယာေတာ့ သြားၾကတဲ့လူေပါင္း ၃ ေသာင္းေက်ာ္ရွိတယ္လုိ႔ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပပါတယ္။

က်မကေတာ့ မေန႔ ေန႔လည္ဘက္ ထမင္းစားခ်ိန္ နည္းနည္းေစာထြက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ ၂ ေယာက္သား ပန္းၾကည္႔ပြဲ သြားခဲ့ပါတယ္။ ရုံးကေနဆုိရင္ ရထား တစ္ဘူတာပဲ စီးရျပီး ဘူတာကေန ပန္းျခံအထိက ၁၀ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ဘူတာက ထြက္လိုက္တယ္ဆုိရင္ပဲ လူအုပ္ၾကီးကုိ အရင္စျပီး ေတြ႕လိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြကလည္း ေရာက္ဖူးျပီးသားပါ။ တကယ္လုိ႔ ေနရာမသိဘူးဆုိရင္ေတာင္ ဘယ္သူကုိမွ ေမးစရာမလုိပဲ သြားေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးေနာက္ လိုက္သြားယုံပါပဲ။ မေန႔က ရုံးဖြင့္ရက္လည္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္သြားတာမုိ႔ လူမမ်ားေလာက္ဘူးလုိ႔ ထင္ထားတာ။ တကယ္တမ္းေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္ေတြလုိပဲ လာၾကတဲ့သူေတြ မနည္းလွပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ အဘုိးအဘြားအရြယ္ေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕ေတြဆုိရင္ ျပပြဲရွိတဲ့ တစ္ပတ္လုံး ေန႔တုိင္းနီးပါး လာၾကည့္တဲ့သူေတာင္ ရွိတယ္တဲ့။

ပန္းျခံက တဖက္ကေန ၀င္ျပီး တျခားတဖက္ ကေနျပန္ထြက္ရတဲ့ လမ္းက တစ္လမ္းပဲရွိပါတယ္။ အရွည္ ၅၆၀ မီတာ ရွိျပီး လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ိဳးစုံ ဖူးပြင့္ေနတာ ရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ အားလုံးဟာ သိပ္မကြာဘူးလုိ႔ ခံစားရတယ္။ အပင္မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ စာနဲ႔ ပန္းနာမည္ၾကည့္လိုက္မွပဲ တစ္ပင္နဲ႔ တစ္ပင္ မတူပါလားဆုိတာ သိရေတာ့တယ္။ က်မစိတ္ထင္ေတာ့ ပန္းအမ်ိဳးအစားကုိ ပန္းပြင့္တဲ့ ပုံစံရယ္၊ ပြင့္ခ်ပ္ အေရအတြက္နဲ႔ အေရာင္ကုိ ၾကည့္ျပီး ခြဲျခားထားတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ကုိယ္ေတြက ခဏတာေလာက္ပဲ ၾကည့္ရတာဆုိေတာ့ သိသိသာသာၾကီး ကြာျခားမေနရင္ ေတာ္ယုံဆုိ မသိဘူးရယ္။

ပန္းျခံက ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ လမ္းနည္းနည္းက်ယ္ေတာ့ ဓာတ္ပုံရုိက္ခ်င္ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ရိုက္လုိ႔ရေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္း လမ္းဆုံးခါနီးေလ တျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းလာေတာ့ လုံျခံဳေရးေတြက “ရပ္ျပီး ဓာတ္ပုံမရိုက္ဖုိ႔၊ လမး္ကုိ ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႔၊ ထီးမဖြင့္ဖုိ႔၊ ကေလးေတြ သတိထားဖုိ႔” တခ်ိန္လုံး ေအာ္ေနၾကတာပါပဲ။ ပန္းျခံထဲလည္း ဘာအစားအစာမွ ယူသြားျပီး စားလုိ႔မရပါဘူး။ ပန္းပုံေတြကုိ ၾကိဳးစားျပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ယူေပမယ့္ ရုိက္လာခဲ့တဲ့ ပုံေတြက ခ်ယ္ရီမ်ိဳးေပါင္း ၁၂၅ မ်ိဳး မျပည့္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ ေၾကြတဲ့အပင္ေတြလည္း ေၾကြကုန္ျပီ။ ပြင့္ဖတ္မ်ားတဲ့ အပင္ေတြသာ မေၾကြပဲ က်န္ေနေသးတာ။ ပန္းနာမည္၊ အမ်ိဳးအစားနဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြကုိ အေသးစိတ္ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ မူလ website ကုိပဲ လမ္းညႊန္ေပးပါရေစ။ ဒီပုိ႔စ္မွာေရးထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကလည္း အဲဒီ website ကေန ယူသုံးထားတာပါ။

*****

အရင္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ပြဲ နဲ႔ အခု ပန္းၾကည့္ပြဲက မတူပါဘူး။ ပန္းကုိ ၾကည့္ၾကတာခ်င္း တူေပမယ့္ အခုၾကည့္ရတဲ့ ပန္းၾကည့္ပြဲကေတာ့ ၾကည့္ယုံတင္ ၾကည့္ရျပီး ပန္းပင္ေအာက္မွာ စားေသာက္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ ပန္းပင္ေရွ႕မွာေတာင္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ရပ္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီအပင္ေတြက ရွားပါးမ်ိဳးႏြယ္ျဖစ္လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ခ်ယ္ရီေတြ ပြင့္ေနတုန္းပါပဲ... ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ ဆုိရင္ေတာ့ အားလုံး ျပီးသြားမယ္ ထင္ပါရဲ႕.....

Reference:
Chart of Cherry Blossoms in Osaka

ဧျပီ ၂၂၊ ၂၀၀၈။

Blogger Status

ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ ေက်ာ္ေလာက္က စျပီး က်မ ေနသိပ္မေကာင္းတာနဲ႔ ပုိ႔စ္အသစ္လည္း မတင္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဖ်ားနာျပီး အိပ္ယာထဲ လဲတ့ဲအထိလည္း မျဖစ္ေတာ့ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အဓိကက ေခ်ာင္းဆုိးတာပါ။ ေခ်ာင္းဆုိးတယ္လုိ႔သာ ေျပာလိုက္ရတာ အၾကာၾကီး မရပ္မနားဆုိးေနတာ မဟုတ္ပဲ သြားရင္း လာရင္း အနံ႔ျပင္းျပင္း ရမိရင္ အသက္ရႈက်ပ္ျပီး ေခ်ာင္းဆုိးလာတာပါ။ အစတုန္းက အဲဒီေလာက္ အေျခအေန ဆုိးမယ္ မထင္လုိ႔ ေဆးမေသာက္ပဲ သူ႕ဘာသာ သက္သာသြားလိမ့္မယ္ထင္တာ။ ကုိယ့္မွာပါလာတဲ့ေဆးကလည္း ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆး ၂ ကဒ္ေလာက္ပဲ ယူလာခဲ့ေတာ့ မလုိအပ္ပဲ ေဆးမေသာက္ခ်င္ျပန္ဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဆးမေသာက္ပဲ ေနရာက မသက္သာလာေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆး ကို စေသာက္ရေတာ့တာေပါ့။ ေဆးကဒ္ ၂ ကဒ္သာ ကုန္သြားတယ္ မသက္သာဘူးလုိ႔ပဲ ခံစားရတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရုံးက က်မအလုပ္စားပြဲခုံရဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမး္မွာ စကၠဴဖ်က္စက္ရွိတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ လူက ေခ်ာင္းဆုိးေနရတဲ့အထဲမွာ စကၠဴဖ်က္စက္ကုိ တေန႔လုံးနီးနီးလုိလုိ လာသုံးၾကတာ ကုိယ္သာ မျမင္ရတာ အမႈန္ေတြ ထြက္တယ္တူပါရဲ႕။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း အသက္ရႈမ၀သလုိျဖစ္ျပီး ပိုပုိဆုိးလာတယ္။ ေဆးလိပ္နံ႔ရလည္း အသက္ရႈက်ပ္ လည္ေခ်ာင္းေတြယားျပီး ေခ်ာင္းဆုိးလာျပန္ေရာ။ ကုိယ့္ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက ေရေမႊးနံ႔ျပင္းျပင္း ရမိရင္လည္း ကိုယ့္မွာ တဒုကၡ။ ေစ်းသြား၀ယ္လုိ႔ store ဆုိင္မွာ ေၾကာ္ေလွာ္ထားတဲ့ ဆီေၾကာ္နံ႔ေတြမ်ားရလုိ႔ကေတာ့ ပုိက္ဆံအျမန္ရွင္းျပီး အျပင္ကုိ ထြက္ေျပး ရတဲ့အဆင့္ထိျဖစ္လာေရာ။ ရန္ကုန္မွာတုန္းကလည္း ဒီလုိ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ေနာက္ဆုံး ရုံးက ခြင့္ယူျပီး အိမ္မွာအနားယူရေတာ့တာေပါ့။ အိမ္ထဲေနေတာ့ သက္သာသလုိလုိရွိသား ဆုိျပီး ေနာက္ေန႔ ရုံးျပန္တက္။ ျပန္ျဖစ္နဲ႔ လုံးလည္လုိက္ေနတာပဲ။

အဲဒီရက္အတြင္း အမ်ိဳးသားလည္း ခရီးထြက္ေနတာဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲလည္း ေဆးခန္းေတြ ဘာေတြ မသြားခ်င္ျပန္ဘူး။ ေဆးခန္းေတာ့ သြားျပမွ ရေတာ့မယ္ဆုိတာ သိေနေပမယ့္ ေဆးရုံတက္ရတဲ့အထိျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္ကုိ ကူညီမယ့္သူ မရွိဘူး။ အေဖကေတာ့ ေျပာသား။ အမ်ိဳးသား ခရီးထြက္ရင္ တျခားမိန္းကေလးေဖာ္ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ သြားအိပ္ပါလားတဲ့။ ဂ်ပန္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြကလည္း သြားအိပ္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ သူတုိ႔အိမ္ေတာင္ အခုထိ အလည္ေရာက္ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္လည္ေခၚေလ့လည္း မရွိၾကဘူးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူျပန္အလာကုိ ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ေဆးေလးေသာက္ျပီး ေစာင့္ေနရတယ္။

သူျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းကုိ ေဆးခန္းျပဖုိ႔ လိပ္စာ ေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကုိယ္တုိင္လိုက္ပုိ႔ေပးတာနဲ႔ ဆရာ၀န္ဆီ ေရာက္သြားတာေပါ့။ ဒီက ဆရာ၀န္ေတြကလည္း အမုိက္စား။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ကုတ္အျဖဴနဲ႔။ ကုတ္ က ဆရာ၀န္ေတြ ၀တ္တဲ့ ေလာင္းကုတ္ လုိမဟုတ္ဘူး။ ေဆးခန္းမွာ ေစာင့္ေနတုန္း ဆရာ၀န္က ျဖတ္သြားတာ ဆရာ၀န္လုိ႔ မထင္မိဘူး။ ကိုယ့္လို လူနာပဲထင္တာ။ ကုိယ့္အလွည့္ေရာက္မွ ေအာ္.. ေစာေစာက လူက ဆရာ၀န္ပါလားဆုိတာ သိရတာ။ အဖ်ားတုိင္းေတာ့လည္း အဖ်ားမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ ပါးစပ္ဟခုိင္းျပီး အာေခါင္ထဲကုိ ဂြမ္းနဲ႔ ေဆးပြတ္ေပးျပီး ေဆးစာေရးေပးလုိက္တာပဲ။ အာသီးေယာင္ေနတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ ဆရာ၀န္ေစာင့္ရတာ ၁ နာရီနီးပါးၾကာတယ္။ တကယ္တမ္း ျပရတာက ၁၀ မိနစ္ေတာင္မၾကာပါဘူး။ သူေပးတဲ့ေဆးေတြကုိ ၄ ရက္ေသာက္ျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ျပန္လာပါလုိ႔ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဆရာ၀န္ ဂ်ပန္လုိေျပာေနတာကေတာ့ အေအးပတ္ျခင္းတမ်ိဳးလုိ႔ပဲ ယူဆတယ္ေျပာတာပဲ။ တကယ္လုိ႔ မသက္သာရင္ ေနာက္ထပ္ေဆးတစ္မ်ိဳးေျပာင္းေပးမယ္ေပါ့။ ေပ်ာက္ဖုိ႕ေတာ့ နည္းနည္း ၾကာခ်င္ ၾကာလိမ့္မယ္လို႔ ဆရာ၀န္က ၾကိဳေျပာထားတယ္။ ေနာက္ျပီး အျမဲတမ္း မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ထားရမယ္လုိ႔လည္း ေျပာပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖုံးက ေန႔ခင္းဘက္ဆုိရင္ တမ်ိဳးတပ္ရျပီး ညဘက္ဆုိရင္ေတာ့ အစုိဓာတ္ပါတဲ့ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ိဳးကုိ တပ္ျပီးမွ အိပ္ရပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္တပ္ရတဲ့မ်က္ႏွာဖုံးကေတာ့ အလယ္မွာ menthol filter လုိ႔ေခၚတဲ့ ဂြမး္စတမ်ိဳးကုိ ခံထားတယ္။ ညဘက္တပ္အိပ္တဲ့ဟာကေတာ့ အရည္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ စုိေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ဂြမး္စကုိ မ်က္ႏွာဖုံးအေရွ႕က အိတ္ကပ္ေလးထဲထည့္ထားရတာ။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္ေနရင္း အသက္ရႈရင္ဂြမး္စက အစုိဓာတ္ကုိ ရႈသြင္းမိျပီး လည္ေခ်ာင္းမေျခာက္ေစဘူး။ အဲဒါဆုိေတာ့ လည္ေခ်ာင္းယားျပီး ေခ်ာင္းဆုိးတာမ်ိဳး မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘယ္ဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြးေတြလည္း ေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ အလကား ရတဲ့ ေလကုိ သူမ်ားတကာေတြ ၀၀လင္လင္ ရႈေနရခ်ိန္မွာ ကုိယ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာဖုံးၾကီးတပ္ျပီး အထဲမွာ filter အထပ္ထပ္ ခံျပီး ရႈရတဲ့ဘ၀။

ဂ်ပန္မွာကလည္း အခုတေလာ Pollen Allergic ျဖစ္ေနတဲ့ရာသီပါ။ ၂ လပိုင္းေလာက္ကေန ၄ လပုိင္းေလာက္အထိက sugi လုိ႔ေခၚတဲ့ အပင္က ပန္းပြင့္ပါတယ္။ ၃ လပိုင္းကေန ၅ လပိုင္းအထိက hinoki လုိ႔ေခၚတဲ့ အပင္ကေန ပန္းပြင့္တယ္။ ၂ မ်ိဳးစလုံးက ထင္းရႈးပင္မ်ိဳးႏြယ္ အုပ္စုထဲမွာ ပါတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ အဲဒီပန္းရဲ႕ ၀တ္မႈန္ဟာ လူေတြကုိ မ်က္စိနာေစတယ္၊ မ်က္စိယားေစတယ္၊ ႏွာရည္က်ေစတယ္၊ အသားမွာ ယားယံေစတယ္။ အဲဒီအပင္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာေရာ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ က်မ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ အရင္တုန္းကလည္း အိမ္မွာစိုက္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပင္က ပန္းပြင့္တာမ်ိဳးကုိေတာ့ ဒီေရာက္မွ ေတြ႕ဖူး၊ ျမင္ဖူးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၂ လပိုင္းကေန ၅ လပိုင္းအထိ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီအပင္ရဲ႕ ပန္း၀တ္မႈန္ေၾကာင့္ kafunshou　（花粉症） လို႔ေခၚတဲ့ pollen allergic ေ၀ဒနာကို ခံစားရေလ့ရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ အိမ္အျပင္မွာေတာင္ အ၀တ္မလွန္းရဲၾကဘူး။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းဘက္က okinawa လုိေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ရာသီဥတုက ပုိပူလုိ႔ kafunshou ျဖစ္တဲ့သူ မရွိဘူးလုိ႔ ရုံးက သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ Yahoo weather website နဲ႔ တီဗြီက မုိးေလ၀သ သတင္းမွာဆုိရင္လည္း ေနာက္တေန႔အတြက္ ရာသီဥတုအျပင္ ပန္း၀တ္မႈန္အနည္းအမ်ားကုိပါ ေၾကာ္ျငာေပးပါတယ္။ ၀တ္မႈန္က်တာ မ်ားမယ့္ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ ဂ်ပန္ေတြဆုိရင္ တျခားအပင္ေတြက ထြက္တဲ့ ၀တ္မႈန္ေၾကာင့္လည္း တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး လုိလုိ အဲဒီေ၀ဒနာကုိ ခံစားရတဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္။ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကေတာ့ ဒီရာသီမွာ အျဖစ္အမ်ားဆုံးပါပဲ။ က်မေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ ရုံးကသူငယ္ခ်င္းက ရွင္းျပေပးတာကုိ သိသေလာက္ေရးလိုက္ရတာ။

အေပၚပုံကေတာ့ sugi （すぎ）လုိ႔ေခၚတဲ့အပင္ပါ။

ဒီအပင္ကေတာ့ hinoki (ひのき）　လုိ႔ေခၚတယ္။ ျမန္မာလုိ ဘယ္လုိေခၚလည္းေတာ့ က်မလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္ေပးတဲ့အပင္ကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔ စိုက္ထားၾကတာလည္းလုိ႔ေမးေတာ့ ဒီမွာက အဲဒီအပင္ရဲ႕အသားနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တယ္၊ ပရိေဘာဂ အသုံးအေဆာင္ေတြ အတြက္သုံးဖုိ႔စုိက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း အလွသက္သက္ စုိက္ထားၾကတာလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပတယ္။

အမွန္ေတာ့ က်မေခ်ာင္းဆုိးတာလည္း အဲဒီလုိ allergic မ်ိဳးျဖစ္ေနမလားဆုိျပီး ကိုယ္တုိင္က သံသယ ရွိေပမယ့္ ဆရာ၀န္က အေအးပတ္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့လည္း သူေျပာသလုိပဲေပါ့။ ေတာ္ေသးတယ္ တျခားၾကီးၾကီးမားမား ေရာဂါမ်ိဳးမဟုတ္တာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ရုံးက လူၾကီးေတြ ကေတာ့ Asthma ျဖစ္မွာစုိးရိမ္ေနၾကတာေပါ့။ အေအးပတ္တယ္လုိ႔ေျပာမွပဲ သူတုိ႔လည္းစိတ္ေအးသြားေတာ့တယ္။ ေသာက္ရတဲ့ေဆးေတြကလည္း ေဆးလုံးေရာ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးရည္ေရာ၊ ျပီးေတာ့ အျပင္ကျပန္လာတုိင္း gargle လုပ္ရတဲ့ေဆးရည္ေရာ။ စုံေနတာပါပဲ။ ေဆး ၅ မ်ိဳး ေသာက္ရတာ မေၾကာက္ေပမယ့္ ထမင္းစားျပီး ေဆးေသာက္ျပီးလုိ႕ကေတာ့ အိပ္ငိုက္ျပီသားပဲ။ နဂုိကလည္း အအိပ္မက္သူဆုိေတာ့ ေဆးေသာက္ျပီးသြားရင္ လူက ဘိန္းမွိန္း မွိန္းေနသလားထင္ရတယ္ မ်က္စိကုိ စင္းျပီး မ်က္လုံးမဖြင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္းေဆးေသာက္ျပီးသြားလုိ႔ မ်က္လုံးက စင္းလာတာနဲ႔ ရုိက္လက္စေလး လက္စသတ္ရင္း blog ေပၚအျမန္တင္လုိက္ျပီး အိပ္ပါေတာ့မယ္။

ဧျပီ ၁၄၊ ၂၀၀၈။

ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ႏွစ္သစ္မဂၤလာ

photo by chanmyasoe ,from flickr
(ဓာတ္ပုံကုိ မုတ္သုန္ blog ကေန တုိက္ရုိက္ copy ကူးယူထားပါတယ္။)

ဘာလုိလုိနဲ႔ သၾကၤန္ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ဒီေန႔မနက္ ေစာေစာစီးစီး ၀ကၤဘာေလး က ေရလာေလာင္းတယ္ေလ။ “၀ကၤဘာေလးေရ.. အေစာၾကီးရွိေသးတယ္ ေရလိုက္ေလာင္းေနျပီလား။ သိပ္မေဆာ့နဲ႔ေနာ္။ အေအးပတ္မယ္။ :) ” ဒီမွာေတာ့ ရာသီဥတုက ပူတယ္လည္းမဟုတ္ ေအးတယ္လည္းမဟုတ္။ ဒီေန႔အပူခ်ိန္က ၁၅၊ ၁၆ ေလာက္ကေန ေနာက္တစ္ေန႔ဆုိရင္ ၂၀၊ ၂၁ ေလာက္ျဖစ္တာမ်ိဳး။ ဒီၾကားထဲ မုိးက ရြာခ်င္ ရြာေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္ျပီး အိပ္ယာထဲေခြေနတာနဲ႔ blog ေပၚလည္း စာအသစ္မတင္ျဖစ္ဘူး။ ဒီေန႔မနက္ ေမးလ္စစ္ၾကည့္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ျမန္မာႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုေတာင္းစာေတြလည္း ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ သူတုိ႔ဆီက စာေတြ ဖတ္ျပီးေတာ့ blog မွာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ ဆုေတာင္းစာေလး တင္ဦးမယ္ဆုိျပီး စိတ္ကူးရလာမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္

“အားလုံး ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ ...” လုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါရေစ...

သၾကၤန္အတြက္ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ရန္ကုန္သတင္းထူးေတြကုိ မုတ္သုန္ blog မွာလည္း ဖတ္လုိ႔ရပါတယ္။ မုန္႔လုံးေရေပၚနဲ႔ ေရႊရင္ေအးကုိေတာ့ မမလု blog မွာပဲ သြားစားလိုက္ေတာ့ေနာ္.. :D

ဧျပီ ၁၂၊ ၂၀၀၈။